Ja vandaag word ik dus 65 jaar. Ik had nooit gedacht dat ik zo oud zou worden met al mijn problemen, maar je ziet maar dat je dit niet zelf in handen hebt.
Mijn man kwam deze middag binnen met een grote boeket rozen, 65 in totaal, ongelooflijk, ik heb er een foto van genomen en op mijn blog gezet, tenminste dit heb ik geprobeerd maar ze waren te groot, dus mijn bericht was ook verdwenen, dat begrijp ik niet als je foto te groot is, is je bericht spoorloos. Enfin ik hoop dat het mij nu wel lukt.
Deze namiddag is mijn man bij de juwelier geweest, vermits ik mijn gouden oorbelletjes ben kwijtgespeeld in Gasthuisberg, kijk een paar vorige berichten, maar de steentjes moesten nog binnenkomen, dus nog even geduld.
Vanavond eten we enkele oesters met een glas champagne, en garnaalkroketjes, meer moet dit niet zijn.
Met mijn schoondochter begint het nu wel af te korten, vandaag zijn ze op controle geweest, ze heeft nog geen opening maar de baarmoedermond is wel verweekt, nu moet ze zondag binnen om medicatie te krijgen om de longskes van de drieling beter te ontplooien, ze moet twee dagen blijven en dan hoopt ze om toch nog een paar weken te kunnen wachten om te bevallen, enfin we zien wel. Groetjes
Ik wil beginnen met een gedicht over de lente van Jos Monballyu
De winter is vergangen de lente nadert 't land met 't menselijk verlangen naar groen langs waterkant en heg en over 't veld, waar werd geploegd, gezaaid. De knoppen, botten ongeteld gaan zwellen. Een bang briesje aait ze, zoent en zwemt zo zalig zacht op 't wassend water van de gracht en langs de berm, raakt huid en geest: voor bei begint weer 't levensfeest
Ja 21 maart op deze dag 18 jaar geleden is mijn moeder overleden, de dag voor mijn verjaardag want morgen verjaar ik dan word ik hou je vast 65 jaar, erg he, ja ik weet het, maar de tijd staat niet stil en eigenlijk mogen we al blij zijn dat ik al zo oud geworden ben, want er zijn er velen die dit zelfs niet halen.
Gisteren ben ik terug op controle geweest in Pellenberg, om te kijken hoe ver het staat met mijn wondjes, of ik nog niet klaar ben om terug met mijn prothesen te beginnen, nee dus, de wondjes zijn klein maar nog vrij diep, en dit wondje op het bot schijnt niet veel te veranderen, ik mag wel stoppen met mijn antibiotica, ik hoop dat het weer niet terug detorieerd. We zullen maar positief blijven denken, maar onze reis naar Amerika valt zo wel in het water, het zal voor volgend jaar zijn, niets aan te doen. Binnen veertien dagen moet ik dus terug op controle, ik hoop echt dat het dan ok zal zijn, ik zal vanaf nu maar tweemaal per dag de wondjes verzorgen misschien gaat het dan vlugger.
Met de drieling tot hier toe nog alles ok, ik hoop dat ze het nog een paar weken kan volhouden, ik zal ze straks eens bellen en vragen hoe het is, ik weet dat ze veel moet liggen, gelukkig hebben ze toch al iemand gevonden om over dag te helpen nadat de kindjes geboren zijn . Dit is toch al een zorg minder, want van kind en gezin hebben ze wel recht op iemand maar die hadden niemand, dus moesten ze zelf op zoek. Groetjes
Zoals voorzien ben ik dus die zondagavond terug binnen gegaan tegen 20 u, in mijn kamer hing er een lijst klaar met het hele programma van heel de week. Vanaf 10 u elke dag kine, tot s'middags, en van 2 u in de namiddag tot 4 eveneens kine. Ik stond er ook al een paar malen op voor ergotherapie, alhoewel ik niet goed begrijp wat ik daar zal moeten gaan doen, we zien wel. Mijn kinesiste was dus terug uit verlof, en nu moest er gewerkt worden, oefeningen om mijn benen te versterken, en de spieren te rekken, ook oefeningen voor de armen, met dien verstande dat men mijn rechterschouder moesten sparen, want die doet mij toch behoorlijk pijn, al de pezen zijn afgescheurd en het gewricht is volledig kapot, daar zou een volledig nieuw gewricht moeten in komen, maar daar zal ik zo lang mogelijk mee wachten, ik ben hier trouwens nog veel te jong voor, stel dat het mislukt of dat er infectie inkomt dan ben ik nog veel verder van huis, dus zolang het nog een beetje gaat zullen we zo wel verder doen. Dan moest ik dus ook verder met mijn prothese, rechtkomen blijft verschrikkelijk moeilijk, en het doet mij toch zoveel pijn, dat kan toch niet normaal meer zijn, tweemaal per dag wordt het verband van de wondjes vernieuwd en wat blijkt de wonden worden groter en dieper dus geen goed verhaal. Vorige week is er een cultuur genomen en wat bleek dat er twee soorten bacterien inzitten, dus moest ik starten met tavanic 500 mg. per dag gedurende 14 dagen, ik mocht mijn prothese per dag maar twee maal tien minuten aandoen om te stappen, als ik die verdomde pijn niet had zou dit best te doen zijn hoor. Elke keer voor en na de prothese moest door de kinesist een foto van de wonden genomen worden om te zien of er verschil was door de prothese, wel kwam er telkens veel vocht uit, vermoedelijk door de druk.
Donderdag zijn de dokters nog eens komen kijken naar de wonden, en dan is het verdict gevallen geen prothese meer tot de wonden terug genezen waren, ja dan hoefde ik niet meer in Pellenberg te zijn, de wondverzorging doe ik thuis toch zelf, dan zullen we het nog maar eens uitstellen, hopelijk niet te lang, en dan hoop ik dat het de vogende keer de goede keer zal zijn, nog maar even wat geduld oefenen, we hebben er al zoveel moeten hebben.
Apropos met de drieling zou alles naar wens verlopen, het is nu te hopen dat mijn schoondochter het nog een viertal weken kan volhouden, dan is ze in de 32 ste zwangerschapsweek en is de kans voor de kleintjes merkelijk groter. Duimen maar. Groetjes
Ik ben van maandag 19 februari opgenomen in Pellenberg, op 21 februari heb ik dan voor de eerste maal na bijna 7 maanden terug recht gestaan, ze hadden mijn prothese klaar, natuurlijk nog maar een prothotipe, vooral omdat ze de plaatsen waar de wonden zich bevinden moeten sparen, is er dus gekozen voor een model met steun aan het bovenbeen, dus met drie riemen wordt de prothese vast gemaakt, er mag dus ook geen druk op de knie veroorzaakt worden, want die ligt nog gedeeltelijk open, en dan was het zover. Ik had s'nachts al nachtmerries gehad dat ik niet zou recht geraken, maar dit lukte dus wel, het was niet simpel maar ik heb toch recht gestaan, ik moet nu nog wel mijn evenwicht proberen te vinden, want na zeven maanden altijd gezeten te hebben is dit toch niet zo evident, ook dat ik door mijn knie zak als ik niet oplet, kijk mijn vorig bericht om meer uitleg hierover.Ook zijn mijn spieren volgens de dokter verkort door altijd te zitten. Het was een zalig gevoel, dat kan ik je verzekeren, niettegenstaande het nog wel vrij pijnlijk was door de druk op de wondjes, maar dat zal ik maar even verbijten. Laat ons zeggen dat het een verlaat verjaardagsgeschenk was, we waren op 20 februari 42 jaar getrouwd, en zoals de vorige jaren lag ik dus weer in het ziekenhuis, maar ja dit is niet zo erg, hopelijk zal ik hier later wel de vruchten van dragen. Nog een spijtig voorval, mijn trouwring ben ik samen met nog andere juwelen, nml. een gevlochten gouden ringske + mijn wit gouden oorbelletjes met robijntjes in, in Gasthuisberg, tijdens de opname van september kwijtgespeeld, ik had die in een envelop van Gasthuisberg gestoken omdat mijn vingers gezwollen waren, en ik mijn ringen dus niet aan kreeg, ik dacht dat ik die envelop in mijn tas gestoken had, maar als ik thuis kwam zat die er niet in, dus wat er mee gebeurd is weet ik niet, vermoedelijk heb ik die op het bed laten liggen en is die met het linnen in de was gegaan, enfin verscheidene telefoontjes achteraf met de desbetreffende dienst hebben tot dus ver nog niets opgeleverd. Ik hoop echt dat ik ze langs de ene of andere weg nog terugvind.
Ik mocht dan even rusten, en dan nadien terug, maar dit was mij niet gegund want ze kwamen mij halen voor de radiographie, dus prothesen terug uit en uitstellen tot morgen. Mijn man had mij gezegd : zorg maar dat je eind april klaar bent om af te reizen naar Amerika, maar of mij dit allemaal zal lukken weet ik nog niet, we zullen wel zien. Gisteren mocht ik dan nog eens proberen om recht te staan, maar zoals ik gedroomd had, ik raakte niet recht, na veel moeite lukte het mij dan toch, maar o zo pijnlijk, ik denk dat ze eerst de prothese een beetje moeten aanpassen en de druk op de wondjes proberen af te nemen voor ik nog eens ga proberen.
Vandaag vrijdag mag ik dus terug naar huis in weekend, maar zondagavond moet ik ten laatste om 20 uur terug binnen zijn, mijn vraag om dit uit te stellen tot maandagmorgen werd dus afgeketst. Ik lig gelukkig alleen, het is wel een kamer van twee, maar er komt dus niemand bij, dus ik heb een grote kamer voor mij alleen, dit is wel prettig.
Deze week is er nog niet veel gebeurd omdat mijn kinesiste in verlof is, krokusverlof, maar volgende week heeft men mij beloofd zal dit veranderen, dus ik leef op hoop. Groetjes
Ja ik probeerde van twee foto's te zetten op mijn vorig artikel maar dit schijnt dus niet te lukken, daarom nog maar een kort berichtje om de tweede foto er te kunnen bij zetten.
Ik ben eens benieuwd wanneer ze mij zullen oproepen voor Pellenberg, ze hebben niets gezegd dus ik veronderstel dat ze mij binnen een paar weken wel zullen contacteren, eindelijk zal ik naar iets kunnen uitkijken dat mijn leven toch een beetje kan verbeteren, ik verlang er naar om terug te kunnen recht staan en misschien zelfs een paar stapjes te kunnen zetten, veel meer zal ik niet moeten verwachten want mijn rug speelt mij natuurlijk ook enorm parten, ik zit met een grote cyste in het ruggenmergkanaal die drukt op het ruggenmerg, en dat geeft toch wel verlammingsverschijnselen, het overtollige vocht wordt wel afgevoerd door een drrainagesysteem, dat het al verschillende malen heeft laten afweten, met volledige verlamming van de onderste helft van het lichaam als gevolg, dit is elke keer wel gedeeltelijk wel verbeterd, maar het kan dus nooit meer goed komen, in tegendeel de verlamming schuitl constant om de hoek, maar daar wil ik zo weinig mogelijk aan denken. Groetjes
Dinsda had ik een afspraak in Pellenberg voor de prothese consultatie met prof Peeraer, Dr. Kiekens, en de technieker, ze hebben toch de maat genomen voor een prothese, doordat er absoluut geen druk mag komen op de wondjes van de amputatiewonde en de grote wonde aan mijn knie zullen ze een oud model proberen die dus rond het bovenbeen steun moet zoeken, hoe weet ik nog niet dat zien we dan wel, en nu moet ik een paar weken wachten tot de prothese klaar is en dan zullen ze mij oproepen voor opname want ambulant is dit volgens hen niet mogelijk, ze hebben mij wel gezegd dat het niet simpel zal zijn maar wel doenbaar, dus daar houd ik mij dan ook aan vast. Het zal een opname worden van 4 tot 6 weken, ik vind het wel rot want ik had gezworen dat ik mij nooit meer zou laten opnemen in Pellenberg, te veel slechte ervaringen, maar je ziet maar zeg nooit nooit, want dit zou wel eens verkeerd kunnen uitdraaien.
Met Silvia en de drieling gaat alles naar wens, ze begint het wel moeilijk te krijgen want nu wordt ze toch zwaar, ze kan bijna niet meer zitten, ze zegt dat de baby's op haar bovenbenen drukken.
Maar nu zijn haar ouders daar die haar toch wat kunne helpen, Fernand is die vorige week woensdag naar de luchthaven gaan halen en heeft ze naar Drongen gevoerd, hij zegt dat het wel vrij stil was in de auto, er was dus geen gesprek mogelijk, die mensen kennen geen ander taal dan slowaaks, ja dan wordt het wel een beetje moeilijk he. Enfin ze blijven een maand en dan gaan ze terug naar Slowakije en nemen Quido mee, ik vind dit wel erg maar ja ik kan er ook niets aan doen, bij ons kan hij geen twee maanden blijven he.
Verder heb ik geen nieuws, als ik naar Pellenberg moet laat ik het wel weten, er is een voordeel dat je elk weekend terug naar huis mag, dus dan is dit nog te doen he.
Ja zoals je ziet op de foto is het eindelijk gelukt dat we in Belgie ook wat sneeuw hebben gekregen, het zal natuurlijk niet lang blijven liggen daarom heb ik maar vlug een foto genomen en op mijn blog gezet, misschien ligt er op ander plaatsen meer, maar zo is het dus bij ons, en momenteel is het opgehouden met sneeuwen, dus ik veronderstel dat het vlug zal gaan regenen met zeer gevaarlijke toestanden op de weg. Mijn man moest met de auto naar Blankenberge maar ik heb hem toch kunnen overtuigen om dit vandaag niet te doen, en hij heeft voor 1 keer geluisterd. Zoals je ziet wordt er bij ons dus niet gestrooid en zijn de banen levensgevaarlijk, maar ik moet niet weg en kan er van genieten achter het glas, dat is dan toch een voordeel dat ik heb. Groetjes
Vandaag 2 februari moest ik terug op controle bij de dokter voor esthetische en reconstructieve heelkunde, we moesten om te beginnen al onnoemlijk lang wachten, toch meer dan een half uur, wat voor een privé afspraak niet normaal is, dan mochten we binnen en na nog een 10 tal minuten wachten kwam er een assistente binnen ik vroeg waar dr Vrancx was en ze vertelde mij dat die bezig was zijn privé raadplegingen te doen, ik zei maar wij komen ook privé voor hem, maar blijkbaar stonden wij voor de algemene raadpleging opgeschreven en zouden we hem dus niet te zien krijgen, ja dan snap ik het doel van de raadpleging ook niet meer, ze is het met hem gaan bespreken en ze moest foto’s nemen en dan kon hij dit achteraf bekijken en zien of er nog iets eventueels diende gedaan te worden, de open wonde op de knie lijkt toch iets te verkleinen al is dit natuurlijk maar minimaal, maar ja beter een beetje dan helemaal niets, dus verder doen, alhoewel inplaats van isobetadine vetverband moet er nu jelonet op en een dubbele laag om te voorkomen dat de wonde zou uitdrogen. Het wondje aan de amputatiewonde blijft ook ongewijzigd dit is nog zo een 2 tal cm. groot, niet veel maar toch, en ik vrees dat er van prothese voorlopig nog steeds geen sprake kan zijn, enfin dinsdag op 6 februari heb ik wel een afspraak voor de protheseraadpleging in Pellenberg, ik ben eens benieuwd wat ze daar zullen vertellen ik hoop echt dat ik eindelijk eens een positief antwoord mag verwachten, alhoewel. Ik vind na 6 maanden mag het wel, vind je ook niet? Rustig afwachten, het wordt hoog tijd dat ik nog eens kan recht staan, ik vermoed dat ik toch nog een beetje geduld zal moeten hebben, maar dat raakt toch stilaan op. Groetjes
Kijk toch eens wat een mooie foto, dit is een foto van een drieling in de baarmoeder tijdens het tweede deel van de zwangerschap genomen met een speciale 3D echo, ik heb die uit de krant "Het Laatste Nieuws"het is niet onze drieling maar voor het zelfde geld zou het best wel kunnen. Gisteren zijn ze nog even langs geweest, B. moest naar de bureau in Tremelo en S. ging terwijl een vriendin bezoeken die bevallen was in Tervueren, ze is ondertussen 22 weken zwanger ze moet nog minstens 2 maanden volmaken, maar ik voorzie dat ze het heel moeilijk zal krijgen, ze kan nu al bijna niet meer zitten, omdat de baby’s zo op haar bovenbenen drukken zegt ze, neer liggen gaat blijkbaar nog het best van al maar dat kan ze natuurlijk niet de ganse dag doen, volgende week woensdag komen haar ouders voor een maand, om haar te helpen, maar naar ik hoor willen ze ook het een en ander aan hun huis veranderen, zoals de kamer van Quido willen ze in twee doen, en de garage waar nu de honden slapen willen ze ook in twee delen en nog enkele andere veranderingen om hun huis een beetje beter in te richten tegen dat de drieling eraan komt.
Mijn man is nu gaan golven, dit is iets wat hij de laatste tijd wel daaglijks een paar maal doet, oefenen dan natuurlijk, ja de golf is hier kort bij, het is al jaren dat ik hem vraag om te gaan golven, zijn zonen en de twee schoondochters gaan alle vier regelmatig golven, maar hij heeft dit nooit willen doen, en nu opeens wel, ik ben wel blij, zo komt hij toch voldoende buiten en heeft toch nog voldoende beweging, ik zou willen dat ik het ook kon, maar ja dat kan nu eenmaal niet. Groetjes
vandaag is het mijn verjaardag
Ja vandaag word ik dus 65 jaar.
