26/5 Fr Altman - Deze man werd naar de Hel gevoerd... - Awakened Faith

Deze broeder had een notoir woelig leven geleid sinds zijn jeugd en zijn verhaal zal je inspireren en je helpen je wegen te veranderen. De Hel bestaat echt en voor degenen die twijfelen, zal dit verhaal je laten geloven dat de Bijbel het bevestigt zoals vermeld in Lucas 15:10: Zo, zeg ik u, heerst er ook vreugde onder de engelen van God over één zondaar die tot inkeer komt.

Het verhaal van deze broeder gaat over zijn transformatie van het koninkrijk van de duisternis naar het koninkrijk van licht dat het koninkrijk van God is door zijn visioen van de Hel. Het was schokkend en angstaanjagend, maar het bracht hem ertoe zich te bekeren en zich van zijn oude wegen af ​​te keren. Zijn verhaal: ik leefde vroeger in zonde en ik weet nu dat de Heer me heeft vergeven en gered, maar ik moet deze belijdenis schrijven. Ik zal mijn verhaal kort houden maar gedetailleerd.

Ik leefde een verschrikkelijk leven, pleegde allerlei misdaden en zonden. Ik geloofde niet in God en het was nodig dat ik stierf en een enorme kwelling in de hel leed, zodat ik de dwalingen van mijn wegen besefte. Ik groeide op in een gezin dat naar de kerk ging, behalve ik. Dat zorgde ervoor dat mijn ouders ontelbare keren kwaad waren omdat ik niet elke zondag naar de kerk ging. Ik zag ze als idioten die iemand onzichtbaar aanbaden, ik schaam me echt voor mijn verleden.

Toen ik 21 werd, vertrok ik naar een grotere stad na het stelen van mensen in mijn buurt. Ik zette mijn leven verder door mensen te beroven, te drinken, te roken, noem maar op, ik deed het allemaal. Naarmate de jaren voorbij gingen werd ik steeds erger. Tot ik op een dag zodanig veel had gedronken en flauw viel.

Ik had een vreemd levendig visioen. Ik stond ergens helemaal anders, voor een grote diepe put. Ik dacht dat de put gevuld was met water, maar dit was niet het geval. Ik stond aan de rand met mensen die achter mij stonden te schreeuwen om erin te vallen, maar ik weigerde omdat ik doodsbang was. Toen duwde iemand mij van achteren en ik viel in een eindeloze diepe afgrond. De put was op een gegeven moment gevuld met totale duisternis. Ik stopte met bewegen en werd overspoeld door intense hitte. Ik werd meegesleurd in een pad van brandende kolen op mijn huid.

De pijn was ondraaglijk, maar het was nog niet zo angstaanjagend als dat ik naar beneden werd gesleept, achter de poorten. Ik voelde als dat ik gedragen werd, maar ik kon niet zien wie me meevoerde. Ik voelde de klauwen van hun handen, en realiseerde dat dit de hel was waar iedereeen over praatte. Maar het was zeer werkelijk, omdat ik talloze mensen in hevige pijn en kwelling zag. Het was als een gevangenisplein. Ik kan me niet alles meer herinneren, maar ik herinner mij mensen te zien vallen in dezelfde put. Ik werd erin geduwd, wat betekent dat mensen die stierven op aarde na mij, er ook terecht kwamen.

Elke minuut, elke seconde er iemand stierf op aarde, kwam die ook in de Hel. Er was geen ontsnapping mogelijk en ik had het gevoeld dat iemand me vasthield en me in zijn vreselijke klauwen meesleurde. De klauwen deden mijn huid scheuren. Ik begon tot de Heer te bidden, Degene die ik had afgewezen en in wie ik nooit had geloofd. Het was dan dat ik mij realiseerde dat ik wanhopig iemand nodig had om mij te redden en dat enkel God, Degene was die mij kon redden.

En ik had Hem afgewezen. Ik wist dat ik een hypocriet was en als de Hel echt was, dat ook de Hemel echt was. Ik had echt spijt van mijn acties en smeekte de Heer om vergeving. Ik herinner me dat ik wachtte op wat voelde als een eeuwigheid. Toen voelde ik te midden van de kwelling plotseling een aanraking. Ik kon niemand zien, maar de hand die mij aanraakte was anders na die aanraking. Ik werd van de gruwelijke omstandigheden getransporteerd naar een plaats van pure Goddelijkheid. Ik voelde mij voor het eerst omringd door zachtheid, vrede en liefde.

Dit was de eerste keer dat iemand echt van mij hield. Ik voelde mij echt geliefd. De hand die me aanraakte begon vreemde dingen in mij te doen. Mijn zware zonden brandden weg, waardoor ik me lichter voelde. Ik zag een tunnel met scheuren langs de zijkanten die beelden van mijn vorige leven openbaarden. Ik zag mezelf geld stelen van mijn ouders en de financiële ontberingen die zij door mijn toedoen moesten doorstaan. ​​Ik zag hoe mijn vader bedolven werd onder medische schulden en zijn verzekeringsmaatschappij smeekte om zijn behandeling, die hij zich anders had kunnen veroorloven als ik er niet was geweest.

Ik zag hoe ik dat geld verkwistte aan drugs, vrouwen en wereldse zaken. Ik zag mezelf mensen beroven en doden. Destijds rechtvaardigde ik mijn daden, maar nu was het onmogelijk. Ik huilde van schaamte en smeekte de Heer om vergeving, om zijn barmhartigheid, maar vanwege de omvang van mijn zonden dacht ik dat God mij niet zou vergeven, maar ik had het mis. Ik hoorde Zijn stem zachtjes tegen me zeggen dat Hij me kende. Hij vertelde me dat Hij me reeds kende voordat ik werd geboren.

Hij zei dat Hij van me hield en dat Zijn liefde me leven en redding zou geven die ik nodig had. Hij beloofde dat Zijn Liefde eeuwig was en nooit zou eindigen. Hij vertelde me dat als ik beloofde een rechtschapen leven te leiden, Hij van me zou blijven houden en bij me zou blijven. Ik stond daar als een kind dat niet wist wat ik moest zeggen, overweldigd door Zijn woorden.

Ik viel op mijn knieën en huilde. Nu ben ik gedoopt en wedergeboren. Ik wil nooit meer ervaren wat ik heb meegemaakt in mijn dood. Ik heb de Hel gezien, maar ik heb ook de glorie van God ervaren en ik weet dat de verlossing binnen handbereik is voor jullie allen. Hoe weet ik dit? Omdat als het binnen mijn bereik ligt, dan kan iedereen gered worden. God zegene jullie allen.