" Weerspreuk "

" Hutje op de hei "


Als een hutje op de hei,
is hier mijn huisje steeds voor mij.
Ik voel me hier echt vrij,
omringd door bos en bij.

Hier kan ik echt herbronnen,
en kom ik steeds tot rust.
In een stoeltje zalig zonnen,
door haar stralen zacht gekust.

En in mijn mooie groene hof,
is alles aan't ontspruiten.
Niets op Aard is er zo tof,
als vogels die steeds fluiten.

Nergens vind ik zo'n goed gevoel,
en is zo rijk voor mij.
Ver weg van het verkeersgewoel,
als mijn hutje op de hei ...


Annemieke.

Beste Bloggers,


Morgen is het Moederdag, en ook de dag dat het twee maanden is geleden dat in De Kolonie in Lommel, vijftien jonge kinderen het leven lieten bij de ernstige busramp in Zwitserland.
Ik woon hier vlakbij de school en de kerk, en zal nooit de indrukwekkende zee van bloemen vergeten, die daar was neergelegd door duizenden mensen.
En de radeloze ouders, die volkomen ontredderd, op en neer liepen tussen de kleine graven en die enorme bloemenzee, de school en de kerk.
De leegte, en het tomeloze verdriet in hun ogen, heeft een onwisbare indruk bij mij achter gelaten.
En opnieuw waren er weer duizenden mensen aanwezig bij de Avondwake, en enige dagen later bij de indrukwekkende begrafenisplechtigheid hier, in  De Soeverein van Lommel.
Bij de Avondwake ben ik aanwezig geweest, en had een zitplaats kunnen bemachtigen op de eerste rij. Het was een windstille en mysterieuze avond, en terwijl ik naar de bomen keek, en de toen aanwezige planeten, kreeg ik inspiratie voor het volgende gedicht.
Het heet:


" Zieltjes van De Kolonie "


In de nog kale voorjaarsbomen,
zongen zacht de vogels.
Wij zijn tot hier gekomen,
als doorboord door kogels.

Tijdens de avondplechtigheid,
bleven planeten naar ons staren.
Mysterieuze sereniteit,
alsof jullie dat soms waren.

Het leven is géén symfonie,
dat hebben we nu goed geweten.
Kleine Zieltjes van De Kolonie,
wij zullen u nooit vergeten.


Annemieke.


Lieve Bloggers,

Voor u allen een héél fijne Moederdag 2012, en vergeet nooit dat het voor veel Moeders én Oma's , hier in De Kolonie, nooit meer een fijne Moederdag kan zijn.

" Koffie eten, taartje drinken "



Onze hersenbovenkamer,
lijkt vaak ongemeubileerd.
En ondanks denkend gehamer,
zijn we woorden afgeleerd.

We komen er gewoon niet op,
ook al piekeren we ons suf.
Verdwenen is die heldere kop !
Wordt die kamer oud en muf ?

We gaan een kopje koffie eten,
en een gebakje drinken ...
En met de nijptang gaan we meten,
of noemen panters vinken ...

We zoeken en we speuren,
in ons denkend apparaat.
Maar het zal heel vaak gebeuren,
dat die wereld ons verlaat.

Maar het geeft ook heel veel reden,
tot onbeschrijfelijk gelach
Helder denken wordt verleden,
want ouder worden, is iets wat mag.


Annemieke.

" Mijn tuin "


Ik zwoeg en spit
verzet en schik
mijn rug is stram
mijn armen lam
mijn bankje draagt me
in de avonduren
als ik onophoudelijk
naar mijn andere lief blijf turen
mijn tuin, mijn tuin,
ik heb je lief
mijn mooie bloemenhartendief
mijn geur, mijn kleur
mijn ochtenddauw
mijn tuin, mijn tuin
mijn andere lief
wat hou ik toch van jouw.


Annemieke.

" Muziek der Stilte "


Tussen het mystieke bladergroen,
betoverd, door zovele kleuren.
Mysterieus, tot in de noen,
en vochtig bezwangerd door aardegeuren.

Ik ben hier, in dit stille rijk.
Mijn hart voelt daar geen kilte.
Ik leef, ik adem, en ik kijk.
En hoor de Muziek der Stilte.

Genezend voor elk mensenhart,
zijn deze stille natuuraccoorden.
Bevrijden mij van pijn én smart,
en spreken tot mij, zonder woorden.

Annemieke.

Ter nagedachtenis van een omgekomen kind bij de busramp van 13 Maart 2012


"Voor Sarah"


U, ontluikende jonge Lentebloem,
ruw weggerukt uit ons leven.
Zonder afscheid, zonder zoen.
Geluk voorgoed uit ons gedreven.

Bij de twinkling van iedere ster,
zal ik aan U denken.
Dicht bij ons, maar ook zo ver,
blijft U naar ons wenken.

Annemieke.

"Innerlijke rust"

U kunt geen innerlijke rust vinden zolang de macht over uw leven zich buiten uzelf bevindt.

Annemieke.

 "Liefde"

Bij het denken aan de liefde
heb ik de liefde lief.
En het is de liefde tot u, Geliefde.
Die mij tot die liefde hief.

Herman Gorter.

" Lieve zon "


Wat hebben wij u aangedaan,
dat gij bij ons niet komen wilt ? 
Laat ons niet in de koude staan !
Toe, wees nu voor ons eens mild !

Zend ons uw warme stralen,
en uw sprankelend helder licht.
Wij lopen hier te balen,
en alle bloemen blijven dicht.

Breng ons uw warme lentevreugd.
Het wordt de hoogste tijd !!
Uw warmte doet ons zoveel deugd.
En stop met uw onzichtbaarheid !!

Annemieke.

" Geloof "

Als je gelooft dat het zal lukken, dan zul je de kansen zien.
Als je gelooft dat het niet zal lukken, dan zul je de opstakels zien.

Annemieke.

 

" Voorjaarsdracht "


Skipak warme wintertrui,
is nu onze voorjaarsdracht.
Hiep hiep hoera, alweer een bui !
De Winter houdt ons in zijn macht.

Verwarming hoog, de kachel aan,
en als het kan ook nog de haard.
Met warme zonneschijn is het gedaan !
Ze vindt dit weer haar kracht niet waard.

De Lente houdt haar adem in,
en durft zich niet meer te vertonen.
Bloemenvreugde heeft geen zin,
zolang de Winter hier blijft wonen.


Annemieke.

" Het kasetiketje"



Jan en Piet zijn aan de verbouwing van hun huis begonnen, als Jan merkt dat hij halverwege het karwei, zes zakken cement tekort komt. Geen nood, want Piet snelt naar de bouwmarkt om het ontbrekende te gaan halen.
Bij de kassa aangekomen merkt hij dat de cassiëre niet goed oplet, en maar twee van de zes zakken cement aanslaat op haar kassa ...
Zéér verheugt keert Piet terug, huiswaarts, helemaal in de wolken over zoveel onverwacht geluk !
Maar thuisgekomen zegt Jan: " Het zijn de verkeerde zakken maat, je moet de rode hebben inplaats van de gele.
Verbijsterd staart Piet hem aan, waarop Jan zegt: "Wat kijk je nou, het maakt  toch niet uit, ga ze maar omruilen !"
" Je hebt immers toch het kasetiketje .... "


Annemieke.

" Lentevleugje "

Hoi lieve Bloggers !
Dit is een beroemde uitspraak van Pablo Picasso :

Ik zoek niet, ik vind ....


Annemieke.

" Waardering "


Behoefte aan waardering is hetzelfde als zeggen :
" Jouw mening over mij is belangrijker dan mijn eigen opinie over mezelf ".

Annemieke.

" Creativiteit "



Veel mensen voelen een bepaalde drang,
om iets van henzelf te gaan creëren.
Maar zijn dan vaak vanbinnen bang,
en lopen zich maar te generen.

"Ik heb géén tijd, ik ben te moe, "
is hun veelgehoorde klacht.
Ze komen nooit aan hun creatie toe,
onzekerheid belemmerd dan hun kracht.

Maar je weet wat je vanbinnen bent,
en het is een algemene waarheid.
Dat creativiteit vooral betekent,
vast geloven in je eigen grootheid.

Pak dus uw pen, en schrijf gedichten,
zoals ik dat hier nu doe.
Het zal uw hart én geest verlichten,
want een talent wordt nimmer moe.

Dus lieve mensen pak uw kansen,
en kap een kop uit mooi oud hout.
Laat schilderslinnen met penseeltje dansen,
want een kunstenaar wordt nooit echt oud !


Annemieke.

" Gevoel "


Voortaan volg ik mijn gevoel,
het enige rechte juiste pad.
Mij sturend naar een levensdoel,
waar ik voor vocht, en ook voor bad.

En aan mijn levenshorizon,
gloort zacht het bleke licht.
Smarten, die ik overwon,
zijn nu op levensvreugd gericht.

En door een nieuwe sterke kracht,
laat ik me leiden, keer op keer.
En voor geen enkele negatieve macht,
ga ik nog terug, dit keer.


Annemieke.

" Boemerangeffect "



Wie een ander leed aandoet,
of de medemens steeds kwetst.
Wordt vroeg of laat hiervoor beboet,
en door een byzondere macht getest.

U wordt nl. zelf dan slachtoffer,
als u uw wangedrag niet staakt.
En brengt uzelf een groter offer,
dan het slachtoffer dat u maakt.

U moet u dan verantwoorden,
dat staat vast, door dik en dun.
Voor iets wat oordeelt zonder woorden :
De wet van het Universum.


Annemieke.

"Rotzooi "


Bevrijdt u uit de ketenen van alle geestelijke rotzooi, en ga alleen met die ene blanke parel verder : UZELF !


Annemieke.