Archief

In 1560 werd in de Kammenstraat in Antwerpen een "nieuw" kookboek gedrukt door de weduwe van Hendrik Peetersen in opdracht van Gerard Vorselman, afkomstig uit Zundert, maar arts in Antwerpen.
Er is van dit gedrukte boek maar één exemplaar bekend, het telt 56 bladen en wordt bewaard in de Library of Congress in Washington D.C.
Elly Cockx-Indestege, van de Koninklijke Bibliotheek te Brussel, afdeling kostbare werken, maakte er een uitvoerige studie van en publiceerde deze op 750 exemplaren in 1971.
Ik kon daar één van bemachtigen en het bezorgde mij reeds vele uren plezier. Zo had ik het vandaag weer enige tijd vast.
Crespetten, hateletten, morteroel, brouwetten, calijskes, palmey, gaffereyden en gouwieren om er maar enkele te noemen waren de namen van de gerechten die men toen in onze streken bereidde - maar ook rijstpap met safraan, paling in het groen en wafels in een ijzer gebakken.
Het was niet ongewoon dat een arts een kookboek schreef, eten en drinken werden toen al sterk gerelateerd aan lichamelijke en geestelijke gezondheid.
Een voorloper ervan is het "Een notabel boecxken van cokereyen" samengesteld en gepubliceerd in Brussel omstreeks 1514 door Thomas van der Noot waar Vorselman uit kopiëerde, hij was immers arts, geen kok...

Verschillende viswinkels in Boom verkochten destijds gebakken vis die steevast vergezeld was van een "bruine saus" die er perfect bij paste.
De beste gebakken vissen waren pietermannen, eigenlijk roofvisjes met een gifstekel (die verwijderd werd), met één centrale graat, driehoekig van doorsnede en super lekker. Ook in Mechelen blijkt deze formule aanwezig. Het recept van de bruine saus is een goed bewaard geheim, tot op heden zo denk ik.
Hier het recept in een Boomse versie: Nen ajoan foan snoaje (ni te veul), kloan betche bouter of oule in ne kasrol doen (da kan de bouter van de gebakke vis zoan, nen eetleipel of twië).
Ajoan goe laote broanere, heel broan ma ni swet, da diert efkes.
Betche water (een jat of twië) oep kappe en t’ broan goe losrure, e lavelierblat indoen en twië kroanagels.
Peiper, zaat , wa kroanoot en nen alve koffeleipel foelie (gemaole kroanootschelle), e klontche soaker en nen eetleipel of twië azaon. Voaf minuute laote koke en dan e scheifke cintroen in vier gesneije inpiere.
En urke laote stoan en dan zifte deur en foan zift dat al de roemel deroat is.
Vroem opkoake en e kloan timperke indoen vé te binne (bètche majizeina of patattebloem in wa kaat waoter losrure).
Kaat of weirem te freite boa gebakke vis.

Gisteren, 07-07-08, hebben we ons familiewapen gekregen uit handen van Dirk van Mechelen, vice-eerste minister en vertegenwoordiger van de Vlaamse Regering.
Een familiewapen staat symbool voor de verbondenheid van een familie, haar afkomst en interesses. Alle kleuren en symbolen hebben een betekenis, soms dubbele en volgen de regels van de Heraldiek. Op dit laatste ziet de Vlaamse Raad voor Heraldiek nauwkeurig toe.
Onze kleuren (blauw en zilver) verwijzen naar wetenschap en trouw en zijn tevens de kleuren van de gemeente Boom waar de meeste van onze familiewortels liggen. Druiventrossen verwijzen naar de Oost-Vlaamse familie Van der Cameren uit de 14de eeuw, waarmee mogelijks familiebanden zijn en tevens naar wijn (rond het Gentse was er destijds wijnbouw). De schoorsteenhaal verwijst naar "camme", de plaats waar het bier werd gebrouwen en een andere verklaring voor onze familienaam. De brouwersspanen behoeven geen verdere uitleg.
Onze wapenspreuk en het geheel van de voorstellingen verwijzen ook naar onze culinaire interesses.

Tussen 1550 en 1570 maakten Pieter Aertsen en Joachim Beuckelaer schilderijen waarop heel wat voedingsmiddelen en keukengerei staan afgebeeld dewelke de rijke tafels van de Renaissance sierden in Antwerpen, de zogenaamde "keukenstukken".
Naast het wereldse toonde die schilderijen ook meestal Bijbelse voorstellingen op de achtergrond dewelke een spiritueel contrast vormden (illustratie: Lucas 10 38-42 als achtergrond van "De Welvoorziene Keuken- Joachim Beuckelaer - 1566).
De schilderijen hadden soms ook, dan meestal erotische, allegorische voorstellingen die door de kijker zelf moesten worden ingevuld.
Zo staat op "Het Boerengezelschap - Pieter Aertsen - 1556" o.a. het vogeltje in de kooi voor de maagdelijkheid van de jonge dame op het schilderij en de mosselschelpen op de grond voor een sfeer van losbandigheid.
Antwerpen kende zijn hoogtepunt van welvaart rond 1565 (100.000 inwoners) maar misoogsten en godsdienstperikelen (beeldenstorm - 1566) maakten daar echter een einde aan. In 1589 telde de stad nog slechts 42.000 inwoners, het dieptepunt.
In de komende 2 eeuwen kende ze niet meer de bloei van die rijke periode maar het zou overdreven zijn te stellen dat de stad niet heropleefde.
P.S. De stamboom van de kleinkinderen telt momenteel 9434 personen en 3930 families.

In het eerste gedrukte Nederlandstalige kookboekje (Brussel 1514) van Thomas van der Noot staat reeds een receptje voor "Gruen loock tot palinghen". Loock was een benaming voor een saus waarin naast look meestal nog andere ingrediënten voorkwamen.
Het recept: Neemt den palinck ende sietten wel. Dan doeten uit sinen sope ende laitten coelen. Dan suldi nemen broot, loock, petercelie ende sout stoot dan dese vyer dinghen wel altsamen. Als die ghestooten sijn so doetse doer eenen stramijn met edicke. Dan ghiet daer oppe tvette vanden palinghe. Als ghijen rechten wilt soe ghyet dloock op sinen palinck.
De paling werd eerst gestoofd in een vetstof. De saus werd bereid door brood en peterselie door een zeef te wrijven tesamen met edick (azijn), afgesmaakt met zout en dan door het stoofvocht van de paling gedaan. De gebonden saus werd dan over de paling gegoten en koud gegeten.
Het recept van mijn moeder is bijna identiek: citroen in plaats van azijn en het stoofvocht wordt ingedikt met wat maïsbloem opgelost in water. Zij doet er ook wat peper in en gebruikt verse boter om de paling aan te stoven. De peterselie wordt fijngesneden en stooft even mee. Geen look, die snel overheerst, maar een zachter allium familielid: het sjalotje.
Citroenen en peper waren destijds peperduur vandaar dat ze slechts met mondjesmaat gebruikt werden in oude recepten.
Bijna in alle streken waar vorige eeuw nog paling kon gevangen worden heeft het recept het overleefd. Dit is voornamelijk rond rivieren en hun zijarmen zoals de Schelde.

In het weekblad Libelle van begin April werden de lezeressen opgeroepen tot een wedstrijd waarbij ze een receptje van een zomers slaatje moesten insturen samen met een recente foto.

Vermits ik nu de keukenpiet (liever dan -meid) ben thuis bedacht ik met de ingrediënten die ik voorradig had het recept van “Tomaat Niçoise”, een variant op de klassieke “Salade Niçoise” en stuurde het in op 19 april.

Geen nieuws totdat ik in Libelle van 12 juni een foto ontdekte van… jawel: een gevuld tomaatje dat op mijn receptje geleek en daarbij de aankondiging dat het resultaat van de wedstrijd in Libelle van 19 juni zou staan. Mijn tomaatje is uiteindelijk op de zevende plaats geëindigd!
Mij baserend op de voornamen zijn er minstens 3 mannen bij de 10 finalisten en toch blijft Libelle verwijzen naar “lezeressen”. Laat het duidelijk wezen: ik ben een hetero “lezer”, van Nico en Wim weet ik het niet.

Libelle had ook wat aan het receptje geprutst, met goede bedoelingen, maar er toch 2 foutjes in gestoken: 1° vergeten de Roma tomaten te pellen (10 seconden in kokend water, dan onder koud water afspoelen en het vel gaat er zo af) en 2° naast de rietsuikersiroop is het onnodig nog extra suiker toe te voegen om de tomatenvinaigrette af te smaken, je doet dat ineens met de siroop.

Het originele van dit recept is dat 1° je de tomatenvinaigrette bereidt met de olie van de tonijn en de gezeefde, binnenste pulp van de uitgehaalde tomaten en 2° dat je in hetzelfde kookwater eerst de aardappelen kookt, dan de prinsessenboontjes, dan de tomaten ontvelt en daarna de eieren hard kookt. De 35  jaren bij Electrabel hebben mij geleerd zuinig met energie om te springen. Het volledige recept plaatste ik hier.