17/7 Onze zalving in het doopsel - leven als priester, profeet, en koning in de Goddelijke Wil… - Janet Klasson 

De lezingen van de mis voor de 14e zondag door het jaar (7 juli 2024) hadden betrekking op de roeping van de profeet. De Heer had geregeld dat ik dat weekend drie missen zou bijwonen en twee verschillende homilieën over die lezingen zou horen. De boodschap was duidelijk: wees aandachtig!

De lezingen zelf nodigden uit tot diepe reflectie en de eerste homilie was prachtig, maar het was de tweede homilie die in mijn hart klonk als een trompetgeschal. Daarin sprak de priester over onze doopgaven en herinnerde ons eraan dat we bij ons doopsel allen in Christus waren gezalfd als priester, profeet en koning. Toen hij die drie woorden uitsprak, voelde ik een heldere oproep om die doopzalving op een nieuwe manier te beleven: VOLLEDIG in de GODDELIJKE WIL.

Direct na de mis zocht ik de tekst op in de Catechismus van de Katholieke Kerk over het doopsel. In artikel #1268 staat:

De gedoopten zijn "levende stenen" geworden voor "de bouw van een geestelijke tempel", voor "een heilig priesterschap" (1 Pt. 2:5). Door het Doopsel hebben zij deel aan het priesterschap van Christus, aan zijn profetische en koninklijke zending. Zij zijn "een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilige natie, Gods eigen Volk, bestemd om de roemruchte daden te verkondigen van Hem die (hen) uit de duisternis heeft geroepen tot zijn wonderbaar licht" (1 Pt. 2:9). Het doopsel maakt de gedoopte het gemeenschappelijk priesterschap van de gelovigen deelachtig.

Bovendien was ik verbaasd om in deze tekst de exacte woorden te vinden die ik de Heer de dag ervoor tot mijn hart had horen spreken: “Ik heb je uit de duisternis geroepen tot mijn wonderbaarlijke licht.” Hier is het woord dat ik op 6 juli van de Heer ontving:

„Wees niet bang. Ik heb jullie uit de duisternis geroepen naar Mijn wonderbaarlijke licht.“ (1 Petrus 2:9)

De duisternis heeft het licht niet overwonnen, dat kan het ook niet. Daarom, lieve kinderen, wees nergens bang voor. Mijn stok en Mijn staf zijn in de handen van hen die in Mijn Wil leven. De stok is om de vijand te verdrijven. In de Goddelijke Wil, in mijn macht, is de vijand een wolk mist. Versmelt in Mij en Ik zal de stok hanteren terwijl je hem oppakt. [Ik begreep dat de versmelting zelf nodig is om ‘de stok op te pakken’. We hoeven het niet te begrijpen, we hoeven het alleen maar te verlangen!]

“Maar het is de staf waar ik het meest in geïnteresseerd ben, de herdersstaf. Daarmee zal Ik je gebruiken om zielen terug te trekken naar de kudde. Wees niet bang om de verlorenen te zoeken. Ik stierf voor iedereen en verlang dat iedereen gered zal worden. Ik heb een paar zielen nodig om de verlorenen achterna te gaan: om de last van hun zonden te dragen door eerherstel aan te bieden; om ze op je schouders te dragen door hun daden opnieuw te doen in de Goddelijke Wil; om ze terug te brengen in de kudde.

“Als de dingen donkerder worden, kun je in de verleiding komen om te vluchten. Ik vraag je om de kudde die Ik je heb gegeven te bedekken met de mantel van gebed. De goede herder laat de kudde nooit onbeheerd achter. Hij slaapt met één oog open. Hij hoort elk krakend twijgje. De tijd is nabij dat mijn koninkrijk wordt gevormd. Ik heb herders nodig die versmolten in Mij zullen werken om de ene terug te brengen. (Janet Klasson, gebedsdagboek 2024)

Beste vrienden, de tijd is kort. Het kwaad tiert welig en we zijn het zat. We vragen ons misschien af, waar wacht onze Heer op? Het antwoord is: zielen! Jezus hangt nog steeds aan het Kruis en verlangt naar zielen. Hij blijft de 99 verlaten om de ene na te jagen. Jezus zegt dit tegen Luisa in het zevende uur van het lijden: "O kind, hoeveel zielen ontsnappen Mij met geweld en vallen in eeuwige ondergang! Hoe kan Mijn verdriet ooit worden verzacht, als Ik zoveel van één enkele ziel houd - net zoveel als van alle zielen samen?"

In de duisternis van dit stervende tijdperk gaan ontelbare zielen verloren. Onze Heer smeekt de kinderen van de Goddelijke Wil om meer te doen. Hij zoekt zielen in ballingschap om hun doopselroeping volledig uit te oefenen, in de Goddelijke Wil, om de verloren schapen te achtervolgen. (Let op de lezingen van de Mis voor 21 juli.)

In Hem versmolten, gewapend met Zijn eigen Goddelijke wapens van barmhartige liefde, roept Jezus ons op om het ambt van het algemeen priesterschap uit te voeren, om de last van hun zonde te dragen door eerherstel aan te bieden; om ze op onze schouders te dragen door hun daden opnieuw te doen in de Goddelijke Wil; om ze terug te brengen in de kudde.

Maar er is nog een andere laag aan deze roeping. Jaren geleden "kwam" ik toevallig de geschriften tegen van de H. Bernardus van Clairvaux, die enkele leringen over de engelen had die ik nog nooit eerder had gehoord. Hier zijn de twee fragmenten uit zijn "Commentaar op het Hooglied" die in het bijzonder mijn aandacht trokken, en die oneindig veel meer betekenen in het "wonderbaarlijke licht" van de leringen van Jezus aan Luisa. De H. Bernardus schrijft:

“[De heiligen en engelen] hebben ieder hun eigen speciale zorg voor jullie: de heiligen omdat zij zelf niet volmaakt zullen worden zonder jullie; de engelen omdat zonder jullie hun volledige aantal niet hersteld kan worden, want, zoals jullie allen weten, toen Satan en zijn myrmidons uit de Hemel vielen, werd het aantal van de Hemelse legerscharen enorm verminderd. Zo wachten alle dingen op hun voltooiing van jullie, sommigen de voltooiing van hun aantallen, anderen de vervulling van hun verlangens.” (Sermoen 77, #4)

“Wanneer [God] de bediening van engelen gebruikt voor de redding van het menselijk ras, is het dan niet zo dat de engelen geliefd worden door mensen? Want het is duidelijk dat mensen geliefd worden door de engelen omdat ze zich er niet van bewust zijn dat de verliezen in hun gelederen door mensen zullen worden goedgemaakt.” (Sermoen 78, #1)

Ik had nog nooit eerder van dit idee van "het aanvullen van de gelederen" gehoord, maar deze lering van een Kerkleraar werpt een prachtig licht op de reden waarom de engelen en heiligen zo intens geïnteresseerd zijn in de redding van het menselijk ras: ze wachten allemaal op deze aanvulling van de gelederen.

Deze voltooiing in de Goddelijke Wil is een cruciaal punt in het plan van God. Wij, beste vrienden, staan ​​op het punt van deze vervulling, een term die we vaak horen in de delen, vooral met betrekking tot het Onze Vader-gebed.

Is het dan een wonder dat de gevallen engelen zo vastbesloten zijn om menselijke lichamen en zielen te vernietigen? Wat moeten ze bereid zijn te doen om ervoor te zorgen dat we niet genoeg mensen hebben om de gelederen aan te vullen? Komen we dichtbij? Is dat de reden dat de boze harder lijkt te woeden dan ooit?

Het werpt een onthullend licht op waarom abortus, anticonceptie, aantrekking tot hetzelfde geslacht, aanvallen op het gezin, verlies van religie (minder doopsels) en de mythe van overbevolking als zijn primaire tactieken gebruikt. Als er immers minder kinderen worden geboren – en gedoopt – zal het veel langer duren om ‘de gelederen aan te vullen’.

Het onthult ons ook waarom wij in de Goddelijke Wil onze doopzalving in Christus ernstig moeten nemen, in de Goddelijke Wil om priester, profeet en koning te zijn, om eerherstel te bieden, opnieuw te doen en te herstellen, zelfs degenen die de vijand als de zijne beschouwde, zodat alle zielen van alle tijden alle genade kunnen krijgen die nodig is om terug te keren naar de kudde.

De hele Hemel moedigt ons aan. De tijd is nu. Wat we in deze donkere tijd bereiken, heeft meer waarde dan wat er in het Tijdperk van Vrede zal worden gedaan, omdat we het doen in de tijd van vele kruisen.

Het "gemeenschappelijke priesterschap" beleven in de Goddelijke Wil

Eén van de plichten van een gewijde priester is om offers te brengen, met name het Misoffer. Degenen van ons in het gemeenschappelijke priesterschap van alle gelovigen worden ook geroepen om offers te brengen - en in de Goddelijke Wil!

Hierdoor worden wij door God gemachtigd om alle Goddelijke offers van alle tijden, inclusief alle Missen, tot de onze te maken, ze opnieuw te verrichten in de Goddelijke Wil en ze aan Onze Vader op te dragen ter verzoening van de zonde, om hen die gevangen zitten door zonde vrij te kopen en om het herstel te bewerkstelligen dat Hij van alle eeuwigheid heeft gepland.

Vol 11- 24/4/1915
[Jezus aan Luisa:] ‘Mijn dochter, alleen de zielen die in mijn Wil leven, kunnen Mij waar eerherstel geven en de pijn van zulke doornen voor Mij wat verzachten. Omdat zij leven in mijn Wil en omdat mijn Wil overal is, bevinden zij zich in feite in Mij en in iedereen en zij dalen af in de mensen en stijgen op naar Mij en brengen Mij zo alle eerherstel; zij kalmeren Mij en in slechte geesten van mensen veranderen zij duisternis in licht.

Versmolten in Jezus zijn wij de stok die Hij gebruikt om de vijand weg te jagen, zelfs in de vele "zieke geesten" die we vandaag de dag zien! Onze gebeden en offers in de Goddelijke Wil zijn de "kleine munt" die OLVrouw noemt in De Maagd Maria in het Koninkrijk van de Goddelijke Wil, Dag 23, die de schuld van onze broeders kan afbetalen en genaden voor hen kan kopen.

Door de staf van de Goede Herder op te nemen in ons gemeenschappelijk priesterschap, door offers te brengen in de Goddelijke Wil, door eerherstel te bieden, opnieuw te doen en te herstellen, nemen we op een echte manier deel aan de missie van Jezus om de verlorenen te zoeken en de komst van het Koninkrijk van de Goddelijke Wil te bespoedigen.

Leven als profeten in de Goddelijke Wil

Een paar jaar geleden las ik een boek van pater Robert DeGrandis (inmiddels overleden) over de charismatische gave van profetie (zie 1 Kor. 12). In zijn boek legde pater DeGrandis uit dat deze gave niet zozeer gaat over het voorspellen van toekomstige gebeurtenissen, hoewel dat zorgvuldig onderscheiden een aspect ervan kan zijn. Hij leerde dat het hoofddoel van de charismatische gave van profetie is om de stem van liefde en bemoediging van God te zijn voor Zijn volk.

In dat prachtige licht zien we dat het Boek van de Hemel een profetisch werk is in elke betekenis van het woord. Ja, er zijn moeilijke teksten, vooral wanneer Jezus toekomstige calamiteiten en kastijdingen voorspelt. Maar er is altijd Goddelijke Hoop aan verbonden, evenals een aansporing aan ons om offers te brengen om kastijdingen te verzachten en zielen te redden.

In de onderdrukkende duisternis van dit stervende tijdperk wordt hoop bijna onbestaand. Maar Jezus voorspelt vreselijke gebeurtenissen niet om angst in te boezemen, maar om iedereen op te roepen tot bekering. Onze doopseloproep als profeten in de Goddelijke Wil leven, betekent angst verbannen door getuigen te zijn van het Woord, dragers van hoop en brengers van vreugde en vertrouwen in de Heer.

Helaas moedigt het vijandige klimaat van vandaag ons niet vaak aan om de hoop te delen die we vinden in de geschriften van Luisa. Maar dat hoeft ons er niet van te weerhouden om getuigen van hoop te zijn door profetische levens te leiden als geheime agenten die in de Wil duiken door onze daden en rondes, waarbij we God door onze leegte heen dingen laten doen die ver boven onze verwachtingen liggen.

Het Boek van de Hemel vermaant ons niet tot zelfbehoud, maar tot zelfopoffering. Letterlijk is elke ademhaling die we nemen in de Goddelijke Wil een schadelijke wolk voor de vijand, maar diezelfde Goddelijke ademhaling is een helende bries voor iedereen die hoop nodig heeft. Er zal ongetwijfeld een tijd komen dat zielen zullen schreeuwen om de hoop die ze in ons zien, hoop die alleen van God kan komen.

Onze Lieve Vrouw van Medjugorje zegt dat priesters de brug zijn naar het Nieuwe Tijdperk. Wij? Wij zijn de kleinste profeten die zijn toevertrouwd met de meest magnifieke boodschap: om Gods volk uit de duisternis te roepen, in het wonderbaarlijke licht van de Goddelijke Wil!

Leven als koningen in de Goddelijke Wil

Elke koning heeft een territorium. Als koningen met Christus in de Goddelijke Wil, strekt ons territorium zich uit tot alle zielen van alle tijden. Maar we hebben ook een territorium van zielen in de specifieke tijd en plaats waarin we leven. Niets gebeurt toevallig in de Goddelijke Wil.

Waar we wonen, werken of aanbidden is belangrijk omdat daar de zielen wonen die God ons heeft gegeven. Wij zijn herder-koningen van dat gebied. We moeten hier goed over nadenken en bidden voor helderheid van de missie.

Het kan zijn dat we ons in ons gebied omringd voelen door de vijand. We kunnen in de verleiding komen om te vluchten naar een plek van verfrissing en veiligheid. Maar Luisa vertelt ons: "[Gods] Wil is altijd heilig, en op welke manier ik er ook in zal zijn, het zal altijd goed met me gaan." (Vol 8 - 25/6/1907) De enige veilige plek is de Wil van God. We moeten leven alsof we dat geloven.

Vol 11 - 18/5/1915
“Mijn dochter, heb moed. Het is waar dat het een tragedie zal zijn. Maar weet dat Ik attent zal zijn op de zielen die in mijn Wil leven en op de plaatsen waar zij leven. Net zoals de koningen der aarde hun hof hebben, hun terrein waar zij zich afschermen temidden van gevaren en agressieve vijanden - omdat hun kracht zo groot is dat hun vijanden die andere plaatsen vernietigen, zelfs niet kijken in die richting uit angst te worden verslagen - op dezelfde wijze heb ook Ik, hemelse Koning, mijn terrein, mijn hof op aarde. Dat zijn de zielen die leven in mijn Wil, waarin Ik leef en de menigten van het hemels hof rondom hen. De kracht van mijn Wil bewaart hen in veiligheid, houdt de kogels op afstand en verdrijft de meest agressieve vijanden.

Mijn dochter, waarom blijven de hemelingen veilig en volledig gelukkig, zelfs wanneer zij zien dat mensen lijden en dat de aarde in vuur en vlam staat? Juist opmdat zij volledig in mijn Wil leven. Weet dat Ik de zielen die volledig in mijn Wil leven op aarde in dezelfde toestand breng als de hemelingen. Leef daarom in mijn Wil en vrees niets.

Nog sterker, in deze tijden van een menselijk bloedbad, wil Ik niet alleen dat je in mijn Wil leeft maar ook temidden van je broeders - tussen Mij en hen. Je zult Mij innig binnenin jezelf houden, beschermd tegen de beledigingen die mensen Mij aandoen en terwijl Ik jou mijn wijsheid schenk en wat Ik leed als gave, zul jij, terwijl je Mij afschermt, aan je broeders mijn Bloed, mijn wonden, mijn doornen en mijn verdiensten geven voor hun redding.