Archief

Dag
Gisteren ben ik met mijn man naar Leuven geweest, naar Ortec, om mijn nieuwe electronische rolstoel uit te proberen, het is die dat ik vorige keer een foto van op mijn blog heb gezet, ik weet natuurlijk nog niet of ik hem wel zal kunnen kopen, want eerst moet er nog een multidisciplinair onderzoek gedaan worden en dat moet dan samen met het voorschrift van de dokter eerst opgestuurd worden naar de mutualiteit, maar iik mocht hem toch al eens komen testen, en ik moet zeggen het valt heel goed mee, het is voorwielaandrijiving, dus dat wil zeggen dat hij draait gewoon rond zijn as, je hebt dus bijna geen plaats nodig om te draaien, dit is natuurlijk wel een serieuse aanpassing, maar ik denk wel dat ik er rap zal mee weg zijn, en hier kan ik tenminste ook eens in rusten als ik dat al zou willen, ik kan hem met zit en rug helemaal naar achter laten kantelen, hij zit echt goed, in april gaan we een weekje naar zee, om eens uit te proberen of het allemaal wel zal lukken in het penthouse van mijn zoon, als we al naar zee zouden verhuizen, en ik mag de rolstoel een week thuis uitproberen, dus ik zal proberen om die stoel naar Blankenberge te krijgen, vermoedelijk met DAV, dus de dienst voor aangepast vervoer, het zal mij wel iets kosten maar ik wil hem toch ginder uit proberen, om te zien of mij dit lukt.
Groetjes

Dag
Bart heeft vorige donderdag Quido meegebracht om hier een paar dagen te komen logeren.
Het was krokusvakantie en zijn mama heeft nog teveel last van haar tweede knie die onlangs is geopereerd, ze is nog dik, en ze heeft er een hematoom in, daardoor kan ze nog niet zo goed lopen en heeft ze nog vrij veel pijn, en om haar een beetje te ontlasten had ze gevraagd of Quido enkele dagen bij ons mocht komen, dat is geen enkel probleem, ik zelf kan er niet zoveel mee doen, maar mijn man is er vrijdag namiddag mee naar de cinema geweest, een animatiefilm, maar de film van de princes en de kikker was volledig volgeboekt, zij hadden al een uur moeten aanschuiven om binnen te raken zo druk was het en dan hebben ze nog een andere film moeten uitzoeken, Quido vond het niet erg, voor hem was deze film ook ok, hij gaat liever met mijn man naar de cinema dan met zijn mama zegt hij, dat is normaal, mijn man koopt hem dan een hele zak popcorn, en snoepjes en van zijn mama krijgt hij dat niet, maar ja voor die enkele keer dat hij dan hier komt mogen wij hem wel verwennen.
Voor vrijdagavond wilde Quido macaroni met hesp en kaas hebben, hij eet dit zo graag zegt hij, als ik dan vraag of zijn mama dit veel maakt zegt hij dat zijn mama dit nooit maakt maar dat hij dit kent van op school. Dus heb ik maar macaroni klaargemaakt. Hij heeft er toch goed van gegeten, om te slapen maakt hij nooit problemen, om 8 uur als hij gegeten heeft maak ik hem klaar voor zijn bedje, dan mag hij nog een kwartiertje tv kijken en gaat hij naar boven, mijn man zet hem dan op mijn traplift en dat vind hij leuk, rond 12 uur maakt mijn man hem nog eens wakker om pipi te doen en dan slaapt hij tot rond 8 uur s'morgens.
Normaal zou mijn man hem zaterdag terug doen met de trein, want Quido wilde absoluut eens met de trein reizen, hij heeft dit nog maar een keer gedaan, hij is met mijn man zo eens naar de zoo naar Antwerpen geweest, maar zaterdagmorgen belde zijn mama om te zeggen dat ze hem zouden komen halen op zondag en dan zouden ze de drieling meebrengen, ze wilden frietjes met beefstaek eten en compote.
Ja thuis krijgen ze dit niet want Silvia bakt geen frieten. Dus zo gezegd zo gedaan, rond 1 uur waren ze hier, we hebben dan eerst de kindjes laten eten, eerst verse kervelsoep, Silvia zegde wel dat ze dit niet graag hadden maar ze vroegen allemaal nog bij, ze hebben alle vier lekker gegeten, S. had dan een paar taarten mee één met frachipan en een appeltaart, dus dit hebben ze dan nog gekregen als dessert, dan hebben we de salontafel aan de kant geschoven zodanig dat ze een grote ruimte hadden op het tapijt waar ze konden spelen terwijl de volwassenen aan het eten waren.
Quido was wel uitgelaten, hij deed niet anders dan zijn broertjes plagen, maar S. was er gerust in dat hij ze geen pijn zou doen, en dat heeft hij dan ook niet gedaan, thuis hebben ze een speelkamer waar ze rustig kunnen spelen, maar hier moeten we ons behelpen, ik moet zeggen het is toch al iets beter verlopen dan de vorige keer als ze hier allemaal waren.
Ze beginnen al goed te babbelen nu, maar dat zal wel te maken hebben met het feit dat ze nu naar de kleuterklas gaan wel nog maar een halve dag, maar toch, het is natuurlijk wel een beetje moeilijk B. en S. spreken tegen elkaar engels, S. spreekt tegen de kindjes Slovaaks en hun papa en op school spreken ze nederlands, allemaal toch niet zo simpel zou ik zeggen, maar ja ze spreekt er slowaaks tegen zoniet zouden ze haar ouders niet niet kunnen verstaan.
In de namiddag zijn ze vertrokken en hebben we alles kunnen opruimen maar dat deden we met liefde.
Groetjes
 

Dag
Ja als ik de beelden zag deze morgen was ik op slag wakker, ik dacht die mensen willen gewoon naar hun werk en op zulke vreselijke manier wordt hun dit belet.
Ik hoorde dat er misschien wel twintig doden te betreuren vielen, en 50 gewonden waarvan 11 zeer zwaar.
Als ik dan hoor dat de oorzaak is dat een machinist het rode licht genegeerd heeft, vraag ik mij af hoe dit in deze tijd nog mogelijk is dat dit de oorzaak kan zijn van zo'n vreselijk drama.
Zulke treinen zouden toch onmiddelijk tot stoppen moeten gedwongen worden, ze zien dit toch in de dispatching, of een treinbestuurden zulke fouten maakt, enfin ik begrijp dit allemaal niet meer zo goeg.
Ik zit hier thuis gevangen, ik kan nergens meer naar toe, ik kan niet buiten met al die sneeuw, ik hoop dat hij gauw weg is, het zal beteren als we ooit aan de  kust zullen wonen, dan kan ik wandelen op de dijk en zelf naar de winkel gaan, mijn man zegt dat de winkel kort bij de deur is, en niet als hier waar we voor alles minstens 7 km. moeten rijden om aan iets te raken, als het er al van zal komen, er moet nog zoveel geregeld worden, we weten nog niet wat we met ons huis hier moeten doen, verkopen, verhuren leeg, verhuren gedeeldelijk gemeubeld, ik weet het niet, maar ikwil dus ook niet van de eerste keer achter mij de bruggen opblazen, moest het niet lukken aan zee dan wil ik toch nog altijd kunnen terug komen, alhoewel dit misschien niet zo evident is, nu wonen we in een vrij groot huis, maar bij meer dan de helft kan ik niet bij, misschien met een beetje moeite wel, maar dat ontbreekt mij tegenwoordig, ik zoek een leuke hobby, maar weet echt niet wat, het zoeken naar een job om thuis te doen heb ik min of meer al een beetje opgegeven, maar ja je weet nooit dat er misschien toch nog iets uit de bus valt. Ik ben aan het breien maar heb er weinig zin in tegenwoordig, en toch zal ik er moeten aan voortdoen als ik wil dat het vestje van mijn kleinzoon af geraak.
Groetjes

Dag
Ja voor de zoveelste keer is ze weer niet afgekomen, en heeft ze weer niets laten weten.
Vorige week vrijdag morgen belde ze om 8 uur om te zeggen dat ze ziek was, ze had koorts en lag plat, ik hoorde aan haar stem dat ze inderdaad een verkoudheid had.
Dus ik moest mijn was nog maar eens zelf doen. De was doen op zich is natuurlijk niet zo moeilijk maar ik moet de was wel beneden krijgen, dus dan neem ik een tafelkleed waar ik de witte was in draai, dat pak moet ik dan op mijn schoot krijgen, wat vanuit zitende houding niet zo evident is, als dit gelukt is bind ik de hoeken samen met een knoop en dan rijd ik naar de keldertrap en gooi dit pak langs alle trappen naar beneden, dan rijd ik langs de voordeur naar achter toe om in de garage te komen, ik moet dat pak nog eens op mijn schoot krijgen en dan kan ik de was in de  machine steken en kan dit gewassen worden.
 Voor de andere was, het gekleurd en de wol, neem ik mijn wasmand waar ik de overige was in doe, mijn man brengt dit dan naar beneden en zo kan ik de rest van de was verder af werken.
Dus alles bij elkaar doe ik er wel een paar dagen over om alles gedaan te krijgen, want telkens moet ik die avette doen met mijn rolstoel naar de garage, en als alles klaar is brengt mijn man alles naar boven en kan ik aan de strijk beginnen.
Natuurlijk de kuis kan ik niet doen, vanuit mijn rolstoel zie ik mij nog niet mijn huis kuisen, ik kan met moeite overal aan, ik kan nergens door, overal staat er wel iets in de weg, op de meest plaatsen kan ik gewoon niet bij, dus dat is voor mij onmogelijk om aan te beginnen, zelfs het stof afdoen is voor mij onmogelijk omdat ik gewoon nergen bij kan.
Ik hoop dat ze morgen toch komt.
Groetjes

Dag
Ik had al lang niet meer met mijn auto gereden, en ja natuurlijk nu moet ik het bekopen.
Ik wilde vorige week zelf naar Pellenberg rijden, voor een constultatie voor mijn schouder.
Ik liet mijn man eerst eens proberen of mijn auto wel wilde starten, en wat ik min of meer verwachte hij deed het dus niet, maar ja wat wil je hij heeft zo lang stil gestaan, en dan zo'n zware vorst gehad, eigenlijk was dit niet te vermijden, hij staat dan wel binnen, maar als Silvia mijn werkvrouw er is dan laat ze de poort altijd open staan, en dan is het binnen ook koud natuurlijk, en is dat voor de auto ook niet zo ideaal, vooral als er niet mee gereden wordt.
Ik zal de garagist moeten bellen, maar ik ben bang dat het weer zo'n zware rekening wordt, en dat ik het mij niet goed kan permitteren, maar ja als ik er nog wil mee rijden zal ik hem toch moeten laten komen en het probleem fixen, ik hoop dat het geen nieuwe batterij wordt want dat is toch direct een zware rekening he.
Groetjes

Dag
Gisteravond belde mijn zoon om te zeggen dat de kindjes alle drie braken en diaree hebben, hiij vroeg mij wat hij kon doen, hij zegt ze hebben bijna geen kleren meer om aan te doen, ze hebben alles al ondergespuwd.
Ik zeg ja jongen dat is natuurlijk een probleem, je kunt ze geen suppo"s geven als ze diahree hebben en pilletjes om het overgeven te stoppen gaat ook al niet, ik zeg je moet wel zorgen dat ze voldoende vocht binnen krijgen, alhoewel dit niet makkelijkl zal zijn, zoniet moeten ze naar het ziekenhuis voor extra vocht langs een baxter.
Ik zeg bel naar een dokter en vraag wat je kan doen, dat heeft hij dan gedaan, maar blijkbaar kon de dokter er ook niets aan verhelpen, hij zegt dit zal wel niet lang duren, het zal griep in de buik zijn.
Dus vandaag belde hij terug, en gelukkig het was toch al een beetje beter.
Hij zegt wat ze met die gastjes allemaal tegen komen, eigenlijk kan je niet anders dan er mee lachen, yoshka hadden ze een kommetje gegeven om in over te geven, en dat had hij heel keurig gedaan, maar dan heeft hij het omgekanteld in zijn bedje en is er in gaan zitten, dus veel avance heeft het niet opgleverd met hem een kommetje te geven, maar ja ze zijn nog geen drie jaar ze leren het nog wel.
Zijn mama heeft het ook niet makkelijk, ze is pas geopereerd aan haar tweede knie van een meniscus, ze is ondertussen al terug moeten gaan naar het ziekenhuis omdat haar knie helemaal gezwollen was en nu blijkt ze met een groot hematoom te zitten in haar knie, dus dit doet behoorlijk veel pijn, ik zou haar moeten kunnen helpen maar ik kan met moeite voor mijzelf zorgen, ik weet het ook niet meer, in zo'n gevallen zie ik het soms ook niet meer zitten. Maar ja ik heb geen keuze ik moet verder hoe moeilijk het soms ook is.
Groetjes

Dag
Ja inderdaad, als je iets voor hebt met je rolstoel ben je echt wel een sukkel, dat mocht ik deze week nog maar eens ondervinden.
Mijn man was naar Drongen, met mijn zoon naar een nieuwe eigendom gaan kijken met mijn zoon, hij wilt een groter huis kopen, want zijn huis wordt een beetje klein met zijn vier kinderen, en zo was hij op een gevallen die wel erg groot is, met vijf slaapkamers, voor hun zou dit ideaal zijn, zou kan hij aan elk kind zijn eigen kamer geven, maar er moet nog zeer veel werk in gedaan worden, en het is natuurlijk ook wel prijzig, enfin hij was dus weg.
Bij het leegmaken van het afwasmachine had ik een glas laten vallen, en ik dacht dat ik alles had opgeraapt, en zelfs met mijn kruimeldief er over geweest, niet makkelijk natuurlijk als je alles vanuit de rolstoel moet doen.
Dus ik was vrij gerust, mijn andere zoon was komen eten, nog niets aan de hand, ik ging beginnen strijken, ik rijd achteruit en op slag mijn achterste band volledig plat, ik dacht oh nee dat kan niet waar zijn, ik kon  dus niet meer rijden, ik heb dan direct gebeld naar de firma van de rolstoelen, Ortec, die beloofde mij wel dat er iemand zou komen maar niet meer diezelfde dag omdat al de techniekers weg waren, ik dacht dat kan niet, ik kan niets doen, ik heb dan gebeld naar mijn werkvrouw om mijn rolstoel van beneden naar boven te halen om mij uit de nood te helpen, ik had geluk zij was net thuis gekomen en zou onmiddellijk komen, ondertussen kreeg ik telefoon van Ortec dat de technieker net was binnengekomen en dat hij binnen het half uur bij mij zou zijn.
Natuurlijk de rolstoel stond niet beneden, die stond nog in mijn man zij auto, dan heeft ze maar de rolstoel van boven gehaald, zo kon ik mij toch een beetje uit de slag trekken en aan mijn strijk beginnen, natuurlijk die rolstoel is veel lager dan mijn electronische, maar wetende dat het niet lang zou duren ben ik zo dan maar aan de slag gegaan, en inderdaad een goed half uur later was de technieker daar en heeft hij er een nieuwe binnen en buitenband opgezet, want die was zo erg afgesleten dat het eigenlijk niet meer verantwoord was om dit niet te doen. De linker band zag er nog veel beter uit.
Dien vriendelijke mijnheer heeft de laatste restjes glas nog verder opgekuisd opdat ik niet hetzelfde meer zou voor hebben, enfin ik was content dat alles terug in orde was.
Mijne gewone rolstoel staat nog altijd op het terras die zal nog wel boven geraken een van de volgende dagen denk ik.
Groetjes 

Dag
Mijn man wilt nu kost wat kost terug naar de kust gaan wonen.
Het is mijn eigen schuld, hij kwam af dat we zoveel gemeentebelasting moeten betalen voor ons huis hier, door het hoge KI, en ik zei  daarop laat ons het huis aan de kust verkopen en van dat geld een appartement kopen.
Dit vond hij onmiddellijk een goed idee, maar ik kreeg al direct op mijn boterham dat dit zeker niet voldoende zou zijn om een appartement te kunnen kopen.
Mijn zoon had daarom een beter idee, hij zegt komt in het appartement van ons en verhuurt jullie huis waar je nu woont, ja dat zagen we aanvankelijk wel zitten, maar dan begon ik te denken, zelfs zo erg dat ik er s'nachts mijn slaap van laat, ik heb er nachtmerries over.
Als je bedenkt dat we nu in een vrij groot huis wonen , en dat dit van boven tot onder volgestouwd is met van alles en nog wat, dan zou je misschien ook zo reageren.
Het desbetreffend appartement is gemeubeld, en wij hebben natuurlijk ook onze eigen meubelen natuurlijk, en die zouden we graag behouden, want nog maar een recente slaapkamer, een vrij recent lederen salon met toebehoren enz.
Mijn man heeft in zijn bureau een boekenkast die een lange en een korte muur inneemt en vol boeken staat, waar moeten wij daar in godsnaam allemaal mee naartoe, hoe meer ik er aan denk hoe erger ik het krijg, ik zeg het, ik kan er al niet meer van slapen, maar het idee op zich om naar de kust te gaan trekt mij wel aan, nu moeten we om naar de dichtsbijzijnde winkel te gaan 7 km. rijden, er is niets van winkels of wat ook in de buurt, en daar zou ik natuurlijk makkelijk zelf buitern kunnen en op de dijk gaan "wandelen", al is het dan met mijn rolstoel, ik kan er zelfs alleen op uit, maar ik kan ook met mijn man er op uit, hetgeen hij hier in geen geval wilt doen, maar daar ziet hij het wel zitten, dus moest het van hem af hangen zou het snel mogen gaan, er is niets dat hem nu nog hier houdt zegt hij, en dat is ook zo, vermits mijn zoon het in Tremelo heeft overgenomen, hetgeen hij 10 jaar geleden heeft gestart, is hij hier niet zo veel meer nodig.
En het werk dat hij nog doet, zoals goederen opkopen en zenden naar het buitenland zoals naar Kenia, dit kan hij van gelijk waar doen, overal is er telefoon en overal is er internet, dus dat is geen probleem, en hij is van de kust, dus ik begrijp het wel, ik heb er ook 10 jaar gewoond en in lhet ziekenhuis gewerkt tussen 1966 en 1976, maar ja dat is ondertussen 34 jaar geleden, en het is dus al zolang dat wij in dit huis wonen, mijn zonen zeggen dat ze zullen komen helpen om de kamers leeg te maken als het zo ver is, maar ik zie het toch niet zo positief in, ik ben er bang van.
Ik heb er ook al over gedacht om ons huis hier gemeubeld te verhuren, maar ja wie zal dit dan huren, we hebben wel het voordeel dat het aangepast is om gehandicapten te huisvesten, doordat we twee trapliften hebben geinstalleerd en drie aangepaste toiletten hebben.
Hier maak ik mij dus ook zorgen over, gelijk waar we komen moet dit dus ook aangepast worden of ik mag het vergeten, en als het iets is dat niet van ons is ben ik bang dat ik van alles zal schenden, hier zijn alle deuren geschonden door mijn rolstoel, enfin ik zit waarschijnlijk problemen te zoeken waar geen nodig zijn, ik weet het niet, we zien wel hoe het uitdraait.
Groetjes