6/4 Hoelang de zielen op aarde blijven op aarde - NDE - Life between two worlds

Jose Mauricio - 47 jaar - uit Brazilië: Ik had een lauw geloof en ging enkel naar de kerk op Kerstmis en Pasen. Ik kreeg een hartaanval op het werk in de fabriek. Ik was gescheiden van mijn lichaam en ik kwam op een heldere plaats waar ik in de aanwezigheid van Jezus was. Hij was niet zoals de beelden of schilderijen dat ik had gezien, maar een complete verschijning die al mijn zintuigen leek te omvatten. Zijn blik was doordringend en meedogend. Hij deed mij begrijpen dat ik in een heilige plaats was, zonder een woord te zeggen. Hij nodigde mij uit Hem te volgen. Ik zweefde meer dan dat ik liep.

Ik kreeg mijn innerlijk te zien met de gedachten van dingen die ik in mijn leven had gedaan, de goede momenten en de fouten. Ik voelde mij volledig blootgesteld voor Hem. Maar ik voelde geen onmiddellijke veroordeling, maar eerder diep respect en een intens verlangen om te begrijpen. Ik zag mijn hele leven, elke beslissing, elke gedachte, elk woord, alles was gedetailleer en ik kon opnieuw de emoties voelen dat ik op elk moment had ervaren. Wat ik als onbeduidend had ervaren was belangrijk. Ik zag de rauwe waarheid, ongefilterd.

Jezus legde uit dat leven niet simpelweg bestond uit de dagen slijten met het uitvoeren van taken, maar het omarmen van een eeuwig doel. Elke dag op aarde is een geschenk, een kans om jezelf af te stemmen op Gods wil en te investeren in een realiteit die veel verder reikt dan wat sterfelijke ogen kunnen zien. Jezus: Mensen tellen de tijd in jaren, maar ik zie de eeuwigheid in het hart van ieder van hen. Ik hoorde Jezus niet spreken maar ik kreeg waarheden die rechtstreeks in mijn ziel werden geplant. Dit begrip begon veel van de vooroordelen en misvattingen die ik met me meedroeg te ontmantelen.

Ik keek naar mijn eigen leven, mijn eigen gedachten, en realiseerde me hoe vaak ik de gemakkelijkste weg had gekozen, genoegen had genomen met middelmatige keuzes zonder rekening te houden met hun eeuwige impact. Jezus veroordeelde me niet, Hij presenteerde de dingen gewoon zoals ze waren. Ik herinner me een bepaald moment, een tafereel uit mijn jeugd waarin ik ruzie had met mijn moeder. Ik had altijd gedacht dat het een onbelangrijk incident was, maar op die plek, toen ik zag hoeveel pijn mijn woorden haar hadden bezorgd, begreep ik dat niets onopgemerkt blijft. Zelfs kleine daden van gebrek aan respect of onverschilligheid laten diepe sporen achter.

Tegelijkertijd liet hij me momenten zien waarop ik had iemand geholpen zonder het te beseffen en hoe die ogenschijnlijk onbeduidende gebaren gevolgen hadden die veel verder reikten dan ik me kon voorstellen. Het was alsof elke handeling een zaadje was, geplant in spirituele grond, dat groeide en vrucht droeg op manieren die ik nooit had gekend. Toen veranderde het visioen. Het was niet langer alleen mijn leven dat ik zag, het was alsof ik werd geleid om iets breders, bijna universeels, te zien.

Jezus liet me de schepping zien vanaf de allereerste handelingen, beschreven in Genesis. Het was alsof ik naar een film keek, maar met een diepte die onmogelijk in woorden te vatten is. Ik zag niet alleen dingen gebeuren, maar voelde de intentie en liefde van God in elk detail: de hemel, het water, de bomen, alles was het werk van een schepper die elk element met een doel had ontworpen. Terwijl dit visioen zich ontvouwde, werd ik overmand door een gevoel van kleinheid, maar ook door ontzag.

Elk atoom leek de goddelijke signatuur te dragen. Ik vroeg me af hoe ik dit nooit eerder had opgemerkt. Daarna werd ik naar een ander tafereel geleid: het einde van mijn aardse bestaan. Ik heb het niet over het moment dat ik in de fabriek een beroerte kreeg, maar over het moment waarop ziel en geest terugkeerden tot God, zoals beschreven in Prediker. 12:7 Jezus legde uit dat het lichaam slechts een tijdelijk omhulsel is, maar de ziel eeuwig is. Hij wees op de telling van mijn dagen, alsof ze met precisie waren gemarkeerd voordat je werd geboren. Jezus: Ik wist reeds hoeveel jaar je zou leven.

Ik vroeg mij af hoe ik de tijd die mij was gegeven had besteed. Ik besefte dat elke seconde telt, niet alleen voor wat we hier doen, maar ook voor wat we daarna met ons meedragen. Het was onmogelijk om geen groeiende urgentie te voelen. Het leven was niet alleen een cyclus van geboren worden, groeien, werken en sterven, het was een voorbereiding op de eeuwigheid.

Terwijl Jezus aan mijn zijde liep ik merkte dat er geen haast was in zijn daden, maar een onvergelijkbare intensiteit. Het was alsof elke stap van Hem in perfecte harmonie was met een grotere waarheid een die niet kon worden ontkend of weerlegd. Hij openbaarde iets wat ik nooit had overwogen: de onmiddellijke staat van de ziel na de dood. Velen geloven dat er een lange wachttijd is waarin de geest over de aarde dwaalt maar wat Hij mij liet zien was compleet anders.

Zodra het leven eindigt is er een directe overgang naar de aanwezigheid van God of een bewuste scheiding, afhankelijk van de keuzes die in het leven worden gemaakt. Er waren geen grijze gebieden, geen tussenpersonen, alleen helderheid die mij als bliksem trof. Mijn geloof dat het leven na de dood iets vaags ver weg was brokkelde af. Ik voelde het als een absolute zekerheid.

De dood was slechts het begin van een veel echter en gedefinieerder bestaan. Toen liet Jezus mij iets nog verbazingwekkender zien. Vóór ons verscheen een grens van licht. Het was geen fysieke grens, maar een ruimte waar zielen ontvingen wat ze in hun leven hadden gekweekt. Degenen die hun leven aan Hem hadden gegeven werden verwelkomd in een omgeving van vrede die ik niet met menselijke woorden kan beschrijven.

Er was muziek maar niet het soort muziek dat wij kennen. Het was meer als een kosmische harmonie, iets dat de ziel binnendrong en alle angst onderdrukte. Deze zielen werden door engelen zachtjes en eerbiedig naar een staat van absolute rust geleid. Aan de andere kant zag ik ook wat er gebeurt met degenen die de waarheid verwierpen. Er was pijn maar niet alleen fysiek, het was een pijn van de ziel, een volledig bewustzijn van alles wat verloren was. De woorden van Hebreeën 9:27 klonken krachtiger dan ooit en zoals het voor de mens is beschikt om eenmaal te sterven en daarna het oordeel komt, was er de realiteit dat het oordeel geen verre dreiging was maar een onmiddellijke en onontkoombare gebeurtenis. Het volgende visioen was nog intrigerender en uitdagender voor mijn beperkte geest.

Jezus liet mij taferelen zien die één van de grootste misvattingen is waarin de mensheid vaak gelooft: de mythe van de geesten van de doden die over de aarde dwalen. Ik zag mensen in hun woningen praten met stemmen die beweerden die van overleden familieleden te zijn. Ik zag mensen die spirituele begeleiding zochten van mediums, van gidsen die beloofden om geliefden te channelen. Maar terwijl dit gebeurde was de waarheid recht voor mijn ogen. Het waren niet de doden die ze zagen of hoorden. Het waren gemaskerde entiteiten, zorgvuldig vervaardigde misleidingen.

Jezus legde uit dat Satan en zijn demonen zichzelf vermommen en de pijn en het verdriet van mensen gebruiken om hen weg te leiden van de ware boodschap van het Evangelie. Het was een schokkende openbaring. Daarna werd ik naar een plaats geleid dat nog donkerder leek, was het als een diepe vallei, een ruimte gehuld in dichte duisternis, maar geen gewone duisternis. Het was een soort somberheid met een gewicht dat de ziel op een verstikkende manier leek te omhullen. Ik zag daar zielen, sommigen huilend, anderen in volledige stilte, maar allen volledig bewust.

Jezus legde uit dat die plaats niet de ultieme Hel was die in Openbaring wordt beschreven, maar een tijdelijke staat, een plaats van scheiding vóór het Laatste Oordeel. Het was Hades, waar zielen die de waarheid verwierpen, wachtten op de dag des oordeels. Wat me het meest raakte, was het besef dat die zielen precies wisten wat ze verloren hadden. Ze waren zich volledig bewust van hun keuze om Christus te verwerpen en de meest ondraaglijke pijn was de wetenschap dat de beslissing aan hen was toebedeeld. Er was geen bedrog, geen excuus. Het bewustzijn was compleet en daar voelde ik meer dan ooit het gewicht van hoe onze keuzes hier op aarde onze eeuwige bestemming bepalen.

Terwijl ik toekeek, liet Jezus me een ander aspect zien dat ik nooit had overwogen: het snijpunt tussen genade en gerechtigheid. Hij openbaarde dat Gods oordeel, hoewel gevreesd, in feite de hoogste manifestatie is van Zijn volmaakte gerechtigheid. Elke actie, gedachte en beslissing wordt met volledige helderheid gezien. Bij God, en Hij is nooit betrokken bij Zijn evaluatie. Daar begreep ik iets dat me deed trillen en me diep klein deed voelen. We dragen de illusie met ons mee dat we God kunnen bedriegen of dingen voor Hem kunnen verbergen, maar dat is onmogelijk.

Ik zag daden die ik triviaal vond of die ik reeds vergeten was, helder aan het licht komen. Het was geen automatische veroordeling, maar een kristalheldere presentatie van hoe mijn leven was geweest. Jezus was er echter niet om me te verpletteren met schuldgevoelens, maar om me te laten zien dat Gods gerechtigheid onlosmakelijk verbonden is met Zijn barmhartigheid. Hij legde uit dat degenen die op Hem vertrouwen dat oordeel niet hoeven te vrezen, omdat Hij de prijs reeds op dezelfde manier heeft betaald. Ik werd ertoe gebracht om één detail te overdenken. Ik had tijd altijd genegeerd. Ik zag hoe tijd, die voor mij een opeenvolging van dagen, weken en jaren is, eigenlijk een heilig geschenk is.

Ik had tijd altijd behandeld als iets gewoons, iets dat we naar believen hebben, maar daar begreep ik dat elk moment telt. Jezus liet me taferelen uit mijn leven zien waarin ik uren verspilde aan nutteloze afleidingen en kansen liet liggen om iets betekenisvols te doen. Maar Hij liet me ook de momenten zien waarop ik, zelfs zonder het te beseffen, ervoor koos om hulp en troost te bieden. Toen besefte ik hoezeer we de waarde van een beslissing die met liefde wordt genomen, onderschatten. In de eindtijd is dat een van de grootste gaven die we op aarde ontvangen. De manier waarop we die gebruiken, bepaalt de eeuwige impact van ons bestaan. Deze waarheid was één van de pijnlijkste om te accepteren, maar ook een van de meest bevrijdende.

Toen de openbaringen doorgingen, nam een ​​vraag bezit van mijn gedachten. Ik herinnerde me een Bijbels verhaal dat me altijd had geïntrigeerd, namelijk dat van het medium van Endor en de verschijning van de profeet Samuel. Het was niet iets waar ik vaak over nadacht, maar op dat moment was het alsof die twijfel het enige was dat ik nog moest begrijpen. Ik vroeg het Jezus rechtstreeks en zijn antwoord was zowel eenvoudig als transformerend. Hij legde uit dat het een uitzondering was die door God was toegestaan, een unieke gebeurtenis met een duidelijk doel. Het was geen regel, noch iets dat opnieuw zou gebeuren. God had Samuel toegestaan ​​zich te manifesteren om een ​​specifieke reden, en niet omdat dit soort communicatie normaal of gewenst was.

(De geestenbezweerster van Endor of dodenbezweerster van Endor, ook wel de heks van Endor, is een verder naamloze vrouw in de Hebreeuwse Bijbel. Op verzoek van koning Saul van het koninkrijk Israël riep zij de geest op van de kort daarvoor overleden profeet Samuel. Het verhaal staat in 1 Samuel 28.)

Dat antwoord bracht me een vrede die ik niet had verwacht. Het was een herinnering dat God soeverein is en dat zelfs in de vreemdste gebeurtenissen zijn hand de controle heeft. Toen kwam het meest opvallende moment van de hele ervaring. Jezus stopte voor me en keek me rechtstreeks aan. in mijn ogen en zei: "Ik heb je teruggebracht om te getuigen."