Archief

Vandaag was het weder al een heel stukje beter.
Niet meer dat gure koude van gisteren.
Natuurlijk was het vandaag ook niet meteen een tropische dag , maar ik vond het wel aangenaam.
Vanmorgen al goed begonnen.
Met al mijn gesorteerd materiaal richting containerpark.
Nu niet dat ik met een volle kamion daar aankwam , maar toch krijgt men soms op korte tijd heel wat bij elkaar.
En wat vroeger in één vuilnisbak ging ; daar hebben we er nu tien voor nodig.
Gelukkig maar dat het allemaal zo wordt gescheiden.
Goed voor ons milieu.
Alhoewel er op één park toch verschillende interpretaties zijn voor bepaalde artikelen.
Dat heb ik vandaag weer ondervonden.
Uiteindelijk ben ik van alles af geraakt.
En goed begonnen is dus half gewonnen.
Veel te vroeg op de afspraak met mijn moeder.
Dus wachten is de boodschap en daarna samen naar de markt.
Vandaag doelbewust naar de markt geweest en bijna alles van ons lijstje gevonden.
Dat mag ook een wonder heten.
Eigenlijk spijtig want het was allemaal om te werken.
Het waren allemaal van die dingen die men niet alle dagen gebruikt maar die toch een echt gerief zijn.
Een broodje smos als middagmaal, nog wat nagekeuveld en dan terug richting huis.
Ik heb er vandaag een mooie dag opzitten.
Weinig gedaan voor mezelf maar toch een aantal dingen in orde gebracht voor mijn moeder.
Voor men vader heb ik nog vlug wat asperges gestoken.
Het kuisen mag hij doen.
Een heel plezant werkje als het gedaan is.
En zo is ieder vandaag tevreden !
Dat mag ook al eens gezegd worden.

Toch komt men alle dagen wel iets tegen waar men overvalt.
Zo had ik het vandaag weer moeilijk.
Moeilijk met het feit dat ik voortaan alleen door het leven moet.
Alleen leven, alleen wonen.
Voor het eten zorgen , gaan winkelen , alleen.
Naar een feestje of een etentje , alleen.
Gaan wandelen of op bezoek , alleen.
Steeds maar alleen ; altijd maar alleen.
Ik hoop dat die gewaarwording verzacht.
Ik weet dat ik alleen zal blijven in de verdere toekomst.
En ik hoop , dat die scherpe kantjes daar nog veel zullen afslijten.
Dat het een langzaam proces gaat worden , dat heb ik wel door.
Maar het kan allemaal toch zoveel schillen van dag tot dag.
Toevallig zie ik vandaag een koppel naar een feest vertrekken.
Het andere koppel gaat wandelen.
Mijn oudste geburen gingen gezellig uit eten.
Op zulke momenten overvalt mij het alleen zijn.
Ik wil ook gaan eten , gaan wandelen, gaan . . . maar dan niet alleen.
Zoals ook deze namiddag.
Toch nog eventjes door de winkelstraat en als slot ga je dan iets drinken.
Je wilt iets doorbreken, maar helaas , je bent alleen.
Dan zie je de mensen denken , kijk  die is haar man verloren en die komt hier alleen binnen.
Ge voelt dat aan.
En vandaag had ik daar last mee.
Heel veel last.
Hopelijk gaat het me morgen terug beter.

Dat hebben we weeral gehad.
De donderdag is opnieuw voorbij.
Het spreekwoord heeft dan toch nog waarde : "De tijd gaat snel , gebruik hem wel".
Vandaag is de tijd toch extra snel voorbij gegaan.
Waarschijnlijk ook omdat ik vandaag een nieuwe belevenis had.
Mijn auto had een nazicht nodig en daarom had ik een afspraak gemaakt bij de garage.
Goed met de auto daarheen.
Maar hoe geraak ik verder ?
Hadden ze daar een mooie oplossing voor : gebruik onze fiets !
En inderdaad.
De autosleutels afgegeven en een fiets gevraagd.
Geen enkel probleem.
Daar stond een fiets klaar voor gebruik.
Zo gezegd , zo gedaan.
Maar ik en de fiets gaat spijtig genoeg niet zo goed samen.
Eerlijk gezegd , ik ben bang op de fiets.
Ge moet 100 ogen hebben en dan komt ge er nog tekort.
Voor fietsers is het niet meer te doen als er geen fietspaden zijn.
En die waren er niet.
Ik ben eens benieuwd of die er ooit zullen komen !
De auto's schuren gewoon vlak naast je voorbij.
Echt niet te doen.
Mochten er bij ons overal fatsoenlijke fietspaden zijn ; dan zou ik het wel weten.
Zelfs in het centrum is het ook al een grote ramp.
Als ik soms mensen zie rijden met een gezegende leeftijd van 70 , 80 jaar, dan houd ik mijn hart vast.
Ik durf niet wat zij presteren ! ! !