11/10 Vertrek nu! Florida was maar het begin! - Great Miracles Avenue

Mijn naam is Stacy: God heeft mij geopenbaard en iedereen, die zowel gelovig als ongelovig is, moet dit horen en zich houden aan de instructies die God gaf. Dit was op 10 oktober nadat ik al mijn taken voor mijn werk had voltooid. Ik had reeds een paar dagen gehoord over orkaan Milton, maar zoals veel anderen, had ik niet gedacht dat het zo hard zou toeslaan als ze voorspelden. Ik ben geboren in Florida maar ik woon nu met mijn man in Texas, maar ik heb nog steeds familie in Florida. Ik ben twee vrienden verloren in deze storm, maar mijn oudere zus heeft het overleefd. Maar ik vind het erg vanwege de dood van mijn twee vrienden.

Toch ben ik de Heer nog steeds dankbaar voor het leven van mijn zus. Ik kreeg berichten uit Florida via mijn zus. Het was pas rond het middaguur toen de lucht donkerder werd en de wind heviger begon te worden. Het nieuws had ons reeds gewaarschuwd voor mogelijke tornado's. De storm was zo hevig geworden dat bomen begonnen te buigen en te breken. De stroom viel kort daarna uit waardoor ze in het donker achterbleven, terwijl de storm buiten woedde. De regen viel zo hard dat we wisten dat we niet langer konden blijven.

We pakten wat we konden dragen en liepen naar de auto. De straten begonnen reeds te overstromen en vallende bomen blokkeerden verschillende wegen waardoor het bijna onmogelijk was om te bewegen. We bereikten uiteindelijk een van de evacuatieopvangcentra. Het was er overvol vol met families zoals de onze. We waren bang, moe en onzeker over waar we naar terug zouden keren. Toen het ergste van de storm voorbij was, gingen we de volgende dag weer naar huis.

De verwoesting was overweldigend. Maar we waren ondanks alles nog in leven. Dit zijn de exacte woorden die mijn zus naar me stuurde na wat er was gebeurd. Toen ik alles hoorde wat mijn zus met me deelde en zag wat er op tv was gebeurd, werd ik vervuld van zoveel tranen. De eigendom van mijn vader was volledig verwoest. Het was moeilijk die nacht voor me, vanwege de rampen die ik zag. Toen ik erin slaagde om te slapen, had ik deze droom. In de droom veranderde alles abrupt.

Ik stond voor een bijenkorf toen zonder enige waarschuwing de bijen begonnen neer te vallen. Eerst waren het er maar een paar die uit de lucht vielen en levenloos op de grond landden. Het zicht was alarmerend maar voordat ik het kon begrijpen werd het een vloed. Honderden of misschien duizenden bijen begonnen neer te vallen in snelle opeenvolging. Het was alsof het leven uit hen was weggezogen. Ik strekte mijn hand uit in wanhoop om te proberen te begrijpen wat er gebeurde, maar er was geen teken, geen zichtbare oorzaak voor de plotselinge calamiteit. De bijen vielen sneller en sneller, de korf leek in te storten, de hele korf veranderde in een kwestie van seconden van goudkleurig naar een diep onheilspellend zwart.

Het was alsof een onzichtbare kracht het had vervloekt. Ik wilde ingrijpen om iets te doen. Ik wilde deze plotselinge vernietiging stoppen, maar het lag buiten mijn macht. Er was geen duidelijke reden voor de val van de bijen. Er was geen ramp die ik kon benoemen, de verandering voelde onvermijdelijk, onomkeerbaar. Terwijl ik daar stond was de bijenkorf zwart geworden. Ik begreep plotseling wat er gaande was. Het was alsof God zelf deze kennis rechtstreeks in mijn hoofd had gelegd. De bijenkorf vertegenwoordigde iets veel betekenisvollers dan ik aanvankelijk besefte.

Het was een symbool van Florida en Californië, twee staten rijk aan welvaart, cultuur en natuurlijke schoonheid, maar nu werd ik hun toekomst getoond. De val van de bijen symboliseert de val van deze twee staten. De transformatie van de bijenkorf van gouden honing naar donkere, verdorven modder was een levendige weergave van de vernietiging die eraan kwam. Het was niet alleen een natuurramp zoals de orkaan die onlangs door Florida was geraasd. Dit was meer een spiritueel en moreel verval dat zal leiden tot catastrofale gevolgen. Ik zag plotseling zowel Florida als Californië op een kaart voor me.

In de droom begon het in Florida. Er waren taferelen van verwoesting. Gebouwen die instortten, straten die waren overstroomd en verwoeste huizen. Het was erger dan wat ik net had gezien met orkaan Milton. Dit was een complete chaos, het soort dat je doet beseffen dat er geen weg terug is naar hoe het ooit was. Ik zag mensen die probeerden te ontsnappen aan een storm, maar dit was meer dan de natuur, het voelde als een goddelijke wederopstanding. Toen verschoof mijn focus naar Californië, het was niet beter.

Branden raasden door bossen die steden en dorpen teisterden en niets anders achterlieten dan as. Ik zag geweldige bezienswaardigheden, stranden, heuvels, en steden die allemaal verzwolgen werden door vlammen. De vernietiging veegde levens en middelen van bestaan ​​weg in beide staten. Het was niet alleen fysiek, er gebeurde ook iets spiritueels. Het was alsof God openbaarde dat deze plaatsen in duisternis waren gevallen. God me liet zien dat de vijand zijn zinnen had gezet op deze staten en nog grotere vernietiging plande en de duivel kon zijn gang gaan door al deze rampen te veroorzaken omdat het land vol is met zoveel kwaad.

Maar er is hoop, dat als de mensen berouw tonen en een rechtvaardig leven gaan leiden dit onheil afgewend kon worden. Ik begreep diep in mijn geest dat als Christenen konden opstaan ​​en bidden, als ze God echt zoeken en berouw tonen voor de manier waarop dit land was afgedwaald, het tij kon worden gekeerd. Gods genade leeft nog steeds, maar vereist actie, vurig gebed en oprecht berouw. De droom eindigde en ik werd wakker. Ik wist toen dat dit visioen niet alleen voor mij was. Het was een waarschuwing voor iedereen die wilde luisteren. Wat ik had gezien in de vernietiging van de bijenkorf is een profetische blik op de toekomst van Florida en Californië in tijden van crisis. Vooral tijdens natuurrampen zoals die we net hebben meegemaakt.

Het is van vitaal belang voor gelovigen om acht te slaan op de waarschuwingen en instructies van autoriteiten. God plaatst deze leiders en hulpverleners in posities om ons te beschermen en te begeleiden. Uitdagende situaties en hun instructies negeren brengt niet alleen ons leven in gevaar maar gaat ook in tegen de geest van gehoorzaamheid die God ons oproept te betonen. Als Christenen moeten we erkennen dat tijden als deze, ons herinneren aan onze zwakheid en onze behoefte aan Gods bescherming, net zoals we worden opgeroepen om vurig te bidden in ons persoonlijke leven.

We moeten oprecht bidden dat God Zijn kinderen redt van zulke rampent, zowel gelovigen als degenen die Hem nog niet kennen. Onze gebeden moeten zich uitstrekken tot iedereen die getroffen is en vragen om Gods genade, kracht en wijsheid in het licht van beproevingen. Deze catastrofe heeft ons laten zien dat het leven onvoorspelbaar is en het is in deze momenten dat we herinnerd worden aan de kracht van gebed.