30/3/2012 Boeddhistische monnik zag Boeddha in de Hel! - AprilStudios

Hier is een verslag van een Boeddhistische monnik Athet Pyan Shinthaw Paulu die 3 dagen lang dood was.

Nadat ik uit het ziekenhuis was ontslagen, ging ik terug naar het klooster waar andere monniken voor mij zorgden. Ik werd zwakker en zwakker en raakte bewusteloos. Later hoorde ik dat ik eigenlijk drie dagen dood was geweest.. Mijn lichaam takelde af en stonk naar de dood, en mijn hart stopte met kloppen. Mijn lichaam werd voorbereid op crematie en werd onderworpen aan traditionele boeddhistische zuiveringsrituelen.

Hoewel ik in mijn lichaam vervaagde, herinner ik me dat mijn geest en ziel volledig alert waren. Ik zat in een heel, heel krachtige storm. Een enorme wind maakte het hele landschap plat totdat er geen bomen of iets anders meer overeind stonden, alleen maar een lege vlakte. Ik heb een tijdje heel snel over deze vlakte gelopen. Er waren nergens andere mensen, ik was helemaal alleen.

Na enige tijd stak ik een rivier over. Aan de andere kant van de rivier zag ik een verschrikkelijke, verschrikkelijke poel van vuur. Ik zag de hel. In het boeddhisme hebben we geen idee van een plek als deze. In eerste instantie was ik in de war en wist niet dat het de hel was totdat ik Yama zag, de koning van de hel.

Yama is de naam die in talloze culturen in Azië aan de Koning van de hel wordt toegeschreven.

Zijn gezicht leek op het gezicht van een leeuw, zijn lichaam was als een leeuw, maar zijn benen waren als een naga [slangengeest]. Hij had een aantal hoorns op zijn hoofd. Zijn gezicht was erg beangstigend en ik was doodsbang. Bevend vroeg ik hem naar zijn naam. Hij antwoordde: Ik ben de koning van de hel, de vernietiger.

De koning van de hel zei dat ik in de poel van vuur moest kijken. Ik keek en zag de saffraankleurige gewaden die boeddhistische monniken in Myanmar dragen. Ik keek dichterbij en zag het geschoren hoofd van een man. Toen ik naar het gezicht van de man keek, zag ik dat het U Zadila Kyar Ni Kan Sayadaw was [de beroemde monnik die in 1983 bij een auto-ongeluk was omgekomen]. Ik vroeg de koning van de hel waarom mijn voormalige leider in deze zee van kwelling zat.

Ik vroeg: Waarom zit hij in deze poel van vuur? Hij was een heel goede leraar. Hij had zelfs een lesband met de titel 'Ben jij een man of een hond?' waardoor duizenden mensen hebben begrepen dat hun waarde als mens veel groter is dan die van de dieren.

De koning van de hel antwoordde: Ja, hij was een goede leraar, maar hij geloofde niet in Jezus Christus. Daarom is hij in de hel.

Ik kreeg te horen dat ik naar een andere persoon moest kijken die in het vuur zat. Ik zag een man met heel lang haar aan de linkerkant van zijn hoofd. Hij droeg ook een gewaad.

 Ik vroeg de koning van de hel: Wie is deze man?

 Hij antwoordde: Dit is degene die je aanbidt: Gautama [Boeddha].

Ik was erg verontrust toen ik Gautama in de hel zag.

Ik protesteerde: Gautama had een goede etnische achtergrond en een goed moreel karakter. Waarom lijdt hij in deze poel van vuur?

De koning van de hel antwoordde mij: Het maakt niet uit hoe goed hij was. Hij is op deze plek omdat hij niet in de Eeuwige God geloofde.

Toen zag ik een andere man die eruitzag alsof hij een soldatenuniform droeg. Hij had een grote wond op zijn borst. Ik vroeg: Wie is deze man?

De koning van de hel zei: Dit is Aung San, de revolutionaire leider van Myanmar.

Ik kreeg te horen: Aung San is hier omdat hij christenen vervolgde en vermoordde, maar vooral omdat hij niet in Jezus Christus geloofde.

In Myanmar hebben de mensen een gemeenschappelijk gezegde: 'Soldaten sterven nooit, ze leven voort.' Er werd mij verteld dat de legioenen van de hel een gezegde hebben: "Soldaten sterven nooit, maar ze gaan voor altijd naar de hel." Ik keek en zag een andere man in de poel van vuur. Hij was een heel lange man en gekleed in een militair harnas. Hij had ook een zwaard en een schild vast.

Deze man had een wond op zijn voorhoofd. Deze man was groter dan wie dan ook die ik ooit heb gezien. Hij was zes maal de lengte tussen de elleboog van een man en de toppen van zijn vingers wanneer hij zijn arm gestrekt uitstrekt, plus één span van de vingers van een man wanneer hij zijn hand uitstrekt.

De koning van de hel zei: De naam van deze man is Goliath. Hij is in de hel omdat hij de Eeuwige God en Zijn dienaar David heeft gelasterd.

Ik was in de war omdat ik niet wist wie Goliath of David waren.

De koning van de hel zei: Goliath staat opgetekend in de Christelijke Bijbel. Je kent hem nu niet, maar als je Christen wordt, zul je weten wie hij is.

Vervolgens werd ik naar een plek gebracht waar ik zowel rijke als arme mensen zag die zich klaarmaakten voor het avondeten. Ik vroeg: Wie heeft het eten voor deze mensen gekookt?

De koning van de hel antwoordde:'De armen moeten hun eigen eten bereiden, maar de rijke mensen laten anderen voor hen koken.

Toen het eten voor de rijke mensen klaar was, gingen ze aan tafel om te eten. Zodra ze begonnen, kwam er een dikke rook omhoog. De rijke mensen aten zo snel als ze konden om hun geweten te sussen. Door de rook hadden ze moeite met ademhalen. Ze moesten snel eten omdat ze bang waren hun geld te verliezen. Hun geld is hun god.

Een andere koning van de hel kwam toen naar mij toe. Ik zag ook een wezen wiens taak het is om het vuur onder de poel van vuur aan te wakkeren, om het warm te houden.

Hij vroeg mij: Ga jij ook de poel van vuur in?

Ik antwoordde: Nee! Ik ben hier alleen om te observeren!

De verschijning van dit wezen dat het vuur stookte was zeer angstaanjagend. Hij had tien hoorns op zijn hoofd en een speer in zijn hand met zeven scherpe messen die uit het uiteinde kwamen.

Het wezen zei tegen mij: Je hebt gelijk. Je kwam hier alleen maar om te observeren. Ik kan je naam hier niet vinden

Hij zei: Je moet nu teruggaan zoals je gekomen bent.

Hij wees mij naar de verlaten vlakte waar ik eerst langs had gelopen voordat ik bij de poel van vuur kwam.

Ik heb een hele tijd gelopen, totdat ik bloedde. Ik had het warm en had veel pijn. Uiteindelijk, na ongeveer drie uur lopen, kwam ik op een brede weg. Ik liep een tijdje langs deze weg totdat ik bij een splitsing kwam. Eén weg, die naar links afging, was breed. Een kleinere weg ging naar rechts.

Bij de splitsing stond een wegwijzer waarop stond dat de weg naar links bestemd was voor degenen die niet in de Heer Jezus Christus geloven. De kleinere weg aan de rechterkant was voor gelovigen in Jezus. Ik was geïnteresseerd om te zien waar de grotere weg naartoe leidde, daarom ging ik deze op. Er liepen twee mannen ongeveer 300 meter voor mij uit.

Ik probeerde ze in te halen zodat ik met ze mee kon lopen, maar hoe hard ik het ook probeerde ik kon ze niet inhalen, en daarom keerde ik me om en ging terug naar de splitsing. Ik bleef naar deze twee mannen kijken terwijl ze zich van mij verwijderden en verder liepen.

Toen ze het einde van de weg bereikten, werden ze plotseling neergestoken. Deze twee mannen schreeuwden het uit van pijn! Ik huilde ook toen ik zag wat er met hen gebeurde! Ik besefte dat de grotere weg in groot gevaar eindigde voor degenen die erlangs reisden.

Ik keerde terug en ging de weg van de gelovigen bewandelen. Na ongeveer een uur gaan veranderde het oppervlak van de weg in puur goud. Het was zo puur dat ik, toen ik naar beneden keek, mijn eigen spiegelbeeld perfect kon zien. Toen zag ik een man voor mij staan. Hij droeg een wit gewaad. Ik hoorde ook prachtig gezang. Oh, het was zo mooi en zuiver! Het was veel beter en betekenisvoller dan de aanbidding die we in kerken hier op aarde hebben.

De man in het witte gewaad vroeg me om met hem mee te lopen.

Ik vroeg hem: Wat is je naam? maar hij antwoordde niet. Nadat ik zijn naam zes keer had gevraagd, antwoordde de man: Ik ben degene die de sleutel tot de Hemel in handen heeft. De Hemel is een heel, heel mooie plek. Je kunt er nu niet heen, maar als je Jezus Christus volgt, kun je er na je leven op aarde is geëindigd, wel heen.

De naam van de man was Petrus. Perusr vroeg me toen om te gaan zitten en hij liet me een plek in het noorden zien. Petrus zei: Kijk naar het noorden en zie hoe God de mens schiep.

Ik zag de Eeuwige God vanop een afstand. God sprak tot een engel: Laten Ons mensen maken. De engel smeekte God en zei: Maak alsjeblieft geen mens. Hij zal kwaad doen en je bedroeven. [In het Birmaans letterlijk: "Hij zal je gezicht laten verliezen."].

Maar God schiep een man. God blies op de man en de man kwam tot leven. Hij gaf hem de naam "Adam". [Opmerking: Boeddhisten geloven niet in de schepping van de wereld of van de mens, dus deze ervaring had een aanzienlijke impact op de monnik.]

Toen zei Perusr: Sta nu op en ga terug naar waar je vandaan kwam. Praat met de mensen die Boeddha aanbidden en die afgoden aanbidden. Zeg hen dat ze naar de hel moeten als ze niet veranderen. Degenen die tempels en afgoden bouwen zullen ook naar de hel moeten.

Degenen die offers brengen aan de monniken om verdiensten voor zichzelf te verdienen, zullen naar de hel gaan. Al degenen die bidden tot de monniken en hen, ‚Pra’ noemen [respectvolle titel voor monniken] zullen naar de hel gaan. Degenen die mantras zingen en 'leven geven' aan afgoden zullen naar de hel gaan. Iedereen die niet in Jezus Christus gelooft, zal naar de hel gaan. Petrus zei dat ik terug moest gaan naar de aarde en moest getuigen over de dingen die ik had gezien.

Hij zei ook: Je moet in je nieuwe naam spreken. Vanaf nu heet je Athet Pyan Shinthaw Paulu ["Paulus die weer tot leven kwam."]. Ik wilde niet terug. Ik wilde naar de Hemel. Engelen openden een boek. Eerst zochten ze naar mijn kindernaam (Thitpin) in het boek, maar ze konden die ook niet vinden. Toen keken ze naar de naam die ik had gekregen toen ik Boeddhist werd (U Nata Pannita Ashinthuriya) , maar het stond ook niet in het boek.

Toen zei Petrus: Je naam staat hier niet geschreven, je moet terugkeren en over Jezus getuigen tegenover het boeddhistische volk.

Ik liep terug langs de gouden weg. Opnieuw hoorde ik prachtig gezang, het soort dat ik daarvoor en daarna nooit meer heb gehoord. Petrus er liep met mij mee tot het moment dat ik terugkeerde naar de aarde. Hij liet me een ladder zien die van de Hemel naar de aarde reikte, maar niet tot op de aarde zelf. De ladder hield op middenin de lucht. Op de ladder zag ik veel engelen, sommigen gingen naar de Hemel en sommigen daalden af langs de ladder. Ze hadden het erg druk.

Ik vroeg aan Petrus: Wie zijn dat?

Petrus antwoordde: Zij zijn boodschappers van God. Zij rapporteren aan de Hemel de namen van al degenen die in Jezus Christus geloven en de namen van degenen die niet geloven.

Perus vertelde me toen dat het tijd was om terug te gaan. Het volgende dat ik me bewust werd, was het geluid van gehuil. Ik hoorde mijn eigen moeder uitroepen: 'Mijn zoon, waarom heb je ons nu verlaten?' Ik hoorde ook veel andere mensen huilen. Ik besefte dat ik in een kist lag. Ik begon te bewegen. Mijn vader en moeder begonnen te schreeuwen: 'Hij leeft! Hij leeft!' Andere mensen die verder weg stonden, geloofden mijn ouders niet. Vervolgens plaatste ik mijn handen op de zijkanten van de kist en ging rechtop zitten. Veel mensen werden getroffen door angst. Ze riepen: "Het is een geest!" en renden weg zo snel mogelijk weg.

Degenen die achterbleven waren sprakeloos en beefden. Ik merkte dat ik in stinkende vloeistof en lichaamsvloeistoffen zat, genoeg om ongeveer drieënhalf kopjes te vullen. Dit was vloeistof die uit mijn maag en ingewanden was gekomen terwijl mijn lichaam in de kist lag. Dit is de reden waarom mensen wisten dat ik inderdaad dood was. In de kist zat een soort plastic zeil dat aan het hout was bevestigd.

Dit laken wordt daar geplaatst om de vloeistoffen van een lijk vast te houden, omdat veel dode lichamen net als de mijne veel vocht vrijgeven. Later hoorde ik dat ik slechts enkele ogenblikken verwijderd was van mijn crematie. In Myanmar worden mensen in een kist geplaatst, het deksel wordt dichtgespijkerd en de hele kist wordt verbrand. Mijn vader en moeder mochten voor de allerlaatste keer naar mijn lichaam kijken. Even later zou het deksel van mijn kist dichtgespijkerd worden en zou ik gecremeerd worden!

Ik begon meteen uit te leggen wat ik had gezien en gehoord. Mensen waren verbaasd. Ik vertelde hen over de mannen die ik in de vuurpoel had gezien, en vertelde hen dat alleen Christenen de waarheid kennen, dat onze voorouders en wij al duizenden jaren werden misleid! Ik vertelde ze dat alles waar wij in geloven een leugen is. De mensen waren verbaasd omdat ze wisten wat voor soort monnik ik was geweest en hoe ijverig ik was geweest voor de leringen van Boeddha.

Wanneer iemand in Myanmar overlijdt, worden zijn naam en leeftijd op de zijkant van de kist geschreven. Wanneer een monnik overlijdt, worden de naam, de leeftijd en het aantal jaren dat hij als monnik heeft gediend op de zijkant van de kist geschreven. Ik stond reeds als dood geregistreerd, maar zoals je kunt zien, leef ik nu!