Berichten van 2 juli 2012 tot 8 juli 2012

Verdomd wat voel ik me rot !
Ik weet eigenlijk niet hoe ik het moet omschrijven.
Ik voel me moe , lusteloos , rot , ambetant  .. .. ..
Er is niets dat gaat.
Er is niets dat me boeit.
Er is zoveel dat ik wil maar dat niet gaat.
Er is zoveel dat ik zo graag zou doen maar . . .
Er is altijd die maar.
En die maar   . . .   die blijft maar komen.
Ik zou zulke mooie dagen moeten gehad hebben maar ..  ..  .. 
Ik heb ze gewoon meegeleefd omdat het van mij werd verwacht.
Ik was uitgenodigd om te gaan eten ..  ..  ..  ..  .. ik was erbij.
En dat was alles.
Natuurlijk heeft het gesmaakt want ik zat niet alleen aan tafel.
En iedereen weet dat het eten dan altijd beter smaakt.
Maar ik miste warmte , gezelligheid , iemand .. .. .. .. ..
Ik was erbij en niet alleen !
Dat alleen zijn , elke dag alleen , zonder mijn man ,
het valt zo ongelooflijk zwaar.
En ik voel me zo schuldig - ongelooflijk schuldig.
Ik ga niet meer elke dag naar het kerkhof.
Ik sla zelfs twee  dagen over !
Dat had ik nooit verwacht.
En toch . . . . . . . .
Ik stel me gewoon elke dag de vraag : WAT KAN IK ER  GAAN DOEN ?
Ik weet het wel.
Ik zeg een goede dag.
Ik maak de steen terug proper.
Ik zet een bloemeke erbij.
En ik zorg steeds dat er een kaarsje brandt.
Ik doe een klein gesprekske.
En ik ga terug naar huis.
En dat is het.
Maar ,
kom ik thuis ,
Bij mijn man zijn foto staat een bloemeke , er brandt een kaars en ik doe een klapke met hem  ....
Meermaals per dag.
Er zijn momenten dat ik me afvraag of ik nog wel normaal ben.
Of ik nog in de echte wereld leef.
Tot ik toch terug wordt wakker geschud.
Het leven gaat verder  ...   ...   ...   ...   ...   ...