13/5 Ze vertelde de waarheid in de Hel - Great miracles avenue

Rose Edison: Mijn geest werd gekweld door het nieuws over de toenemende beperkingen op religieuze bijeenkomsten over de hele wereld en het Verenigd Koninkrijk, dat zijn eigen speciale benadering heeft voor iedereen die over Christus spreekt. Ik had het nieuws gehoord over de meer dan 700 antichristelijke haatmisdrijven die vorig jaar in het Verenigd Koninkrijk werden gemeld. Sommige daarvan waren gewelddadig, andere waren subtiel, zoals beledigingen, vandalisme of bedreigingen. Maar wat me het meest trof, was hoe normaal het nu voor mensen leek.

Vijandigheid jegens christenen was gewoon een onderdeel van het dagelijks leven geworden. Toen las ik over een christelijke lerares die werd ontslagen omdat ze een Bijbelvers online had geplaats. Het was niet eens op een kansel gepredikt of op een straathoek geroepen. Het was gewoon een vers dat stilletjes op een persoonlijke pagina was gedeeld en dat was genoeg om haar haar job te kosten. In een ander rapport werd melding gemaakt van christenen die bankdiensten werden ontzegd en die werden onderzocht omdat ze standpunten uitten die vroeger als een fundamentele Bijbelse waarheid werden beschouwd.

Dat alles drukte zwaar op me. De stilte van het publiek en de manier waarop mensen het zelfs in de kerk lijken te vermijden om erover te praten. Ik kon het gevoel niet van me afschudden dat er iets snel veranderde, sneller dan we klaar voor waren. Dat is wat leidde me tot gebed en vasten, niet omdat ik antwoorden had, maar omdat God voor Zijn geliefden moest zorgen. Het was in dit seizoen dat mijn ervaring plaatsvond. Ik werd uit mijn lichaam weggetrokken. Een luchtstroom omringde me terwijl ik door wat een lange, donkere tunnel leek reisde. Naarmate ik dieper ging, werd de lucht steeds heter en zwaarder.

De duisternis werd af en toe verbroken door verre flitsen van roodachtig licht. De tunnel leek eindeloos, maar toch voelde ik geen angst, alleen een vreemde zekerheid dat ik ergens naartoe werd gebracht. Uiteindelijk kwam ik in een enorme, schemerige kamer die zich uitstrekte tot voorbij wat mijn ogen konden waarnemen. Wat me meteen trof, waren de geluiden, gekreun en geschreeuw van alle kanten, smeekbeden om genade en water, uitingen van spijt die zo diep waren dat ze mijn hart deden pijn. Het waren authentieke geluiden van zielen in oprechte angst die spijt betuigden.

Toen zag ik iemand naast me verschijnen, lang en gehuld in wat leek op stromend licht, hoewel ik zijn gelaatstrekken niet duidelijk kon onderscheiden. Er was een zachte autoriteit over deze gids die respect afdwong zonder angst op te wekken. Toen ik me afvroeg waarom ik naar deze vreselijke plek werd gebracht, legde hij uit met een stem die rechtstreeks tot mijn gedachten sprak dat ik daar was door de instructies van de Koning der Koningen. Het pad dat we bewandelden leek zichzelf voor ons te organiseren. Ik zag andere zielen instinctief opzijgaan.

Ik merkte dat in tegenstelling tot de fysieke wereld deze plek niet was gerangschikt op geografie, maar op iets anders, misschien op het soort geleefde levens of gemaakte keuzes. Zielen met soortgelijke spijt leken bij elkaar gegroepeerd, hoewel ik de volledige organisatie ervan niet kon begrijpen. Tussen de talloze lijdende zielen stopten we bij een bepaald gedeelte waar een vrouw alleen zat op wat leek op de overblijfselen van een troon, maar in tegenstelling tot de anderen die rusteloos bewogen in hun angst, zat deze vrouw daar en schreeuwde van de pijn, maar ondanks haar verdrietige en pijnlijke uiterlijk had ze haar koninklijke houding niet verloren.

Ik zag koningin Elizabeth II. Ik was geschokt omdat ik niet had verwacht iemand als zij op deze plaats te zien. Ik dacht dat mensen met een hogere autoriteit in de wereld anders werden behandeld, maar op deze plaats was iedereen gelijk. Ze zag er nog steeds uit als een koningin, maar ze werd bespot door de entiteiten van de Hel. Na een paar momenten van stilte hief ze langzaam haar hoofd op. Haar ogen waren wijd open met een mengeling van pijn, spijt en wanhoop. Toen ik dichterbij kwam, voelde ik de hitte toenemen, hoewel het me minder leek te raken dan haar. Toen begon ze te praten.

Er kwamen geen woorden uit haar mond zoals mensen spreken, maar ik kon onderscheiden wat ze zei. Ze vertelde me over haar 70 jaar en 214 dagen. Hoe haar naam synoniem was geworden met rechtvaardigheid en culturele vooruitgang in haar koninkrijk. Historici hadden haar heerschappij gevierd als een gouden eeuw van kunst, architectuur en het uitbreiden van handelsbetrekkingen. Haar volk had standbeelden ter ere van haar opgericht toen ze leefde en generaties schoolkinderen was geleerd haar te vereren. Ze dacht na over hoe betekenisloos al die aardse glorie was geworden in haar huidige staat.

De rijkdom die ze had verzameld, de macht die ze over miljoenen had uitgeoefend, de aanbidding van haar onderdanen.Het prachtige paleis dat ze had gebouwd Alles was zo substantieel als ochtendmist in het licht van de eeuwigheid. Met duidelijke pijn in haar uitdrukking openbaarde ze dat tijdens haar regering haar koninkrijk slechts de schijn van geloof had behoude. Terwijl hun ceremonies gebeden omvatten, hun valuta religieuze symbolen bevatte en staatsevenementen werden gezegend door geestelijken, was het allemaal slechts traditie zonder inhoud. Achter paleisdeuren beschouwden de koninklijke familie en hun naaste adviseurs religieuze devotie met cynisme en zelfs spot. Geloof werd niet gezien als waarheid die moest worden omarmd, maar als een nuttig instrument om de sociale orde te handhaven en de loyaliteit van het gewone volk te verzekeren.

Ze legde uit hoe haar familie in de privévertrekken van het koninklijk paleis een specifieke haat jegens het christendom koesterde. Ze openbaarde hoe haar bestuur subtiele beleidswijzigingen had doorgevoerd die geleidelijk de echte religieuze vrijheden beperkten. Deze begonnen onschuldig met regelgeving over wanneer en waar erediensten konden plaatsvinden. Geluidsvoorschriften die van invloed waren op traditionele religieuze oproepen en kerkklokken en bestemmingsplannen die het bouwen van nieuwe gebedshuizen steeds moeilijker maakten.

Elke beperking ging gepaard met redelijk klinkende rechtvaardigingen over openbaar gemak, stadsplanning of culturele harmonie. In de loop van de tijd breidden deze beperkingen zich uit in omvang en ernst. Ze gaf toe dat de ware motivatie achter dit beleid was dat vroom geloof haar autoriteit bedreigde. Ze verlangde een koninkrijk waar niets, zelfs God niet, boven de kroon stond. Ware gelovigen met hun trouw aan iets hogers dan de troon vertegenwoordigden een uitdaging voor de absolute macht, zelfs als ze zich nooit rechtstreeks tegen haar uitspraken. Wat begon als politieke opportuniteit werd uiteindelijk een persoonlijke overtuiging.

Ze had zichzelf ervan overtuigd dat religieuze devotie een achterhaald concept was dat verlichte heersers geleidelijk moesten afschaffen door middel van subtiele sociale manipulatie in plaats van directe confrontatie die martelaren en verzet zou kunnen creëren. Ze beschreef een progressie die begint met het reguleren van religieuze uitingen onder het voorwendsel van openbaar belang of sociale harmonie.

Dit wordt gevolgd door het beperken van geloof tot steeds meer private ruimtes, waardoor het wordt verwijderd uit het openbare leven en discours. Ze sprak over specifieke ontwikkelingen die ik waarschijnlijk zou zien als deze patronen voortduurden. Gelovigen zullen geleidelijk worden uitgesloten van bepaalde beroepen en leiderschapsposities. Religieuze scholen zullen worden gedwongen om de kern van hun leer te veranderen of heilige teksten te sluiten. Ze zullen worden beperkt omdat ze schadelijke ideeën bevatten. Uiteindelijk zullen kinderen worden gecontroleerd en mogelijk worden verwijderd uit huizen waar ouders religieuze concepten onderwijzen die als onverenigbaar met de nieuwe sociale consensus worden beschouwd.

Op dit punt zag ik haar handen trillen. Ze beschreef hoe ze in haar laatste jaren een systeem van informanten had opgezet om religieuze bijeenkomsten te melden die niet voldeden aan de koninklijke regels. Burgers werden aangemoedigd om vrome gelovigen met argwaan te bekijken. Kinderen kregen een herziene geschiedenis te horen die de rol van geloof in de ontwikkeling van de natie minimaliseerde. Dit alles gebeurde niet door dramatische vervolging, maar door een geleidelijk proces. Ernstig geloof leek eerst onnodig, vervolgens onredelijk en uiteindelijk onwenselijk.

Haar laatste boodschap leek niet alleen aan mij gericht, maar aan iedereen die deze ervaring zou horen. Ze smeekte mensen om anders te kiezen dan zij deed, om Christus te kiezen om Hem vandaag te kiezen. Morgen is aan niemand beloofd. Ze zou alles geven voor nog een kans om voor Jezus te knielen als Heer. Degenen die nog leven, hebben deze geweldige kans om zich te bekeren en verlossing te zoeken. Na deze uitspraken kwam ik weer bij mezelf.