Archief

Zondag 25 oktober 2009 waren wij op stap met “ De Fons “ in de omgeving van Tervuren en toonde hij ons een prachtig stukje natuur dat je, zo dicht bij onze hoofdstad, niet zou verwachten.

Om 13.30 uur ( wintertijd! ) waren we met 26 wandelaars present voor de start.

We stapten voorbij het Afrika museum en verdwenen met een forse klim in het nog steeds grote Zoniëenwoud om even verder af te dalen naar de mooie vijvers, hier konden we al volop genieten van de mooie uitzichten, alles werd nog eens benadrukt door de zon die de herfstkleuren extra deed schitteren in dit unieke landschap.

Het was soms moeilijk de groep niet te lang te laten worden want iedereen was in de weer om al dat moois op de gevoelige plaat vast te leggen.

We stapten verder via een “goe vettig” wegeltje naar de vallei van de Voer (?).

Inderdaad deze Voer is een klein riviertje, dat ontspringt in het Capucienenbos in Tervuren om ten slotte in Leuven uit te monden in de Dijle.

De vallei van de Voer was een van die pareltjes waarvan de meesten nog nooit gehoord hadden.

Onze tocht ging verder door prachtige bossen en voorbij de Spaanse villa terug richting Tervuren, ondertussen fotografeerden we paddenstoelen die hier weelderig groeiden.

In de bossen werd het nu verrassend vlug donker, temeer daar er nu dreigende wolken kwamen opzetten.

Al vlug zagen we het Afrika museum opdoemen tussen de bomen, dichterbij was het een heel mooi zicht zoals het daar lag achter de vijvers. De olifanten die kwamen aangewandeld uit Beaufort 2006 maakten het plaatje kompleet.

Het was mooi, voor velen onder ons was dit stukje natuurpracht een ware ontdekking.

Bedankt Fons

Theo

Vrijdag 9 oktober.

Al rond 10.30 uur mogen we onze eerste vrienden verwelkomen in het inmiddels vertrouwde hotel Cajou. De een na de ander komen ze binnen, de stemming zit er direct in en al snel wordt het een gezellige boel.

Na een welkomdrink gaan we aan tafel en slaan ons kaske vol met al het lekkers dat ons wordt voorgeschoteld. Nu zijn nog maar met dertien (?), de rest komt later.

Rond 14 uur starten we voor onze eerste wandeling, met 11 rijden we naar Koksijde bad.  Door wegenwerken starten we, iets eerder dan gepland, aan de “Normandie”, een gekend restaurant.

Onder een stralende zon starten we onze tocht door de “Doornpanne”, richting

“Hoge Blekker” de hoogste duin aan onze kust. Onze tocht gaat verder door een mooie woonwijk met vele mooie optrekjes. We steken de straat over en vervolgen onze tocht op het strand. Gelukkig staat de wind achter de duinen zodat het hier zalig wandelen is.

Na ongeveer 6 km komen wij terug voorbij ons vertrekpunt waar de tweede lus van onze wandeling begint, maar aangezien er dreigende wolken komen opzetten besluiten we wijselijk dat het voor vandaag genoeg geweest is en nemen we de auto’s en rijden terug naar ons hotel. Bij aankomst gaan de hemelsluizen open en vandaag gaan ze niet meer dicht…

Zaterdag 10 oktober.

Het is terug droog, maar nog niet erg betrouwbaar. De treinreizigers worden aan het station op het afgesproken uur afgehaald terwijl de rest van de groep langzaam binnen sijpelt. We zijn nu met 21.

De meeste van ons trekken naar de markt. Voor alle veiligheid bellen we even naar boven en bestellen we de zon voor deze namiddag… en kijk, het helpt!

Na het middageten schijnt de zon!!!

Met een goed gevoel trekken we door het immense duinengebied van het natuurreservaat “De Westhoek”. De tocht gaat verder naar het “Palais du Picon” pal op de Franse grens. Hier vervoegen we onze vrienden die spijtig genoeg de wandeling niet konden meedoen.

Na de gesmaakte Picon trekken we met 19 moedigen verder richting zee en sommigen ondervinden dat het toch wat moeilijker lopen is in de duinen met een Picon in de benen… Enkelen vinden hier soelaas door hun schoenen uit te trekken en door het zilte water de tocht verder te zetten.

Van één zaak zijn we nu overtuigd: In De Panne hebben ze nog zand en water genoeg!

Rond 18 uur stappen we moe maar voldaan ons hotel binnen, net op tijd om ons wat op te frissen vóór we weeral aan tafel gaan. Enkelen van de groep hebben van het speciale aanbod van de hotelbaas gebruik gemaakt en genieten van een overheerlijke schotel “schaal en schelpdieren”, al moet worden benadrukt dat de anderen eveneens een heerlijke maaltijd kregen voorgeschoteld.

Zondag 11 oktober.

We beginnen de dag zoals het past op een zondag: ontspannen en niet te haastig.

Na het overvloedige ontbijt pakken we onze koffers en maken de kamers leeg. Toch is de pret nog niet over. Na een heerlijk middagmaal trekken we naar de “Oosthoekduinen” voor een verrassend mooie wandeling in dit bijna onbekende duinenlandschap.

Bij terugkeer hebben we nog tijd voor een kort bezoekje aan het educatieve centrum “De Nachtegaal”, de uitvalsbasis van onze wandeling. Na een verfrissend pintje wordt langzame tijd voor het afscheid, onze treinreizigers moeten immers op tijd in het station zijn en iedereen heeft nog een flinke rit voor de boeg.

We hebben ervan genoten en komen volgend jaar terug!

Theo en Frie

Wandeling zondag 27 september 2009

Provinciaal Domein Het Leen te Eeklo

Gidsen:Liliane, Walter en Monika, afstand 6 km

De nachten lengen, de bladeren verkleuren en vallen van de bomen: tijd voor een herfstwandeling. Het bos had zijn herfstkleed al aan met schitterende kleuren, de natuur in al zijn glorie!

We beginnen onze wandeling in het arboretum van “Het Leen” waar  we de collectie van dit bomen- en struikenmuseum (met meer dan 7 000 planten) konden bewonderen.  Niet alleen de rijkdom van de collectie, maar ook de wetenschappelijke nauwkeurigheid van de naamgeving en de zorgvuldige aanleg van de perken maken een bezoekje de moeite waard. We vonden er heel wat vreemde planten die we nooit eerder gezien hadden, heel bijzonder!

We gaan het bos in en genieten van de mooie boswandeling, grotendeels een gemengd loofbos.

Hoe het bos is ontstaan

Graaf Gwijde van Dampierre bezat rond 1250 heel wat bossen in deze streek. Een deel daarvan schonk hij als leengoed aan een Heer Van Steenhuize, via zijn dochter werd het leengoed eigendom van de familie van Spiere. Tot in de 18de eeuw werd over het gebied gesproken met de naam Het Leen-Spiersbos: het bos werd “Het Leen”.

In de loop van de volgende jaren kreeg Het Leen (toen vooral De Wilde Moer genoemd), een kwalijke reputatie. Roversbenden vonden er een geschikte schuilplaats, er leefden wolven, everzwijnen en er kwamen toen ook al vervelende muggen voor. Ook de 'haastige ziekte', een vorm van malaria, zorgde voor veel slachtoffers.

In de leenbossen werden kilometers en kilometers sloten gegraven die er nog altijd liggen. Op de hogere stukken tussen de sloten in werden er bomen aangeplant. Waar het zeer vochtig bleef handhaafde zich het elzenbroek met kernsoorten zoals zwarte els, moerasvaren , koningsvaren, blauw gildkruid, wolfspoot, gele lis en enkele soorten veenmos.

Vanaf 1938 werd Het Leen een militair munitiedepot, maar in 1972 werd de militaire bezetting van het bos opgeheven. Het ministerie van Defensie verkocht het gebied van zo'n 150 ha. aan het Oost-Vlaamse provinciebestuur het gebied. Het grootste deel van de munitiegebouwtjes werd gesloopt en op de vrijgekomen ruimte kreeg het bos weer vrij spel.

In 1973 mochten de eerste bezoekers komen genieten van de natuur en de rust van deze groene oase in de provincie. Waar mogelijk worden aanpalende stukken groen aangekocht en ondertussen is de oppervlakte van het domein al meer dan 260 ha.

We kwamen veel wandelaars en fietsers tegen op deze zalige dag. Het weer was perfect, alsook het gezelschap.

Maar niet alleen de bladeren vallen van de bomen. Helemaal op het einde kreeg één van onze wandelaars een “eikel” op haar kop, pets! Dat kwam hard aan!

Onze wandeling eindigt in cafetaria “Het Leen” met een drankje en een snoepje. Bedankt Liliane, Walter en Monika voor deze prachtige wandeling!

Alida