Archief

Rond Nieuwjaar 2011

**In Aglou plage, een prachtig strand aan de Atlantische oceaan wachten wij onze vrienden An, Cis en dochters, geland in Agadir, op met het vooruitzicht samen enkele dagen op te trekken, zij met een gehuurde wagen en wij uiteraard met de camper. Ik denk dat meer dan met woorden de foto’s van Rika tot uw verbeelding zullen spreken.

**Aglou Plage. Mensen zonder inkomen totaal vermogenloos hebben huisjes uitgegraven in de rotsen. Zij eten de vis die ze vangen en het surplus proberen ze aan toeristen te verpatsen. Ze zijn ook heel gewillig om U binnen te laten in hun grot,wel hopend dat je een kleinigheid achterlaat.





 **Tighmert: Ligt aan het prille begin van de grote Sahara woestijn. Wandelen in de oase is teruggaan in de tijd tot je een hoopje jonge gasten tegenkomt die de dochters van onze vrienden in de gaten hebben gekregen. Eventjes de tijd om hun beste Engels boven te halen en een kammetje door hun vette haar te halen en dan hervalt de rust en de stilte en het beeld van een contemplatieve biddende oudere.




**Lechzira: Honderd duizenden jaren moet de oceaan genomen hebben om de drie bogen uit aanpalende heuvels te boetseren. Onder die mastodonten, waarvan één een beetje een reuze kamelenpoot suggereert, krijg je het gevoel van een onbestaande zwaartekracht als je boven je hoofd bijna geheel losstaande stenen toch niet op je kop krijgt.







**Tafraout met in de omgeving liggende Gorges de Ait Mansour en ingebedde oase. Tafraout is het juweeltje aan de kroon van het Antiatlas gebergte. Met onze vrienden, die ons uitnodigen, genieten wij van een couscous met geitenvlees en tot na middernacht zitten wij met een familie Fransen en wat Duitsers rond een zelf gemaakt hooglaaiend vuur. De dag vooraf hadden wij een gesmaakte tagine van dromedaris gereed gedaan .
















** Per 1.1.11 gaan An, Cis, Febr en Silke verder, door de Hoge Atlas, het binnenland in, wij wachten op koning Mohamed VI, die Tafraout eerstdaags zal bezoeken, wanneer juist schijnt niemand te weten. Nee zo koningsgezind zijn we niet, maar het gedoe als voorbereiding van zijn komst, dat is een ervaring die we willen meemaken.

**Nog dit, tracht het voor jezelf, gezin, familie en vrienden de zowat 360 dagen tot een volgend Nieuwjaar er aankomt zo goed mogelijk te hebben. Dan wordt het leven misschien even mooi als het zicht van deze bloeiende amandier of amandelboom .
Inch’Allah.

Op een hoge Marokkaanse duin staat geschreven .........wat u in bijlage lezen kunt.
Somewhere high in Morocco, we wrote............ see attachment.



Leo en Rika

Tegen kerstdag 2010

** Als wij Sidi Kaouki verlaten neem ik afscheid van een oudere man die zowat de rol van bewaker van het pand vervult. Tot voor twee jaar was het een camping die die naam niet mocht dragen (juridische redenen) en waarvan de eigenaar een fransman is. Ze, de overheid, hebben de man weg gebonjourd en is er een camping die de naam wel mag dragen, geopend met Marokkaanse eigenaar(s).
*Met de oude man, een Berber, kan ik niet converseren. Hij is ook analfabeet, mijn boekje met trefwoorden en zinnen doen het dus ook niet. Toch vinden we het leuk om samen te zijn en vooral, hij meer dan ik, kleine dingen voor elkaar te doen.
*Marokkanen noemen elke witte, mon ami, mijn maatje nooit, zijn ogen wel. Als we vertrekken kloppen we op mekaars armen en schouders en een gemeende accolade op zijn Marokkaans, vier kussen en hand op het hart. Ik zie hem graag

**We stoppen in Tagazout, iets voor Agadir, waar we een parking vinden voor 5 dirham per dag. (= 0.50 euro), een multicolour alsmede spectaculaire zonsondergang zichtbaar op bijgaande foto evenals inbegrepen een heuse storm in de nacht. Wij stonden goed met de neus van de camper gericht tegen de wind in, een Franse buurman ving de verschrikkelijke rukwinden in de flanken. Hij en zijn vrouw hebben met angstzweet een stuk van de nacht doorgebracht. Ja camper’en is niet altijd joliger dan jodelen in Tirol.


 
** De dag erop is het weer zon as usual en we maken een tocht naar Paradise Valley. Ik laat Rika’s foto’s voor zich spreken.

Half dec. 2010-12

**Ik heb mijn eerste portie frieten sedert augustus achter de kiezen, de daaropvolgende dag, we moeten de tradities in ere houden, gaan we voor couscous en zijn we gereed om verder te reizen. Spijts er te betalen valt, verkiezen we de autosnelweg te gebruiken en zodoende een heel eind, zo’n 400 km, meer zuidwaarts te geraken. Aan de oprit staan zo’n 50 politieagenten, we zijn hun alom tegenwoordig zijn in Marokko wel gewend, maar zoveel. Een eind verder weer een bus vol en later nog een en dan nog en nog. De manschappen worden verdeeld en komt om de 200 meter een flik te staan, in volornaat, witte handschoentjes inbegrepen. Er is nog een eigenaardigheidje, geen velletje plastic te bespeuren, de hele weg lang, zo’n 150 km tot aan Rabat. Wel veel mannetjes die toch naar het laatste stukje op zoek zijn

**Op de radio geven ze nieuws. Marokko zal in de nabije toekomst van Tanger ferry’s laten uitvaren op Gibraltar. Een pad in de korf van Spanje.
*Koning Mohamed VI verwaardigde zich in eigen persoon de inhuldiging in Tanger bij te wonen. Op zijn terugweg vandaag zal hij, ik vermoed, een paar duizend strak in de houding staande agenten, van achter zwart vensterglas, misschien nog niet eens opmerken.

**Na Rabat geen flik meer te zien, zelf als we Casablanca voorbij rijden zijn ze schaars in verhouding tot normaal. We twijfelen nog even wat te doen, de richting Marrakech inslaan en via de Hoge Atlas dan zuidwaarts te gaan, maar beslissen op het andere deel van de autoweg langs de oceaan te blijven tot El Jadida. In deze stad is de befaamde “ Cité Portugaise”, een ommuurde (foto)
uit de 15e eeuw stammende verdedigingssite toen Portugal een zeemacht was vooraleer de Puppegale van Europa te worden.
*Bij ons zou dit een beschermd, beschermd monument zijn, hier is het zonder veel controle een woongebied met overheersende schotelantennes, liefst al aan de roestende kant. Het mooiste zichtje en goed voor een moment van bezinning, de Porta do Mar, toegang van uit zee, met indrukwekkend
prachtig hekken (foto) is een geïmproviseerd voetbalveld. Wil je te dicht bij het hekken komen, wachten je verwijten en is het geluk niet aan je kant, een ferm geshotte bal tegen je kop krijgen. Het hek is de goal.





**Safi, de stad van het in Rika’s ogen allermooiste aardewerk( foto),



waar zij niet kan aan voorbij gaan zonder even de potjes en “talloorkes” te gaan betasten. Voor mij begint het wel met een beetje ergernis als de “faux guides”, zich aanmelden, gasten die zich willen laten doorgaan voor gids, waar zelf voor een echte niet veel soeps te vertellen valt. Het kan uitlopen op nogal wat agressie van hun kant als je blijft zeggen dat je hun diensten niet nodig hebt. Maar het is wel leuk in zo’n “fabriekje” het proces van aarde tot geglazuurd handmade kunstwerkje op te kunnen volgen. Voor geïnteresseerden nemen wij graag een bestelling aan, te leveren in Juli eerstkomend.

**In die week Marokko hebben we vnl. in Larache en El Jadida voldoende CO2 in geademd zodat wij, het nochtans aller-charmanter Essaouira aan de kant laten om 20 km verder ons tussen kamelen (foto), geiten, schapen, wilde honden en een zeer beperkt aantal mensen op stal zetten.



*Sidi Kaouki, eens een naam als surfoord, nu al jaren een plaats van niet gerealiseerde bouwprojecten. Vijf zijn het er, geen kleintjes, meestal met een stuk ruwbouw af, waarbij lijkt dat iemand opeens met duim en middenvinger een knip heeft gegeven en iedereen liet vallen waarmee hij bezig was om nooit meer terug te komen. *Het is er heerlijk wandelen langs de oceaan bij eb en je kunt genieten van het immer kolkende water, het prachtige zandstrand, wind en zon. Bij vloed is het andere toebak als de oceaan zo’n 100 meter terrein terug wint en zich tot plastic beach omtovert. (zie foto)

Begin dec2010

**Rond Sinterklaasdag ’s morgens opstaan met 20 graden, een koude douche nemen op het strand





(zie foto), kuieren in je strandzetel met een boek dat je verplaatst in een andere wereld en voor de rest vervelende vliegen meppen.
*We zijn er in elk geval beter aan toe dan de sukkelaar in zijn auto, waarin hij slaapt, verstopt tussen lage bomen op enkele meters van ons. Tenzij hij ‘s morgens eventjes weg rijdt (toilet?) en eenmaal terug dan zeer uitgebreid gaat douchen ( alleen Indiërs doen het even grondig) zit hij voor de rest van de dag achterin zijn wagen. Wij zien hem nooit eten bereiden. Ik wil hem benaderen maar als hij het gewaar wordt draait hij zijn hoofd weg. Dit gebeurt in de rand van het rijke Torrox, het Benidorm met niveau en voor dikke Duitsers bijna exclusief .

**In onze serie “ministaatjes bezoeken” rijden wij door Gibraltar. Uiteraard klopt dit niet, de baas hier is geen lokale vorst maar Queen Elisabeth herself, maar het geeft wel die indruk en is erg mini. Bij het buiten rijden van Spanje heb je pascontrole van de policia en 10 meter verder staat een bobby. Verder weinig zichtbaar indrukwekkends buiten de fameuze “Rock of Gibraltar"


”


( zie foto) en dan de hoofdweg die de landingspiste van het vliegveld doorkruist zodat barelen dichtgaan als een vliegtuig land en voor nog langere files zorgt
*Wij gaan niet naar boven op de “rock” waar naar het schijnt apen leven met voorouders in de 9e eeuw ingevoerd door Arabs. De legende zegt dat als de apen vertrekken de Engelsen ook zullen weggaan ( Spanjes grote wens). Winston Churchill zou daarom bevolen hebben dat er altijd minstens 35 apen de rots zouden bevolken.

**We staan gereed om de overzet te doen van Algeciras naar Marokko. Wijn voor drie maanden inslaan en het nodige om een onder ons tweetjes een *** kerstmenuutje te verzorgen. Het is ook de tijd voor een nieuwe goede daad. Ik laat me uitvragen door een Italiaans-Roemeens koppel waarvan ik zo zie dat ze wat verloren lopen en er niet 100% gerust bijlopen om morgen de oversteek te doen. Ze weten wel niets, hebben zelf geen landkaart van Marokko, weten niets van de cultuur, de gewoontes en hoe Marokkanen staan tegenover die van ons.
*’s Morgens als wij vertrekken staan zij gereed om ons te volgen. Na de overzet zijn wij bij de laatste om de boot te verlaten, maar wie staat ons op te wachten ?Juist en ze rijden achter ons en zetten zich in Larache (na zo’n 200 km rijden naast ons op de parking. Zo’n Goede Daad moet dat nu ook niet worden. Ik zal hen echt vertellen dat ik alleen kleine goede daden doe en wij toch wel eerder “solotrippers” zijn.
*Een bewijs dat camper-en niet voor de happy few is. Naast ons staat een krakkemiekelige soort vooroorlogs en proppenvolle geladen vervormde en tot camper omgetoverd ding. Hoe zich daarin vier mensen nog kunnen in neerzetten behoort tot het soort mirakels dat iemand nodig heeft om in aanmerking te komen bij een heiligverklaring. Ze slapen wel in een tent. De dametjes zijn Russisch en Fins, de stoere kerels IJslandse en Russisch. Met dit vehikel komen ze, nog een mirakel recht, uit Reykjavik.

**Nergens elders zag ik een jachthaven zo geïntegreerd inde stad als deze van Almerimar. Het lijken wel liggende kantelen, de waterstroken gelegen tussen twee straten, de ene na de andere. Zoals de promenade langs de zee er ligt lijkt ook hier op geen cent te zijn gekeken. Om de 20 meter dubbele design verlichting, tussen twee lantaarns in 2 palmbomen evenals 2 dwergloofbomen, om de 100 meter dubbele douches. Ze hebben echt het geld niet op gekregen.
*Nu zie je verval, onkruid - dat zich welig begint te nestelen tussen de tegels. Grandeur et décadence. In een plaatselijk blad lees ik dat de provincie Almeria, het hoogste procent gecorrumpeerde abtenaren van het koningrijk Spanje heeft. Het ene wordt met het andere verstaanbaarder.
* In het zelfde krantje staat dat er in dezelfde provincie 22000 eigendommen te koop staan en dat dit aantal net slinkt en er integendeel meer bijkomen dan er verkocht worden.

**Het weer verbetert en er is goed nieuws uit de kliniek in Menen we krijgen er de moed in om verder te reizen. Niet heel ver, naar La Rabida. Het is hier in het klooster van Santa Maria dat Columbus met invloedrijke franciscanen zijn plannen smeedde om nieuwe stukken wereld te gaan ontdekken. Niet zonder moeite want de koning van Spanje had er toch een beetje moeite mee om aan al de eisen van de ontdekkingsreiziger te voldoen. Hij wou de titel van Admiraal der Oceanen, onderkoning en of gouverneur benoemd worden in de gebieden die hij eventueel zou ontdekken en 10% van de buit aan goud specerijen enz die hij eventueel naar Spanje zou terugbrengen. Hij wou ook tot de Spaanse adel verheven worden.
*Dat het een en ander aardig gelukt is met zijn drie karvelen (schepen), waarvan hier replica’s staan is gekend, vandaar dat ik me beperk tot een raar maar waar verhaal. Een geestelijke, deel uitmakend van de reis nam het op voor de plaatselijke bevolking die we vanaf die tijd Indianen zijn gaan noemen. De man moest tegen een gezant van de paus al zijn overtuigingskracht gebruiken om uit te leggen dat die mensen wel een ziel hadden en dus niet tot slavernij mochten worden vernederd. Het Vaticaan suggereerde dan maar zwarten voor dit doel te gebruiken.

** Salobreña dan. We zijn naar hier gekomen om een Duitse vriend van Vlaamse campervrienden een goeie dag te zeggen. Hij is alleen en staat bij een Franse en twee Zwitserse campers. We hebben er een leuke avond rond een kampvuur bij het verorberen van een Zwitserse salade. Het is, zover onze herinnering strekt het ergste dat we de laatste 20 jaar door onze keel hebben moeten jagen. Maar het was zo sympathiek bedoeld dat we het niet in aanmerking namen dat de man zelf niet goed wist welke groenten hij gebruikt had.

**Slecht nieuws later in de avond. Het zou kunnen dat we naar België terug vliegen. Wij rijden weg van het vrolijk gezelschap en zetten ons ergens apart.

**We zijn een dag later en het nieuws nopens mijn zus is opnieuw eerder positief, we krijgen een sms dat het liefste vrouwtje van Brugge, Rika’s tante Thérese overleden is.
* Om ons nog wat meer uit stemming te brengen moeten we, uit angst vast te geraken door de regenvloed om vier uur ’s nachts naar veiliger oorden op zoek gaan. Foto1 de Zwitserse chefkok,(links) Kubi, die wat ik niet wist, aan Rika heeft gezegd een restaurant te hebben gehad in Genève. Straffe gast. Foto 2 op de achtergrond op zo’n 20 km van ons af, de besneeuwde toppen uit de Sierra Nevada (3000m en meer). Foto 3 een typisch geveltje van het oude dorp Salobreña waarvoor we een heuse klimpartij hebben moeten doen.

**De provincie Almeria eigent zich toe de droogste streek van Europa te zijn. In het Cabo de Gatareservaat valt door die droogte qua flora weinig te beleven, en juist als we ons gereed maken om verder te reizen begint het eerst verschrikkelijk te waaien, de wind eerst secdroog stilletjes overgaand naar storm met kletsende de regen van alle kanten tegen onze camper. Het positieve is dat de zoutlaag die zich elke dag, door het vernevelen van de toppen van de zeegolven, heeft vastgezet op de wanden van ons kot, er nu wel af zal zijn.

**We willen eerst op het zaterdagmarktje twee dorpen verder nog inkopen doen, vooral groenten maar ook homemade chorizobraadworsten die een oud vrouwtje verkoopt aan haar standje 50 op 50 centimeter groot. En haar bloedworst, zo anders dan anders. Ik ken niets van leder af maar Rika beweert het echt van het vals te kunnen onderscheiden. Zoals de meeste verkopers Marrokaan zijn, is de jonge gast in het kraam waar een prachtig jasje hangt waarvan beiden, Rika en hij, overtuigd zijn dat het dingetje dat voor 8 euro te koop staat van echt leder is. Alleen, de prijs is verwonderlijk, 8 euro en ik pingel er nog één van af. Zelfs al was het van“gazettepapier” it still is good business.

**Als we in de stad Almerimar aankomen zijn we er vlug van verzekerd dat ook de onderkant van de camper vlug ontzout zal worden. Alle straten, de een al meer dan de ander staan onder water. Wij gaan nog eens de was doen, beginnen wijn en sterke dranken in te slaan en ons voltanken met water om binnen enkele dagen als het weer beter wordt door te reizen en de oversteek naar Marokko te maken.

**In bijlage een foto met het niet veel zeggende onderwerp, een camper op een strand. Daar stonden wij een tijd, een paar weken wellicht, dicht tegen het volmaakt gelukkig zijn aangeklampt. De tweede foto, van het verlaten en in verval gerakend kerkje. Monseigneur Roger, ex van Brugge, dit kan een nieuwe start worden voor u. Mooier dan elke kathedraal, vrij van verleiding in een dorp waar niemand woont, tenzij een wijzigend aantal flamingo’s wadend in de omliggende water van de zoutwinninggebieden.

22/11/2010

**Ik had tegen de bakkerin gezegd, l’ultima barra, de laatste baguette, want wij trekken verder. We wisten van een ander Hoveken van Eden een 80 km meer zuidwaarts en intussen in het voorbij rijden zouden wij bij Iveco eens langs lopen. Er moeten zware berekeningen aan te pas gekomen zijn want, hij die het Hoveken met zijn camper betreed moet een boete van 96,46 euro betalen. Het zou leuk zijn te weet te komen hoe ze die 46 cent zijn geraakt. In de plaats worden de campers op een hoopje op een parking geplaatst à 7euro per dag, wel met douche in begrepen. We zijn dan maar, vol getankt met water, terug gereden naar La Fabriquilla (zie foto) tot groot verschot van de “Pan Signora”





**Men zegt dat leven in Spanje zowat 30% goedkoper uitvalt dan in België en Nederland, meer dan dit bevestigen zou ik zelf stellen dat in deze uithoek en niet stedelijk gebied wij niet de helft kwijt raken vergeleken met inkopen doen in Brugge. Op de markt bijvoorbeeld vul je een plastic zak met tomaten, courgettes, paprika’s en aubergines tot drie kilo waarvoor je dan 1.50 euro betaalt en bijna steeds gooien ze na weging gauw gauw nog een paar groenten bij.

**Je kan ook gratis aan de kost geraken als je veel wandelt, tenminste als je naam Rika is. De eerste keer zo’n vijf dagen geleden vindt ze werkelijk in de midden van nergens een baar muesli met hazelnoot, ongeopende intacte verpakking, papier onverkleurd, goed tot nov. 2011 afkomstig uit Nederland. Twee dagen later op een ruwe bergweg valt haar oog op een, nog in de papierenverpakking, afkomstig uit Engeland, goed tot 2014, doos pikante sardines en moeilijk te geloven maar waar, de daarop volgende dag in dezelfde omgeving van de eerste weer een mueslibaar in gezonde staat. En ja dit manna hebben wij niet in de vuilbak gekieperd

**Er komen geleidelijk aan iets meer campers staan. De grote tocht van de overwinteraars begint op toeren te komen. Het is weekend en dan laten er ook een paar Spanjaarden eens de neus van hun camper zien. Zondag morgen. Ik speur de weg af naar het autootje van de bakker, als ik een paar honderd meter van ons een camper een raar manoeuvre zie doen vervolgens met zijn voorwielen steeds dieper het zand in gerakend. Daar ligt “een goede daad verrichten” in het verschiet. Wij doen dit des te grager omdat, spijts de misère, de vrouw des verzonken campers, de moeite doet om de hondenpoep van haar beest een hele afstand verder te gaan oprapen. Normaal toch kun je denken. Ja, maar toch niet voor Spanjaarden.

**Een hemels geschenkje van Rika: Foto van “De Zonsondergang Voorbij”

Half november 2010

**We rijden nog geen 50 km, weg van het zonnige Elx, het binnenland in en het weer verandert drastisch. Regen maar vnl hevige wind maakt het sturen zeer onprettig. Als wij onze bestemming, zo’n drie honderd km zuidelijker, bereiken krijgen we pas echt spijt vertrokken te zijn. La Fabriquilla is een onooglijk klein dorpje, hoogstens een 30-tal huizen en slechts eentje ervan is constant bewoond. De zeegolven slaan, geholpen door een stormachtige wind, over op de enige weg er naartoe. Er staat nog een camper, een Spanjaard, die het vlug voor bekeken houdt. We staan er voor de rest van de week moederziel alleen.

**Het is gelukkig niet al kommer en kwel. Het bewoond huis is tevens een bar, waar vroege vissers eerst hun koffie halen en in de namiddag uitstapmensjes er een toetje verorberen. Dat maakt dat daar een bakker langs gaat en wij die kunnen laten stoppen voor eigen mondvoorraad. Het weer wordt de tweede dag veel beter om de volgende dag hemels te worden. Water, groenten en vlees hebben wij voor minstens acht dagen in geslagen.

**We staan op het strand en tot aan de voet van een berg. De zon moet tot rond tienen wachten om over de top te geraken om dan tot na telkens weer fabuleuze ondergangen haar warmte af te geven. La Fabriquilla ligt aan het natuurreservaat van Cabo de Gata , op een boogscheut van salinas, zoutmijnen, heerlijk uitgangspunten voor prachtige wandelingen.

**Af en toe rijdt een auto en per dag zelfs een paar bussen onze berg op om via het mooie landschap
 de faro ofte vuurtoren te bezichtigen (zie foto)




De bussen stoppen halverwege omdat de weg te smal wordt en omdat de helling gemiddeld 10% is gaan de mensen ook niet verder. Spijtig want ze missen, beneden de andere kant van de berg, het zicht op Las Sirenas die alhoewel normale zeemeerminnenvormen missend (zie foto) toch een ommetje waard zijn.

** We staan nog steeds op dezelfde plaats en dit al een drietal weken. La Marina D’Elx. Buiten het komen en gaan van nieuwe buren campers gebeurt er weinig. Alhoewel, een Britse buur ontdekt waarom wij nooit een volle batterij krijgen via onze zonnepanelen en herstelt het euvel. Onze Franse buur heeft achteruit tegen een muur gereden met een ferme deuk als gevolg. Hij verwijt de constructeur te licht materiaal te gebruiken. Zijn TV werkt niet, waardoor zijn vrouw al om18.00 u naar bed gaat. Een andere dag krijgt hij nog juist gas genoeg binnen om wat water aan het koken te krijgen. Als hij rijdt vliegt zijn koelkastdeur al eens open dit te koppelen aan een zoektocht naar de inhoud. Zijn afvalwatertank kan niet meer worden afgesloten omdat de computer verkeerd signaleert dat hij vol is, Zijn banden die hij ( te hoog) tot 5.5kg blaast zakken in geen tijd naar 3 à 3.5 kg. De camper is één jaar oud.

 ** Er komen steeds meer campers toe, veelal zijn het al “overwinteraaars” die hier tot Nieuwjaar en later zullen blijven of die zoals wij verder trekken naar oftewel naar Portugal of Marokko. Veel Duitsers en bijna evenveel Nederlanders, geen Belgen. Als er dan toch een wit met rode plaat de parking oprijdt blijkt het een Nederbelg te zijn, een Nederlander die in ons land komt schuilen voor redenen die meestal een financiële oorsprong hebben.

** Onze politiekers en nog meer onze clerus met absolute top Mgr Leonard zorgen er voor dat de Nederlanders niet meer naar Belgenmoppen op zoek gaan, het begrip Belg lijkt een klucht op zich te zijn geworden. En dan nog met mijn eigenlijke voornaam…….Leonard.

**Dat de ene wandeling de andere niet is bewijzen foto’s in bijlage. Het is heel naar door een van de vele bouwprojecten te wandelen, apocalyptisch zelf. Het lijkt alsof op een bepaalde werkdag iemand een fluitsignaal gaf en iedereen liet vallen wat hij ter hand had, naar huis ging en nooit meer terug kwam. Het lijkt niet alleen , het is ook zo. Heel raar. Aan wat geheel, of toch bijna afgewerkt raakte hangt hier en daar een door de zon verkleurde affiche “se vende” te koop. Voor 100.000 euro wordt je eigenaar van nieuwbouwwoningen met drie slaapkamers, gemeenschappelijk zwembad en alle normaal comfort. Ver weg van, leven mensen met minder comfort, gewoon met minder alles zoals mag blijken uit die andere foto.