Archief

Even

Tussen twee buien door

De buitenlucht gaan snuiven

Het is nu echt niet guur

Ik zie wit en zwarte wolken

Over elkaar schuiven

Wat me opvalt

De kauwen zijn van de schoorsteen verdwenen

Ze zitten nu  tussen de lege takken van de bomen

In vergadering

Besprekend welke schouw

Ze de volgende keer zouden nemen

Een zwarte mereldame op het gras

Zoekend naar een regenworm

Op dit vroege uur

Het ruikt nog niet naar lente

Verre van

Toch voelde ik

De veranderende natuur.

.

Nodig zijn

Waar was je toen ik je zo nodig had

je was bij mij

En toch mijlen hier vandaan

Elke keer als ik je nodig had

Dreef je weg op een wolk van pijn

Ik kon dat zo moeilijk aan

Enkel de hoop

Dat het morgen beter zou zijn

Is wat ons laat leven

Na elke bittere slapeloze nacht

Weet ik dat je er morgen nog zal zijn

Je lacht me dan zo vriendelijk toe

En zegt :

" Hou moed nu moe..."

"Ik weet dat je me broodnodig hebt

Ik wil er zijn voor jou elke dag van mijn bestaan

Al weten wij beiden maar al te goed

Dat ook het leven op houd

Zonder onze wil

Je zal dan weten

Dat er vrienden zijn die om je geven

Dus nooit de moed om verder te leven

Opgeven"J.d.Z.

.

.

Een wonder

dat woord dat liefde noemt

Wij kunnen niet zonder

Toch word het steeds te weinig vernoemt

Af en toe eens zeggen

Ik zie je graag

Zo maar zonder wedervraag

Het zijn maar enkele woordjes

Om in je mond te leggen

Ze maken een wereld van verschil

Je kan die woorden zeggen tegen wie je wil

Je kind ,je man je moeder je vader

Zelfs tegen vrienden

Kan je het zeggen

Want ook hen heb je een beetje lief.