Scott Ritter: Je zult geen krantenkop zien met „De dreiging van een nucleair Armageddon voor Amerika“. Maar dat zou de krantenkop van elke krant moeten zijn. Het hoofdonderwerp van elke tv-uitzending. Niet om mensen bang te maken. Maar het is onverantwoordelijk voor het Amerikaanse volk, de burgers om de regering die voor hen werkt toe te staan een beleid te voeren dat zal leiden tot het einde van alle menselijk leven op aarde. Want dat is het eindresultaat.

Het gaat om verschillende dingen, We kunnen het hebben over het falen van diplomatie. We leven in een tijd die veel gevaarlijker is dan de Cubaanse Raketcrisis. Dat wordt me kwalijk genomen. Met name door degenen die het niet meegemaakt hebben, en geen idee hebben hoe dat was. Men zegt wel dat die crisis in oktober 1962 het dichtst in de buurt kwam van een atoomoorlog. Dat klopt voor een deel maar ik wijs op wat verschillen.

Toen de Sovjets schepen met raketten naar Cuba stuurden, was het gevaar dat ze op een blokkade zouden stuiten, met een directe confrontatie als gevolg die zou kunnen uitlopen op een nucleair conflict. Terwijl dit alles plaatsvond sprak ene John Mc Cloy met ene Valerian Zorin. Er werd gepraat. Wij, de VS, hadden actief contact met de Sovjet tegenspelers om de oorlog te voorkomen die iedereen vreesde. De reden dat die oorlog er niet kwam was vanwege diplomatie. Omdat leiders spraken met leiders. Direct dan wel indirect. Via officiële en niet officiële kanalen. Toen bestond diplomatie nog.

Een stukje verderop, aan Wisconsin Avenue, ligt een ambassade, de Russische ambassade. Gezeten in die ambassade is een diplomaat die Anatoly Antonov heet. Eén van de meest vooraanstaande Amerikaanse experts van de Russische Dienst Buitenland, de hoogste onderhandelaar voor wapenbeheersing voor het enig overgebleven verdrag hierover tussen Rusland en de VS. Hij zit daar al jaren en de telefoon blijft stil. Wij bellen hem niet. We praten niet met hem. Er is nu geen diplomatie meer.

Toch bevinden onze landen zich momenteel op een ramkoers die zou kunnen leiden tot een nucleair conflict. Laat ik duidelijk zijn over wat dit betekent. We gaan het hebben over een leerstelling. Ooit bestonden kernwapens met als doel het afschrikken van een atoomaanval. Een ziek idee, afschrikking, een verzekerde wederzijdse vernietiging, een soort waanzin, gevangen in een paar woorden. Maar dat was de realiteit.

De VS had atoomwapens, net als de Sovjets. We moesten zeker weten dat niemand zich zeker genoeg voelde om die wapens als eerste te gebruiken voor een strategisch voordeel, want vernietiging van beide zijden was verzekerd. Nucleaire afschrikking. Dit werkte tot het einde van de Sovjet Unie. Het werkte heel goed.

Een van mijn eerste taken als marineofficier was het implementeren van verdragen voor wapenbeheersing in de voormalige Sovjet Unie, onderdeel van afspraken over middellange afstandswapens, waar we hele categorieën atoomwapens wegdeden, voor het eerst dat we niet alleen de toename beperkten, de voorraden werden ingeperkt, wat had kunnen leiden tot verder snijden in het nucleaire arsenaal.

Maar nee, niet voor Amerika. Toen de Sovjet Unie viel besloten we dat we een nucleair voordeel moesten houden ten opzichte van de Sovjets, en we corrumpeerden het concept van wapenbeheersing. We trokken ons terug uit verdragen, zoals het antiballistische raket-verdrag, dat verzekerde wederzijdse vernietiging juist de tanden gaf. Zonder verdediging tegen die raketten zouden ze hun doel treffen. Jouw raketten zullen hun doel treffen, en die van hen ook.

Onder George W. Bush besloten we dat we niet wilden dat welke raket ook Amerika kon raken. Op het eerste zicht een zinnige gedachte, maar tegelijk wilden we nucleaire overheersing over de Russen, zodat onze raketten Rusland zouden raken. Het zorgde voor een onbalans. Na 11 september gingen we nog verder. De overgang van het idee van afschrikking naar het uitvechten van een atoomoorlog. Waar we het idee omarmden dat we atoomwapens preventief konden gebruiken tegen een niet-nucleaire dreiging.

De huidige president van de VS, opperbevelhebber Joe Biden, voerde campagne met de belofte Amerika terug te brengen tot de zinnigheid van een eenduidig gebruik. Ofwel, het enige doel van kernwapens zou zijn het afschrikken tegen een aanval van anderen. Dat deed hij niet. Waarom niet? Ik was bij een reünie van voormalige inspecteurs en onderhandelaars, een paar jaar geleden. We stelden die vraag aan een hoge ambtenaar voor wapenbeheersing onder Biden. Het antwoord? „Het interagentschap is daar nog niet klaar voor.“

Ik woon in een land dat zogenaamd de geweldigste democratie ter wereld is. Ik ga stemmen, ik zie de namen, maar ik zag nog nooit „Interagentschap“ op het stembiljet. Ik weet niet waar ze het over hebben als het over democratie gaat. De president is ook de opperbevelhebber. Hij is de uitvoerende. Als hij een bepaalde beleidsrichting wil, dan zorgt hij dat het gebeurt. Het interagentschap moet gehoorzamen en zorgen dat het wordt uitgevoerd. Maar ons werd gezegd dat zij daar niet klaar voor waren, de gevestigde orde er niet aan toe was.

De gevestigde orde wil iets anders, zij willen Amerikaanse nucleaire overmacht. We leven in een wereld waar andere landen dat niet langer tolereren, Rusland onder hen. De nucleaire speer is nu gericht op Rusland. Zij zien hoe de VS beleid uitvaardigt waardoor de Amerikaanse militaire macht oprukt naar de Russische grens, soms over de grens, een bedreiging voor de Russische nucleaire onderneming, de waarschuwingssystemen, commandoposten, zoals opslagplaatsen van atoomwapens en lanceersystemen.

Amerika maakte zelfs een aanval op luchtmachtbasis Engels mogelijk waar Russische strategische bommenwerpers voor atoomwapens zijn gestationeerd. Onder Russische doctrine is dat al genoeg om een nucleaire tegenaanval te lanceren. We prikken de Russische beer al lange tijd. Het is alleen door het geduld en de wijsheid van het Russische leiderschap dat een atoomoorlog is vermeden.

Als Amerikaan neem ik daar aanstoot aan. Ik wil niet overgeleverd zijn aan de genade van welke buitenlandse leider ook. Ik zou liever zien dat het Amerikaanse leiderschap een rationele stap zou zetten richting de-escalatie, dat ik overgeleverd ben aan een overheid die ik verantwoordelijk kan houden als ik stem, een regering van, door en voor het volk. Onze grondwet begint met „Wij, het volk...“ Dat wil ik jullie meegeven.

We hebben als burgers de plicht en de verantwoordelijkheid om wakker te worden en de dreiging te zien waar we met zijn allen tegenover staan, als land en als volk. De grootste dreiging voor het overleven van de VS is nu het Amerikaanse atoombeleid, Amerikaanse kernwapens. Deze wapens beschermen ons niet, ze zijn letterlijk een geladen pistool tegen ons hoofd, met de vinger van een gestoorde aan de trekker.

We moeten samenkomen, we moeten dit stoppen, in november zijn er verkiezingen. Laten we als burgers onze plicht vervullen en stemmen op iemand die het overleven van de VS boven al het andere stelt, een nucleaire non proliferatie, nucleaire ontwapening en wapenbeheersing boven alles. Dank u zeer.