Op het appartemment dat ik aan zee gehuurd had, stond een grote, indrukwekkende verrekijker op statief. Samen met een weelderige apiritiefbar was het een van de plezierigste attracties, die in de prijs begrepen waren.
   Zo'n kijker verruimt je blik.
   Ik had dat vorige zomer nog ervaren. Toen zat ik ook, zeven hoog, volledig van het mensdom afgezonderd, net hoog genoeg om na een paar regendagen een acute vorm van flatneurose op te lopen, maar gelukkig was daar ook zo'n verrekijker, die de afstand tussen mij en de andere verworperen der aarde verkleinde en mij de indruk gaf dat ik er toch helemaal bij hoorde.
   Ik deed er dan ook uitvoerig mijn profijt mee en zat er urenlang door te kijken. Ik voelde me soms als een vuurtorenwachter, vooral als ik een  passagiersschip in het vizier had en kon controleren of de deuren wel dicht waren. Soms zat ik te hopen dat een ander schip SOS-signalen zou beginnen uitzenden en dat ik de eerste was om de 100 van de zeemacht te bellen en dat ik 's anderendaags-met foto- in de krant zou staan onder de vette kop : "Attente vakantieganger vermijdt scheepsramp".
   Maar op dit punt had ik geen geluk.
   Op warmere dagen had de verrekijker weer andere charmes. Dan lagen er op het strand altijk wel een stuk of wat vooruitziende vrouwen, die ook hun bovenlijf naadloos wilden laten bruinen en dan deed de kijker dienst als tepelteller. Er moest toch iémand de statistieken bijhouden, vond ik , en een wetenschappelijk alibi voor je hypocrisie is nooit weg, en daar ben ik sterk in.
   Maar het was dit jaar geen zomer en de schaarse dames op het strand kuurden preventief met hun volledige gevechtsuitrusting aan. Geen statistieken dus en ik droomde dan maar dat ik Lapland zat. Met een afgeroomde glimlach keek ik bij gebrek aan leukers naar de vaders, die de kleurige vliegers van hun zoontjes op de forse noordoostenwind lieten deinen.
   En ik dacht weer aan vroeger. Aan het mooiste dorp van het noordelijk halfrond, waar wij in de nazomer onze vliegers oplieten.
   We maakten ze zelf, met twee dunne latjes, een stuk boterpapier, een koordje en een stuk gekookte aardappel om te plakken.
   We bouwden ons eigen vliegtuig en we plakten er met kleurpapier ogen op, een neus en een mond als een brede glimlach. Op de stoppelvelden van het pas geoogste koren, holden wij dan geestdriftig tot onze vlieger hoog tegen de blauwe lucht hing te zwieren en te lachen. Wij hielden het touw stevig in onze kleine handen en wij voelden hoe hij trok in de wind. Het was een heerlijke sensatie.
   Soms stuurden we langs het touw een stukje zilverpapier naar boven of een ander, gewoon stukje papier met een gaatje in het midden. Een 'telegram', noemden wij dat en wij zagen de informatie langs de koord naar boven klimmen tot aan de toom van de vlieger, en de stukjes zilverpapier blonken en schoten gengsters in de zon.
   We legden onze oortjes tegen het touw en wij hoorden de vlieger zingen ; hij zong het lied van de wind.
   We hadden nog geen walkmans en we moesten ons behelpen met andere muziek.
   Zoals de muziek van de telefoonpalen, die heel geheimzinnig zoemden, als je je oor tegen een van de houten, gladde bomen te luisteren drukte. Als je je ogen dan even sloot, dan was het net of er een stem uit een andere, vreemde wereld op je toekwam, en soms zinderde die muziek nog uren na.
   Zo droomden wij op onze manier van UFO's en ET's. Die zaten in onze vliegers, met hun kleurige gezichten en hun wiebelende staart met papieren dwarsstrookjes ingebonden voor het evenwicht. Op het strand in het blikveld van mijn verrekijker, zweefden geprefabriceerde bonte tuigen, die vooraf getest waren en een heel jaar garantie hadden.
   Maar in mijn verbeelding zag ik weer mijn vlieger van goedkoop  boterpapier en ik voelde weer hoe mijn vingers aan mekaar kleefden van de koude patat, en weer hoorde ik de muziek op de notenbalk van mijn weemoed.