Archief

Sinds we in mei terug in dierbaar belgenmoppenland een beetje tegen wil en dank verblijven, hebben we weinig tijd gehad om ons te vervelen en soms ook weinig om vrolijk over te zijn. Eerst het halen van een rijbewijs C1
*Ik doe het theoretisch examen en haal 41 op 50. Eentje minder en ik was niet geslaagd
*Ik ben verplicht acht uur les te volgen volgens VAB en betaal hiervoor 870 euro. Ik kom de eerste keer op hun oefenpark waar men mij naar een 12 tonner verwijst, zijnde mijn leervoertuig. Protesteren helpt niet want zegt men C en C1 dat is hetzelfde ( sterk gelogen zal blijken). Na acht uren ongemotiveerd proberen dat ding onder handen te krijgen ben ik grandioos gebuisd. In het VTI in Roeselare kennen ze beter hun stiel. Ze hebben er een camion van 5.5ton voor het halen van een rijbewijs C1, (waarmee je mag rijden met een voertuig tot max. 7.5) Ik neem vier uur les, kwestie van een de Roeselaarse omgeving te leren kennen, waar na ik me weer grandioos laat buizen. Vergeten de handrem toe te trekken bij een manoeuvre Bij mijn tweede poging twee weken later, die ik vol moed aanvang, wil de camion niet starten, startmotor kapot. Vier weken later bij de volgende poging haal ik uiteindelijk mijn rijbewijs C1 . Wel alles bijeen een 1200 euro armer. Bij Iveco kunnen ze nu het nodige doen om de camper van 3.5ton op 4.2 te brengen. Tegen dat ik een positief schouwingsbewijs in handen krijg zijn we nog eens 1800 euro armer.





In die maandvoor de laatste poging werd ik opgebeld met vraag of ik de hoofdrol wilde spelen in een kortspeelfilm van 35’ waarvan op vandaag blijkt dat hij minstens een uur zal lopen. De film wordt gedraaid in de jachthaven van Nieuwpoort. De titel zal trouwens Nieuwpoort en Juin zijn (zie google). Een Franstalige film gesponsord door ARTE en RTBF. Wij leven drie weken met de camper op de filmset. Weelderig eten en drinken maar weinig slaap. We draaien dagen van 16 uur en al eens een nog kortere nacht. En we mochten eens op een positief cijfer kijken.



 En dan kwam plots het nieuws dat wij een huis toegekend werden in Beernem of all places. We waren wel van plan het niet aan te nemen, vooral ik droomde nog altijd weg van een huizeke onder een palmboom in het zuiden van Spanje. Tot we toch een zijn komen zien en verkocht waren.
 Intussen wonen we er in na een veldslag om van het in staat van ontbinding zijnde ding volledig in een nieuw kleedje te steken. Ik weet nu ook dat goede verf veel geld kost.



Een heel andere reden die ons hier te lande ophield. Rika slaagt erin om juist voor we gaan verhuizen (al onze meubels waren gestockeerd in een garage in Brugge) zich een hernia in de bovenrug op te laten naaien. Er zal pas de dag voor we willen vertrekken, 1 november, hopelijk doktersfiat gegeven worden. ciao

**Onze laatste overnachting in Spanje is het stadje, schrijfwerk voor kaartjesschrijvers, L’Hospitalet de l’Infante, een saai, kleurloos oord van beleggende toeristen. Campers zijn niet verschrikkelijk welkom, reden waarom wij op zoek gaan naar een verlaten straatje met rijhuisjes. Als de politie ’s nachts een ronde doet kunnen ze niet weten of wij niet in een van de huizen gelogeerd zijn. Het wordt een zeer rustige slaap tenzij af en toe een trein die de nacht al tedam tedammend onze dromen onderbreekt. **’s Anderendaags zijn we al over de grens met grensoverschrijdende Franse prijzen. De duurste geafficheerde diesel in Spanje was 1.28/l. In Frankrijk blijkt dit de goedkoopst vindbare te zijn. Rika wil geen sla kopen, want te duur, geen tomaat, want te duur. Tja ’t zal even wennen worden. En hoe zal het straks in België zijn? **Vanavond planten we onze camper met de neus noordwaarts gericht, gereed om binnen een paar dagen in drie etmalen Wervik te bereiken waar we in eerste instantie mijn zus die als vechtertje van 86 jaar een darmkanker overwon te gaan bezoeken. Geen tijd meer om van de pracht van Beziers ( zie foto) te genieten, noch van de poëtische charmes van het even vermaarde als idyllisch Canal de Midi (zie foto). Ik moet in Agde op internet de simulaties voor het theoretisch examen voor rijbewijs C1 doen en heb ik gedaan tot ik er scheel bij keek. Maar het zal met een Yes we can gevoel zijn dat we ( want Rika is er evenveel mee begaan als ik) de gok zullen wagen. **We stoppen hier de blog voor onbepaalde tijd. Misschien hernemen we hem, maar dan op minder regelmatige tijdstippen. Wil je en voel je zeker niet verplicht, ons blijven volgen, laat ons dit dan weten per email. Wij zullen een groep maken en geïnteresseerden om de zoveel tijd een mail met onze ervaringen toesturen. Nu eerst nog een tweetal dagen genieten van het schitterende zonneweer en dan tot ziens hopelijk **/Ciao, Rika en Leo

**Onze laatste overnachting in Spanje is het stadje, schrijfwerk voor kaartjesschrijvers, L’Hospitalet de l’Infante, een saai, kleurloos oord van beleggende toeristen. Campers zijn niet verschrikkelijk welkom, reden waarom wij op zoek gaan naar een verlaten straatje met rijhuisjes. Als de politie ’s nachts een ronde doet kunnen ze niet weten of wij niet in een van de huizen gelogeerd zijn. Het wordt een zeer rustige slaap tenzij af en toe een trein die de nacht al tedam tedammend onze dromen onderbreekt.

**’s Anderendaags zijn we al over de grens met grensoverschrijdende Franse prijzen. De duurste geafficheerde diesel in Spanje was 1.28/l. In Frankrijk blijkt dit de goedkoopst vindbare te zijn. Rika wil geen sla kopen, want te duur, geen tomaat, want te duur. Tja ’t zal even wennen worden. En hoe zal het straks in België zijn?

**Vanavond planten we onze camper met de neus noordwaarts gericht, gereed om binnen een paar dagen in drie etmalen Wervik te bereiken waar we in eerste instantie mijn zus die als vechtertje van 86 jaar een darmkanker overwon te gaan bezoeken. Geen tijd meer om van de pracht van Beziers ( zie foto) te genieten, noch van de poëtische charmes van het even vermaarde als idyllisch Canal de Midi (zie foto). Ik moet in Agde op internet de simulaties voor het theoretisch examen voor rijbewijs C1 doen en heb ik gedaan tot ik er scheel bij keek. Maar het zal met een Yes we can gevoel zijn dat we ( want Rika is er evenveel mee begaan als ik) de gok zullen wagen.

**We stoppen hier de blog voor onbepaalde tijd. Misschien hernemen we hem, maar dan op minder regelmatige tijdstippen. Wil je en voel je zeker niet verplicht, ons blijven volgen, laat ons dit dan weten per email. Wij zullen een groep maken en geïnteresseerden om de zoveel tijd een mail met onze ervaringen toesturen. Nu eerst nog een tweetal dagen genieten van het schitterende zonneweer en dan tot ziens hopelijk

**/Ciao, Rika en Leo

**Met spijt verlaten we het stukje Andalousia waar we een dikke twee maanden hebben gewoond en gelukkig hebben geleefd. We hadden er zo onze gewoontjes gekregen en enkele mensen uit de omgeving leren kennen, Antonio, Manolo en zoveel anderen. De Spanjaarden mogen dan zeer luidruchtig zijn en weinig respect opbrengen voor de rust en gemoedstoestand van anderen, het ligt in hun aard om zo te zijn en onder elkaar storen ze er zich niet aan, maar hier in dit deel van het land zijn het voor de rest lieve mensen. Ola’s, buono’s , que tal de ganse dag door. Dit wordt zeker terug onze stek voor het najaar vóór de oversteek naar Marokko, uiteraard als ik er in slaag mijn rijbewijs C te halen.
*Terwijl ik ’s morgens vroeg nog vlug onze watervoorraad aan het bijvullen ben krijgen we in de gouwte een aanbod een appartement te kopen. Vlak tegen of zelf omzeggens op het strand gelegen, was de vraagprijs een tijdje geleden 180.000, nu nog 100 en mits wat onderhandelen zou het voor 90.000 ook krek zijn.
*Maar goed, we moeten beginnen de ongeveer 2500 km die ons scheiden van Brugge te dichten. We doen er een kleine 400 km over om in Elche aan te komen. We staan met onze camperneus in het strandzand bezaaid met Engelse expats. Niet dat ik iets tegen de landgenoten van twee van mijn kleinzoons heb maar wat is me dat toch soms een inhalig volk. Ok, ze zijn met ongeveer 1.000.000 een praktisch economische factor van belang voor dit land in een diepe crisis. Maar toch. Ik las in de krant dat in een stadje van 1000 in de soort ze met 80 inwonende Britten een speciaal loket in het gemeentehuis eisen met tweetalig personeel Engels/Spaans. Elders zamelen ze geld in voor het onderhoud en uitbreiding van een Brits kerkhof. Dat is toch straffere toebak dan het gelul over het al of niet sjaaltjes of keppeltjes op het hoofd van Moslimas of Joodse scholieren in verdraagzaam Belgenland. Filip De Winter die toch al de morfologie van een Spanjaard heeft, zou hier nog mooi werk kunnen verrichten.

**We hebben al een drietal weken geen TV meer en de eerste dagen leek ons dit een gemis maar eenmaal daarover lijkt het ons toch heerlijker ’s avonds buiten zitten aperitieven, buiten koken en dan van de laatste zonnestralen te genieten.
*We krijgen al eens een mail of een sms van ik vermoed zich toch een beetje verkneukelende vrienden en kennissen ivm het mooie weer in België en de slechte weerberichten over Spanje. We zien wel achter de bergen dat grote pakken wolken zich opstapelen, maar we verheugen ons voor de rest in meestal prachtig weer juist langs de zeekant, onze kant van de sierra.

**We genieten weer eens van een ander soort lawaai. Binnen kort zijn er lokale verkiezingen en ze hebben hier nog een oude gewoonte van bij ons, auto’s met op het dak slechte geluidversterkers die een politieke boodschap brengen afgewisseld met een prachtig geselecteerde rotmuziek en maar blazen tot je oren ervan tuiten.
*Het moet hier toch niet gemakkelijk kiezen zijn. In de krant stond dat voor de provincie Malaga alleen er van verschillende partijen 28 kandidaat burgemeesters in een procedure verwikkeld zijn en eerstdaags voor de rechter zullen moeten verschijnen de meest voorkomende redenen, valsheid in geschrifte, uiteraard corruptie, heling van onterecht bekomen onroerende goederen.

**Wij babbelen wat met mensen die pas terug zijn uit Marokko. Zij hebben een verhaal van hoe in een verlaten gat waar een familie totaal afgezonderd woont en doordat zij via hun gsm de bewoonde wereld konden opbellen en om hulp vragen, een lid van die familie misschien van wie wat gered hebben. Dat doet me er aan denken: mocht je een oud nog bruikbaar toestel liggen hebben en je dit wil weg doen zijn we steeds bereid het te komen afhalen of kun je het deponeren in de brievenbus op Westmeers 116 8000 Brugge.

** Het is zover, ik raak stilaan op het maximum van mijn kunnen om mijn kans te wagen voor het halen van een rijbewijs C.( ik snap wel nog altijd geen knars van motoren, tachometers, snelheidbeperkers ea). Tegen 1 juni zijn we in Brugge en vijf dagen later “ ga ik ervoor” maar”ik heb zoiets” dat het toch niet van de poes zal zijn. 74 is niet bijster jong nietwaar.

 ** De twee werkjes, tekeningen van Rika heten “ Chez le Dentiste” en “Schmudsig Loensen”

**Terwijl ik literair zwoeg over tachometershorrors tot cruiserijdenthrillers in mijn rijbewijsboek blijkt dat ik te weinig afweet van de theorie om gewoon met een auto te rijden, alles ivm een rijbewijs B dus. Hupla, we bestellen ook deze maar, je bent nooit zeker genoeg. Zonder spijt moeten we weer wat langer blijven staan tot onze bakker het opgestuurde boek op zijn ronde mee heeft.
*Intussen blijkt ook dat er een maand moet gaan tussen theoretisch en praktisch examen, zodat we ergens in de eerste helft van Juni al terug in Brugge moeten zijn. Nobody knows the trubbles I’m seeing, nobody knows but Rika. Gloria halleluiah.

**Contador, what’s in a name. Voor mij was dat een kanariegeel huppelend streepje op een fietsje, een condor hoog in het gebergte van de Tour of de Vuelta die zeer leuk zijn gelijk haalde met nul, nul nul enz. in een Spaans soort lispelen op tv voor de wereld ten aanschouw te brengen. Un hero quoi. Elk huisje heeft zijn kruisje, en elke casa haar contadortje de agua. Gewoon weg ene compteur voor het water.



**Waar moet je beginnen als je iets over “nachtlawaai in Spanje op een weekend” wil schrijven? Ok, we starten bij het naar bed gaan. Wij, niet zij, want tegen dat wij moe worden komen zij nog maar in forme na een siesta tot tot 16 à 17.00 uur. Dus wij proberen te slapen terwijl zij over de kwaliteit van hun ge-bbq’de varkensvlees palaberen luid en lang. Aan hun derde fles gaan ze er van uit dat er wat flamencosoortige keelgeluiden voortbrengen verschrikkelijk goed in het kader passen. Ze hebben kinderen mee die tegen dan door het lawaai van hun ouders wakker zijn geworden, gesust worden en nog een beetje mogen spelen.
*Dit was het eerste luik van de nacht. Er zijn wilde honden en er zijn waakhonden op de velden met groenten die plukkensklaar zijn. Doet de eigenaar dat niet zou het kunnen, nee is er zekerheid dat pogingen zullen ondernomen worden tot leegplukking. Dat van de honden leidt dat de waakhonden blaffen telkens iets beweegt en de wilde honden zijn zeer beweeglijk.
*Dit was het tweede luik. Het derde is dat jonge gasten enorm drinken en nog enormere boxen in hun auto’s hebben. Na hun meer sociale uitspattingen, zoeken ze dan een kalm plekje uit voor het wat intiemer gedoe. Wij staan op zo’n kalm plekje. Ik ken niet zoveel af van decibels maar het moeten er veel zijn die uit die geopende koffer rollen. Als je teneinde raad denkt van ik ga het eens gaan vragen of wij mogen slapen, zie je mogelijks drie koppels die dingen doen waarvan we geleerd hebben dat dit kindjes kan voortbrengen.

**We namen nog wat foto’s op een van onze dagelijkse wandelingen van het dorpje Salobreña, slechts een staal van de vele mooie hoekjes. Hasta luego.
 










**LAAT BERICHT, het heeft vannacht nogal een beetje gestormd. De ganse weide waar we staan is onder water zie een foto voor en na, ofte grandeur et décadence unserer BBQ.

**Er zijn Franse “vrienden” (lees de aanhaaltekens), naast ons komen staan. Nooit leuk als het te lang duurt, en het duurt te lang. Samen aperitieven, dan samen eten, samen wandelen. Het moet werkelijk heel goed klikken voor we dit een week zouden kunnen uithouden. Met onze Belgisch en Duitse vrienden in Portugal lukte dit wonderbaar, we pasten ons aan elkaar aan. Voor de Fransen eten we te vroeg, gaan we te laat wandelen en wij intussen ons maar aanpassen. Best is het dan maar eens zeggen waar het op staat.
*We hebben anders wel een momentje pret beleefd aan hun aanwezigheid. Lisette vertelt van een Duitser die een beetje verder staat. Een eenzaat die reist in een camionette en blijkbaar planten verzamelt. Hij heeft er zoveel dat hij die ’s nachts moet buiten zetten om vermoedelijk zijn bed te kunnen maken. Komt de geitenherder met een kudde van toch een dikke honderd voorbij en eten die beesten toch wel al zijn planten af zeker. Hahaha.
*Onze “vrienden” hebben een kist fruit gekocht waarvan ik de naam niet ken. Het lijken wel abrikozen en ook een vijftigtal avocado’s. Dit alles ligt wat te rijpen onder hun camper. Komen die geiten weer voorbij (zie foto) en grijpen ze de kans in de vlucht iets van onder die camper mee te rafelen. Ditmaal geen hahaha.




*Een financiële opdonder zal het niet zijn. We kopen met anderen samen een zak met een veertigtal avocado’s voor vier euro.

**We staan voor de villa Astrida in Motril, waar koning Boudewijn overleed. Er staat een mooi beeld van hem in de tuin en ik had dit graag gefotografeerd. Er komt een camionette met Belgische nummerplaat aan gereden en ik vraag de chauffeur als ik eventjes een stap in de hof mag zetten voor het kiekje. Absoluut verbod en smeekt de man, neem aub geen foto terwijl de poort openstaat of ik krijg serieus onder mijn donder. Ok, dan maar van over het muurtje ( zie foto’s)









**We moeten hier nog een tijdje staan tot het besteld boek ter voorbereiding van het afleggen van een examen voor het rijbewijs C1 zonder vakbekwaamheid aankomt. Ik kijk nog meer uit naar de bakker ’s morgens want ik laat het naar zijn adres opsturen.

** De streek tussen Torox en Motril, omringd door bergen aan gene zijde en de zee aan de andere, zorgen voor een subtropisch klimaat, met 320 dagen zon. Ons Fabbeke zal het, als Spaanse furie, wel geweten hebben toen ze er met haren Baldwino een verblijfje op na hielden. We zijn halverwege april maar het zomert al goed en lang, wat zorgt voor positief saaie weerberichten en waardoor we ons vertrek maar blijven uitstellen.
*Dat het tevens goedkoop leven is helpt. En gezond eten ook. Het is voor het ogenblik de tijd van de “feves” in het Nederlands denk ik tuinbonen of ook duivenbonen in het Brugs en van de erwtjes. Een zak van rond de vijf kilo, er wordt nooit gewogen, zo van het veld geplukt, zal vier à vijf euro kosten. Ook vis en alles wat de zee baart ten geneugte des mensens smaakpupillen zijn zo vers als ze prijzig zijn. Zelf een goed flesje wijn zal straks goedkoper worden dan diesel aan de pomp.
*Gelukkig wel voor veel lokale mensen, want er zijn er nogal wat die werkloos en met een kleine vergoeding moeten rond komen. Voor het ganse land zijn er momenteel een 4.5 miljoen werklozen. Dat is zoveel als zou vanaf de jongste tot de oudste Waal steuntrekker zijn.

**Ik ben begonnen met het instuderen van de Belgische wegcode.(zie foto)




We gaan vroeger naar België moeten terugkeren daar ik een rijbewijs C moet halen en daarvoor de ganse reutemeteut van theoretisch en praktisch examens moet afleggen, na 50 jaar rijden en ondanks ik met dezelfde camper zal blijven rijden, met dat verschil dat mits een kleine ingreep hij van 3.5 ton naar 4.2 ton zal worden gebracht. Tussen theoretisch en praktisch zal ik met een “L” moeten rijden en met een begeleider ook houder van een C rijbewijs.
*Zalig zijn zij die wetten maken……ook zij die ze moeten laten uitvoeren en verdoemd zij die ze moeten ondergaan…
*Zie onderaan presentje: een rode bougainville in volle bloei.

**La Gardia en La Caleta zijn twee dorpjes die ooit van elkaar gescheiden en te onderscheiden waren. Het moet een mooi zicht geweest zijn, vnl dat op La Caleta, letterlijk een beetje in de berg gehouwen. Witgeverfde, kubushuisjes met kleine venstertjes diep afstekend tegen het wilde rotsgedoe,met bruin en groene kleuren en aan de andere zijde, de baai, een diepblauw tot opaalkleurend zeeoppervlak. Op vandaag is de berg bepuist met wild her en der illegaal gebouwde behoorlijk grote “ doeningen”. (zie foto). De dorpen lopen in mekaar over, weg charme, alle macht aan het geld, leve de corruptie.



*Een titel in een plaatselijke krant: VIJFTIG DUIZEND HUIZEN HOPEN OP AMNESTIE. Dit gaat dan over een zwaard van Damocles dat hangt boven zoveel woningen alleen maar in de provincie Malaga. Men durft al eens beweren dat over gans Spanje men dicht tegen het één miljoen illegaal gebouwde panden komt. Je kan er van uit gaan dat de op onze foto voorkomende panden minstens 50%, zo niet meer, er niet zou hebben mogen staan
*Het gaat ver, er bestaat zelf een “Provinciale Associatie voor Illegaal gebouwde Woningen” met als taak zorgen dat er niet tot afbraak van de stulpjes zal worden over gegaan. En het lukt nog ook. In een bepaald gebied waar 18.0000 illegaliteiten zijn geregistreerd, zullen 16.500 gelegaliseerd worden. Duizend panden zijn nog niet afgewerkt en zullen het ook niet worden. Vijf honderd dan toch, wegens hun ligging bijv. moeten met de grond gelijk gemaakt worden.
*Weer zullen mensen hun portefeuilles boven halen, weer zal macht misbruikt worden, weer zal corruptie hoogtij vieren. Amen.

**Wij zouden er onze kouwe kleren aan vegen, ware het niet dat het al enkel dagen zomers weer is en kleren in de kast hangen. Alleen een koude douche kan soelaas brengen. Het doet stoer en verschrikkelijk winters aan, als je richting besneeuwde bergtoppen kijkend het ijskoude water over je oververhitte rug voelt lopen.

**Wij hebben het nog altijd verschrikkelijk naar onze zin, waarbij eten een niet te onderschatten onderdeel van is. Vistagines, sardinen of gambas en andere bbq’s. En kunnen buiten leven, niets is zaliger. Maar honden, ik hou van die dieren, maar als er zo een paar de ganse nacht hun repertoire van de vorige ten beste geven, hallucineer ik soms lichtjes waarin hond aan het spit geserveerd wordt aan de baasjes die geen enkel respect tegenover hun evennaaste betonen. Anderzijds is het een goeie oefening om kalm te leren blijven als uw zenuwstelsel daar een totaal andere wending zou willen aan geven.

**Toen wij voorbij Jerez de la Frontera reden, moest een botteltje van het lokale drankje er vanaf kunnen. In die streek noemen een aantal dorpen zowel als steden zich X of Y gevolgd door Frontera alhoewel er van ver of nabij geen grenzen te bespeuren zijn. Het weetje is dat de streek in de tijd, tot in de vroege middeleeuwen, dan wel grens vormde tussen het door de Moren bezette stuk Iberia en het stuk Christen gebleven Spanje.
*Het drankje dan. De wijngaarden rond Jerez zouden de oudste ter wereld zijn, de eerste wijnstokken werden reeds 3000 jaar geleden, met taak godendrank worden, geplant. Dat nu nog heden tendage de druiven plat gestampt worden door ferme venten met leren laarzen zal met het eindproduct, tenzij psychologisch, weinig te maken hebben. Apart is wel dat als het goedje één jaar gegist heeft men het, in tegenstelling tot wat gebruikelijk is, aan de open lucht prijs geeft. Enfin om een lang verhaal kort te trekken, wat men uiteindelijk bekomt is oa. “sherry”
*Plezant is dat de naam sherry is ontstaan uit een verbastering, wegens moeilijkheden voor Britten om dingen correct uit te spreken, van Jerez.
*Allez al dat voorgaande omdat wij intussen al aan onze derde zijn.

**We zijn na lang, terug aan de Middellandse Zee, in Salobreña, geland, een stadje oorspronkelijk boven op een rots gebouwd rond een Moors kasteel uit de 13e eeuw. Zee, bergen, inbegrepen sneeuwpret daarboven en romantiek van een zeer ontoegankelijke historisch stadskern maken het voor ons de place to be, voor minstens een paar weken. “En plus” een leuke parking, water in de nabijheid, lozen van toilet (altijd essentieel) en iedere morgen een chiabatta van de sympathiekste aller Spaanse bakkers aan de deur af geleverd. Ik val zeker in herhaling als we ons een gelukkig koppel noemen?