Archief

Dag
Gisteren moest ik naar Pellenberg, voor een behandeling in mijn rug, om eindelijk van die verschrikkelijke pijn in mijn rug en bil af te raken.
Maar de dokter heeft mij serieus bang gemaakt, niet zozeer voor de behandeling, alhoewel die ook niet van de poes is, maar voor de dagen erna.
Ze zei mij dat ik zeker 2 a 3 dagen veel meer pijn ging hebben maar dat het nadien wel geleidelijk zou beteren.
Nu zijn wij van plan om woensdag 23 juni voor enkele dagen naar Frankrijk te trekken, om er eens tussenuit te zijn, en ik zag het niet zitten om met nog meer pijn heel de dag in de auto te moeten zitten, dus mijn man had mij gevoerd, en binnne het kwartier stond ik al terug buiten, ik heb hem dan gebeld, hij was een wandeling gaan doen rond het domein, en is dan maar terug gekomen, ja ik zag dit echt niet zitten, het is nu al zo erg dus meer kon ik er niet bij hebben.
Vandaag moet ik terug naar Pellenberg, naar de prof voor mijn schouder, want sinds die geopereerd is op 5 mei kan ik niet zeggen dat ik al veel vooruitgang geboekt heb, ik heb no altijd veel pijn, zelfs meer dan enkele weken geleden, ik ben eens benieuwd wat hij hierop zal zeggen, ik vermoed dat hij terug een inspuiting zal geven , niettegenstaande ik al een gehad heb sinds de operatie, enkele dagen voor we naar Rome vertrokken, en dan is het een tijdje beter geweest maar nu is het echt slecht.
Even afwachten wat hij zal zeggen.
Groetjes

Dag
Donderdagmorgen, ik was op van 7u30, mijn man staat op om 9 uur, en hij zegt wat denk je, rijden  we eens naar Luxemburg, wetende dat we mijn  sigaretten merk, Belga king size hier niet meer kunnen vinden, naar het schijnt worden die niet meer gemaakt. De reden daarvoor zou zijn dat ze te weinig verkocht worden.
Dus wij naar Luxemburg in de hoop dat ze daar in Berchem waar we gewoonlijk benzine tanken, omdat het daar shell is en  mijn man een kaart heeft van shell, toch nog een voorraad zullen hebben, wij naar Luxemburg.
Om 11 uur zijn we vertrokken, op de heenweg vlot verkeer, niets aan de hand.
Maar het was een serieuze tegenvallen, want nergens waren  mijn sigaretten nog te vinden, dus heb ik van armoede een paar stangs korte belga meegebracht, mijn man zegt het is misschien een middel om te stoppen met roken, als je moet sigaretten gaan roken die je niet graag hebt, en ja misschien heeft hij wel gelijk.
Dus we hebben dan daar iets gegeten , een beetje in de zon gezeten, want het was wel lekker weer, en dan terug naar huis, maar de terugrit was natuurlijk een ander paar mouwen, om Luxemburg uit te raken was het al moeilijk, maar dan ging het verder goed, tot een eindje voor Brussel, file en nog eens file, het was echt niet leuk meer, het laatste stuk hebben we er langer over gedaan dan voor de doorreis heel de weg, en dan te denken dat er zoveel mensen zijn die dit dagelijks meemaken, ik mag er niet aan denken.
Nu vandaag zaterdag komt mijn werkvrouw, en ik vertelde haar dat we speciaal naar Luxemburg gereden zijn voor sigaretten voor mij, zegt ze, bij ons in de krantenwinkel liggen er nog ik weet niet hoeveel, ik dacht dat kan toch niet waar zijn, dus zij moest naar het containerpark met al onze oude kranten, en dan zou er er gaan halen, ik geloofde haar niet, maar wat bleek ze had inderdaad enkele stangen mee, zelfs nog aan de oude prijs, en ze hadden nog een paar pakken op overschot en die zouden ze voor mij weg leggen, ja nu was ik toch wel echt content, en het stoppen met roken zal ik nog maar een tijdje uitstellen. Ik heb haar dan maar een pak gegeven van die korte belga's die ik meegebracht had, dit is namelijk haar merk.
Groetjes

Dag
Dinsdag moest ik op controle naar Pellenberg voor mijn schouder, het is ongeveer 14 dagen geleden dat ik geopereerd ben aan mijn linker schouder, en ik moet zeggen het valt toch niet mee, de prof had mij gezegd dat ik een paar dagen erge last zou hebben, daarom moest ik ook 3 dagen in het ziekenhuis blijven, maar ik heb toch nu nog altijd veel te veel pijn om goed te zijn, mijn man is meegeweest, gewoonlijk als hij mij voert blijft hij buiten en gaat hij een wandelingetje doen maar nu wilde hij mee naar binnen bij de dokter, maar ik had geen geluk de prof was aan het opereren en ik moest het doen met een assistente, iemand die ik trouwens nog niet gezien had, maar blijkbaar wist zij toch alles van mij, en ze zegt dat de operatie op zich niet zo veel inhield, maar dat de gevolgen voor de patient, voor mij dus wel erg zijn, ze hebben namelijk van het bot een heel deel moeten afdoen om de druk op te heffen op het gewricht, en natuurlijk van als ze aan het bot moeten werken weet ik ook wel dat dit enorm veel pijn doet, zij zegt je moet rekenen op 6 tot 14 weken voor de pijn weg zal zijn, als je wilt zal ik een spuitje geven met cortizone met het gevolg dat je drie dagen veel meer pijn zult hebben maar dat het nadien wel beter zal zijn, denkende aan onze trip naar Rome volgende week, was dit misschien wel de beste oplossing, dus nog maar eens  een spuitje, het zoveelste, ik ben de tel ondertussen kwijt maar het zijn er al zeer veel.
In de namiddag zijn we dan nog naar de carrefour gegaan, mijn man zegt beter nu, voor de spuit je werkelijk veel last gaat veroorzaken, en ik moet zeggen dat was niet zo'n slecht gedacht want het is maar tegen avond aan dat het echt erg werd, maar ze had mijn goede medicatie voorgeschreven dat ik drie maal per dag mocht nemen, maar die nacht heb ik toch niet veel geslapen,  ik ben toch een paar maal opgestaan om nog maar zo'n pil te nemen + een  dafalgan forte, en dan heb ik toch nog een paar uur geslapen.
Terzelfdertijd heb ik dan ook maar laten pasfoto's maken in de carrefour, ik wist dat daar zo'n machine stond, maar om er in te raken was het toch niet zo simpel voor mij, er stond wel een klein laag tabouretje, maar met twee stijve benen op een klein stoeltje gaan zitten is een ander paar mouwen, natuurlijk mijn linker been blokkeerde, ik zat vast, en ik kon niet gaan zitten, dan heeft mijn man mijn been buiten de box gebracht en dan lukte het in extremis toch, ik moest wel zorgen dat mijn hoofd er helemaal opstond, want die van de vorige keer stond een klein stukje van mijn hoofd er niet op en werden door de mevrouw van de gemeente afgekeurf,   mijn foto's zijn gemaakt en alles is binnen voor mijn nieuw internationaal pasport, tegen dat we naar Amerika gaan, maar ik schrok wel van de prijs, zo'n paspoort kost al 80 €, en als het het vlug wilt komt er nog eens 20 € bovenop, dat is zo'n 10.000 bf. voor een pasport., enfin ik vind dit verschrikkelijk veel geld, maar ja als je het nodig hebt kan je niet anders dan betalen he, en het is eerst betalen voor ze er aan beginnen, ik moest het ook zelf gaan tekenen, die mevrouw is dan wel tot aan de auto gekomen, dat vond ik wel lief.
Groetjes

Dag
Ja we doen niet anders dan het internet afzoeken naar informatie over hoe het is om met een rolstoel door Rome te rijden, we hebben al veel gevonden, maar de meeste stukjes zijn dan geschreven in het engels, en dan vraag je om het te vertalen langs google, en wat er dan te voorschijn komt is gewoon niet leesbaar, je moet heel goed heel de zin lezen om te weten waar ze het eigenlijk over hebben, het is eigenlijk makkelijker om het in het engels te lezen dan de vertaling in het nederlands.
Mijin man is hier mee vertrouwd, hij doet veel vertalingen voor de zaak, nml voor de syndic, vertalingen van het nederlands naar het frans, en dan gebruikt hij ook zo'n programma, gewoon omdat het iets vlugger gaat, maar het trekt natuurlijk in de verste verte niet op een normale zin zoals wij dit gewoon zijn in het nederlands.
Maar we laten ons niet intimideren, we zoeken zelf wel uuit wat goed is voor ons, onze tickets liggen klaar en ons hotel is geboekt, mijn man heeft ook gevraagd om ons te komen ophalen aan de luchthaven met een auto van het hotel, en ze sturen zo'n kleine bestelwagen, ik hoop alleen maar dat ik er kan instappen. Ik kijk er echt wel naar uit, ik heb nog niet gevlogen sinds mijn tweede been geamputeerd is, ik ben eens benieuwd hoe het op het vliegtuig zal gaan.
Groetjes

Dag
Ja de arthroscopie is achter de rug, al van vorige week woensdag, maar het is nu pas dat ik terug een beetje kan typen, ik heb toch wel bijzonder veel pijn gehad, nu is het eindelijk een beetje beter.
De eerste dag en nacht had ik geen pijn, ik had helemaal geen gevoel in mijn schouder of arm, ik kon hem ook niet bewegen, in ander woorden hij voelde verlamd aan, dus pijn was er ook niet, maar als het gevoel begon terug te keren o mijn god, het was toch wel de moeite, gelukkig had ik dus een morfine pomp gekregen, die continue verdoving gaf, maar waar ik bij mij zelf dus ook indien nodig een dosis kon toedienen door op een knopje te drukken. Maar het feit dat ik in een rolstoel zit maakt het allemaal toch nog iets moeilijker, ik ben van dinsdagavond tot vrijdagnamiddag in het ziekenhuis gebleven, omdat ik mij toch zelf een beetje moest kunnen behelpen, om mij te wassen heb ik een beetje hulp gevraagd, maar voor het toilet heb ik geprobeerd om het alleen te doen, dom natuurlijk want het deed toch zo'n pijn als ik steunde. Ik heb er ook veel ijs op gelegd, dat verzacht de pijn toch wel, maar slapen is natuurlijk wel een probleem, ik kan niet op mijn linker zij liggen omwille van die operatie, en op mijn rug slapen is voor mij wel een probleem, ik leg mijn arm dan wel op een kussen en dat helpt wel, enfin dat het maar gauw beter is want constant moeten steunen met een verschrikkelijke pijnlijke schouder is niet om te lachen.
Maar nu gaat het gelukkig een beetje beter, het zal moeten want binnen 14 dagen gaan we naar Rome, mijn man is gisteren de tickets gaan halen naar Zaventem, en ons hotel in Rome is ook al geboekt, het zal natuurlijk allemaal niet makkelijk zijn, we hebben de Grand Plaza geboekt een vijfsterren hotel met aangepaste badkamer voor rolstoelgebruikers, maar ja je moet dit toch allemaal afwachten hoe dit in werkelijkheid is, enfin stel dat we een rondrit willen doen, of naar het vaticaan, hoe kan ik op een bus gerake, enfin we zien wel ik maak mij nog niet al teveel zorgen we zullen wel zien hoe het is als we daar zijn.
Groetjes

Dag
Dinsdag moest ik naar Pellenberg, voor anesthesie omdat ik volgende week een arthroscopie moet laten doen van mijn linkerschouder, en omdat ik daarvoor onder narcose moet, moest ik eerst een lange lijst vragen beantwoorden, en daarmee moest ik dan dinsdag mee naar de anesthesist, enfin eerst moest ik bij de verpleegster zijn, zij overloopte met mij de vragenlijst, en dan moest ik naar de anesthesist, voor nog enkele bijkomende vragen, naar het schijnt gaan ze eerst een pompje plaatsen in mijn hals om na de opetatie verdoving te kunnen geven, om de pijn goed onder controle te kunnen houden.
Woensdag moest ik dan naar de pijnkliniek of het LAC, het leuvens algologisch centrum voor controle, na dat ik een paar weken terug een facetinfiltratie had gehad, om te zien of dit resultaat had opgeleverd, en ik moet zeggen de enorm stekende pijn die ik ervaar als ik s'nachts in bed mij draai, die is wel iets verminderd, dus stelde ze mij voor om die kleine zenuwtjes te doorbranden en dat zou dan volgende week vrijdag gebeuren, ik ben dan toch in Pellenberg, dus dan kan dit in een moeite dorgaan.
Donderdag moest ik dan voor een multidisciplinair onderzoek om een nieuwe electronische rolstoel te krijgen, eerst zou mijn man meegaan, de vorige dagen was ik alleen geweest, maar omdat het villa politica was heb ik maar gezegd dat ik wel alleen zou gaan, en maar best ook, ik mocht redelijk vlug binnen maar na de assistente gezien te hebben moest ik meer dan een uur wachten eer de dokter kwam, ik wist niet wat er aan de hand was, uiteindelijk ben ik het dan ook gaan vragen, maar ze zei mij dat de dokter overal moest zijn en dat het daardoor zo lang duurde, ik was wel behoorlijk kwaad, want ne mens daar zo maar laten zitten zonder iets te zeggen dat doet men toch niet, uiteindelijk zei de dokter mij dat dit onderzoek niet echt nodig was omdat het een vernieuwing was van de rolstoel en niet voor een eerste aanvraag, ja zeg konden ze dat nu niet eerder weten.
Groetjes

Dag
Ik wist niet dat dit mogelijk was, doordat ik van de hele week nog niet naar de wc was kunnen gaan, had ik mij gister morgen een zakje movicon genomen om makkelijker naar het toilet te kunnen.
Al  een uur na inname werkte het en kon ik naar het toilet, maar plots kreeg ik enorme jeuk op mijn rug, ik zei tegen mijn man krapt eens op mijn rug, en dat deed goed, maar terzelfdertijd kreeg ik enorme jeuk over heel mijn lichaam en vooral mijn armen en mijn handen, het was een jeuk die echt onuitstaanbaar was, ik dacht dat ik ging gek worden, het was gewoon verschrikkelijk, ik heb dan geprobeerd om mijn handen onder koud water te houden, maar dat deed zo'n vreselijke pijn, ik kon het gewoonweg niet uitstaan, mijn werkvrouw bood aan om naar de apotheker te gaan, ik vroeg haar om phernergan in zalf en pilletjes te gaan halen, echt ik kon dit niet meer uithouden, en op slag waren mijn armen en handen verschrikkelijk rood en opgezwollen, dus een duidelijke allergische reactie op die movicon, mijn god wat was dit erg, maar tegen dat mijn werkvrouw terug kwam van de apotheker was het gelukkig al iets beter, volgens de apotheker bestond die phernergan al een paar jaar niet meer en heeft hij dan pannocord meegegeven, voor mij was dit gelijk als het maar helpt,  ik heb mij dan goed ingewreven met die zalf en dan is het toch gebeterd, die pilletjes heb ik dan niet meer genomen, dus heel de dag had ik er geen last meer van, maar s'avonds ik was aan mijn computer een beetje aan het typen en dan begon het terug zo te jeuken, ik heb direct die zalf weer gebruikt en dan toch maar een pilletje genomen.
Ik hoop echt dat ik dat niet meer terug krijg, want leuk is anders.
Groetjes

Dag
Ja ondertussen zijn we al terug van zee, en we hebben onze beslissing genomen, wij blijven in Keerbergen wonen, we gaan niet terug naar de kust, het is een prachtig appartement, voor normale mensen eigenlijk ideaal.
We hebben geluk gehad met het weer, en s'morgens konden we al op het terras aan de achterkant in de zon zitten, we hebben daar zicht op de jachthaven, de klusjesman heeft voor elke venster hellende vlakken gemaakt, en dat was fantastisch, maar één probleem, ik kan alleen de venster niet opendoen en de vlakken leggen, ik heb voor alles iemand nodig, ook kan ik niet alleen naar beneden, de gangen zijn voor mij te smal om makkelijk te kunnen draaien, plus dat er aan het gebouw een trap is van zo'n 15 cm hoog, dus voor mij onmogelijk om er alleen af te komen. ook in het appartement zijn de gangen redelijk smal, als ik heel voorzichtig ben raak ik er zonder problemen door, maar in de badkamer heb ik het toch verbrod, daar heb ik een stuk van de deur gereden, ik zat geblokkeerd en raakte niet meer vooruit of achteruit, het toilet is natuurlijk ook niet aangepast, we hebben wel een wc stoel meegenomen die onze Tom nog voor mij gekocht had als we in Thailan waren, dus het ging een beetje beter, maar zo'n stoel staat natuurlijk niet vast en verschuifd gemakkelijk en als je al staat te beven op je benen is dit ook niet zo makkelijk, enfin we hebben wel een paar toffe dagen gehad, een paar leuke wandelingen gedaan en een paar uitstappen, oa naar Sluis,  maar om daar nu definitief te gaan wonen dat zie ik toch niet zitten. Ik weet dat mijn zoon zal ontgoocheld zijn maar ik kan er ook niet aan verhelpen, ik ga mij niet nog meer problemen op de hals halen dan ik nu al heb, maar voor een paar weken daar op verlof te gaan zie ik dit natuurlijk wel zitten, want het is er prachtig, vooraan de zee en achteraan de jachthaven, geen last van andere bewoners want je zit er boven dus een droom.
En die nieuwe rolstoel laat ik voor wat het is, ik moet hem niet hebben, ik wil een veel lichtere, in de genre van wat ik nu heb.
Groetjes