16/10 Franciscus: De Kerk was er niet zeker van dat de Heilige Geest God is totdat de ‘ervaring’ het bevestigde! - Novusordowatch.org 

Het is woensdag en dus tijd voor een nieuwe algemene audiëntie in Vaticaanstad.

In zijn rol als ‘Paus Franciscus’ liet de Argentijnse afvallige Jorge Mario Bergoglio het niet na om nog meer theologische onzin te dumpen bij zijn aanbiddende fans als onderdeel van zijn publiekscatechese. Het onderwerp van de reflectie van vandaag was de Heilige Geest in het leven van de Kerk, en de valse paus greep de gelegenheid aan om zijn luisteraars een godslasterlijk idee te leren:

In de eerste drie eeuwen voelde de Kerk niet de behoefte om een ​​expliciete formulering van haar geloof in de Heilige Geest te geven. In de oudste Geloofsbelijdenis van de Kerk, het Symbolum Apostolorum, de Apostolische geloofsbelijdenis wordt na de verkondiging: “Ik geloof in God, de almachtige Vader, Schepper van hemel en aarde.
En in Jezus Christus, zijn enige Zoon, onze Heer, die ontvangen is van de heilige Geest, en geboren uit de Maagd Maria; die geleden heeft onder Pontius Pilatus, gekruisigd is, gestorven en begraven; die neergedaald is ter helle, de derde dag verrezen uit de doden; die opgevaren is ten hemel,
en zit aan de rechterhand van God, zijn almachtige Vader; vandaar zal Hij komen oordelen de levenden en de doden.”, voegt hij toe: “Ik geloof in de Heilige Geest” en niets meer, zonder enige specificatie.

Maar het was ketterij die de Kerk ertoe aanzette dit geloof te definiëren. Toen dit proces begon – met de H. Athanasius in de vierde eeuw – was het juist de ervaring die zij had van de Heiligende en vergoddelijkende werking van de Heilige Geest die de Kerk leidde tot de zekerheid van de volledige Goddelijkheid van de Heilige Geest. Dit gebeurde tijdens het Oecumenische Concilie van Constantinopel in 381, dat de Goddelijkheid van de Heilige Geest definieerde met de bekende woorden die we vandaag de dag nog steeds herhalen in de Geloofsbelijdenis: “Ik geloof in de Heilige Geest, de Heer, de gever van het leven, die voortkomt uit de Vader en de Zoon, die met de Vader en de Zoon wordt aanbeden en verheerlijkt, die gesproken heeft door de profeten”.

(Antipaus Franciscus, Algemene Audiëntie, Vatican.va, 16/10/2024; onderstreping toegevoegd.)

In deze tweede alinea, met name in het onderstreepte gedeelte, vinden we ten minste de volgende ernstige fouten:

dat de Katholieke Kerk er de eerste 300 jaar niet zeker van was dat de Heilige Geest werkelijk God was, de Derde Persoon van de Heilige Drie-eenheid; dat de Kerk deze zekerheid pas in de vierde eeuw ontving; dat de Kerk deze zekerheid alleen door ervaring ontving (a posteriori) en daarom niet uit de Geloofsschat dat door de Apostelen werd overgeleverd.

Laten we reageren op deze laatste Bergoglian-puinhoop.

Als we zeggen dat de Katholieke Kerk de eerste paar honderd jaar niet zeker was of de Heilige Geest Goddelijk is en de Derde Persoon van de Heilige Drie-eenheid, dan betekent dat dat de Apostelen niet expliciet één van de belangrijkste dogma's van de Kerk hebben onderwezen en doorgegeven, een dogma dat zo fundamenteel en essentieel is dat men niet gered kan worden zonder expliciete kennis ervan: "...een missionaris is verplicht om aan een volwassene, zelfs een stervende die niet geheel arbeidsongeschikt is, de mysteries van het geloof uit te leggen die noodzakelijk zijn door een noodzaak van middelen, zoals met name de mysteries van de Drie-eenheid en de Incarnatie" (Paus Clemens XI, Antwoord van het Heilig Officie aan de bisschop van Quebec, 25 januari 1703; Denz. 1349a; onderstreping toegevoegd).

“De Drie-eenheid van Personen in de eenheid van de Goddelijke essentie wordt vastgesteld door de eeuwige en authentieke traditie van de Kerk vóór het Concilie van Nicea”, bevestigt Pr Joseph Dalmau, S.J., in zijn boek Over de ware en Drie-ene God.

De vermeende 300 jaar durende “onzekerheid” van de Kerk met betrekking tot de Heilige Geest wordt verder weerlegd door het duidelijke getuigenis van de Heilige Schrift zelf, zoals Pr Dalmau uitlegt:

1. Wat er in Johannes 14:16 over de Heilige Geest wordt gezegd, plaatst Hem in de gemeenschap van het leven met de Vader en de Zoon. De volheid en perfectie van het werk van Christus worden aan Hem toegeschreven op een manier die duidelijk Goddelijk is. De Heilige Geest gaat uit van de Vader (15:26) en van de Zoon ontvangt Hij kennis door een eeuwige gang (16:13); Hij zal door de Vader worden gezonden op verzoek van de Zoon, en van de Zoon zelf wanneer Hij reeds verheerlijkt zal zijn, en Hij zal eeuwig bij de Apostelen blijven (14:16); Hij is de Geest der waarheid die jullie alle dingen zal leren (14:17,26), zelfs die dingen die de Apostelen nu niet kunnen verdragen (16:12).

2. De werking van de Heilige Geest in het geestelijk leven is volkomen Goddelijk. Het Goddelijke leven van de mens is de vrucht van de Geest (Rom. 8:11); vanwege de Geest van God die in ons woont (Gal. 5:19-23). Wij zijn in Christus en zonen van God door de Heilige Geest (Rom. 8:14; Ef. 1:13); alles wat in Christus plaatsvindt, vindt ook plaats in de Geest, rechtvaardiging, heiliging, verzegeling (1 Kor. 6:11; Rom. 15:16; Ef. 1:13; 4:30), en elders [op veel plaatsen]. Hij deelt charisma’s uit (1 Kor. 12:4-6) — deze tekst wordt door sommige uitleggers begrepen als betrekking hebbend op de Heilige Geest, die ook God en Heer wordt genoemd; maar als, wat waarschijnlijker lijkt, de tekst trinitarisch is, dan is de Heilige Geest duidelijk in dezelfde Goddelijke orde geplaatst als de Vader en de Zoon. Hieruit volgt dat wij tempels van de Heilige Geest zijn (1 Kor. 6:19-20). Weet je niet dat je lichaam een ​​tempel is van de Heilige Geest in je, die je van God hebt ontvangen? … Verheerlijk daarom God in je lichaam; waar de Heilige Geest ofwel God wordt genoemd, of (als vers 20 naar de Vader zou moeten verwijzen) de Heilige Geest ten minste een tempel heeft, wat iets Goddelijks is. Bovendien is de werking van de Heilige Geest in het Lichaam van de Kerk, zoals beschreven in de Handelingen van de Apostelen, geheel Goddelijk, vrij en onafhankelijk.

(Pr. Joseph M. Dalmau, S.J., Over de ware en Drie-ene God p. 267-268)

De auteur somt aanvullend bijbels bewijs op voor de Goddelijkheid van de Heilige Geest, maar de geciteerde gedeelten zullen voor onze doeleinden volstaan.

Bovendien weerlegt de H. Athanasius (ca. 296-373) naar wie Franciscus verwijst ook dit absurde Bergogliaanse idee van een Kerk die onzeker is over haar God. In één van zijn brieven aan de monnik Serapion getuigt de Heilige dat de leer van de Heilige Drie-eenheid — en dus de Goddelijkheid van de Heilige Geest — vanaf het allereerste begin door de Kerk werd gepredikt en geloofd:

Laten we ook deze traditie vanaf het allereerste begin beschouwen en de leer en het geloof van de Katholieke Kerk, die de Heer doorgaf, de Apostelen predikten en de vaders bewaarden…. Daarom is de Heilige en volmaakte Drie-eenheid datgene wat wordt herkend in de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

(H. Athanasius, Eerste brief aan Serapion, nr. 28; vertaling door Fr. Kenneth Baker, S.J., overgenomen uit Sacrae Theologiae Summa, vol. IIA, nr. 328, p. 281.)

Franciscus' gedurfde stelling doet denken aan het modernisme: "Geschiedkundigen van het dogma van de liberale school, zoals [de lutheraan Adolf von] Harnack, beweren dat er vóór het Concilie van Nicea geen definitieve en vaste leer in de Kerk bestond over de Drie-eenheid...", schrijft Pr. Dalmau (Over de ware en Drie-ene God, nr. 327, p. 280).

Franciscus zegt toegegeven niet dat de Goddelijkheid van de Heilige Geest in de vierde eeuw werd uitgevonden; hij beweert dat de Kerk tot dan toe niet zeker wist of de Heilige Geest werkelijk God was. Maar dit zou precies impliceren wat Harnack beweerde, namelijk dat “er geen definitieve en vaste leer in de Kerk was over de Drie-eenheid…” in de eerste paar honderd jaar.

Ten slotte, om te zeggen dat de Katholieke Kerk pas in de vierde eeuw zekerheid kreeg met betrekking tot de aard van de Heilige Geest (en dus de Drie-eenheid), en om te zeggen dat deze zekerheid voortkwam uit de “ervaring” van de handeling van de Heilige Geest — alsof de Kerk eerst een paar honderd jaar moest ‘afwachten en zien wat er gebeurt’ voordat ze de waarheid wist over de God die haar had gevestigd — is impliceren dat het niet gebaseerd is op de Geloofsschat, eens overgeleverd aan de Heiligen (Judas 3), maar min of meer een nieuwe openbaring vormt die de Kerk ontving naast deze Geloofsschat. Het Eerste Vaticaans Concilie leerde echter wat de enige twee bronnen van Goddelijke openbaring zijn, en de ‘ervaring van de Kerk in de tijd’ is daar niet één van:

Bovendien is deze bovennatuurlijke openbaring, volgens het geloof van de universele Kerk, zoals verklaard door de heilige synode van Trente, vervat “in de geschreven boeken en in de ongeschreven tradities die door de Apostelen zijn ontvangen uit de mond van Christus Zelf; of, door de inspiratie van de Heilige Geest, door de Apostelen zelf zijn overgeleverd en aldus tot ons zijn gekomen” [Concilie van Trente, sessie IV].

(Eerste Vaticaans Concilie, Dogmatische Constitutie Dei Filius, Hoofdstuk 2; Denz. 1787)

Zo maakte Paus Pius X (die regeerde van 1903 tot 1914) duidelijk dat het modernisme is te zeggen dat de Goddelijke openbaring — de publieke soort die de Geloofsschat vormt die door Christus aan de Apostelen is gegeven — na de dood van de laatste apostel (Johannes) werd voortgezet: “De openbaring, die het object van het katholieke geloof vormt, werd niet voltooid met de Apostelen” (Dwaling nr. 21, veroordeeld door Paus Pius X, decreet Lamentabili Sane.)

Verder, in de Eed tegen het Modernisme, opgelegd door dezelfde Paus aan alle geestelijken, priesters, biechtvaders, enz. zweert:

Ten vierde houd ik oprecht vol dat de geloofsleer ons door de Apostelen via de orthodoxe Vaders in exact dezelfde betekenis en altijd in dezelfde bedoeling werd overgeleverd. Daarom verwerp ik volledig de ketterse ‘misrepresentatie’ dat dogma’s evolueren en veranderen van de ene betekenis naar de andere, anders dan die welke de Kerk eerder vasthield.

(Eed tegen het modernisme; in H. Paus Pius X, Decreet Sacrorum Antistitum; onderstreping toegevoegd.)

Het is dus onmogelijk dat de Kerk een aanvullende openbaring zou hebben ontvangen nadat de H. Johannes stierf op het eiland Patmos rond 100 n.Chr.

Voor ‘Paus’ Franciscus is dit idee dat de Kerk een aanvullende openbaring ontvangt door haar ‘ervaring’ van ‘samen wandelen’ door de geschiedenis, echter essentieel voor zijn voortdurende modernistische revolutie.