Archief

Dag
Ondertussen zijn ze al vier jaar geworden, zaterdag op 2 april zijn ze verjaard, dus mijn zoon wilde dat we zondag kwamen om hun verjaardag toch een beetje luister bij te zetten, de ouders van mijn schoondochter zijn er nog en haar broer was er ook, hij woont in Londen en heeft een vriendin, ze gaan trouwen heb ik gehoord en ze hebben al een dochtertje van 9 maanden, ja dat is tegenwoordig de gewoonte eerst kinderen kopen en dan trouwen, als ze al trouwen.
Ik had niet veel zin om te gaan want ik had vreselijk veel last in mijn buik, ik heb al verscheidene weken vreselijke buikkrampen en nu is er nog eens diaree bijgekomen en wetende dat ik bij mijn zoon moeilijk naar het toilet kan, zeker niet zonder hulp, zag ik het echt niet zitten, maar ik had al twee immodiums genomen om teveel last te voorkomen en ik had ook al buscopan genomen ik had er in mijn tas gestoken, je weet nooit, maar ja ik kon er niet tussenuit voor mijn kleinkinderen moet ik het maar over hebben, ik had nog tot laat zaterdagavond aan hun pulletjes gewerkt om ze af te krijgen, en ze waren klaar, dus dat was ook goed.
Het was trouwens de laatste keer dat we in dat huis zouden zijn want ze moeten verhuizen, hun huis is verkocht, het ander is nog wel niet helemaal klaar maar toch grotendeels, dus volgende week op 13 april gaan de kindjes met hun grootouders en mijn schoondochter naar Slowakije voor drie weken, opdat ze rustig hun nieuwe huis kunnen klaarmaken, maar mijn schoondochter komt dan wel direct terug natuurlijk.
Mijn andere zoon met zijn vrouw was er ook en ook mijn man zijn zus met haar man, er was lekkere taart en lekkere soorten kaas met wijn, ik heb geen kaas gegeten want kaas en wijn is bij mij de oorzaak van migraine en dat moet ik natuurlijk ten allen prijze voorkomen, dat heb ik vroeger genoeg van afgezien, maar gelukkig met ouder te worden is dat toch verminderd.
Het was er best gezellig maar wel druk, wij zijn niet te lang gebleven, ik had trouwens een goed ecxuus.
Ik heb wel nog foto's maar ik moet ze nog op mijn computer zetten, en dan zet ik later op dit berichtje nog wel een foto.
Groetjes

Dag
Gisteren moest ik terug naar Pellenberg, om terug een inspuiting te halen voor mijn rug, nu hebben ze ingespoten in het sacrale gewricht, de bedoeling hiervan is dat de pijn die ik in mijn rug en been constant ervaar toch een beetje afneemt, als dit het geval is dan gaan ze op 6 mei de zenuw die ze nu hebben aangeprikt gaan blokkeren, hij heeft mij gisteren wel ferm pijn gedaan maar gelukkig het was maar één inspuiting dus dat viel nog mee, maar je moet daar altijd een baxter voor hebben, voor ingeval dat er iets moest gebeuren ze direct kunnen inspringen en de nodige medicatie inspuiten, maar dit was gelukkig niet nodig want alles is goed verlopen.
Het ergste is dat ik nooit alleen mag gaan, ik mag dus niet met mijn auto rijden, omdat ze zeggen moest je iets tegen komen dan ben je niet gedekt door de verzekering, dus moet mijn man mij brengen, maar het was goed weer en hij heeft de tijd dat hij moest wachten zo'n uurtje een grote wandeling gedaan, het is daar een groot domein, dus plaats genoeg om te wandelen, nu maar afwachten wat die spuit de volgende dagen zal doen.
Groetjes

Dag
Ja niettegenstaande ik zegde dat ik niet meer wilde verjaren is er toch weer een jaartje bijgekomen, en ben ik ondertussen 69 jaar geworden, maar ja we hebben niet veel keus he, ofwel verjaren we en worden we oud ofwel gaan we dood, een tussenweg is er toch niet.
Dus ik heb mij er maar in gesteld en van gemaakt wat er van te maken viel, ik heb enorm veel telefoontjes gehad, tot van mijn zus van Amerika toe, en ik zei tegen mijn man ik zou graag een nieuw broodmachine hebben, het vorige was in duigen gevallen, het starte elke keer en dan viel het stil, dus dat lukte niet meer, als hij van de winkel thuiskwam had hij al een broodmachine mee, dit is van de twee jongens zei hij, ik had net mijn oudste aan de lijn, en bedankte hem, die viel natuurlijk uit de lucht want die wist nog van niets, maar uiteraard was het ok.
Tegen avond kwamen dan mijn andere zoon met zijn vrouwtje, dan heeft mijn man een fles champagne open gemaakt oesters en gerookte zalm klaargemaakt en zij hebben dit lekker opgegeten, ik had toch niet veel zin in oesters, maar wel in champagne, tijdens de nacht is dan onze electriciteit uitgevallen, niets marcheerde nog, dat moest dus van mijn afwasmachine zijn, want die was nog niet klaar, dus heb ik gebeld naar de electricien en ze zegde mij probeer het nog eens aan te zetten want het kan even goed een lamp of zo geweest zijn die kortsluiting heeft veroorzaakt, dus ik zette het aan maar onmiddelijk viel het terug uit, dus de plomp gesprongen en nog een paar ander dingen die uitvielen, dus ja ik wist het nu zeker de oorzaak ligt dus bij het afwasmachine, ja wat nu weer, ik hoop dat hij het kan vermaken en dat we weer geen nieuw moeten kopen, we hebben al zo veel onkosten gehad dat het niet meer schoon is, morgen voormiddag komt hij, ik ben eens benieuwd.
Groetjes 

Dag
Ja mijn man kwam deze morgen af met de mededeling dat hij terug naar Frankrijk wilt op vakantie.
Ik wist niet goed wat ik hoorde, vroeger gingen wij elk jaar een maand naar Frankrijk en altijd in de maand juni, behalve in 1995 dan zijn we in de maand juli geweest maar enkel maar voor veertien dagen omdat ze bij hem in de bureau nieuwe computers kwamen leveren in de maand juni en hij dan niet weg kon. Ik heb mij dat natuurlijk enorm beklaagd wat het is dat jaar dat ik mijn eerste been ben kwijt geraakt, ik weet natuurlijk niet dat dit verlof er iets mee te maken had, maar we zijn de zondag na veertien dagen thuis gekomen en ik had de maandag nog een dag verlof bijgevraagd, je weet wel om alles weer op orde te krijgen en de was te doen, mijn man wilde die dag mosselen hebben, dus ik was bezig om de groenten te kuisen en ze dan in de pot te doen, dus ik draai mij en ik weet niet wat er gebeurde maar ik zakte door mijn benen en op een slag lag ik onder de tafel met verschrikkelijk veel pijn aan mijn rechter schouder, ik raakte niet meer recht, gelukkig was mijn man thuis, want mijn schouder was gebroken dus wij naar het ziekenhuis, we moesten daar een hele tijd wachten, en ik had enorm veel pijn, ze hebben er dan een verband aan gedaan en zo moest ik zes weken verder, op slag zag mijn arm helemaal donkerblauw, tot zwart van de bloeduitstorting door de breuk.
En dan een maand later is het gebeurd, dat ik mijn been ben kwijtgeraakt, ik ga dit allemaal niet meer vertellen want het zou ons te ver leiden.
De laatste keer dat we nog een maand naar het zuiden geweest zijn was in 2004, en niet in julie of juni maar in september, en dan is onze jongste zoon nog de laatste week nog bij ons geweest het was een week voor ze getrouwd zijn, hun trouw ging toen door op 2 oktober,  mijn andere zoon was al vroeger een week geweest toen had hij nog alleen maar Quido die was bijna een jaar oud.
Ik was nog maar een been kwijt, dus als we nu iets zouden moeten zoeken om te huren zou het nog meer moeten aangepast zijn, en ik zie dat toch niet meer zitten, ik kan dat niet meer aan, mijn man zegt dan blijf jij maar hier, ik zal je af en toe bellen, ja dat is natuurlijk ook niets he, maar hij zegt dit maar om te lachen natuurlijk.
Enfin het is niet dat ik niet graag naar Frankrijk ga maar practisch zie ik het toch niet meer gebeuren, mijn schoondochter met de vier kindjes zou natuurlijk niet liever hebben dan kunnen ze bij ons komen logeren.
Enfin ik weet het toch niet zene.
Groetjes

Dag
Ik weet niet wat er met mij aan de hand is maar ik heb al verschillende weken alle dagen zoveel last van hevige buikkrampen, en ik weet niet waar dit vandaan komt.
Het is wel heel lastig, vooral als ik dan iets gegeten heb ben ik er nog enorm misselijk boven op.
Ik zegde het gisteren tegen mijn huisdokter, die moest komen om bij mijn man bloed te nemen om zijn glucose te laten controleren, als je diabetes hebt moet dit af en toe toch eens gecontroleerd worden, terzelfdertijd schrijft hij dan mijn medicatie voor, hij vond het blijkbaar niet nodig om mij even te onderzoeken, maar stuurt mij direct naar het ziekenhuis om een colonscopie te laten doen, maar daar heb ik direct geen zin in, ik heb een mailtje gestuurd naar de gastro-enteroloog van Leuven voor een afspraak maar ik kreeg een nietszeggend mailtje terug dat hij mijn mail niet kon lezen daar hij niet in het ziekenhuis was, en dan was het nog in het engels, enfin  misschien krijg ik maandag een ander mailtje terug, we zien wel, en anders stuur ik nog maar een nieuw mailtje.
Wij zijn gespaarde gebleven om op de kindjes te passen, maar haar mama en papa van Slowakije zijn afgekomen en blijven enkele weken, dus het is makkelijker om voor de kindjes te zorgen, maar ze hebben er blijkbaar toch een beetje problemen mee, ja ze hebben ze al een hele tijd niet gezien en ze willen niet eten bij hun, en Yoshka wilt zelfs geen slovaaks spreken tegen hun, maar dat zal wel beteren, ze zijn er nog maar een paar dagen, en maandag moeten ze toch terug naar school dan zal het wel beter gaan.
Tegen het eind van de maand zouden ze dan toch kunnen verhuizen, ik denk niet dat hun huis volledig in orde zal zijn maar ze zullen er toch in kunnen.
Groetjes

Dag
Zaterdag belde mijn schoondochter dat ze naar hun nieuwe huis moesten gaan werken, en dat mijn zoon het niet alleen kon, dat ze hem moest gaan helpen.
Of wij niet konden komen om op de kindjes te passen.
Ik deed het niet zo graag, want ik kan daar niets doen dat ik wil, ik kan er zo moeilijk naar het toilet gaan, maar ja als ze je hulp vragen dan zeg je natuurlijk geen nee. Ik wilde mijn man ook niet alleen laten gaan, want daar heel de dag alleen zitten is voor hem ook niet zo leuk, dus heb ik maar gezegd dat ik zou meegaan, ik heb mijn breiwerk maar meegenomen en mijn krant om te lezen, en dan zou de tijd wel een beetje vlugger voorbij gaan.
We kwamen daar toe om 10 uur, maar ze waren in de verste verte nog niet klaar om te vertrekken, en de kindjes liepen nog in hun pyama, ik kan die niet kleden want ik raak dus niet naar boven, en om alles naar beneden te halen, ja dat zagen ze ook niet zitten, dus heeft mijn zoon ze maar gauw gaan kleden, ze waren de vorige avond in bad geweest dus gewassen hoefden ze nu niet te worden. 
Ze zijn wel redelijk braaf geweest, enkel Yoshka was een beetje lastig maar hij was dan ook een beetje ziek, hij had vreselijke blauwe randen rond zijn oogjes, en voelde ook warm aan.
Ook Archie had een duidelijke verkoudheid, ik moest constant zijn neusje proper maken.
Ik zat wel heel de dag op mijn ongemak, omdat ik daar bijna niet naar het toilet kan, ik kan er niet alleen op en nog minder alleen af, dus mijn man moet mij helpen, niettegenstaande ik van heel de dag niet gegeten of gedronken had moest ik een bepaald moment toch naar het toilet, ja dat is moeder natuur die roept en daar kan je dus niets aan doen.
Om 6 uur zijn ze dan thuis gekomen, Quido is in de namiddag naar de chiro geweest dus zo dat dat we maar voor drie kindjes te zorgen hadden. Dus eigenlijk viel het allemaal nogal mee.
Groetjes

Dag
Ik heb dus inlichtingen genomen aangaande mijn premie van de hospitalisatie, dat die met 300 % in 1 jaar gestegen is.
Blijkbaar is dit normaal, vanaf 65 jaar moet je zoveel meer betalen, dus eigenlijk hebben wij tot hiertoe dan nog chance gehad, vermits wij beiden al een paar jaar boven de 65 zijn, is dit blijkbaar bij ons over het hoofd gezien, maar we moeten het van de jaren voordien toch niet  meer bij betalen.
Ik vind dit verschrikkelijk, vanaf 65 jaar moet je dus een premie betalen waar je niet goed van bent, maar ja ze weten ook als je naar een andere maatschappij wilt overstappen dat het misschien niet meer lukt, met al mijn problemen die ik heb, en ik vermoed dat het overal wel het zelfde zal zijn.
Dus er zal niet anders opzitten dan te betalen, vermits we tenminste nog willen verzekerd blijven, we zijn nu al verzekerd van 1995 dus we gaan dat nu niet meer veranderen.
Ik moet mijn was nog gaan insteken, want mijn werkvrouw is gisteren weer niet geweest, er stond op mijn voicemail dat ze dringend naar Duitsland moest, waarvoor heeft ze er niet bijgezegd, ik hoop dat er niets ernstig aan de hand is, normaal komt ze woensdag, maar ja dat moet ik nog zien, ze beloofd zoveel.
Groetjes
.

Dag
Ik ben blij dat hij terug thuis is, het is niet dat ik aan mijn lot ben overgelaten, nee hoor ik kreeg van iedereen telefoon, mijn werkvrouw kwam elke dag, om te kijken of ik niets nodig had, zondag is mijn zoon en schoondochter mij komen halen, we zijn dan gaan wandelen aan de dijle, een heel eind, het was wel wat frisjes, en ik had mijn handschoenen moeten aan doen, maar het deed eens deugd om eens buiten te zijn, en dan zijn we warme appeltaart gaan eten, het was daar alleszins lekker warm, het heeft wel een beetje geduurd voor mijn gezicht terug opgewarmd was, maar het was lekker.
Mijn ventje heeft mij ook elke dag gebeld vanuit Kenia, met Valentijn was hij niet thuis, maar als hij dinsdagmorgen thuis kwam was hij mij toch niet vergeten, hij ik kreeg een mooi doosje van een juwelier, met een mooi hangertje in, ik was wel een beetje ambetant omdat ik zelf voor hem niets had, maar ja ik was dan ook nergens naartoe geweest.
Voor de kleinkindjes had hij voor elk twee t'shirtjes mee, echt mooie, en voor de schoondochters een mooie sjaal, voor de werkvrouw had hij een geurtje mee, ik had dit gevraagd van de taxfree shop, omdat ze tenslotted nog niets voor haar nieuwjaar had gekregen vond ik dit wel een goed idee, ik heb haar natuurlijk wel gevraagd of we dit niet moesten meebrengen voor haar, maar uiteraard laat ik haar dit niet betalen, ze doet toch veel voor mij, ze doet niets gratis, ze kent wel de prijs, want ze is pas terug opgeslagen, maar ja ze is al zolang bij ons, ze kent ons door en door, ik denk dat het met iemand anders niet zo simpel zou zijn, en natuurlijk voor wat hoort wat.
De tijd dat hij weg was, ben ik toch ongerust geweest, dan denk ik stel dat er iets fout gaat met de vlucht of wat dan ook, ik zou hem toch niet kunnen missen, voor hem was het ook even een aanpassing om te reizen zonder mij, nu kon hij de lift niet nemen, en moest hij alles zelf uitzoeken, als ik mee ben worden we van bij aankomst in de luchthaven begeleid tot we op het vliegtuig zitten, maar nu was dit wel even anders, dus je ziet het is dus niet allemaal negatief als je in een rolstoel zit.
Groetjes

Dag
Ja ik ben er niet gelukkig mee, mijn nieuwe rolstoel is niet wat ik er van verwacht had, integendeel, hij is zo zwaar en lomp.
Afgezien daarvan kan ik er niet mee doen wat ik wil, je zult zeggen je moet daar toch alleen maar mee rijden, en dat is ook zo, maar de voetsteunen geven mij enorme problemen, ze staan trouwens al helemaal los, en als ik ze niet hoog genoeg zet dan zit ik er met mijn voorste wielen tegen, ze zijn ondertussen al helemaal afgesleten, ook de snelheid van de rolstoel is niet goed, ik rijd binnen op de tweede snelheid die voor buiten dient, als ik hem zet op binnen en op het maximum, raak ik in de verste verte niet vooruit, en bij mij moet het vooruitgaan.
Gisteren had ik weer iets voor, daar heeft misschien die rolstoe niet veel mee te maken, maar sinds mijn prothesen nagekenen zijn en ze een nieuwe mousse aan mijn rechter prothese hebben gedaan is dat been nog ik weet niet hoe stijf, en zit die voet altijd een heel eind vooruit van die voetsteun, dus gisteren moest ik voor mijn man nog een pull plooien in de kamer, voor hij vertrok, en plots vliegt de rand van mijn kleerkast eraf, nu had ik met mijn voet die eraf geduwd, wat doe ik hier nog allemaal kapot.
Ook is die rolstoel veel te hoog, als ik aan tafel zit moet ik heel gebogen zitten om te eten, en van de grond iets op rapen lukt mij ook al niet meer, nee ik ben er niet zo gelukkig mee.
Ik heb nog eens gebeld voor de technieker omdat die nog altijd niet is geweest en niets van hem laat horen, nu blijkt hij al veertien dagen ziek te zijn. Ja daar kan hij natuurlijk ook niets aan doen, dus maandag mag ik terug bellen, dan zou hij terug zijn, ik ben eens benieuwd wanneer hij zal komen, ik hoop echt dat hij mijn grieven toch voor een deel zal kunnen oplossen, naar het schijnt kan hij de snelheid terug herprogrammeren, dus afwachten maar.
Mijn werkvrouw is hier vandaag, ze is dus genezen, deze middag komen mijn zonen eten, ttz. ze zullen chinees eten meebrengen en dan kunnen wij dat hier samen opeten, ze vonden dat dit het beste was en dan ben ik ook niet alleen.
Groetjes