04/02/2012

Nog maar drie maanden thuis en alweer druk, druk, druk.  Naast mijn kineprogramma (nu toch al 40 minuten stappen en fietsen per dag),  moet ik er nu ook nog wat zangtraining bij doen (een half uur zingen per dag).  Ik ga sinds vorige week weer naar de repetities van het koor en dat was toch effe wennen.  Vroeger was ik een hoge sopraan (tot hoge sol zonder problemen).  Dat het zo hoog niet meer gaat, wist ik al langer.  Maar ik ben dus een volledige octaaf gezakt !  De gewone sol haal ik nog net maar de lage sol ook en dat is nieuw !  Heel eigenaardig maar wel leuk.  Nu ben ik dus een alt !  Da's niet alleen de andere kant van het koor en een notenbalk lager op de partituren maar dat is compleet andere muziek !  Nu moet het er mooi tussen klinken in plaats van hoog en helder erboven.  De alten zijn voor mij gelukkig geen vreemden, binnenkort allemaal vriendinnen hoop ik, ik ontdek nu de familietrekjes van de zussen  !  Daarom moet ik nu dus alle altpartijen instuderen, dat is nog eens een opdracht.  Voor nieuwe stukken is dat geen probleem, dat gaat gewoon tijdens de repetities, maar het gekende repertorium (de volle 36 lopende centimeters partituren en 't zijn er ondertussen al meer !).  Dat is wat anders !  Daar ga ik nu niet direct mijn volgende opdracht van maken.  Naarmate we oudere partituren hernemen, zal ik me daar wel op toeleggen en gaandeweg wordt ik dan een echte alt.  Met het oefenen stijgt mijn stembereik misschien nog wat en kom ik weer wat dichter bij de sopranen (daarom niet de hoge maar misschien toch wel de lage, met weer evenveel studiewerk vandien).  Daar zal ik toch maar eerst eens stevig over nadenken voor ik daaraan begin !  Carrière maken in Canzonetta, wie had dat nu ooit gedacht !  Dat is niet voor velen weggelegd (ben ik dan eentje van 'the happy fiew' ?)  Alhoewel happy, da's er nu ook weer wat over.  Als ancien van het koor heb ik dat er natuurlijk wel voor over.

28/01/2012 - 11 maanden na hersenbloeding valt de verlamming mij nog steeds het zwaarst.  Ik ben benieuwd of dat ooit weer lichter wordt naarmate het herstel vordert.  Het stappen gaat steeds beter(zegt mijn omgeving want zelf merk ik dat niet zo van dag tot dag).

Ik begin mijn verhaal na mijn revalidatieperiode in Pellenberg.  De 9maanden daarvoor was ik gehospitaliseerd en ziekenhuisverhalen vind ik net iets minder interessant, behalve dan dat zo'n revalidatie vrij zwaar is, gelukkig mocht ik in de weekends naar huis om effe uit te rusten en te bekomen van de geleverde inspanningen van de vorige week.  In de week krijg je allerhande therapieën van 10u 's morgens tot 5u 's avonds.  Dan snak je vrijdags naar het moment dat je kan vertrekken.  Mijn ontslag kwam net voor de eindejaarsperiode, vandaar onderstaande nieuwjaarsbrief die 2011 perfect samenvat :

Beste allemaal, zoals gewoonlijk, sta ik bij het begin van het nieuwe jaar weer met mijn wensen klaar.  Omdat 2011 zo’n bewogen (= bijna rampzalig) jaar voor ons was, kom ik deze keer niet toe met een kaartje vol rijmelarij, vandaar deze heuse nieuwjaarsbrief.  Op 28/02/2011, ging voor mij letterlijk het licht uit, na een hersenbloeding (waar mijn collega's net geen getuigen van waren).  Als bij wonder overleefde ik dit.   Naar het schijnt hebben ze mij een tijdje in kunstmatige coma gehouden tot de toestand zich in mijn rechterhersenhelft  stabiliseerde.  Na enkele weken en schedeloperaties ( een echte mijnenveld is dat nu met een heuse loopgraaf in het midden, goed dat er haar op staat, werd het mij duidelijk wat ik op het nippertje had overleefd.  Vermits wij een reis naar  Japan op stapel hadden staan, verwonderde het mij nog dat iedereen Nederlands sprak :”Dan zijn we toch niet vertrokken, dacht ik nog, spijtig, anders had ik zonder veel moeite verder Japans kunnen leren!”   Later kwam pas het echte besef aan wat ik ontsnapt was en hoe ik er aan toe was . Omdat veel bewegen heel belangrijk is voor CVA (Cerebral Vascular Accident) -patiënten heb ik mezelf een trainingsschema opgelegd van een half uur stappen en een half uur fietsen (hometrainer) per dag.  Daar doe ik elke week 5 minuten bij.  Verder gaan Marcel, mijn schat van een echtgenoot, steun en toeverlaat en ik meedoen aan Join2bike (zie website http: www//join2bike.be/ ).  Daarmee gaan we volgend jaar in juni de col du Galibier ( franse Alpen) op fietsen met een tandem.  Marcel laat zich voor de beklimming waarschijnlijk vervangen door een 'machinist' die dan met mij de berg oprijdt.  Nu ben ik herstellende van een zware verlamming van de linker lichaamshelft.  Na 10 maanden revalidatie kan ik weer korte stukjes  gaan met een stok.  En de rest zal nog wel volgen in de volgende 2 jaar (naar het schijnt).  Het eerste jaar heb ik gelukkig al overleefd (10 % haalt dat niet door een tweede cva).  Gelukkig is mijn geheugen nog in zeer goede staat en heb ik er mijn gevoel voor humor niet bij verloren.  Integendeel :  Lachen is nog altijd de beste medicijn !!!   Neem dat van mij aan !  Daar heb ik al veel dipjes mee overwonnen!  Jezelf niet opsluiten is nog zo iets wat ik iedereen kan aanraden die het moeilijk heeft!  En, zo vlug mogelijk de draad van je leven weer opnemen, als je kan !  Ondertussen heb ik de koorrepetities al kunnen hervatten.  Diegenen onder jullie, die mij wat beter kennen, weten dat ik een geboren optimist ben en nooit lang bij de pakken blijf zitten :  “Problemen zijn er om opgelost te worden!”, blijft nog altijd ons devies, ook nu, en Marcel , mijne man die alles kan, is hiervoor uiteraard de geknipte persoon om er mee zijn schouders onder  te zetten en voor alle mogelijke problemen en probleempjes  een oplossing te zoeken..  Gewoonweg HEERLIJK is dat.  Ik hoef hier geen opsomming te maken van alle hindernissen die we al overwonnen hebben.  Er zijn er zeker nog evenveel die  voor ons liggen, waar we nu nog geen vermoeden van hebben.  In alle geval binnen 8 jaar zal ik waarschijnlijk volledig hersteld zijn.  Net op tijd om op pensioen te gaan en te genieten van een mooie oude dag (zoals iedereen trouwens).  ‘t Zal allemaal een beetje anders zijn dan gedacht, maar we  maken ons sterk dat we samen héééél oud gaan worden en we zullen proberen het maximum eruit te halen.  Onze elektrische tandem is al besteld !
Desalniettemin onze beste wensen voor 2012!


Lieve en Marcel


P.S.: ik heb deze brief ondertussen al dikwijls herlezen om mezelf wat op te peppen.  Maar het klopt nog steeds is telkens weer de conclusie !
Ik kreeg hierop zeer uiteenlopende reacties van vrienden, kennissen en collega's van bewondering tot bijna ongeloof over mijn optimisme