Berichten van 27 augustus 2012 tot 2 september 2012

Wat ben ik ondertussen bang geworden !
De familie is vergroot !
Een blijde gebeurtenis want mijn neef is opa geworden.
Voor de eerste keer.
Zijn eerste kleinkind !
En deze kleindochter werd in de familie met toeters en bellen ontvangen.
Moeder en kind stellen het wel.
De bevalling is goed verlopen en wat moet een mens dan nog meer hebben ?
Volgende maand gaan we met zijn allen naar de babyborrel.
Ik hoop op een gezellige bedoening want zo dikwijls ben ik er niet bij.
Alleen , ik ben bang.
Geboortes geven mij geen goede herinneringen.
Alles behalve . . .
Ik heb het al meermaals mogen ondervinden.
Wanneer er een nieuw leven op de wereld komt ,
wordt er ook een leven genomen.
Ik mag alleen maar hopen dat het deze keer niet bewaarheid word.
Maar vreugde en verdriet liggen toch zo heel dicht bij elkaar !
Als men zijn eigen leven overschouwd en men ziet telkens raakpunten ,
dan begint men heel veel gaan na te denken.
En veel nadenken is voor niets goed.
Maar zo is het bij mij toch.
Ik denk toch dat ik al te veel heb meegemaakt in mijn nog jonge leven ,
en dat het daarmee is ,
dat ik zo bang ben geworden.
Bang voor deze wereld.
Alleen hoop ik om toch nog enkele vreugdevolle jaren tegen te komen.