Naar de inhoud

Berichten van 6 februari 2006 tot 12 februari 2006

Zondag 12 februari 2006

Mijn ondeugende buurman Arno

Op de foto met Arno .....ook een buurman en wat voor een (hahahahaha)

Geschreven door Lady om 14:48 Reageer op dit bericht

Zondag 12 februari 2006

Prins Theo 1ste

Sinds kort hebben we op ons pleintje blauw bloed wonen, namelijk onze overbuurman Prins Theo den 1ste van Carnavals Vereniging De Druugsliepers uit Eijsden.

Geschreven door Lady om 13:49 Reageer op dit bericht

Maandag 6 februari 2006

Wat verlang ik naar de eerste lente dagen,
naar een hemel strak en blauw.

Bomen gaan weer bladeren dragen,
en voorbij is dan die kou.

De krokus zal dan bloeien gaan,
en er komen lammetjes in de wei te staan.

Vogels zingen er op los,
dan kan je weer wandelen in het bos.

(Lilianne)

Geschreven door Lady om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Lady eigen hoekje

©.©.©.
_____________________

_____________________

_____________________

Vrienden !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ja,je kent ze wel.

De vrienden in je leven die niet zijn besmet met die rare persoonlijksheidsziekte.

Ze zien er nog bijna net zo uit als op de dag dat je ze leerde kennen.

Ze zijn wat ouder geworden, maar niet wezenlijk veranderd.

Ze zijn niet in dienst van een of ander doel dat hun hersens spoelt en hun taal bezoedelt.

Ze praten niet klakkeloos na wat hun aangeleerd is.

Ze hebben het niet over platte algemeenheden.

Ze hebben het niet over dingen waar iedereen het over heeft.

Ze hebben het over heel iets anders.

Ze staan nog steeds in de vuurlinie van hun eigen gevoel, worstelend met een wereld die door waanzin wordt geregeerd.

Ze zijn niet bang voor honende spot en venijnige afwijzing, als hun gevoel spreekt.

Ze beklimmen het podium van hun leven en zingen zich los van een banale werkelijkheid, die vaak te schunnig voor woorden is.

Ze steken hun nek uit, zwemmen tegen de stroom in, ze zeggen iets wat anders verzwegen was gebleven.

Ze geloven nog in een wereld waar niemand meer in gelooft, ze staan ademloos stil bij een schoonheid waar iedereen aan voorbij gaat.

Ze dromen tegen beter weten in.

Ze schreeuwen , met schuim op hun lippen, waar anderen zwijgend hun schouders ophalen.

En iedere keer ben ik weer blij als ik ze zie.

Ze herinneren me aan hoe alles was voordat het anders werd.

Ze herinneren me aan al degenen die iemand anders zijn geworden dan wie ze oorspronkelijk waren.

Alles wat ze doen, doen ze met een vurige bezieling.

Het is altijd nu of nooit.

Ze zijn nooit slaap verwekkend, ze komen nooit ongelegen, ze hebben altjd iets te vertellen, ze zijn altijd ergens mee bezig, ze zijn altijd onderweg, ze hebben altijd een doel voor ogen en ze worden altijd beter.
Ze hebben een groot gevoel voor het kleine.

En iedere keer ben ik weer blij als ik ze zie.

Zonder die vrienden was het leven nog vele malen treuriger en eenzamer dan het toch al is.

(Lady)

↑ Terug naar de berichten