16/8 Amerika moet zich voorbereiden op wat komt - Great Miracles Avenue

Stacy: Ik wist heel goed dat ik sliep in het vliegtuig, maar er kwam iets over me heen. Ik viel weer in een veel diepere slaap. Dit was zo erg dat ik niet opmerkte waar ik was en wat er om me heen was. Het was een sensatie die ik niet helemaal kan verklaren. Mijn omgeving en alles om me heen waren veranderd. Ik zag mezelf dicht bij een meer en mijn aandacht werd getrokken naar het water voor me. Wat kalm en gestaag was geweest, begon te veranderen. De golven begonnen eerst langzaam te stijgen, maar met een onmiskenbare val. Het was alsof het hele meer tot leven kwam en steeds intenser werd, vlak voor mijn ogen.

Terwijl het water bleef stijgen, viel er een stilte over de oevers van het meer. Het was alsof de tijd zelf was stilgevallen en het enige geluid was mijn eigen hartslag die in mijn oren bonkte. De stilte was onnatuurlijk en ik voelde een gevoel van angst opkomen. Toen werd de stilte uit het niets verbroken door een angstaanjagend geluid, als een diep rommelend gebrul dat van alle kanten leek te komen.

Het was het soort geluid dat iemand met zoveel angst vervulde, alsof er iets catastrofaals zou gebeuren. Voordat ik kon verwerken wat er gebeurde, voelde ik mezelf opgetild worden, alsof een onzichtbare kracht mij naar een hogere plek droeg. Vanaf deze verheven positie kon ik alles zien het hele meer het stijgende water en de horizon strekte zich voor mij uit. Vanaf mijn verheven uitkijkpunt zag ik iets door de lucht schieten een verblindende lichtflits gevolgd door een donker object dat door de atmosfeer bewoog.

Toen veranderde het tafereel in de droom en ik bevond mij in een grote stad waar alle grote en prachtige gebouwen waren. Ik zag iets uit de lucht komen het leek op een vliegtuig maar toen het dichterbij kwam realiseerde ik mij dat het geen vliegtuig was maar een kernbom en de richting was duidelijk het kwam richting Amerika. Het had een openbaar gebied als doelwit genomen waar zoveel mensen waren verzameld inclusief ikzelf.

De kernbom kwam richting ons maar plotseling ik weet niet wat er gebeurde maar het leek erop dat de veiligheidstroepen de richting van de bom konden omleiden en het sloeg in de zee. Toen de bom zijn richting veranderde richting de zee dachten we dat we veilig waren en iedereen die ernaar keek werd blij maar toen het in de zee viel was er een moment van ondraaglijke spanning.

De impact was meer dan ik me had kunnen voorstellen. De grond trilde hevig en een opvallende explosie was oorverdovend en stuurde schokgolven door de lucht. Ik zag de lucht oranje en rood kleuren. Er was een enorme rook en een vuur schoot omhoog tot in de wolken. Het water steeg plotseling met onvoorstelbare kracht en vernietigde alles op zijn pad. Het was een tafereel van totale verwoesting.

Ik zag mensen die in de buurt waren in een oogwenk worden weggevaagd ondergedompeld door de meedogenloze vloed. De kracht van de explosie had alle water in Amerika veranderd in een dodelijke kracht die iedereen binnen zijn bereik deed verdrinken. Ik zag gebouwen instorten onder de druk van hun fundamenten. Winkelcentra en openbare ruimtes werden gereduceerd tot rokend puin.

Scholen en ziekenhuizen werden uit elkaar gereten en lieten niets anders achter dan chaos en vernietiging. Overal waar ik keek was er chaos. De lucht was dik van rook en een geur van verbranding met kreten van degenen die de eerste impact hadden overleefd maar nu vastzaten in de nasleep.

De omvang van de verwoesting was zo groot en het was duidelijk dat er niets en niemand was gespaard. Dat mijn geliefden, de mensen om wie ik het meest gaf, waarschijnlijk onder de slachtoffers waren, was te veel om te dragen en ik voelde mijn knieën knikken. Het overweldigde mij zodanig dat tranen over mijn wangen stroomden. Het verlies was zo groot, zo absoluut dat het voelde alsof mijn hart uit mijn borst werd gerukt. Het enige wat ik kon doen was huilen en rouwen om de levens die waren weggenomen.

Terwijl ik daar stond verteerd door verdriet viel er plotseling een stilte over het tafereel. De chaos leek naar de achtergrond te verdwijnen en ik begon het geluid van grote en luide trompetten te horen. Het geluid bereikte overal. Niemand kon zich verbergen voor het geluid van de trompetten. Het was zo luid dat zelfs als je onder de aarde was je het nog steeds kon horen. Ik hoorde een profetie en ik wist niet wie tot me sprak maar hij zei dit en ik citeer: De gelovigen zullen sterk staan ​​en het land zal huilen.

Toen de stem stopte zag ik overal vlaggen van Amerika bewegen die alle verwoeste dingen bedekten. Toen ik wakker werd was het enige dat in me opkwam de aanslag van 11 september. Het verband tussen wat ik zag en de aanslag van 11 september was onmiddellijk en angstaanjagend. Ik kon het gevoel niet van me afschudden dat dit meer was dan alleen een visioen.

Het was een waarschuwing, een waarschuwing dat iets van deze omvang zich opnieuw zou kunnen voordoen. Dat de geschiedenis zich zou kunnen herhalen op een manier die te afschuwelijk is om je voor te stellen. Als ik over het visioen nadenk, is het duidelijk dat de boodschap die ik ontving meer was dan alleen een schokkende ervaring. De verwoesting die ik zag en de profetische woorden die ik hoorde, laten zien in welke tijd we leven.

Het visioen onthulde een toekomst waarin Amerika onvoorstelbare beproevingen zal tegenkomen in het licht van deze Openbaring. Ik roep alle Christenen op om hun gebedsleven te intensiveren als nooit tevoren. Dit is geen tijd voor zelfgenoegzaamheid, maar voor vurige voorspraak. We moeten samenkomen in gebed en Gods bescherming en leiding zoeken voor ons land en voor de wereld.