Archief

Zondag - 16/09/2012 - Zaterdag zijn we naar de proclamatie van onze Wim (de oudste zoon) geweest.  Hij is met grote onderscheiding Master in de Japanologie geworden.  Zijn prof deed nog een poging om hem aan een doctoraat te helpen maar dat laat hij, na 10 jaar universiteit, toch aan zich voorbij gaan (oef).  Studeren kan fijn en nuttig zijn maar hoeft ook niet te blijven duren.  Hij wordt er ook niet jonger op en zijn loopbaan moet ook min. 40 jaar kunnen duren voor hij op pensioen zal kunnen.  Ze waren welgeteld met 2 studenten die op dat moment in zijn richting afstudeerden !  Privéonderwijs 'avant la lettre' dus.  De receptie achteraf werd natuurlijk door Alma Catering verzorgd.  Daarmee heb ik ook al een paar collega's teruggezien in 'avant première' voor het personeelsfeest van 28/09.  't Was leuk, gezellig, maar zoveel lawaai dat mensen, binnen een gesloten ruimte, kunnen produceren door gewoon maar te praten !  Vooraf zijn we bij ons moeder mosselen gaan eten op het tuinfeest van het woon/zorgcentrum 'Ter Vlierbeke', waar zij nu al dik 5 jaar (van in mei) woont.  Ook veel volk maar niet zo druk en lawaaierig èn lekker èn snel bediend !  Een drukke dag, dat wel.  Zeker als ik mijn siësta daardoor moet uitstellen tot 's avonds.  Maar ik was er graag bij.  Niet in het minst toen die prof onze Wim de hemel in prees voor zijn inzet en werklust.  Ja, ja, dacht ik, en dat is mijnen oudste !  Op zo'n moment is het toch zalig als je zulk resultaat ziet na 28 jaar inzet.  Dat was de moeite meer dan waard.  Te meer daar hij het meeste uit zichzelf heeft gedaan.  Dat is nog het mooiste ervan.  Ik heb er indertijd ook veel hulp van gehad.  Hij was nog geen jaar toen ik aan mijn rug geopereerd werd voor een discushernia.  Op zijn zesde zorgde hij reeds mee voor zijn broertjes als ik weer eens moest platliggen omwille van mijn rug.  Op de duur wisten de kinderen : als moeke in de zetel ligt, moeten wij inspringen want dan heeft ze rugpijn.  Dat was toen voor hen waarschijnlijk niet zo leuk maar ze plukken er nu nog de vruchten van.  Hun kamers onderhouden ze al lang zelf.  Vroeger volstond het dat ik hen erop wees dat als de stofzuiger boven staat het tijd was om die in hun kamer te gebruiken.  Nu genieten ze mee van de diensten van onze poetsvrouw, die gelukkig laat horen dat ze niet goed kan poetsen als de vloer/hun bureau niet vrij is.  Zondag stond er eigenlijk niet veel op ons programma totdat Marcel zag dat het opendeur was in het Balanske : een bezigheidscentrum voor kinderen/jongeren met een beperking.  Ze hebben daar een warmwaterbad (37 °) waar ik al langer naar benieuwd was.  Dit was dé gelegenheid om daar eens te gaan kijken.  Het bad (jaccuzi annex sauna) is te reserveren voor max. 6 personen en staat in een supergeïsoleerd lokaal waar het ook zo warm is.  Daar zal ik dus niet rillen als ik uit het water kom !  Ik heb er ook enkele mensen van de Spelotheek teruggezien, die daar al langer komen met hun kinderen, (dat was ook al weer een tijdje geleden).  Het publiek van Spelotheek (uitleendienst van spellen voor langdurig zieke en gehandicapte kinderen) en het Balanske loopt zo'n beetje door mekaar.  Dat had ik dus wel verwacht van daar bekenden tegen het lijf te lopen.  In de spelotheek heb ik vroeger al 20 jaar meegedraaid als vrijwilliger en dat doe ik nu al weer maar op een andere manier.  Na een bezoek aan het nieuwe huis (met lift) van één van hen was onze zondag toch ook weer goed gevuld.  Ik voel het aan mijn enkel, mijn oude schoen voldoet zelfs niet meer om lang op te staan (moet ik in het vervolg aan denken om toch zoveel mogelijk te gaan zitten, als het kan)  Weer iets bijgeleerd !

Vrijdag - 07/09/2012 - Ik heb gewacht tot vandaag om nog iets aan mijn blog toe te voegen om er het laatste nieuws in te kunnen plaatsen.  Deze voormiddag hebben we de uitslag van de 3D scan gekregen.  Er was goed en minder goed nieuws :  het goede is dat ze de oorzaak van mijn hoofdpijn gevonden hebben, het minder goede is dat de oplossing een nieuwe operatie is.  Het botluik dat ze vorig jaar op 28/02 uit mijn schedel gehaald hebben om de druk in mijn hoofd te verminderen en zo mijn leven te redden, heeft zich na het terugplaatsen op 05/05 niet meer gehecht (is er niet terug aan vastgegroeid) aan de randen van mijn schedel. Dit gebeurt uiterst zelden maar ik tref het toch maar weer !  Daardoor kreeg dat botluik geen voeding meer (wegens geen doorbloeding) en begon het langzaamaan te degenereren en af te sterven waardoor mijn hersenen weer kwetsbaar kunnen worden.  Dat moet dus verwijderd worden om verdere problemen te voorkomen.  Het zal vervangen worden door een kunststof, op maat gemaakt model, waardoor mijn schedel weer zijn oorspronkelijke vorm zal krijgen en ik weer op de Lieve van vroeger zal lijken en zal mijn fietshelm eindelijk weer passen.  Tot daar het goede nieuws.  Een operatie heeft natuurlijk zijn risico's maar gezien de situatie heb ik ook deze keer weer geen keuze.  Niets doen, is geen optie, dus zullen we zo vlug mogelijk (ongeveer 3 maanden eer het kunststofluik klaar is) door deze zure appel heen bijten.  Ik zal dus in december weer even met een fris kopke rondlopen (dat is wel niet de goede tijd van het jaar maar langer uitstellen is ook niet aangeraden).  Hopelijk heb ik nog genoeg geluk over om ook dit zonder teveel erg door te komen (daar reken ik toch op).  Doemdenken helpt mij niet vooruit dus hoop met mij op een succes (kaarsen kunnen altijd helpen) !  Ik hoop volgend jaar succesvoller te zijn dan dit jaar en ook deze opdracht tot een goed einde te brengen.  Tot nu toe heb ik van veel mensen veel steun en sympathie gekregen en ik voel me daardoor bevoorrecht en gelukkig.  Ge moet er wel eerst 'zware' pech voor hebben maar het doet zoveel deugd en maakt het draaglijker.  Dankuwel allemaal !!!  Jullie maken mijn leven, ondanks alles, de moeite waard.  De assistent-neurochirurge van dienst was heel blij mij gezien te hebben (ze had in mijn dossier gelezen dat ik de Galibier was opgefietst) : "We zien maar weinig mensen die er zo goed doorkomen en nog iets van hun verdere leven kunnen/willen maken en dat maakt ons werk waardevol maar zo zijn er niet veel, maar u bent ook nog zo jong", zei ze.  "Bij oudere mensen maken we ons wel eens de bedenking : heeft dit nog zin ?"Ikke fier natuurlijk,  maar ik bèn ook nog te jong om nu al te stoppen met leven en leuke dingen te doen die nog kunnen !

Woensdag - 29/08/2012 - Goed en minder goed nieuws deze keer.  Marcel is vorige week eens gaan informeren hoever het nu staat met die nieuwe sociale woonwijk hier in de buurt.  Wij hadden dus volgnummer 6 gekregen voor een aangepaste woning en nr. 1 voor een sociale kavel.  Wat blijkt nu : die volgnummers slaan op Groot-Leuven en, op de koop toe, zijn er geen aangepaste woningen of sociale kavels voorzien hier in Vlierbeekveld !  Begrijpe wie kan !!! Aangepaste woningen plan je toch niet op voorhand.  Die plan je toch pas in als er vraag naar is, of is dat te nuchter geredeneerd ?  Het ziet ernaar uit dat we toch nog zullen moeten verbouwen !  Wij hebben geen zin om naar Herent, Wilsele of Wijgmaal te verhuizen terwijl we hier zo comfortabel wonen.  Ik heb alvast een slaapplaats geregeld voor Mattias, met zijn nachtwerk kan hij moeilijk thuis op een werf komen slapen overdag.  Gelukkig was de man, van het koor, die ik daarover aansprak er direct voor te vinden en zit Mattias dan op 5 minuten van zijn werk gelogeerd.  Toch alweer een zorg minder !  Vorige donderdag zijn we nog eens naar de orthopedische werkplaats geweest in Pellenberg.  Mijn spalk was nog steeds zeer pijnlijk om dragen en bijna onmogelijk om mee te stappen.  Nu hebben ze er een zachte zool ingeplakt waardoor het al een stuk menselijker is.  Toen ze daar hoorden dat ik die 's nachts draag om te kunnen opstaan voor mijn sanitaire behoeften hebben ze me daar direct een echte nachtspalk laten proberen.  Bij navraag bleek die geen 600 maar slechts 205 € te kosten.  We hebben die dan maar direct op eigen kosten aangeschaft.  Als we achteraf nog aan een voorschrift kunnen geraken, mogen we dat nog binnenbrengen en zien we wel of we daar nog iets van terugkrijgen van het ziekenfonds.  Die is wel niet bedoeld om te stappen maar vermits ik toch maar juist tot aan de toiletstoel op 1 pas van mijn bed moet geraken, is dat toch haalbaar.  Ik heb er wel een paar nachten over gedaan om eraan te wennen.  Gelukkig moest ik maandag naar een orthesist om de maat te laten nemen voor mijn orthopedische schoenen en hebben we daar wat uitleg gevraagd over die nachtspalk.  Na thuis de gebruiksaanwijzing nog eens doorgenomen te hebben, gaat het nu veel beter en wordt ik niet meer wakker van de pijn.  Weer een hindernis overwonnen en probleem opgelost.  We komen er nog wel maar 't zal nog niet voor morgen zijn.  Afgelopen weekend was het dan koorweekend in Cinq Fontaines in Luxemburg.  Dat was gewoonweg ZALIG !!! We hebben weer veel plezier gehad en veel gezongen (7 repetities op 3 dagen).  Ik was op het lumineuze idee gekomen om het kussentje dat ik gewoonlijk op mijn schoot leg om mijn linkerarm te ondersteunen naast mij op de leuning van mijn rolstoel te leggen.  Daardoor kon ik veel beter rechtop zitten en dat is een ideale houding voor het zingen.  Ik heb weer echt voluit kunnen meedoen en heb er met volle teugen van genoten.  Vermits het allemaal nieuwe muziek was, lag de lat voor iedereen gelijk.  Bij het hernemen van oude partituren hink ik altijd een beetje achterop omdat ik de altpartij nog niet ken en dat is knap lastig.  Alten zingen zelden de melodie en hangen altijd ergens tussenin en als je niet echt vlot noten kan lezen zoals ik en uit het geheel moeilijk de juiste toon kan vinden, is het echt heel lastig.  Daarnaast waren de koorleden allemaal heel lief en behulpzaam.  Daar had ik op voorhand niet echt bij stil gestaan maar het deed me zo'n deugd !  Het was twee jaar geleden dat ik nog eens een volledig weekend kon meemaken.  Vorige zomer was ik nog in het ziekenhuis en ben ik maar 1 dag kunnen gaan omdat ik op zondagavond al terug in Pellenberg moest zijn.  Nu dus niet en ik heb zelfs mee kunnen doen aan het free podium op zaterdagavond (en ik heb het zelfs helemaal uitgezeten !).  Ik had in de late namiddag nog een extra uurtje kunnen rusten waardoor ik  's avonds langer kon op blijven.  Bij dat free podium werden we verrast met een filmpje over onze beklimming van de Galibier.  Zo ontroerend in beeld gebracht en op muziek van Yasmine (één van mijn favoriete Vlaamse zangeressen).  Daarna kon ik geen woord meer uitbrengen, hoewel het de bedoeling was dat ik een woordje uitleg gaf.  Gelukkig is er in het koor nog iemand die in Pellenberg werkt.  Zij heeft dan wat tekst en uitleg gegeven over Join2Bike en het nieuwe project dat ze aan het opstarten zijn.  Ze willen namelijk een fietsotheek uitbouwen waar revalidanten aangepaste fietsen kunnen uitproberen en ontlenen tot ze de middelen bijeengespaard hebben om er zelf één aan te kopen.  Het kwam erop neer dat ik wou zeggen dat mijn prestatie erin bestond om Marcel op de tandem te krijgen en dat hij uiteindelijk toch wou proberen om met mij die berg op te rijden en daarvoor tot het uiterste is moeten gaan (met een platte batterij en te weinig zuurstof in de lucht op die hoogte).  Het blijft toch een huzarenstuk om dat al te doen na amper een half jaar training !  We zijn al benieuwd naar volgend jaar.  Hoe zou het zijn als we wel goed voorbereid zijn ?  Er worden al plannen gemaakt maar die zijn nog niet definitief dus daar kan ik nu nog niet veel over zeggen.

Dinsdag - 21/08/2012 - Nieuws heet van de naald : volgende week start het nieuwe reportageprogramma "Iedereen Beroemd" op één.
In Juni volgden ze Niko, een jongen uit onze groep van Join2Bike, waarmee we in juni de col du Galibier zijn opgereden, een week lang met de camera voor de rubriek "De week van".
Niko mag de spits afbijten in het programma.
Vanaf volgende week maandag 27 augustus loopt deze reportage gedurende 1 week.  Zaterdagavond wordt er een compilatieaflevering uitgezonden met de beste stukjes uit de reportage. Het programma start iedere avond net na het Journaal.  Door deze cameraploeg werden wij wel gefilmd.  Het koppel op de rode tandem dat zijn wij (met die fietshelmen en zonnebrillen zijn we bijna niet te herkennen) !  Niet te missen !  Op de dvd staan wij niet op omdat die cameraman samen met de andere filmploeg meereed en die stopten alleen om Niko te filmen.  Niko heeft na een ongeval 7 weken in coma gelegen en stapt nog steeds niet zo best maar hij is wel op eigen kracht boven geraakt ( zijn vader, de vrolijke Bernard, de man op de gele driewieler die de vele foto's maakte, die ik reeds per mail heb doorgestuurd, haalde ook de top op eigen kracht maar deed er uiteraard veel langer over door zoveel keer te stoppen om foto's te maken).  Da's véél straffer dan wat ik gedaan heb achter op de tandem met mijne superstraffe 'machinist' Marcel aan het stuur.  Daar doe ik mijn hoed voor af !  Ik heb ook zo'n ligfiets mogen uitproberen maar de armsteun die daarop stond, voldeed niet waardoor mijn verlamde hand  mijn linkerbeen voortdurend hinderde daarom zijn we overgeschakeld op de tandem.  Dat ging direct zo goed dat we daarmee verder gegaan zijn (met het gekende resultaat).  Vandaag heeft mijn logopediste, die ook onderlegd is in Reiki, een klankheling gedaan, waarbij zij zich concentreerde op mijn rechter hersenhelft.  Een beetje vreemd misschien maar ik voel daar wel iets voor.  Baat het niet, schaden doet het zeker niet.  Ik kreeg een vreemd gevoel rond mijn rechteroor en voelde het geluid inwerken op mijn hoofd.  Na afloop gaf ze me een kleine bergkristal, in de vorm van een schedel, mee.  Die mag ik twee weken gebruiken als ik daar zin in heb.  Ze zei dat er op aarde zo'n 7-tal van die schedels in bergkristal (natuurlijk gevormd op ware grootte) gevonden zijn.  Die zijn uiteraard veel krachtiger maar deze kleine zou mij ook goed doen, zei ze.  Ik ben weer benieuwd !  Volgende week donderdag wordt de 3Dscan van mijn hoofd gemaakt.  Ook weer iets om met spanning het resultaat ervan af te wachten.  Maandag heb ik een afspraak voor mijn orthopedische schoen.  Ik hoop dat die snel gemaakt kan worden want nu kan ik het stappen eigenlijk niet meer oefenen. 1) die bottinen zijn nu veel te warm om te dragen. 2) mijn spalk die ik nu in sandalen draag, steunt mijn enkel veel te weinig waardoor ik nu verplicht ben alles met de rolstoel te doen (binnen en buiten).  Gelukkig heb ik een extra smalleke voor binnen waarmee ik gemakkelijk in de badkamer geraak.  Voor buiten heb ik een steviger model (large).  Allebei tweedehands.  Mijn nieuwe, op maat, moet nog geleverd worden.  Daar zit ik nu zo'n beetje op te wachten (2 weken hadden ze gezegd, 't zijn er al bijna 3 !).  Als ze morgen niet bellen, zal het voor volgende week zijn want vrijdag vertrekken we op koorweekend (7 repetities in 3 dagen).  Deze week heb ik weer alle dagen kine gehad.  Dat voelt toch beter dan geen kine.

Zaterdag - 18/08/2012 - 't Is weer voorbij, die mooie vakantie.  Maar wat voor één !  Samen met 4 bevriende koppels mochten we de start van het mooie weer beleven.  Alle dagen ong. 30 km fietsen door bos en hei.  Vakantiewoning bij Valkenswaard met zicht op weiden met 10-tallen paarden van het naburige paardenpension.  We hebben er veel deugd van gehad en dat zal ons nog lang heugen.  Alle dagen buiten eten en spelen tot het donker wordt.  Waar een dikke bougie al niet goed voor is.  Die heb ik elke avond aangestoken voor mooi weer tijdens onze vakantie en 't heeft gewerkt !  Nu hopen dat het laatste weekend van augustus ook nog min of meer droog mag zijn voor het koorweekend in Luxemburg; dat zou de max zijn.  Daarna starten de wekelijkse repetities weer en hebben we die lange, halfnatte zomer weer gehad.  Zou een nazomertje in september teveel gevraagd zijn ?  Ik heb beloofd die kaars te bewaren voor volgende zomer.  Ik zit er nu voor niets meer tussen.  De Clarissen zullen blij zijn dat ze van mij af zijn.

Donderdag - 09/08/2012 - Hoofdpijnconsultatie gehad deze voormiddag.  (Ter voorbereiding) een knaller van een migraineaanval gehad vanmorgen (tussen 04 en 05u). De avond voordien had ik weer migraineaura's (kringen voor mijn ogen) gezien, maar meestal trekt dat weg zondermeer.  Ik had dus wat te vertellen deze keer.  Deze assistent was wat zelfzekerder dan die vorige en herkende mij van bij de operatie.  Marcel heeft vorig jaar eens een hartige discussie met hem gehad en herkende hem ook direct.  Over die schedelpijn wist hij te zeggen dat bot niet altijd ongeschonden uit de diepvries komt en dat dat de oorzaak zou kunnen zijn èn dat er hoogst waarschijnlijk een hersteloperatie van komt.  Daar krijg ik uitsluitsel over begin september.  Daar hoef ik nu dus nog niet van wakker te liggen.  De risico's zijn dezelfde als bij een gewone operatie omdat ze deze keer niet aan mijn hersenen moeten prutsen.  Dat had ik zelf ook al bedacht !  Hij was zeer tevreden dat ik de pijnstillers al zover had afgebouwd en dat ik al minder schedelpijn had.  Goed punt voor mij !  Aan het einde van het gesprek vroeg hij nog hoe het nu met mij gaat.  Goed punt voor hem !  Dat is de eerste assistent in Gasthuisberg die dat doet.  Hij wordt nog een goede specialist met een hart voor zijn patiënten !  Zo zijn we toch nog met een goed gevoel thuis gekomen hoewel de dag in mineur begonnen was.  Zaterdag vertrekken we dan voor een fietsweek naar Valkenswaard.  Ik zal volgende week dus niets op mijn blog kunnen zetten want ik weet niet of we daar internet hebben en op vakantie is het vakantie !  Eindelijk eens een rustige week zonder therapie of consultaties.  Alleen fietsen en leuk gezelschap, daar kijken we al lang naar uit !

Woensdag - 07/08/2012 - Ik ben net weer heel slim geweest : gauw even op internet naar iets anders gaan kijken zonder mijn tekst eerst op te slaan !  Nu kan ik weer helemaal opnieuw beginnen en dat is niet de eerste keer dat ik dat doe !  "Alle goede dingen bestaan uit drie", zeggen ze dan, of : " Een ezel(in) stoot zich geen twee maal aan dezelfde steen".  Laat ik maar voor het eerste gaan en de eer aan mezelf houden.  Wat ik dus wou zeggen : net zoals in mijn eerste leven is er in mijn tweede (sinds 28/2/2011) voor alles een eerste keer.  Ik heb me deze middag zelf bereddert met het middageten (broodmaaltijd).  Gisteren had ik een nieuwe hulp, die eindelijk een gaatje in mijn doodle had gevonden dat zij kon invullen en die vond dat ik met bijna alles mijn plan kon trekken en dat ze eigenlijk bijna niets had gedaan.  De hulp van vandaag had vorige week verwittigd dat ze naar een begrafenis moest en vermits Mattias toch thuis is overdag (slapend weliswaar want die werkt 's nachts) vond ik het een goed moment om het eens alleen te proberen en 't is gelukt !  Als ik 's morgens tafel kan afruimen, kan ik die 's middags ook dekken en weer afruimen.  Alleen de afwas daar pas ik nog voor.  Daar heb je twee handen voor nodig en zover ben ik nog niet.  Ik stop de vuile vaat al in de vaatwasser en daar houdt het voor mij op.  Mijn huisarts kwam nog langs in de voormiddag dus heb ik mijn middagbabbel met haar gehad.  Weer een stap dichter bij zelfstandigheid.  Vanaf oktober zou ik die middaghulp dan kunnen beperken tot een paar keer per week.  Kwestie van niet altijd hele dagen alleen te zitten.  Uiteindelijk vind ik die middagbabbels heel gezellig en is het voor mij een kans om mijn sociale contacten wat ruimer te onderhouden dan binnen het koor alleen.  In nood kent mijn zijn vrienden, zegt de volksmond, en ik heb er blijkbaar veel.  Ik had zeer snel 20 personen om me 's middags te komen helpen.  Dat was al een opsteker op zich !  Eén van de redenen waardoor ik de moed er zo goed kan inhouden en me niet afgesloten voel van de maatschappij.  Ze komt nu gewoon aan huis.  Daar ben ik uiteraard heel dankbaar voor en daar wil ik deze mensen ook eens voor bedanken.  Dankzij hen is mijn thuiskomst zo goed verlopen en viel ik niet in een zwart gat na het revalidatiecentrum, waar ik de ganse dag therapieën te volgen had en daardoor veel aandacht kreeg.  Wat de hoofdpijn betreft : ik heb vandaag voor de eerste keer sinds vrijdag nog eens een pijnstiller genomen, voor gewone hoofdpijn deze keer.  Ik heb nog steeds opvallend minder hoofdpijn dan vorige week (da's ook een opsteker) en mijn afspraak met de hoofdpijnconsultatie is vervroegd van 01/2013 naar 09/08/2012).  Dus toch 3 goede dingen op één dag.  Het kan niet op !

Zaterdag - 04/08/2012 - Mijn eerste avond en nacht zonder pijnstiller viel al bij al goed mee.  Ik sliep redelijk snel in en ben niet te dikwijls wakker geworden waarna ik telkens weer tamelijk vlot verder sliep.  Deze morgen ook geen pijnstiller genomen en het valt redelijk mee.  Experiment geslaagd dus !  Ik zal hem nog moeten gaan geloven de 'grappige' assistent van gisteren.  Toch blij dat die eerste keer goed meeviel.  Het kàn dus en da's altijd goed om weten voor als het eens wat minder goed gaat.  Afwachten wat de volgende dagen brengen.  Vanmorgen op ROB (regionale televisie Oost- Brabant) mijn kozijn, bakker Jan Op de Beeck, nog eens teruggezien.  Zo ongeveer 1 keer per jaar komt hij, de ambachtelijke, biobakker van Lubbeek, op tv.  Ook een leuke manier om je familie af en toe eens te zien, zeker als die het zo druk heeft met zijn zaak !  Hij is al vele jaren goed bezig daar in Lubbeek en ik ben altijd blij om te horen dat hij het zo lang volhoudt.  Nog een weekje en dan gaan we fietsen in Nederland (Valkenswaard), mooie, bosrijke streek naar het schijnt.  Daar zullen we niet zo fel tegen de wind in moeten trappen als in Zeeland.  Nu nog een beetje droog weer en die week kan niet meer stuk.  Ik kijk er erg naar uit !  Een dikke week later gaan we dan op koorweekend.  Met 3 repetities per dag en allemaal nieuwe partituren wordt het weer zwoegen en zweten.  Maar, zoals we op ons concert voor 10 jaar Canzonetta, zongen : "Zwoegen in groep is plezant !"  Morgennamiddag gaan we nog meedoen aan een familiefietstocht in Wilsele.  Deze werd gepromoot door Pellenberg dus we hopen daar nog wat mensen terug te zien die mee naar de Galibier geweest zijn.  Hopelijk geen plensbui bij het vertrek !

Vrijdag - 03/08/2012 - Tijdens de consultatie op Neurochirurgie in Gasthuisberg, deze voormiddag, hebben we niet veel antwoorden gekregen op onze vragen maar wel de raad om niet meer dagelijks pijnstillers te gebruiken, een voorschrift voor een vervangend onderhoudsgeneesmiddel (tegen hoge bloeddruk) en een paar nieuwe afspraken : eentje in januari 2013 ! op de hoofdpijnraadpleging en eentje eind augustus voor een 3D CT-scan.  Daarna moeten we nog eens terug op consultatie komen en gaan ze een voorstel doen naargelang het resultaat van de scan.  Ondertussen moet ik de hoofdpijn zoveel mogelijk verbijten zodat ik nog maar max. 3 x per week pijnstillers neem.  Door het constante gebruik van pijnstillers werken die niet meer efficiënt en als ik dat kan doorbreken zou ik vanzelf al minder hoofdpijn hebben.  Dat klinkt niet zo geweldig maar als het waar is, neem ik dan toch al minder medicatie.  Over de niveauverschillen van mijn schedel kon hij ook al geen uitleg geven (omdat die assistent niet bij de operatie aanwezig was).  Ja, logisch dan zou de operatiezaal te klein zijn !  Marcel zei nog : "ik werk ook hier in het ziekenhuis, als technieker, maar als ik zo'n werk zou afleveren, zou het 'kot' hier te klein zijn".  Die assistent kon ook niet zo gauw terugvinden of het botluik wel teruggeplaatst was.  "Dat was op 05/05/2011", zei ik direct.  Daar keek hij even van op !  "Dat is de verjaardag van mijn zoon" (Mattias), zei ik daarop, "dat kan ik moeilijk vergeten en die is ondertussen alweer verjaard".  "Ja, dat doen kinderen elk jaar", zei de flauwe plezante daarop.  Ik zei : "Die is ondertussen al 26", om hem te laten voelen dat het hier niet over een klein kind gaat.  Wat denkt die wel !  Als er iemand grappen mag maken over mijn situatie, ben ik dat in de eerste plaats en zover ben ik nog lang niet, maar ik hoop dat ik dat over een paar jaar wel kan.  Dat zou nog eens een goed teken zijn !  Dan is het ergste voorbij en heb ik het een plaats gegeven.  Marcel hoopt dat we over 5 jaar, als hij met pensioen gaat, niet veel meer in Gasthuisberg moeten zijn zodat we tijd hebben voor andere en leukere dingen.  Dat zou goed zijn, dan kunnen we aan onze mooie, oude dag beginnen !

Woensdag - 01/08/2012 - Hoopvol nieuws van de kine.  Mijn kinesiste geeft me wat meer hoop voor mijn linkerhand.  Daar zullen we nog wel iets meer uit krijgen, zei ze deze middag.  Op welke termijn laat ze in het midden maar met wat er nu al/nog in zit, kunnen we verder.  Dat klonk als muziek in mijn oren !!!  Zo'n nieuws wil ik nog wel krijgen !  Het feit dat mijn vingers nog vrij soepel zijn en dat ik, als ik mijn ogen sluit, vrij gemakkelijk de juiste spier kan aansturen, stemt haar positief.  Geweldig toch !  Nu ga ik nog meer gemotiveerd zijn om met die hand te oefenen met/zonder Marcel.  Verder niets bijzonders : mijn afspraak met de neurologe is een week uitgesteld.  De eerstvolgende consultatie is dus nu vrijdag op neurochirurgie in Gasthuisberg.  Mijn teruggevonden medepatiënte Inge gaat info inwinnen over fitness voor mindervaliden.  Ik heb haar direct laten weten dat ik geïnteresseerd ben als het niet op woensdag is (vanwege de koorrepetities).  Ik ben weer maar eens benieuwd wat daar gaat uitkomen !  De puzzle is ondertussen uitgepakt en we zijn eraan begonnen : kantjes uitzoeken.  Nu Robbe (onze jongste) terug thuis is van vakantie is er weer een helper meer in huis.  Deze is er één van 2000 stukjes, daar is dus wat werk aan, met grijze, bewolkte hemel en een donkere waterpartij, een ware uitdaging !