26/5 Verspil het gemis niet... - Janet Klasson

Als je één van de geschriften van Luisa Piccarreta hebt gelezen, zul je bekend zijn met haar 'gemis', dat wil zeggen haar frequente, langdurige, ondraaglijke ervaringen van haar ervaringen gescheiden te zijn van haar 'zoete Jezus'. Jezus vertelde haar herhaaldelijk dat of ze Zijn aanwezigheid voelde of niet, Hij haar nooit heeft verlaten. Maar voor Luisa was het gemis de grootste pijn die ze ooit heeft doorstaan, zelfs groter dan het lijden van de eerste ziel, gestigmatiseerd in de Goddelijke Wil, dat in Vol 12 - 14/3/1919 werd beschreven.

Als het ging om fysiek lijden, smeekte Luisa altijd om meer lijden om kastijdingen af ​​te wenden en zielen te redden. Maar het gemis? Deze kon ze absoluut niet verdragen en daarover klaagde ze bitter bij haar lieve Jezus bij elke gelegenheid. Hoewel Jezus voortdurend probeerde Luisa de oneindige waarde van haar gemis te laten begrijpen, duurde het vele jaren voordat Luisa eindelijk begreep dat deze haar ander lijden, ver overtroffen.

Dit loopt parallel met de goddelijke smarten van Jezus. Ik heb Pr. Iannuzzi eens het verschil horen uitleggen tussen het fysieke lijden van Jezus en Zijn smarten. Van het fysieke lijden wilde Jezus eigenlijk meer, zodat Hij meer zielen kon redden. Het waren de smarten die Hij niet kon verdragen.

Ze waren wat Hem bloed deed zweten in de tuin van Gethsemane, omdat Hem de zielen werd getoond die verloren zouden gaan ondanks zijn onvoorstelbare lijden. Onze gezegende Moeder is ook verdrietig over het verlies van deze kinderen van haar, die zo geliefd zijn door haar Zoon en ze verloren te zien gaan tegen zo'n verschrikkelijke prijs.

Jezus heeft deze terugkerende dialoog over het gemis waarschijnlijk toegestaan ​​voor ons voordeel. Wij begrijpen het traag, zelfs meer dan Luisa. In dit voorbijgaande tijdperk van zonde en verdriet hebben de meesten van ons nooit de aanwezigheid van onze Heer gezien of gevoeld. Het gemis van onze lieve Jezus is genormaliseerd. We zijn ons er waarschijnlijk niet eens van bewust dat het gemis is, omdat het zo alomtegenwoordig is, dat het onzichtbaar is geworden.

Tegenwoordig hebben veel mensen het vertrouwen verloren in God omdat ze Hem niet kunnen zien of horen - dat is als ze het ooit hebben gehad. Wat betreft degenen onder ons die proberen met Geloof te leven en niet door het zicht, we zijn ons grotendeels niet bewust dat we leven met dit voortdurende stille gemis, als een tragisch ondergewaardeerde schat verborgen in open zicht, die onze Heer als Goddelijke pijn benoemt. 

Vol 12 - 2/4/1917: De pijnen van het gemis van Jezus zijn goddelijke pijnen.

Ik klaagde tegen mijn altijd lieve Jezus vanwege Zijn gebruikelijk gemis, en ik zei Hem: ‘Mijn liefste, wat een voortdurende dood. Elk gemis van Jou is een dood die ik voel – maar zo’n wrede en meedogenloze dood dat ik, hoewel ik daardoor de gevolgen van de dood voel, er niet door sterf. Ik kan niet begrijpen hoe de goedheid van je Hart weerstand kan bieden door mij zoveel onafgebroken doodservaringen te zien lijden, en mij toch te laten blijven leven.’

En de gezegende Jezus kwam voor een korte tijd, drukte mij aan Zijn Hart en zei tegen mij: Mijn dochter, druk jezelf aan Mijn Hart en trek er leven uit. Maar weet dat de pijn die Mij het meest bevredigt en Mij het meest aangenaam is, de krachtigste, degene is die het meest gelijk is aan Mij en die voor Mij kan staan, de pijn is van Mijn gemis, omdat het een goddelijke pijn is. Jullie moeten weten dat zielen zo aan Mij gebonden zijn dat ze vele schakels vormen die met elkaar verbonden zijn binnen mijn Mensheid.

Als zielen verloren gaan, verbreken ze deze verbindingen, en Ik voel de pijn alsof het ene lid zich losmaakt van het andere. Wie kan deze verbindingen nu met elkaar verbinden? Wie kan ze zo lassen dat de scheiding verdwijnt? Wie kan ze weer in Mij laten binnengaan, om ze leven te geven? De pijnen van Mijn gemis – omdat ze goddelijk zijn.

Mijn pijn voor het verlies van zielen is goddelijk; de pijn van de ziel die Mij niet kan zien of voelen is Goddelijk. Omdat het allebei goddelijke pijnen zijn, kunnen ze elkaar kussen, met elkaar verbonden zijn, voor elkaar staan ​​en zo'n kracht hebben dat ze de ontsnapte zielen kunnen vangen en ze met elkaar kunnen verbinden in mijn Mensheid.

Mijn dochter, kost mijn gemis je veel? En als het je toch iets kost, houd deze kostbare pijn dan niet als nutteloos. Zoals Ik ze je aanbied: houd het niet voor jezelf, maar laat het tussen de strijdende partijen vliegen; ruk hun ziel weg uit de kogelregen en sluit ze in Mij op.

Plaats je pijn als las- en verzegelingsmiddel, en laat het dan de hele wereld rondgaan, zodat het zielen opvangt en ze allen terugbrengt naar Mij. Terwijl je daarom de pijn van Mijn gemis voelt, zul je het zegel van herverbinding blijven plaatsen.

Ah, nu beginnen we de waarde van het gemis te begrijpen: zij zijn de lasnaad die we gebruiken om zielen te redden en ze opnieuw met Jezus te verbinden! Dit gemis, zegt Jezus in de bovenstaande passage, heeft zo’n kracht dat ze de ontsnapte zielen kunnen vangen en hen in mijn Mensheid kunnen verbinden.

Jezus, Maria en Luisa leren ons hoe we ons eigen gemis kunnen gebruiken voor het welzijn van iedereen. We bevinden ons nog steeds in de tijd van verdienste. Ja, we zwemmen stroomopwaarts, blind en in dikke modder. Toch zijn we verre van hulpeloos. Er werden ons genaden gegeven die nog nooit eerder zijn gezien, niet ter wille van onszelf, maar ter wille van alle zielen aller tijden.

Laten we ons stille goddelijke gemis samensmelten met het goddelijke gemis van Jezus, Maria en Luisa, zodat “zij elkaar kunnen kussen, met elkaar verbonden kunnen worden, voor elkaar kunnen staan” en de ontsnapte zielen kunnen opvangen.

Laten we bovendien stoutmoedig de droge botten van het gemis van ons hele leven en de levens van alle zielen aller tijden weer tot leven wekken, ze opnieuw doen in de Goddelijke Wil, en ze ook aanbieden.

Als voorbeeld van hoe je dit kunt doen, is hier de bovenstaande passage aangepast in een gebed:

Vol 12 - 2/4/1917 (aangepast in een gebed)

Geliefde Jezus, versmolten in U, namens allen, maak ik mijn stille gemis één met die van Luisa, en laat ze versmelten met die van U en die van onze Heilige Moeder in Uw smartelijk gemis van het verlies van zielen. Ik werp deze pijlen van licht temidden van de strijders in alle tijden en plaatsen, om hun zielen uit de kogelregen te rukken en ze in U op te sluiten.

Ik plaats al deze goddelijke pijnen als een las- en verzegelingsmiddel, en stuur ze de hele wereld rond, om ze zielen te laten vangen en ze allemaal naar U terug te brengen. In Uw H. Goddelijke Wil vermenigvuldig ik deze daden tot in het oneindige, terwijl ik doorga met het plaatsen van het zegel van de herverbinding tussen U en de zielen, zodat niemand verloren mag gaan en U getroost mag worden. Alle dank, lof en glorie aan U, O Heer, dat U dit mogelijk maakt! Fiat. 

De tijd is kort. Laten we alles doen wat we kunnen om de smarten van Jezus en Maria te verzachten en zoveel mogelijk zielen te redden. Hij wil dat we allen gered worden!

Kom Goddelijke Wil, kom om op aarde te regeren! Fiat!