Archief

Vandaag is het één maand geleden dat je van me bent weggegaan.
Het is eigenlijk niet te geloven dat er al één maand voorbij is gegaan ; zonder jou.
Een maand die een eeuwigheid schijnt en toch heel snel voorbij was.
Een maand waar ik niet te lang bij mag blijven stilstaan.
Een maand waarin zoveel is gebeurt.
Alleen , die vrijdag  , 7 januari  , zal ik nooit meer vergeten.
Die vrijdag kan ik zo mooi herhalen.
Heel die film zie ik zo weer voor me.
Met al hetgeen er toen die dag gebeurt is.
Hoe die dag verlopen is.
Een vrijdag die gewoon begon.
Een vrijdag die eindigde in iets onwezenlijks.
Een vrijdag die van een vrijdag iets apart maakte.
Een vrijdag die jou van mij wegnam
Zomaar , gewoon , zonder iets te vragen.
Hoe je van me wegging.
Dat zal me altijd bij blijven.
Dat staat op mijn netvlies gebrand , om nooit te vergeten.

Vandaag heb ik er een rommeldagje van gemaakt.
Door alle omstandigheden had ik al het kerstgerief gewoon in de garage gelegd.
Zo goed als ging alles weggestapeld tot ik wel eens tijd zou hebben.
Die tijd had ik vandaag.
Dus deze voormiddag met heel veel moed eraan begonnen.
Nu is alles netjes opgeborgen.
Alles in de juiste dozen.
Alles terug op de juist plaats.
Maar gaat het nog ooit uit de dozen komen ?
Ik heb er echt mijn twijfels over.
Ik denk niet dat ik er voor mij alleen nog ooit ga aan beginnen.
Ik had je van Kerst leren genieten.
Toen wij elkaar leerden kennen , kon je er niet aan uit op welke manier wij met Kerst omgingen.
Je had zoiets nog nooit meegemaakt.
Kerstmis werd in jouw familie heel anders gevierd dan bij ons.
De eerste jaren had je er moeite mee.
Maar je stond er voor open.
Je leerde van Kerst te houden.
Vanaf een gegeven moment kon de kerstboom niet vroeg genoeg staan.
En genieten dat je deed.
Elk jaar opnieuw.
Toen ik daar vandaag mee bezig was stelde ik me de vraag : en nu ?
Ik kon er niet op antwoorden.
Ik zal alles moeten afwachten.
Maar ik geloof nooit dat ik nog een boom kan zetten zoals in de voorbije jaren.
Ik denk het toch van niet.
Ik denk dat het me pijn zal doen om een boom te zetten zonder dat ik de goedkeurende blikken krijg.
Zonder dat ik dat vertrouwde gezicht zal zien.
Zonder dat ik de nodige commentaar krijg.
Maar het is nog lang eer we daar terug moeten aan denken.
Ik zal wel zien.
Ik zal moeten afwachten.

Het is weer van dat.
Weer veel te laat.
Ik had er al lang moeten inliggen.
Maar ik merk dat het alle dagen later wordt.
Nochtans sta ik elke dag rond hetzelde uur op.
Dus dat is elke dag  minder slaapuren.
Ik ben er zeker van dat dit zich na veroop van tijd zal gaan wreken.
Ik weet ook dat ik dat moet vermijden.
Alleen , ik geraak niet in mijn bed.
Ik heb elke dag wel een uitvlucht om toch maar niet te moeten gaan slapen.
Ik heb ooit geleerd dat een regelmaat het beste is.
Momenteel geldt dat voor anderen maar zeker niet voor mij!
Ik moet hier dringed verandering inbrengen.
Ik zal één van de komende dagen daar eens moeite voor doen.
Nog iets dat me misschien gaat helpen.
Toevallig las ik in een krant bij mijn ouders dat er een info - namiddag zal plaatsvinden met als onderwerp "rouw".
Baat het niet , dan schaadt het niet.
Ik heb me ingeschreven.
Misschien kan ik er iets uit halen dat heel nuttig voor mij gaat zijn.
Ik hoop het althans.
Ik ben op zoek naar iets maar ik weet nog niet wat
Ik geraak er niet uit.
Hopelijk helpt zulk een info-namiddag.
Hopelijk brengt zulk een namiddag raad.
Ik weet niet wat ik moet verwachten.
Maar ik zal gaan.

Een dag met vallen en opstaan.
Vandaag, eerste kuisdag bij mijn ouders.
Ik heb mijn dagen momenteel opgesplitst.
Donderdag , dus de boven wat kuisen.
Mijn ouders hebben zo nog een degelijk zelfgebouwde woning.
Vroeger , en nu nog , heel mooi maar veel te groot.
En gewoon , terwijl ik aan het stoffen was , gaan die watersluizen weer open.
Gewoon met aan van alles te denken.
Zonder énig aanwijsbare reden.
Ik was blij dat ik alleen was.
Ik zou niet graag hebben dat mijn ouders me in een huilbui zien uitbarsten.
Zij hebben het ook al moeilijk genoeg zo.
Zij zeggen wel niets , maar ge ziet aan van alles en nog wat dat het hun helemaal niet gaat.
Ze weten niet goed wat ze moeten doen om goed te doen.
Ze halen van alles uit de kast om het mij naar mijn zin te maken.
Alle dagen zou ik nu bij hen moeten zijn.
En dat is allemaal teveel.
Als ze dat nu allemaal eens achterwege laten, dat zou zo'n deugd doen.
Als ik er iets over zeg , dan kunnen ze dat niet begrijpen.
Ze doen toch maar alleen om goed te doen.
En dat weet ik maar al te goed.
Alleen , het verstikt me zo.
Ik voel me zo ingebonden.
Ik zou zo graag vrij en met volle rust naar hun toe gaan.
Maar het is helaas zo beperkend.
Ik kan het niet met de juiste woorden omschrijven.
Ik weet niet hoe ik dat verstaanbaar onder woorden moet brengen.
Het enige dat ik weet , dat is , dat ik iets mis om naar hen toe te gaan , maar wat ?
Tijd brengt raad ?
Ik hoop het uit gans mijn hart.
Ik hoop ook dat het niet te lang op zich laat wachten.
Ik zal mijn ouders nog dikwijls nodig hebben , ondanks hun gevorderde leeftijd.
Ik ben blij dat ik mijn ouders nog heb.

Een rampdag is het geweest vandaag.
Die sluizen hebben heel de dag open gestaan.
Ik mocht niets doen , ik mocht aan niets denken.
Of die sluizen gingen open.
En ik heb vandaag aan veel gedacht.
Aan veel mooie dingen die helaas nooit meer zullen terug komen.
Gelukkig heb ik nog veel van die herinneringen.
Maar geef mij toch maar het tastbare.
Daar had ik veel meer aan.
Helaas moet ik wel genoegen nemen met herinneringen.
Die herinneringen die hebben vandaag ongelooflijk veel pijn gedaan.
Ik weet niet wat ik had maar het is met geen pen te beschrijven wat ge meemaakt als ge verdriet hebt.
En het doet ook zo'n pijn.
En ge weet niet wat ge moet doen om die pijn te laten overgaan.
Nadat ik naar het kerkhof ben geweest is het wel gebeterd.
Dan heb ik nog wat kunnen doen. 
En toen ik dacht om nog even TV te kijken, toen was het helemaal nar de vaantjes.
Ik ben een familiefan.
Maar die opname van vandaag was er voor mij te veel aan.
Dat kon ik niet aan.
Ik heb gehuild van begin tot het einde.
Het is maar fictie zeggen ze dan maar hoe waarheidsgetrouw is het weergegeven.
Ik zal niet alleen zijn met die gedachte.
Er zullen nog andere mensen aan een vorig leven terugdenken.
Eentje waar de zorgen nog veraf waren maar o zo rap heel dichtbij.

Opnieuw een dag gelijk als gisteren.
Het zou voor je weer een mooie sport - zondag zijn geweest.
Finale van den tennis.
Overschakelen naar de cross in Sankt Wendell.
De nodige voetbalwedstrijden met nog wat samenvattingen.
Ik hoor je zo op alles de nodige commentaar geven.
Wat mis ik die commentaren allemaal.
Sinds je ziekte was ik van veel sporten op de hoogte.
Overal kreeg ik de nodige uitleg erbij.
Ik kende al heel wat namen uit de sportwereld ; gewoon door al de uitleg die je altijd deed.
Niet dat al die sporten mij echt interesseerden , maar ik hoorde je graag bezig.
Alles vertelde je me , van naaldje tot draadje.
Ik liet je het allemaal uitleggen en dan kon ik ook nog wat bijleren.
De namen op de juiste plaats onthouden dat was inderdaad minder.
Maar waar een wil is , is een weg en dat lukte me toch een beetje.
Je had er plezier in om het mij allemaal te vertellen.
Je had er plezier in om alles uit de doeken te doen.
Maar die plaats aan de TV is zo leeg.
Er is niemand meer die mij dat allemaal wilt leren.
Er is niemand meer om in discussie te gaan.
Er is niemand meer die om een drankje vraagt.
Er is niemand die vraagt of ik bij in de zetel kom zitten.
Wat mis ik dat allemaal !
Ik heb vandaag cross gekeken.
Waarom ?
Omdat ik dan in gedachten was bij jou.
Naar deze zondag had ge zo uitgekeken.
Ik kon het niet laten om niet te doen wat jij zou gedaan hebben.
In de late namiddag ben ik je komen vertellen wie er allemaal gewonnen heeft.
Ik hoop dat je mijn uitleg kon verstaan.
Zelfs je favoriete voetbalploeg heeft het dit weekend goed gedaan.
Ik weet dat ik die voor de rest van mijn dagen ook ga volgen.
Niet op het plein natuurlijk maar wel in de krant en op TV.
Het was veel vandaag van sport.
Het ergste is dat ik heel veel ga vergeten nu ik geen hulp meer heb.
Waarschijnlijk zou je nu gezegd hebben :
"Ik heb toch een mooi weekend gehad".
Hierop zouden we zeker nog een slaapmutsje gedronken hebben en geklonken op de goede afloop.
Helaas , dat slaapmutsje moet ik nu alleen drinken.
Klinken op de goede afloop , dat is voor later.