Donderdag - 10/01/2013 - Mijne jongste wordt vandaag 23 jaar.  We hebben er net op tijd aan gedacht om deze dag niet onopgemerkt te laten verlopen.  Een zelfgebakken taart zit er deze keer niet in, maar taart zal er zijn.  EN de zon schijnt !  Ook net op tijd want ik was behoorlijk neerslachtig de laatste dagen.  Ik merk dat ik tegenwoordig meer last heb van regen-  en duister weer.  Vroeger viel dat minder op omdat ik toen geen tijd had om erbij stil te staan en nog mijn plan kon trekken en kon gaan en staan waar ik wilde.  Nu dat niet meer kan, liggen mijn kaarten helemaal anders.  Nu moet ik mij steeds meer schikken naar de omstandigheden en, wil ik Marcel niet teveel belasten met wat ík graag zou willen.  Gelukkig ben ik van het meegaande type en heeft Marcel veel oog voor mijn wensen en noden.  Ik heb gisteren vastgesteld dat een deel van mijn hoofdpijn veroorzaakt wordt door mijn bril.  Die drukt net boven mijn oor op de rand van het botluik, dat volgende maand vervangen wordt.  Hopelijk krijgen we dat nog rond vóór 07/02 en vinden we een montuur dat minder drukt boven de oren.  Nu heb ik ook gezien dat ik al 8 jaar met dezelfde glazen rondloop.  Ik moet dus eerst een ogentest laten doen.  En nieuwe brillenglazen zijn zo duur.  Maar als ik er toch iets moet aan doen, dan maar beter ineens tegoei !  Wie weet wat voor 'flashy' montuur ik vind!  Dan kan ik ons Magda misschien nog de loef afsteken en staan we allebei met onze nieuwe brillen te pronken op het concert van het koor 'eind februari' (bij leven en welzijn).  Dat wordt nog spannend.  Ik pik nog net een extra repetitie met het orkest mee op 03/02.  Op 06/02 moet ik dan naar het ziekenhuis om 's anderendaags geopereerd te worden en een kleine 3 weken later is het concert al.  Ik hoop dat ik het haal : in principe mag ik na 7 dagen weer naar huis, maar als het tegenvalt, wordt het wel krap.  Ik zal nog reclame kunnen maken maar of ik er zelf bij zal zijn, weet ik dus nog niet.  Ik zal al blij zijn als ik in het publiek kan zitten.  Ondertussen kan ik toch al mee oefenen want dat zou ik pas erg vinden als dat zou wegvallen.  Ik doe dat nu al bijna 30 jaar.  Dat is een deel van mijn leven.  Het koor helpt mij ook door mijn revalidatieperiode heen.  Ze zijn zo attent en tonen zoveel medeleven met alles wat onze familie overkomt de laatste tijd !  Nu nog wat wol zien vast te krijgen, zodat ik kan blijven breien (hint, hint !).  Vandaag kwam er gelukkig nog iemand langs met wol want mijn vorige opdracht is al goed gevorderd.  Ik zou nu niet graag zonder vallen.  Dat kan ik zelfs meenemen naar het ziekenhuis, dan heb ik daar ook iets om handen.  Er zijn al veel mensen die kaarsen voor mij branden en mij dat komen vertellen.  Wat maakt mij dat gelukkig.  Mij zo gesteund te weten door zovelen !  In mei wordt onze Mattias 26.  Dan zijn we weer aan 3, 6, 9 !  20 jaar geleden klonk dat zo leuk als ik de leeftijden van mijn kinderen opnoemde.  We worden toch echt al een dagje ouder : in oktober wordt Wim er al 30 !!!

Woensdag - 09/01/2013 - Nog 29 dagen tot mijn 2de schedeloperatie.  De spanning stijgt nu ik kan aftellen.  Ik slaap al een paar nachten minder goed.  Deze nacht was het toch beter dankzij wat valeriaan.  Dat werkt rustgevend waardoor het inslapen toch vlotter ging en ik werd pas echt wakker van mijn eigen wekker en niet die van Marcel !  De vorige 2 nachten had ik hooguit 4 uurtjes geslapen.  Daar word je niet fris en monter van en ik begon te piekeren.  Wat als de operatie slecht afloopt en ik kom er niet door ?  Ik probeerde er niet aan te denken.  De neurochirurgen zijn zo zelfzeker, er zal wel niks fout gaan, maak liever wat plannen voor nadien, maar dat lukte niet zo goed.  Ik heb één troost als er iets fout gaat, waardoor ik neurologisch achteruit zou gaan, mogen ze me niet tegen elke prijs erdoor halen.  Bij de opname voor de longembolieën in april heb ik dat geregeld.  Dat document zit in mijn dossier en mag niet genegeerd worden.  Dat is eigenlijk een hele geruststelling.  Ik ben mijn handicap nu wel gewoon maar die blijft toch zwaar om dragen en het ziet er niet naar uit dat daar plots veel beterschap in komt.  We zullen er maar weer het beste van hopen en vertrouwen op hun deskundigheid.  Het stappen gaat ondertussen al wat beter.  Het breien ook.  Er komen nog niet veel opdrachten binnen, spijtig genoeg.  Mensen realiseren zich ook niet dat ik alleen maar sjaals kan breien.  Ik doe dat ook maar met één hand.  Veel mogelijkheden geeft dat niet.  Dus geen sokken, truien, of ander moeilijker spul, met meer dan 2 priemen. 

Zondag was er een concert van het instaporkest van de plaatselijke harmonie.   Aangezien er enkele kinderen van koorleden in dat orkest zitten, hadden ze aan ons gedacht.  Zij concerteren elk jaar rond nieuwjaar ten voordele van een goed doel.  Deze keer was voor Join2Bike.  Een heel leuk initiatief en alle steun is welkom voor de uitbouw van de Fietsotheek.  Zij gaan nog een driewieler aankopen.  Die wil ik dan volgend jaar graag uitproberen want ik zie ons niet tot na ons 60ste met die tandem blijven rijden.  Het rijden is geen probleem maar het op en afstappen kan dat wel worden als wij een dagje ouder zijn.  Dan zou zo'n driewieler, waar ik gewoon rechtop op kan zitten, wel een oplossing zijn.  Dan kunnen we nog een tijdje langer samen fietsen.  Het was een geslaagd concert met enkele vrolijke intermezzi waardoor het leek alsof de namiddag toch niet zo grauw en duister was als de voormiddag.  De afwezigen hadden weer ongelijk !

Nieuwjaar 2013

Beste allemaal, bij het begin van mijn 2de jaar thuis heb ik weer niet genoeg aan een eenvoudig versje om jullie een gelukkig en gezond 2013 te wensen.  Aan allen die ons al hun wensen hebben overgemaakt : hartelijk dank en ook een goed jaar voor jullie.  Aan al de anderen : hetzelfde uiteraard!  Na een jaar thuisrevalidatie kom ik tot de volgende conclusie : in maart stond ik verder dan nu.  Toen stapte en fietste ik dagelijks 45 minuten.  In april moest ik dan met spoed weer naar Gasthuisberg omwille van enkele kleine bloedklontertjes in de longen en één groter in mijn linkerbeen.  Ze hadden de bloedverdunners geschrapt omdat ik toch zoveel beweging had maar vergaten dat ik ook nog aan de pil was omwille van overvloedig menstrueel bloedverlies (mede door die bloedverdunner).  Nu ben ik van de pil af maar de bloedverdunner moet ik blijven nemen zolang mijn been verlamd is (voor de rest van mijn dagen, denk ik, tenzij er een wonder gebeurt of de cardioloog van gedacht verandert).  Ik ben nog steeds niet in menopauze ondanks mijn 54 jaar (normaal gebeurt dat rond je 50ste, in dat geval was ik nu niet in deze toestand) maar het bloedverlies is nu toch onder controle. Ondertussen heeft de kinesiste een staptrainingsschema voor ogen dat begint met het versterken van de rugspieren om mijn houding = evenwicht te verbeteren.  Ik stap nog steeds op dezelfde manier als toen ik uit Pellenberg vertrok en daar zijn mijn kinesistes (ze zijn met 3) niet echt blij mee.  Nu moet ik opletten hoe ik zit : liefst flink rechtop zonder doorzakken of steun.  Alleen is dat laatste niet zo eenvoudig met die lamme arm.  Die steun ik dus wel om rechtop te kúnnen zitten.  Op deze manier spreek ik mijn rugspieren meer aan en dat zou mij dan helpen en sterker maken in voorbereiding op deftig leren stappen.  Toen mijn broer mij, na een jaar weer zag stappen, complimenteerde hij mij omdat ik dat zonder stok deed.  Het heeft ook zo zijn voordelen als je elkaar eens een hele tijd niet ziet.  Die mensen zien de evolutie beter en verrassen me dan met hun bevindingen.  Mijn tweede kinesiste is dan weer opgetogen over de evolutie van mijn linkerhand.  Ik kan mijn vingers al een klein beetje aansturen en krommen en lichtjes druk zetten op wat ik in mijn hand gestopt krijg.  Een vuist maken zit er nog niet echt in (armworstelen zeker niet) maar ik ben op goede weg. Mijn handkinesiste verkiest de lichte aanpak om mijn armspieren te versterken : horizontaal op tafel (= uitschakeling van de zwaartekracht).  Wat zang betreft is mijn stembereik met 4 tonen uitgebreid : nu haal ik de hoge mi t.o.v. de gewone la begin vorig jaar.   We zijn dus op goede weg.

2012 was ook een succes op sportief vlak : we zijn samen de Galibier op gefietst per tandem en met wat sympathieke hulp van onze meegereisde fanclub van het koor (toen onze batterij voor de laatste 2 kilometer uitviel door een technisch mankement).  Dit jaar staat einde juni de Gletsjerstrasse in Oostenrijk op het programma van Join 2 Bike.  Een zwaarder programma dan vorig jaar maar nu kunnen we ons beter voorbereiden.  Het enige wat nu nog roet in het eten kan gooien is mijn 2de schedelreconstructie (met een prothese deze keer) die gepland is voor 07/02/2013.  Als daar iets misloopt, zit mijn fietstraining weer in het slop, niet dat die fietstraining nu veel voorstelt (met al die regen van de laatste weken, ben ik beperkt tot een paar beurten/week op de hometrainer) maar volgens het trainingsschema van fitin12weken.be volstaat dat.  We zullen zien of dat klopt in Oostenrijk.  Hopelijk loopt alles goed en haal ik toch nog de concerten van Canzonetta op 23 en 24 februari.  Ik hoop alleszins thuis te zijn met sint Valentijn op 14/2.  Dat vieren wij nooit echt want bij ons is het nu altijd Lievekesdag (ik word nog steeds met heel veel liefdevolle zorg omringd door Marcel, mijn witte prins met zijn gouden hart, en onze zonen).  Samen met mijn blog zorgen zij mee voor mijn mentaal evenwicht en blijft het allemaal de moeite waard want een gave schedel lost nog niet alles op.  Er is nog veel werk aan mijne winkel !  Je kan mij nog steeds volgen op mijn blog, waar ik ongeveer wekelijks op schrijf, via deze link : https://blog.seniorennet.be/lieveblog .  Of gewoon op seniorennet onder lieveblog.  De teller bezoekers staat na 1 jaar op 6549.  Franstaligen kan ik een vertaling in het Frans doorsturen via mail.  Stuur mij hiervoor een verzoek via mail in het vak 'mail mij' van mijn blog :  Krijg je de blogafleveringen graag 1 voor 1 in je mailbox dan volg je dezelfde procedure.  Dat bericht komt dan niet op de blog terecht maar uitsluitend in mijn mailbox.

Zondag - 30/12/2012 - Ik zie dat het weer bijna 2 weken geleden is dat ik nog iets van mij liet horen.  Niets aan de hand, gewoon eindejaar drukte en kine zoals gewoonlijk.  Ik meldde vorige week aan mijn kinesisten dat ik mijn staptraining weer wou opstarten zoals ik begin 2012 deed maar ik werd direct teruggefloten !  Eerst is er nog veel voorbereidend werk : aan mijn evenwicht moet serieus gewerkt worden.  En ik die dacht dat ingelopen schoenen volstonden.  Niet dus !  Het heeft blijkbaar geen zin om zomaar wat rond te lopen in huis als dat niet op een correcte manier gebeurt.  Daar hebben ze uiteraard een punt.  Voor verbetering sta ik altijd open.  Eerste oefening : rugspieren trainen.  Die lamme kant moet meer aangesproken worden door flink rechtop te zitten zonder te hangen of te leunen.  Moet je eens proberen !  Dat hou je niet lang vol.  Bij mij is het nog eens zo zwaar omdat ik maar over de helft van mijn spieren beschik.  Na 5 minuten begint er al één en ander te zeuren en te trekken vooral mijn linkerschouderblad.  Zelfs als ik die arm ondersteun.  Niet simpel hoor !  Gisteren hadden we een feestje met mijn familie.  De laatste jaren komt mijn broer Jan met zijn gezin naar België tussen Kerst en nieuwjaar.  De gelegenheid natuurlijk om samen te vieren.  Gezien de toestand van Dries (de tweede chemo viel hem zwaarder dan de eerste), maar hij was er, vatten we het plan op om er vooral een vrolijk Kerstfeest van te maken en hebben we de boel wat opgevrolijkt met zang en muziek met alle generaties : “want zingen is een ding, dat maakt de mensen flink.  Zingen is een ding dat ons bijeen houdt.  Al zijn we nog zo oud en al vele jaren getrouwd. (scout, volgens de scouts).  Zingen is een ding dat ons bijeen houdt”.  Onder begeleiding van Johanna op haar viool (de dochter van onze Jan) zongen we een eigen tekst van Jan op een Frans liedje. Waarna de jeugd er nog een schepje bovenop deed op de gitaar.  Gezellige boel.  Het heeft ons deugd gedaan !  Laat het nieuwe jaar maar komen.  We zijn er klaar voor !  Mijn voorraad kaarsen is weer wat aangevuld.  Hopelijk volstaat dat om het onheil af te houden.

Maandag - 17/12/2012 - Na het onheilsbericht van vorige week, heb ik nog een positieve noot te melden.  Het breien begint zijn vruchten af te werpen.  Ik nam een paar weken geleden mijn breiwerk mee naar de kine.  De kinesiste was zo opgetogen over mijn manier van breien dat ze het gaat voorstellen aan een andere patiënte.  Bij de handoefeningen komt er ook al wat meer beweging in mijn linkerhand.  Heffen kan nog niet, maar knijpen al wel een beetje.  Nu is het zaak om dat vaak te doen.  Niet verschieten dus, als ik je vraag om mijn linkerhand vast te nemen.  Als ik mijn onderarm een beetje steun, lukt het al vrij goed.  Ik heb er zaterdag mijn kapper mee verrast !  Dries houdt zich kloek.  Die heeft blijkbaar een flinke portie Primobloed in zijn aderen zitten.  Ik kijk ernaar uit om hem terug te zien op ons Primofeestje tussen Kerst en Nieuwjaar.  Onze Jan is dan in het land (dat is een goede gewoonte aan het worden).  Nu Brest voor ons moeder, op haar 82ste toch wat te ver ligt, komt hij telkens tussen Kerst en Nieuwjaar met zijn gezin naar België.  Zo hebben ze een paar jaar geleden kunnen genieten van een dik pak sneeuw (dat is ongezien in Bretagne).  Het jaar daarop was ik net ontslagen uit Pellenberg. Nu zal het eind februari 2 jaar geleden dat ik die hersenbloeding kreeg. Mijn blog is nu bijna 1 jaar oud en heeft de 6000ste bezoeker al gehad !  Mijn nieuwe schoenen zijn nu min of meer ingelopen en, tot verwondering van mijn kinesisten, zakt mijn enkel al veel minder door wanneer hij niet gesteund wordt.  Het stappen zou nu stilaan ook wat vlotter moeten gaan.  Daar gaan we binnenkort wat meer op oefenen op de loopband (volgend jaar waarschijnlijk want met die feestdagen zullen er minder kinesessies zijn in de volgende weken).

Woensdag - 11/12/2012 - Vorige week is geëindigd in mineur met

Minder goed nieuws van Dries…

Wie dacht dat de familie Primo haar portie tegenslag gehad had, komt bedrogen uit.  Na de dood van onze oudste zus, Gitta (30 jaar geleden op 23/12 na  een hersenbloeding ten gevolge van een aangeboren afwijking), ons vader (op 23/11 14 jaar geleden aan longkanker) de borstkanker van ons Magda (4 jaar geleden) zij stelt het nu goed, de beroerte annex hersenbloeding van ons Lieve, ik dus, (februari vorig jaar) mijn verlamming lijkt nu bijna banaal want niet fataal of levensbedreigend meer, komt er nu heel slecht nieuws van onzen Dries (oudste zoon van ons Magda, slechts 28 lentes jong en pas gaan samenwonen met vriendin Tess).  Hij klaagde al een tijd over buikpijn.  Na onderzoeken blijkt het nu om kanker te gaan, vertrekkende van de pancreas (alvleesklier) met reeds uitzaaiingen in de lever.  We zijn er allemaal ondersteboven van en houden ons hart vast voor wat komen gaat.  Hopelijk geeft behandeling met chemo nog wat uitstel (zodat er misschien nog een kleine kans op levertransplantatie in zit ?)  Dat hij maar begint met een stevige vitaminekuur om zich voor te bereiden en wat extra calorietjes zullen nu ook wel van pas komen want hij is al wat vermagerd na de kijkoperatie met biopsie die hij vorige week onderging.  Carpe diem (pluk de dag) mag nu zijn motto worden : geen enkel feestje laten voorbijgaan en zoveel mogelijk van alles genieten wat nog kan, binnen de grenzen van het mogelijke, uiteraard.  Alle kaarsen van de wereld mogen nu voor hem branden.  Alle heilstroom en goede intenties mogen/moeten op hem gericht worden.  We zijn allemaal in gedachten en met heel ons wezen bij hem en proberen hem en zijn familie te steunen waar we kunnen en hopen hem nog niet te snel te moeten afgeven.  Het wordt andermaal een eindejaar in mineur.  Maar hij laat zijn kop niet hangen en wij dus ook niet.

Donderdag - 06/12/2012 - We hebben de 'race' tot een goed einde gebracht.  Resultaat : wij bekaf en 1 paar nieuwe schoenen rijker, op dinsdagmorgen pas, die als gegoten zitten.  Het zijn eerder rijglaarsjes dan bottines (zoals mijn vorige paar, die uiteindelijk toch een vol jaar dienst gedaan hebben).  Nu mijn enkel goed gesteund is, sta ik minder wankel op mijn voeten maar het stappen is nog echt wennen.  Vooral mijn schenen staan onder druk bij het van de trap afkomen.  Ik hoop dat dat rap went want nu is het 's morgens nog pijnlijk op de trap.  Marcel heeft me al gewaarschuwd om niet al zijn vrije dagen zo vol te stoppen dat er geen tijd meer overschiet voor iets leuks.  Is genoteerd, schat ! 
Gisteren zijn we in het koor met kerstmuziek begonnen.  De altpartijen vielen nog mee maar ik zet ze toch maar in Sibelius want er zijn toch een paar moeilijke trekskes in die ik echt wel moet oefenen want mijn altmaatje zingt daar niet met mij mee.  Werk aan de winkel !  Danku Sinterklaasje.

Donderdag - 29/11/2012 - Ik ga binnenkort met gemak wat meer tijd krijgen en nodig hebben om te oefenen voor het koor, (dat hoop ik tenminste).  Ik kreeg gisteren op de spellensite Zylom felicitaties dat ik Mah Jong helemaal uitgespeeld heb (daar heb ik bijna een jaar over gedaan) en op slag kreeg ik nog maar 1 level meer aangeboden.  ’s Avonds op de koorrepetitie kondigde mijn zus, de dirigente, aan dat we de volgende weken naast het concert- ook het Kerstprogramma gaan doornemen : allemaal partituren uit de oude doos (voor mij splinternieuw dus want ik ken alleen de sopraanpartij daarvan).  Dat wordt blokken geblazen.  Misschien kan ik nog eens met een alt afspreken om dat samen door te nemen, dan gaat het stukken vlotter en hoef ik niet nog eens zoveel partituren in Sibelius te zetten.

Na even zoeken op die spellensite en in- en uitloggen, kreeg ik uiteindelijk toch weer 3 levels (de moeilijkste gelukkig) om mee verder te spelen.  In de namiddag kwam er dan een telefoontje van Gasthuisberg dat ze toch nog een nieuwe CT-scan moeten maken omdat de firma die de prothese voor mijn schedel maakt nog met een paar onduidelijkheden zit waar ze die nieuwe scan voor nodig hebben.  Maandagnamiddag wordt die scan genomen.  De soap was daarmee nog niet gedaan want 's avonds kwam er dan nog een telefoontje dat die scan een uurtje later moest gebeuren dan eerst gezegd omdat die met een ander apparaat moet gemaakt worden.  Ondertussen hadden ze ook al contact opgenomen met het ziekenfonds om te informeren hoe het staat met de aanvraag voor tussenkomst en dat was lopende dus dat komt in orde.  Gelukkig heeft Marcel voor december alle maandagen en dinsdagen al verlof gevraagd en gekregen.  Ik kon dus gerust toezeggen dat het O.K. was.  Als je zo à la minute moet klaar staan, is dat wel even een meevaller.  Deze toestand geeft ons tegelijk ook de verzekering dat de zaak in het ziekenhuis goed wordt opgevolgd.  Maandag zal Marcel geen tijd krijgen om uit te rusten (behalve in de wachtzaal) want 's morgens moeten mijn schoenen binnen gebracht worden bij de orthesist om die beugel te laten overzetten op mijn nieuwe schoenen.  Die moeten we dan nog voor 17 uur kunnen gaan ophalen want die scan is uiteindelijk gepland om 15.40u.  Of we daar tijdig klaar gaan zijn om die schoenen dan nog te gaan halen, valt nog af te wachten.  Ik zal alleszins op mijn sloefen naar Gasthuisberg moeten want reserveschoenen waar ik mee kan gaan heb ik nu niet.  Met de rolstoel zal dat wel lukken, denken we.  Dat wordt me het dagje nogal !!!  Dinsdag heb ik dan een afspraak met de homeopaat.  De jeuk is al iets gemilderd maar nog niet weg.  Dan heb ik mijn schoenen wèl echt nodig want die heeft enkele trappen naar zijn voordeur.  Ik had ook nog een afspraak geregeld met de pedicure voor 's morgens maar die heb ik gelukkig kunnen verplaatsen naar 's avonds.  Goed dat ik maandag eens niet naar de kine moet...  Het zal op Marcel zijn eerste vrije dag al druk genoeg zijn !  Hopelijk blijft het hierbij voor volgende week.  Ziekte'verlof' kan je dit moeilijk noemen, eerder ziekte'race' !!!  Goed dat we nog fris en jong genoeg zijn om deze klus te klaren.  Wordt vervolgd.

Maandag -26/11/2012 - Zondagnamiddag was er een extra koorrepetitie met Canzonetta in de kerk van Blauwput.  Ons concert van 23 en 24/02/2013 begint dichterbij te komen, dus wordt het tijd dat we ons wat meer op ons gemak voelen in onze partituren.  Ik had voor de gelegenheid mijn ouwe rolstoel meegenomen.  Dan kon ik beter rechtop zitten om te zingen.  Voor een repetitie van 3 uren was dat geen overbodige luxe.
Op aanraden van Roel, mijn sjamanistische neef, heb ik 's morgensvroeg eens geprobeerd de heilstroom (van Bruno Gröning) op te roepen.  Ik ben tegenwoordig heel vroeg wakker en verder slapen zit er dan niet altijd in.  Beschouw dat zoals een kine, zei hij, oefening baart kunst.  Het lukte nog ook !  Eerst voelde ik tintelingen in mijn handen en als ik dan één hand op mijn ingedeukte schedel legde werd die kant van mijn hoofd eerst warm en dan koud.  Als ik dat nog eens kan, zit de kans er nog dikker in dat ik toch volledig zal herstellen.  Spannend !!!  Genezing langs geestelijke weg, noemen ze dat in de Vriendenkring van Bruno Groening.  Te vinden op internet.  Op de avond van die lezing lukte het niet.  Ik stoorde mij teveel aan de tolk die, naar mijn gevoel, niet vlot genoeg vertaalde uit het Duits en het Frans en ongelukkige woordkeuzes maakte.  Mijn taalgevoel speelde mij parten (dat moet zoiets zijn als een absoluut gehoor waarbij je elke foute noot direct hoort).  Als die tolk niet voor de zaal moest vertalen, deed ze het nog voor een Franstalige dame die kwam getuigen hoe ze van haar drankverslaving verlost werd door de leer van Groening.  Interessant maar voor mij was die tolk een storend element.  Mijn taalgevoel werd eerder geweld aangedaan.  Tijdens die repetitie had ik zicht op de piano en stelde ik bij het inzingen vast dat ik mee kon tot en met de hoge mi.  Op een jaar tijd is mijn stembereik met 4 noten toegenomen.  Vorig jaar bleef ik nog steken op de gewone la.  Goed getraind !  Zelfs zonder veel stemoefeningen thuis (dat komt er spijtig genoeg niet altijd van).  Naar het concert toe zal ik me daar toch wat meer moeten aanzetten om wat meer conditie te kweken (want zingen is topsport) zodat ik me die zaterdagavond niet forceer en op zondagmiddag nog stem heb voor de tweede voorstelling.  Ik kijk er echt naar uit !

Donderdag - 22/11/2012 - Nog even iets over Christine : zij koos voor euthanasie voor zichzelf en haar hond.  Moustache was al oud en zou het erg moeilijk krijgen in een ander gezin.  Haar fysieke toestand was uitzichtloos geworden en ze had toch niet zo'n goed contact met haar familie waardoor ze wat vereenzaamde.  Ook het onophoudelijk worstelen met de administratiemolen en een paar mislukte operaties hadden haar verbitterd.  Haar veerkracht en energie waren op.  Spijtig dat het zo moest lopen natuurlijk.  Ze leek me nog zo sterk vorig jaar en ik keek er al naar uit om haar terug te zien.  We hadden nog een afspraak gemaakt maar haar broer belde die af zonder veel uitleg.  Vorig weekend kwam dan het bericht van haar overlijden.  Dat sloeg in als een bom ! 
Gisteren mocht ik dan mijn nieuwe schoenen gaan halen maar dat bleef beperkt tot passen omdat de beugel die nu op mijn linkerschoen gemonteerd is, moet overgebracht worden op de nieuwe en dat lukt niet op een uurtje.  (dat wist de secretaresse blijkbaar niet).  Die beugel moet 5 jaar dienen terwijl ik jaarlijks nieuwe schoenen mag laten maken .  Dat zal ook wel nodig zijn als ik zie hoe snel mijn vorige paar versleten zijn.  Zo'n lamme voet heeft heel veel steun nodig, een gewone schoen kan dat duidelijk niet aan.  Ik kan er echter niet bij dat ze me niet onmiddellijk orthopedische schoenen aangeraden hebben in Pellenberg.  Ik heb gelukkig al kunnen aanwijzen dat de hakken niet hoog genoeg waren (dat had ik vorige keer ook al gezegd maar de orthesist had dat blijkbaar niet goed begrepen).  Als die hakken te laag zijn, staat mijn verlamde been niet goed en overstrekt mijn knie altijd naar achter.  Dat is zeer sletig voor die knie !  De hakken van de schoenen waar ik in Pellenberg mee leerde stappen, waren nòg hoger.  Toen liep ik bijna op mijn tenen (óók niet goed voor de tenen blijkbaar, vandaar misschien die hamerteen ?).  Nu zijn mijn hakken toch al een centimeter lager.  Hopelijk gaat het nu goed en heb ik mijn schoenen begin december.  Zo blijven we wel bezig...  Ik begin mij af te vragen of ooit alles in orde komt.  Of wordt 2013 mijn geluksjaar ondanks zijn ongelukkige naam ?  Dan is het nog wachten op een aangepaste woning (2014 ?).  Ondertussen wachten we nog op de laatste papieren van mijn manuele rolstoel.  Daar zullen we waarschijnlijk nog een opleg voor moeten betalen omdat het ziekenfonds daar niet meer voor tussenkomt.  Ik heb al een scooter terugbetaald gekregen en daar blijft het dan bij.  Voor die manuele rolstoel komt het Vlaams agentschap nog wel tussen maar slechts gedeeltelijk.  Maar goed dat ik vroeger zo goed kon sparen anders zou dit nu een probleem kunnen worden.  Voorlopig zitten we nog safe.  Maandag kwam er nog iemand langs van de Thuisbegeleiding.  Daar zaten ze blijkbaar met een wachtlijst waardoor ze niet vroeger konden langskomen.  Zij worden betoelaagd naargelang het aantal huisbezoeken.  Gelukkig bevalt de nieuwe begeleidster mij beter.  Met de vorigen klikte het niet en hield ik die boot wat af.  Ze hadden me ook niets verteld over die wachtlijst en die regeling en als het niet klikt, valt dat allemaal toch moeilijker.

Maandag - 19/11/2012 -  We zijn donderdagavond naar een lezing geweest over Bruno Gröning, een duitser die overleed in 1959 en na de tweede wereldoorlog bekendheid kreeg door zijn leer over genezing langs geestelijke weg.  Hij genas 1000den mensen vanop zijn balkon.  Dat kwam toen uitgebreid in de pers.  Ik heb daar eigenlijk niets nieuws gehoord.  Roel, mijn neef, vertelde mij net hetzelfde toen ik nog in het ziekenhuis lag.  Een sjamaan avant la lettre dus.  Er bestaan nu nog wereldwijd afdelingen van zijn vriendenkring die mensen in kennis stellen van zijn gedachtegoed.  Een heel goede zaak want de moderne mens raakt het noorden kwijt in deze moderne wereld.  Vorige zaterdag werd een vriendin van mij begraven.  Ze was 5 jaar jonger dan ik en heeft vroeger nog in ons koor meegezongen.  We zaten toen dikwijls naast mekaar en werden zo vriendinnen.  Vele jaren geleden verhuisde ze naar de kust om dichter bij haar ouders te gaan wonen.  Zij had een ongeneeslijke reuma-aandoening in de hersenen.  Deze diagnose kreeg ze pas enkele jaren geleden.  Daardoor raakte ze steeds zwaarder gehandicapt.  Ze kon nog zelfstandig wonen dankzij haar assistentiehond, Moustache, met wie ze in haar aangepaste woning woonde.  Door haar aandoening raakte ze geregeld buiten bewustzijn.  Moustache voelde aan wanneer ze een aanval kreeg en bracht haar dan een kussen, haar gsm en drukte een alarmknop in waardoor er iemand verwittigd werd dat ze hulp nodig had zodat ze niet al te lang zonder hulp bleef.  Ze was een heel dappere vrouw die in haar eentje al haar administratie regelde, haar huis liet bouwen en actief was in de mutualiteit.  Daar doe ik mijn hoed voor af !  Vorig jaar kwam ik terug in contact met haar toen we een weekje vakantie namen inhet revalidatiecentrum Ter Duinen in Nieuwpoort.  We hebben toen een rondleiding gekregen in haar huisje.  Proficiat Christine, goed gedaan !  Met mijne Marcel naast mij voel ik mij een verwend nest in vergelijking met haar.  Spijtig dat het gehandicaptenbeleid in Vlaanderen zo stroef in mekaar zit.  Als ik dat vergelijk met de voorzieningen voor kankerpatiënten...  Die krijgen van in het ziekenhuis een trajectbegeleider.  Geen overbodige luxe in hun situatie.  Spijtig genoeg zijn gehandicapten niet zo goed omkaderd.  Wij zijn afhankelijk van de kundigheid van verschillende sociaal assistenten, die niet allemaal even kundig zijn en niet allemaal echt thuis zijn in de toestanden die voor iedereen anders zijn.  Dat is me in Pellenberg vooral opgevallen.  Niet iedereen kreeg dezelfde raadgevingen mee en toen ik thuis kwam, na 6 maanden revalidatie moesten we nog zelf één en ander opstarten en aanvragen in dat onoverzichtelijke kluwen van voorzieningen.  We hebben nog het meest gehad aan de CM.  Die sociaal assistent heeft ons nog het best geholpen.  Terwijl we dat eerder verwachtten van de Thuisbegeleidingsdienst.  Die kwam echter pas veel later langs toen we al één en ander zelf hadden uitgevlooid.  Ik zou toch eerder verwachten dat die je naar huis begeleiden i.p.v. enkele maanden nadien eens te komen zien hoe het met je gaat.  Zondag was er gelukkig geen fietstraining vanwege het slechte weer.  Volgend weekend is het hopelijk droger.

Maandag - 12/11/2012 - Ik heb even gewacht met mijn indrukken van onze week aan zee neer te pennen.  Het was er zo druk !  Er was net die week ook een groep van Ziekenzorg uit Zuid-West Vlaanderen op vakantie.  De eetzaal zat eivol.  Buiten het geroezemoes van zovele mensen, het af en aanlopen van zaalpersoneel, waren er ook bij elke maaltijd de mededelingen ivm het dagprogramma van Ziekenzorg.  Met alle begrip voor die groep mensen.  Ik ben blij dat ik eens ervaren heb hoe het eraan toegaat op bij Ziekenzorg.  Nu weet ik dat dat niks voor mij is.  Altijd alles in groep.  Elke dag op uitstap en op wandeling (de meesten zonder dekentje in hun rolstoel, terwijl het toch geen al te best weer was).  Wat wel leuk was, waren de aanmoedigingen die ik daar te horen kreeg omdat ik niet alles met de rolstoel deed.  De afstanden zijn daar veel groter dan thuis en toch ging ik altijd te voet naar de eetzaal :  140 stappen van de kamer tot aan de lift, 220 stappen van de lift naar de eetzaal en evenveel terug uiteraard en dat 3 keer per dag, dat maakt : 1080 stappen per dag.  Als voorbereiding op mijn hernieuwde staptraining vanaf volgende week kan dat tellen !  Woensdag, 21/11, is het zover.  Dan wordt de beugel van mijn oude op mijn nieuwe schoenen overgezet.  Dat vraagt een beetje tijd want ik moet om 13.30u al daar zijn.  Ik heb ook eindelijk een operatiedatum gekregen voor mijn cranio-plastie : 07/02/2013 is D-day voor mij.  Dan wordt mijn carrosserie hersteld.  Eerst was het dat de prothese niet tijdig klaar zou zijn.  Daarna was het : wachten op de goedkeuring van het ziekenfonds (dan is het gratis, anders kost het 9000 euro !).  Terwijl ze al van in september weten dat deze operatie nodig en geen zuiver esthetische ingreep is !  De organisatie van Neuro-Chirurgie is ook niet wat het zou moeten/kunnen zijn.  Gelukkig zijn ze wel heel bedreven in dit soort operaties hoewel ze me nog steeds niet kunnen garanderen dat ik daarna pijnvrij zal zijn.  Het wordt een Costum Bone van de firma Codman (ziet er heel blits uit op internet zegt Marcel).  Zie : http://www.jnjmedical.nl/pagina/58/Codman (in het Nederlands - een Franstalige versie zal ook wel te vinden zijn, denk ik).  Dat Costum Bone vergroeit blijkbaar met de schedel, klinkt goed hè ?  Ik neem aan dat dat vergroeien te voelen zal zijn zoals het resorberen nu, maar daarna kan ik me moeilijk indenken dat dat pijn blijft doen eens het vergroeid is.  We hopen er natuurlijk het beste van !  Het zal toch wel eens een keer gaan meezitten, hoop ik.  Daarnaast hoop ik ook dat de winter net in die periode aantreedt.  En ik hoop dat alles vlot verloopt zodat ik het concert van Canzonetta kan meedoen eind februari.  Dat het net die week stenen uit de grond vriest en sneeuwt zodat ik niet teveel fietstrainingen hoef te missen omwille van de kou en mijn herstelperiode na de operatie.    Ik blijf sowieso oefenen op de hometrainer.  Binnenkort gaan we een fietstest doen met Join2Bike via de 'fit in 12 weken actie' van provincie Vlaams Brabant.  In het nieuwe werkjaar gaan we op hartslag leren trainen.  Dat is toch altijd wat veiliger met zo'n groep amateurs.  Dan krijgen we een trainingsschema en medische begeleiding.  Ben al benieuwd wat dat wordt.  Het mijne zal er heel anders uitzien dan dat van Marcel omdat ik dagelijks train en hij maar wekelijks (hoewel hij toch ook wel naar zijn werk fietst als het niet regent !).  Dat zullen we bij de test nog moeten melden want dat ben ik vergeten bij de inschrijving.

Vrijdag - 2/11/2012 - Op de valreep nog een berichtje (met mijn excuses voor de Franstaligen, die dit later zullen ontvangen) met een beetje teleurstellend nieuws : mijn schedelreconstructie wordt een maand uitgesteld.  De prothese zal niet klaar zijn voor nieuwjaar.  Nog een maand langer hoofdpijn betekent dit.  Maar volgend jaar kan ik er dan weer volop tegenaan.  Ik voel me nu wel niet meer zo veilig in mijn hoofd (Is er nog bot genoeg over voor een maand extra ?  Nu mag ik zeker nergens tegen stoten !)  Ik hoop nog op consultatie te kunnen gaan, voor het zover is, om deze vragen te stellen.  We zullen er maar weer het beste van proberen te maken.  Uitgesteld maar niet verloren !  Mochten er complicaties zijn na de operatie dan lig ik tenminste niet in het ziekenhuis met de feestdagen.  We gaan een rustige Kerst en eindejaar tegemoet.  Dat is ook niet slecht.  Nu eerst een week naar zee, daarna mijn nieuwe schoenen inlopen, dan feesten en daarna een nieuwe 'carrosserie' (=schedeldak).  Ik begin stilaan op de missing link met de neanderthalers te lijken met die wenkbrauwboog boven mijn rechteroog !  Nog even inhangen en hopelijk is mijne kop daarna voorgoed in orde en kunnen we weer verder.  Mijn kinesist heeft mij bevestigd dat mijn hersenen 8 jaar nodig hebben om nieuwe verbindingen aan te maken die de beschadigde zenuwbanen kunnen vervangen.  Mijn verlamming zal dus grotendeels van voorbijgaande aard zijn maar dat vraagt nog heel veel geduld, oefeningen en doorzettingsvermogen.  Een opdracht om U tegen te zeggen, vind ik dat.  Daar was de Galibier oprijden niks tegen, maar dat was wel veel plezanter !

Dinsdag - 30/10/2012 -  Gisterenmorgen, heel vroeg, telefoon van de orthopedist, dat mijn schoenen volgende week klaar zullen zijn !  't Was te denken, dan zit ik met Marcel en ons moeder aan zee, natuurlijk.  Een week langer wachten geblazen, dus.  Maar vanaf dan sta ik weer in de startblokken om het stappen weer op te nemen.  Te beginnen met 10 min. per dag en dan elke week weer 5 minuten erbij.  De gedwongen rustperiode is dan eindelijk voorbij !!!  Ik ben toch al weer dagelijks 12 km aan het fietsen, mijn conditie is niet nul om te beginnen stappen.  Hopelijk kan mijn enkel het verdragen.  Onder begeleiding van mijn kinesistes zal dat wel lukken, hoop ik.  Gelukkig heb ik mijn muziekopdracht aan de laptop al af en heb ik zo tijd voor wat anders.  Zondag werd mijn schoonzus, de oudste zus van Marcel, 65 jaar.  Dat hebben we gevierd met een verrassingsfeestje in de taverne van één van zijn nichtjes.  Veel hapjes en taart.  Maandag werd ik verwacht op een etentje met het groepje van het freepodium van het koorweekend.  Iedereen moest zorgen voor tapas voor 4 personen.  Dat was beter voor 2 geweest want we hadden weer teveel eten, maar het was allemaal heel lekker en leuk en gezellig !
Daarmee lag ik later in mijn bed dan gewoonlijk maar ik heb goed geslapen, dus we kunnen er weer tegen.  Vanavond blijf ik thuis en morgen is er weer koorrepetitie.  Vorige week was er nog eens een stemcoach en die complimenteerde ons met onze mooie koorklank.  Dat deed deugd, zie.  Ik zou nu al reclame willen maken voor ons concert van februari : heel mooie muziek van Scarlatti, Handel, Mozart, Byrd, Tallis en Purcell voor koor en orkest.  We hebben al een kamerorkest dat wil meedoen.  Warm aanbevolen, dus !  Als je ons nog niet gehoord of gezien hebt, is het nu het moment om eens te komen luisteren.  Het wordt prachtig, al zeg ik het zelf.

Maandag - 22/10/2012 - Vrij rustig weekend achter de rug met een bewogen start op vrijdagmiddag.  Na het bezoek van mijn huisarts ben ik gevallen.  Dat was heel lang geleden (van december 2011) en was waarschijnlijk te wijten aan de losgekomen hak van mijn linkerschoen.  Die is destijds half doorgezaagd om er een beugel (voetheffer) op te kunnen monteren.  Mijn kinesiste had dat al een week eerder opgemerkt maar aangezien ik toch nooit achteruit stap en ik er nog perfect mee kon stappen, dacht ik dat dat eigenlijk geen kwaad kon.  Tot vrijdag blijkbaar.  Ik had iets willen opruimen en zette daarbij een pasje achteruit; mijn linkerschoen haperde en mijn rechtervoet wou corrigeren maar bleef steken op de rand van het tapijt waardoor ik mijn evenwicht verloor en achterover viel.  Gelukkig stond daar de driezitsbank van ons salon die mijn val brak.  Ik had alleen wat pijn aan mijn linkerarm en verder niets.  In een mum van tijd waren Marcel en mijn huisarts weer boven.  Blijkbaar produceer ik nog genoeg volume als ik val want ze hadden me horen roepen tot aan de voordeur.  Marcel is dan zaterdag met mijn schoen naar de schoenmaker getrokken om die hak te laten plakken. We (ik, Mattias en mijn moeder) kwamen er verder met de schrik vanaf.  Wim kwam zaterdag nog langs om zijn 29ste verjaardag te gaan vieren met Robbe en enkele vrienden.  Mattias moest die nacht weer werken en kon dus spijtig genoeg niet mee. 

Paul, de man van mijn zus Magda is vorige week verkozen in het gemeentebestuur van Haacht !  Hij wordt tweede schepen en is bevoegd voor ruimtelijke ordening en milieu.  Het was een woelige formatie want blauw had eigenlijk gewonnen en Paul is bij groen.  Maar door samen te spannen met enkele andere kleine partijen hebben ze de macht naar zich toe getrokken.  Het moet er hevig aan toe gegaan zijn want Magda was nogal onder de indruk.  Och arme.  Ik heb hen nog niet gesproken want zondag was er niemand thuis.  We zijn dan maar in de buurt een pintje gaan drinken omdat de zon  er eindelijk doorkwam en zo hadden we een goed excuus nu het geen zin had om naar Tildonk te gaan want er was niemand thuis.  Marcel was 's morgens alleen gaan fietsen met Join2Bike.  Met die sombere, vochtige lucht vond ik dat niet erg.  Ik fiets nu weer alle dagen 12 km op de hometrainer.  Dat brengt mij meer op dan op de tandem omdat ik dan de inspanning zelfstandig moet doen en niet zomaar wat meetrap met Marcel.  Bij gebrek aan kine in het weekend heb ik dan toch wat beweging zonder gesaboteerd te worden door het weer. Mijn conditie mag tegen volgende zomer trouwens wat beter zijn want dan trekken we met Join2Bike naar Oostenrijk om de Gletsjerstrasse te gaan doen.  Dat is een pakske straffer dan de col du Galibier. Spijtig genoeg had ik zondag een warme winterbroek aan waardoor ik precies in de sauna zat.  Ze geven voor de volgende paar dagen nog mooi, warm weer (20 °C), dus heeft Marcel die warme broek maar vervangen door een lichter exemplaar.  Volgend weekend wordt het gevoelig frisser, zeggen ze, dan kan ik die broek beter gebruiken.  Eind volgende week vertrekken we voor een week naar een revalidatiecentrum aan zee.  Mijn moeder gaat dan mee zodat ze daar al eens geweest is.  Als ze dan binnen afzienbare tijd haar tweede knie moet laten vervangen, kan ze daar gaan revalideren.  Nu ik haar niet meer kan helpen, lossen we dat zo op.  Het wordt zeker een gezellige scrabbleweek want dat doen we alle drie graag !  Verder plannen we nog een shoppingmoment in Nieuwpoort en een bezoekje aan een gehandicapte vriendin, met aangepaste woning in Bredene.  Die zijn we vorig jaar in december al eens gaan opzoeken toen we ook een week in Nieuwpoort op vakantie waren in dat revalidatiecentrum.  Ik kan daar kine krijgen want die heb ik nu echt nog wel nodig.  Ik ben benieuwd of de kinesiste van vorig jaar daar nog werkt.  Dat was een frisse jongedame waar ik toen een goed contact mee had en verandering van spijs doet nog altijd eten.  Een welkome afwisseling van de dagelijkse routine waar we nu inzitten dus !

Donderdag - 18/10/2012 - Gisteren was een goed gevulde dag.  We begonnen met onze afspraak met de SWAL Sociale Woningbouw Arrondissement Leuven.  De adjunct-directeur leegde ons uit hoe de planning van de verschillende sociale woningbouwprojecten van Leuven in mekaar zit. Daar zit een type woning in dat voor ons interessant kan zijn en dat zijn de gelijkvloerse parkwoningen op de Centrale Werkplaatsen aan de Diestse steenweg hier in Kessel-Lo.  Deze hebben een berging, tuintje met berging, 3 slaapkamers, badkamer maar geen garage.  Er is wel een staanplaats voorzien voor de woning en/of in een ondergrondse garage in de buurt (niet handig voor een rolstoelgebruiker). Het kwam er vooral op neer dat er inderdaad geen aangepaste woningen voor rolstoelgebruikers voorzien zijn (die waren er oorspronkelijk, in 1975, wel maar door de veranderde normen voldoen deze al niet meer en worden ze ook niet meer aangeboden, hoewel er tot nu toe maar 6 kandidaten zijn en er meer parkwoningen gepland zijn).    Dit project staat echter het laatst in de planning (na 2014) en men kan ons niet garanderen dat we daar terecht gaan kunnen.  Telkens er een fase afgewerkt is, worden alle kandidaat-kopers uitgenodigd om een keuze te komen maken of hun kandidatuur in te trekken.  De eerste fase is gelukkig Vlierbeekveld.  Na de verdeling hiervan krijgen we een nieuw volgnummer en zal de wachtlijst al ingekort zijn.  We kunnen echter niet riskeren van hier niet op in te gaan omdat we geen optie kunnen nemen op een parkwoning en als we daar naast grijpen, staan we nog nergens.  Dus als we op Vlierbeekveld, hier achter de hoek, een stukje grond (de prijs aan sociaal tarief wordt ons nog meegedeeld) of een woning met een gelijkvloerse slaapkamer kunnen krijgen, zullen we dat zeker niet afslaan.  Zomer 2014 is de streefdatum en in afwachting daarvan gaan we dan toch maar beginnen met de aanpassing van onze badkamer met een inloopdouche voor ons eigen gemak.  Dat zal ons huis later voor kandidaat-kopers trouwens veel aantrekkelijker en interessanter maken.  Onze traplift is momenteel defect maar Marcel hoopt hem nog te kunnen herstellen zodat hij nog een paar jaar mee kan zodat we nu nog geen nieuwe lift hoeven te laten plaatsen.  Zo lang zullen we er hier dan nog het beste van maken en blijven uitkijken naar iets anders in de buurt.  Wordt vervolgd !  In de namiddag zijn we het zwembad van het Balanske in Tielt-Winge gaan uitproberen.  Dat is een jaccuzi met tillift annex sauna.  Dat richt zich tot gezinnen met gehandicapte kinderen maar ik mocht er ook in.  We dachten die tillift niet nodig te hebben maar het leek ons toch niet veilig om het zonder te doen.  Nu een half uur proberen, hebben we dan toch maar hulp ingeroepen zodat we uiteindelijk toch nog een halfuurtje in het bad hebben gelegen (lekker relax in water van 37 °C, eindelijk alle spieren ontspannen) met een relaxmuziekje op de achtergrond en onderwaterbeelden op de muur, een kwartier in de sauna en een warme douche om af te sluiten.  Volgende keer beter !  Geen kine voor een keer maar wel nog koorrepetitie 's avonds.  Ik was echt doodmoe toen ik eindelijk in mijn bed lag.  Vandaag blijft het rustig.  Iedereen naar zijn werk en ik het rijk voor mij alleen !  Mag ook wel eens.  Straks alleen nog kine en een avondje voor de buis.

Donderdag - 11/10/2012 - Gisteren heb ik een interessante ontmoeting gehad.  Ik had een afspraak voor manicure en pedicure gemaakt in een schoonheidssalon hier in de buurt.  Ik noem haar gemakshalve Carmen, naar de naam van haar salon.  Ze was uitermate vriendelijk, halverwege de 40, denk ik, en heeft op haar 38ste een hersentrombose gehad.  Zo was het bij mij ook begonnen op die rampzalige 28/2/2011.  Bij mij volgde daar eerst een lichte en later een zware hersenbloeding op, bij haar gelukkig niet.  Zij is rechts verlamd geweest en heeft opnieuw moeten leren spreken en lopen.  Gelukkig is ze linkshandig en nu volledig hersteld.  Ze heeft me een oppepper van formaat gegeven en aangemoedigd om toch zoveel mogelijk te oefenen (niet alleen stappen en fietsen).  "Elke dag zonder oefenen, is een verloren dag", zei ze.  Toevallig heeft mijn kinesiste gisterenmiddag handoefeningen met mij gedaan die ik dan 's avonds zelf hernam, en met succes !  Ik voel me weer helemaal opgekrikt en klaar om er tegenaan te gaan.  Net op tijd want dinsdagavond ging het me even niet goed af.  Ik kreeg het idee dat mijn toestand niet veel meer zou verbeteren en ik, bij wijze van spreken, levenslang gevangen zit in een half verlamd lichaam.  Ik betwijfelde of ik dat wel ga kunnen volhouden.  Normaal gebeurt zoiets 20 jaar later.  Met het succes van die handoefening ben ik dat idee weer een beetje kwijt en zit ik weer te popelen om verder te gaan.  Misschien kan ik die hand toch weer functioneel krijgen als ik dagelijks oefen !  Als je het idee hebt dat je dat zelf in handen hebt en niet gewoon moet afwachten wat er gaat komen, voel je je een stuk minder machteloos en slachtoffer van wat je is overkomen.  Ik geniet, van het idee alleen al.  We kunnen weer verder !

Vrijdag - 05/10/2012 - Wat een rustige week had moeten zijn, is heel anders uitgedraaid : 3 avonden op rij op stap (leuke repetitie, gezellig etentje, filmavond Join2Bike).  Een raar soort conditietraining als je gewoon bent van om 22.30u te gaan slapen na een avond voor de buis (gelukkig moet ik er nooit vroeg uit).  Maar wel goed voor de batterijen !  Woensdag op bezoek geweest bij een nieuwe vriendin die ik leerde kennen in Pellenberg.  Jonge moeder met 2 zoontjes.  Zij is er erger aan toe dan ik.  Stappen zit er voor haar voorlopig nog niet in.  Ik hoop voor haar dat dat nog komt maar het zal zwaar werken zijn.  Komaan, Inge, inhangen he !  Zij heeft ook alle dagen kine.  Via politieke weg zijn we nog op het spoor gekomen van een mogelijke gelijkvloerse woning in Blauwput (Kessel-Lo), nieuwe wijk in aanbouw op de Centrale Werkplaatsen maar die zou pas in 2014 klaar zijn, de aanpassingen zouden we wel nog zelf moeten doen (begrijpe wie kan !?).  Zo gauw we daar meer zekerheid over hebben, zal ik daar natuurlijk uitvoerig over berichten.  Ondertussen heb ik hopelijk wat minder hoofdpijn.  Nu ik minder pijnstillers slik, is dat wel wat gebeterd maar ik heb nog steeds dagen met hoofdpijn waarop ik geen pijnstiller mag nemen omdat ik er de vorige dag al 1 genomen heb.  3 dagen per week is echt niet veel hoor, dan schieten er nog 4 over.  Je leert er wel mee leven en relativeren (intensiteit, oorsprong, duur).  Meestal is het toch schedelpijn.  Dat botluik verteert niet ongemerkt.  Ik zal blij zijn als het eruit is.  Ik heb wel van mijn huisarts vernomen dat ik de bloedverdunners niet mag onderbreken voor die operatie.  De cardioloog vindt het te riskant zolang mijn been verlammingsverschijnselen vertoont !  Hoe ze dat gaan doen, is mij een vraagteken !  Als ze me rechtop zetten tijdens de operatie, is het bloedverlies misschien nog vrij beperkt.  Enfin, ze zullen wel weten wat ze doen zeker.  Zorgen voor later maar ik ga er zeker nog uitleg over vragen voor het zover is.  Mijn verlamming weegt in totaal 34 kg.  De helft van mijn totaal gewicht dat nu door de rechterkant alleen gedragen moet worden.  Geen wonder dat ik 's middags een siësta nodig heb !

Maandag - 01/10/2012 - Wat een weekend van uitersten !  Van een feest (met mijn collega's) naar een begrafenis in familiekring (nonkel Sus is na 47 dagen ziekenhuis op 77 jaar overleden), naar een eerste fietstraining, met als afsluiter een val, in slow motion (zachte landing zonder erg), en pannenkoeken om af te sluiten.  Veel mensen teruggezien en veel schouderklopjes gekregen.  Dat heeft me heel veel deugd gedaan.  Blijkt dat toch zo ongeveer de helft van mijn familie deze blog leest.  Tijdens de fietstraining, onder een stralende zon, is onze tandem gedoopt tot Marcel-express (toepasselijker kan bijna niet met Marcel aan het stuur).  Aan de koffietafel (met flink wat zware regenbuien) hebben wij onszelf omgedoopt tot tandem vermits we nu, nog meer dan vroeger, alles samen doen.  Het heeft ons deugd gedaan maar het was ook wel vermoeiend.  Gelukkig heb ik een kalme week voor de boeg, om te bekomen.  Komt dus dik in orde.  Voor wie het nog niet gezien heeft : deze blog is bijna een jaar oud !  Een jaar vol verrassingen (leuke en minder leuke), een jaar vol verbazing (heb ik dat allemaal geschreven en ik ben nog niet uitverteld !) en verwondering (waar haal ik dat toch vandaan ?)  een doorzetter ben ik altijd wel geweest maar zoveel praat heb ik nooit gehad (ik was altijd de stilste van de groep). Ik wist niet dat ik dat in me had.  Ik heb vooral peptalk voor mezelf  geschreven (uiteraard) maar ik hoop dat ik hiermee ook anderen een duwtje in de rug kan geven.  Kop op, moeilijke dagen gaan ook voorbij !  Morgen schijnt de zon wel weer.  Er valt nog heel wat te beleven !