samen

Ergens ver in een groot bos

Zat er eenzaam in het groene mos

Een klein, lief elfje te wenen

ik ging er heen en vroeg wat er was

hij zei dat zijn oogappel was verdwenen

hij was verdwenen in een zwarte dauw

en het elfje wou hem zo graag terug

maar wist dat het nooit gebeuren zou

z’n oogappel was nu over de brug

en zou nooit meer naar hier komen

ik leerde het elfje verder te kijken,

zich er over te zetten en te geloven

iemand zal hem de helpende hand reiken
en het goeds zal nooit meer doven


tascha..

storm

een storm in je hoofd

tegen 120 per uur

de gedachten die worden gedoofd

zijn kil en vreselijk zuur

je kan even niet meer denken

geen helder moment

je wil het dan krenken

maar't is net of je verlamd bent

even luisteren naar een lied

dat alles weg doet beven

voldaan en verlost van de storm

nog zo veel woorden

te zeggen en te vragen

ik wou dat je ons hoorde

en zag wat wij zagen

je was een engel voor ons

één uit de duizend,een zege

ik wou dat ik dat zeggen kon

maar heb er geen tijd voor gekregen

telkens ik aan je denk

denk ik aan de leuke momenten

samen hand in hand

doorkruisten we het land

ik weet dat je altijd vecht

en dat doet me beter voelen

want ik weet heel zeker

je komt nu wel terecht.

tascha..

dromen2

de realiteit is soms hard

en niet te verliezen

ieder kiest een weg apart

om een levensdoel te kiezen

bij de ene loopt het beter,

dan bij de andere.

maar er is niemand die

er iets aan kan veranderen

maar hoe langer een leven

en hoe meer ik verdwijn

raak ik steeds meer overtuigd,

dat het enige dat echt blijvend is

onze dromen zijn.

tascha