6/2 Het visioen van Massimo Coppo, eremiet van Assisi, over euthanasie - Mother & Refuge

Eremiet Massimo Coppo trok van leer tegen de legalisering van euthanasie, die zich als een vloedgolf over de hele wereld verspreidt. Voorstanders van deze wetten gebruiken wat hij het masker van goedheid en mededogen noemt om mensen ervan te overtuigen dat het alleen van toepassing zal zijn in extreme gevallen van ondraaglijke pijn of terminale ziekten waar geen uitweg meer is, maar vervolgens uitgebreid naar steeds meer gevallen. In landen zoals Canada of België, wat begon als een oplossing voor lijdende patiënten werd binnen enkele jaren gevraagd om mensen te omvatten met depressie of een handicap en zelfs ouderen die gewoon zeggen dat ze het leven beu zijn.

Terwijl het systeem niet langer streeft naar verlichting van lijden, maar de patiënt wil elimineren om kosten te besparen en verantwoordelijkheden af ​​te wentelen. Een valstrik waarin de taal van vrijheid gebruikt wordt om een ​​collectieve overgave aan de dood en een absolute verlating van de zwaksten in de samenleving te verbergen.Dan lanceert de eremiet een vernietigende beschuldiging tegen de transformatie van de moderne geneeskunde, die is veranderd van een kunst om levens te redden in een structuur die de dood faciliteert. De professionals die deze wetten uitvoeren, worden wittejas- huurmoordenaars genoemd.

Deze artsen treden niet langer op als genezers, maar als doodwerkers die opereren onder de bescherming van een oneerlijke legaliteit. En hij hekelt ook de lichtzinnigheid waarmee families het einde van hun dierbaren regelen. Familieleden organiseren de dood van een familielid alsof het een andere gebeurtenis op hun agenda is. De dag en het tijdstip van overlijden worden gepland met een kilheid die angst inboezemt, omdat het idee dat een persoon wordt overgeleverd aan een moordenaar verloren is gegaan. Deze mentaliteit verandert huis en ziekenhuis in gevaarlijke plaatsen waar de zwaksten geen toevlucht meer vinden, maar een stille druk ervaren omdat ze een last zijn geworden.

Voor hem is de uitbreiding van de wetten die euthanasie toestaan ​​het hoogtepunt van een wereldwijde rebellie. Het is onderdeel van een complex geheel van moderne ideologieën die de band tussen mens en schepper definitief willen verbreken. Net als de ideologie van gender, is het een poging van de mens om zijn eigen aard te herdefiniëren en een parallelle realiteit te creëren waarin hij de enige soeverein en de absolute eigenaar van de waarheid is. En wanneer de mens wetgeving over de dood vaststelt, wil hij God de autoriteit over het begin en het einde van het leven ontnemen.

Deze rebellie manifesteert zich in een intellectueel overleven dat alles wat met natuurwetten te maken heeft, verwerpt en het lichaam beschouwt als slechts een bezit dat kan worden afgeworpen wanneer het niet langer aangenaam is. We leven in een totale afvalligheid waar naties hebben besloten dat het evangelie iets achterhaalds is dat niet langer de menselijke wetten zou moeten bepalen, en dat we vrede en een oplossing voor onze problemen kunnen bereiken door middel van technologie en de uitroeiing van zwakheid. En een van de opvallende punten van de boodschap van Maximo is zijn waarschuwing over wat er gebeurt een seconde nadat het dodelijke medicijn zijn werking begint te doen.

Hij vertelde over een persoonlijke mystieke ervaring door middel van een diepe droom van helderheid die de werkelijkheid overstijgt, waarin hij zichzelf zag sterven en zijn fysieke verschijningsvorm zag verlaten. In dit bovennatuurlijke visioen ontdekte hij dat hij na zijn laatste ademtocht nog steeds volledig levend was met een mentale helderheid die hij nooit op aarde had ervaren. Er was geen duisternis of vergetelheid, maar hij bevond zich naakt voor de waarheid, wat bewees dat de ziel een levend wezen is dat niet kan worden uitgedoofd door welke chemische stof dan ook. Maar velen geloven dat wanneer je sterft, het lijden voorbij is en het bewustzijn oplost in niets.

De spirituele werkelijkheid is echter radicaal anders. Wie hulp zoekt bij het sterven om aan de pijn te ontsnappen, zal zich plotseling wakker zien en voor het oordeel van Jezus Christus staan. En op dat moment zal de persoon begrijpen dat hij zijn probleem niet heeft opgelost, maar dat hij het op onherstelbare wijze heeft verergerd door zich voor de schepper te presenteren nadat hij een doodzonde heeft begaan. Hij zei dat het woord euthanasie topologisch gezien een goede dood betekent, maar dat de moderne wereld dit concept heeft verdraaid om er een daad van rebellie en wanhoop van te maken.

De ware goede dood is niet de dood die men zoekt door middel van een medicijn om lijden te vermijden, maar de dood die geleefd wordt in een totale overgave aan de wil van de Vader. Jezus zocht op Golgotha ​​geen snelweg of verdoving om te ontkomen aan de pijn van Zijn offer, omdat Hij wist dat in het lijden de redding van de hele mensheid gerechtvaardigd werd. Door de woorden uit te spreken: "Vader, in Uw handen vertrouw ik Mijn geest." leerde Christus ons dat het einde van het leven geen hygiënisch proces is, maar een heilige daad van terugkeer naar de Schepper.

En de wereld is vergeten dat lijden een verlossende waarde heeft en dat God nooit toestaat dat een beproeving onze kracht overwint als we met Hem verbonden blijven. Het kruis verwerpen door euthanasie is de laatste kans op reiniging en een getuigenis van geloof verwerpen, die ons op deze aarde wordt geschonken. Daarom benadrukt de eremiet dat de christen niet bang moet zijn voor pijn maar voor het verlies van genade. Want de ware tragedie is niet lijden in een ziekenhuisbed, maar jezelf presenteren voor het goddelijk oordeel, nadat je ​​de gave van het leven hebt veracht. De huidige mensheid is als iemand die begint met kaarten spelen terwijl zijn huis in brand staat.

In deze geestelijke blindheid proberen instellingen en regeringen de bevolking af te leiden met triviale zorgen, terwijl ze wetten aannemen die levens bedreigen. In Europa wordt gesproken over het samenstellen van overlevingspakketten voor mogelijke oorlogen of rampen. Terwijl aan de andere kant de uitroeiing van burgers in ziekenhuizen wordt gefaciliteerd. Dit geeft aan dat we geconfronteerd worden met een ware euthanasie van een beschaving die besloten heeft geestelijk te sterven. Het is een staat van collectieve dronkenschap waarin vermaak en consumptie dienen om het bewustzijn te verdoven en dat we de ineenstorting van onze meest fundamentele waarden niet beseffen.

Nadat God uit de publieke sfeer is verbannen, is de moderne mens overgeleverd aan zijn eigen angsten en aan een kwaadaardige propaganda die hem de dood aanbiedt alsof het een bevrijdende oplossing is. De eremiet van Assisi is een stem die schreeuwt in de woestijn en waarschuwt dat deze wetten van de dood profetische tekenen zijn van de eindtijd, van de ondergang van een beschaving die besloten heeft alle dijken van de natuurlijke en goddelijke wet te doorbreken. Het kwaad stroomt over omdat de mensheid de vrees voor God verloren heeft en de geestelijke bescherming heeft veracht die de vervulling van de geboden garandeerde.

En wanneer een samenleving besluit dat ze haar eigen burgers legaal kan doden, verliest ze alle morele autoriteit om vrede te vragen of bescherming tegen rampen. Daarom is er een vloedgolf van profetische visioenen die ons spreken over een zuivering voor een mensheid die doof is geworden voor de stem van de Heilige Geest en dronken is geworden van haar eigen arrogantie. Hij besluit met te zeggen dat de wetgevers en voorstanders die euthanasie presenteren als een overwinning op de vrijheid verantwoording moeten afleggen aan het goddelijke gerecht voor elk leven dat ze hebben helpen beëindigen.

Terwijl het systeem probeert het bewustzijn weg te spoelen door het te laten geloven dat de verantwoordelijkheid collectief is, waarschuwt hij dat het proces strikt individueel zal zijn. Degenen die met hun handtekening of hun stem de staat in staat hebben gesteld om beulen in te huren om de zieken te elimineren, zullen hun dood onder ogen zien in het licht van de waarheid die ze probeerden te verbergen met euforie en propaganda, omdat de geestelijke schade die ze aan zielen toebrengen een wond is die de geschiedenis overstijgt.