8/5 President Ibrahim Traore’s schokkende boodschap - Pan-African Dreams

Aan zijne Heiligheid Paus Leo XIV: Ik schrijf u niet vanuit een paleis, noch vanuit het comfort van buitenlandse ambassades, maar vanuit de grond van mijn vaderland, het land van Burkina Faso, waar stof zich vermengt met het bloed van onze martelaren en de echo's van de revolutie luider zijn dan het gezoem van buitenlandse drones boven mijn hoofd. Ik schrijf u niet als een man die goedkeuring zoekt, noch als iemand die verstrikt is in diplomatieke beleefdheden. Ik schrijf u als een zoon van Afrika, gewond maar ongebogen. U bent nu de geestelijke vader van meer dan een miljard zielen, waaronder miljoenen hier in Afrika.

U erft niet alleen een Kerk, maar een nalatenschap. En in dit moment van overgang, terwijl witte rook nog steeds boven de daken van het Vaticaan hangt, moet ik deze brief over zeeën en zand, voorbij goden en poorten, rechtstreeks naar uw hart sturen, omdat de geschiedenis het eist, omdat de waarheid het dwingt, omdat Afrika, de gewonden en de opstandelingen, uw Heiligheid gadeslaat. Wij Afrikanen kennen de kracht van het kruis. We kennen de hymnes, de gebeden, de litanieën.

We hebben kerken gebouwd met eigen handen en ons geloof verdedigd met ons bloed, maar we kennen ook een andere waarheid: dat te veel mensen liever begroeven, dat de Kerk soms naast kolonisten liep, dat terwijl missionarissen voor onze zielen baden, soldaten onze landen bezetten, dat terwijl uw voorgangers over de Hemel spraken, onze voorouders op aarde geketend waren en zelfs nu, in deze zogenaamde moderne tijd, voelen we de ketenen nog steeds.

Niet van ijzer, maar van stilte, van onverschilligheid, van geopolitieke spelletjes die in heilige schaduwen worden gespeeld. Daarom vraag ik in naam van de moeders die op zandvloeren bidden en de kinderen die met lege magen de catechismus volgen, zal uw pausschap anders zijn? Bent u de Paus die Afrika niet als een periferie ziet, maar als het profetische centrum? Bent u de Paus die niet alleen sloppenwijken bezoekt voor fotomomenten, maar die het aandurft om met woede te spreken tegen de krachten die die sloppenwijken permanent maken? Ziet u uw Heiligheid? Ik ben een man gevormd door oorlog, niet door rijkdom. Ik ben niet door westerse instellingen klaargestoomd voor politiek.

Ik heb geen diplomatie geleerd in Parijs. Ik heb geleerd leiderschap te verankeren onder de mensen, waar pijn leraar is en hoop verzet. Ik leid een natie die door de wereld aan de kant werd geschoven totdat ze weigerde te zwijgen. Onw werd verteld dat we te arm waren om onafhankelijk te zijn, te zwak om soeverein te zijn, te instabiel om weerstand te bieden, maar ik vertel u dit met de donder van voorouders in mijn stem, we zijn klaar met het vragen om toestemming om te bestaan, we zijn klaar met het smeken om goedkeuring van machten die onze mineralen exploiteren terwijl moraliteit wordt gepredikt en we zijn er helemaal klaar mee om te zien hoe wereldwijde spirituele leiders hun ogen afwenden van de kreten van Afrika omdat de politiek ongelegen komt.

Uwe Heiligheid, ik spreek nu niet alleen voor Burkina Faso, maar voor een continent dat te lang is gepatroneerd, Afrika is geen continent van medelijden, we zijn een continent van Profeten. Profeten die werden gevangengezet, verbannen en vermoord omdat ze het waagden het rijk uit te dagen, en nu u de ring van St Petrus draagt, zult u dan het pad van de profeten bewandelen of zult u ook een gevangene van de politiek zijn?

We hebben geen meer clichés nodig, we hebben geen meer gedachten en gebeden nodig, terwijl westerse bedrijven uranium uit Nigeria halen, goud uit Congo onder gewapende bewaking. We hebben geen diplomatieke neutraliteit nodig, terwijl Afrikaanse jongeren verdrinken in de Middellandse Zee op de vlucht voor oorlogen die ze niet zijn begonnen, gevoerd met wapens die ze niet hebben gemaakt. Er is geen behoefte aan zoetsappige verklaringen terwijl de Afrikaanse soevereiniteit achter gesloten deuren in Brussel, Washington en Genève wordt geveild.

Wat we nodig hebben is een Paus die de moderne Herodus benoemt die tegen economische rijken tekeer zal gaan net zoals de Kerk ooit tegen het communisme tekeerging. Iemand die zonder excuses zal zeggen dat het een zonde is voor naties om te profiteren van de vernietiging van Afrika. U kent de leringen van Christus, U weet dat Hij de tafels van geldwisselaars omverwierp, U weet dat Hij zei “gezegend zijn de vredestichters“. Maar Hij heeft nooit “gezegend zijn de tevredenstellende mensen“ gezegd. Daarom vraag ik u, wilt u zich uitspreken tegen het stilzwijgen van Frankrijk en zijn schaduwoperaties in de Sahel?

Wilt u de wapendeals veroordelen die proxy-oorlogen in onze woestijnen en bossen aanwakkeren ? Wilt u de hebzucht benoemen die zich in liefdadigheid hult? De diplomatie die imperialisme en vredesbesprekingen verhult? Omdat we het zien gebeuren. Wij beleven het, Uwe Heiligheid. Ik vraag u niet om Afrikaan te zijn, ik vraag u om mens te zijn, om moreel te zijn, om dapper te zijn, omdat moed, echte moed, niet het zegenen is van de machtigen. Het is het verdedigen van de machtelozen. Als het iets kost, laat me duidelijk zijn: het Vaticaan heeft rijkdom die de verbeelding te boven gaat.

Kunst die onbetaalbaar is, toegang over grenzen heen. Maar ware macht wordt niet gemeten in schatten achter marmeren muren, maar ware macht wordt gemeten in de moed om onrecht te confronteren zelfs als het gekleed gaat in een maatpak met diplomatieke geloofsbrieven en eem brede glimlach. Uwe Heiligheid de wereld staat op een rand van de afgrond. Afrika, dit gehavende en prachtige continent, kijkt niet alleen van onderaf toe, we klimmen, we bloeden, we stijgen en we durven vragen te stellen die luider klinken dan het canoniek recht. Waar was de Kerk toen onze Presidenten werden omvergeworpen door huurlingen die door het buitenland werden gesteund?

Waar was de Kerk toen onze jeugd werd ontvoerd en geïndoctrineerd in oorlogen die werden gefinancierd door landen die zich voordoen als vredestichters? Waar was de Kerk toen onze valuta's instortten, toen het IMF onze economieën wurgde? Toen onze leiders werden gestraft omdat ze voor soevereiniteit kozen boven onderwerping? Vertel ons niet dat we moeten vergeven, terwijl de zweep nog steeds in handen is van de misbruiker. Vertel ons niet dat we moeten bidden, terwijl onze gebeden worden beantwoord met drone-aanvallen.

Spreek niet over vrede zonder de Profeten van de oorlog te noemen, want stilte, Uwe Heiligheid, is niet langer heilig en neutraliteit is niet langer nobel, als u de herder van deze wereldwijde kudde zou moeten zijn. Hoor dan deze oproep uit het stof van Oadugu. Wij zijn ook uw schapen maar we grazen niet rustig in de velden. We marcheren in de straten, we sterven aan het front, we herrijzen uit de as met vuur in onze botten en de Schrift in onze mond.

We vragen niet om liefdadigheid, we eisen gerechtigheid en gerechtigheid moet beginnen met de waarheid. De waarheid die het Christendom in Afrika heeft is zowel een bom als een mes geweest. De waarheid dat de Kerk onze geesten heeft gevoed terwijl ze er niet in slaagde onze lichamen te beschermen. De waarheid dat verlossing zonder afrekening een halve waarheid is en een halve waarheid heeft nooit naties genezen. Uwe Heiligheid, u zit nu op de stoel van St-Petrus maar bedenk dat Petrus Christus drie keer heeft verloochend, voordat de haan kraaide. Laat de geschiedenis niet zeggen dat de Kerk Afrika opnieuw heeft verloochend.

Laat de haan in het Vaticaan luid en duidelijk kraaien. Laat het het geweten van kardinalen en koningen ontwaken. Laat het weerklinken door de gangen van de macht waar mannen in gewaden en mannen in uniformen stilte inruilen voor invloed. Laat het een nieuwe dageraad aankondigen, niet alleen voor de Kerk maar voor de wereld, want hier in Afrika zijn we niet bang voor de dageraad, we creëren deze. We zijn de zonen en dochters van Sankara, Lumumba, Nkrumah en Biko. We dragen de Schrift in één hand en de herinnering aan revolutionairen in de andere.

We hebben geleerd te bidden en te protesteren met dezelfde adem en we vragen: zal uw Pausdom met ons meelopen? Wilt u ons ontmoeten in onze pijn, niet alleen in onze kerkbanken. Zult u God herkennen in onze honger? Christus in onze chaos? De Heilige Geest in onze strijd? Want als het nu niet zo is, wanneer dan wel? Als het niet zo is en als de Kerk vrede blijft prediken terwijl ze de machinerie van onderdrukking negeert, welk evangelie is er dan nog om in te geloven? Ik zeg dit niet met woede, maar met heilige urgentie. Wij zijn een volk op het kruispunt van profetie en politiek en de tijd van Afrika komt niet meer, het is hier.

Wij zijn het verhaal aan het herschrijven en de toekomst aan het hervormen. De waardigheid die ons is ontzegd door eeuwen van buitenlandse overheersing en geestelijke manipulatie te herwinnen. De Kerk moet beslissen waar zij staat ten opzichte van de machten die hier zijn, ten opzichte van de mensen die bloeden. Ik schrijf deze brief niet om te veroordelen, ik schrijf hem om u uit te nodigen, Uwe Heiligheid uit te nodigen tot een diepere solidariteit, tot een solidariteit die op blote voeten loopt met de armen, die de waarheid durft te spreken in Rome, net zo stoutmoedig als in Rwanda, die de heiligen benoemt, niet alleen door wonderen, maar door hun toewijding aan gerechtigheid.

Wij wachten op uw stem, niet vanaf balkons, maar vanuit loopgraven en vanuit favella’s, uit vluchtelingenkampen, van achter de tralies van politieke gevangenissen waar de waarheid wordt opgesloten, want alleen die stem, uw stem, kan de stilte verlossen. En als u durft het uit te spreken zal Afrika niet alleen naar u luisteren, maar ook de wereld. Getekend Kapitein Ibrahim, inwoner van Burkina Faso, zoon van Afrika, dienaar van soevereiniteit