Archief

20/03/2012  De kinesist was een uur te vroeg vandaag.  Ik was nog maar net klaar met mijn ochtendwandeling (50 min. stappen).  Hij heeft zich dan geconcentreerd op mijn arm en daar een half uur krachtoefeningen mee gedaan.  Zo heb ik het graag !  Daar ga ik tenminste mee vooruit komen.  Straks hebben we een afspraak met een makelaar die de verhuur regelt van een bungalow, hier aan het einde van de straat, op het Molenveldplein.  We gaan dat dan eens bekijken.  Wij hadden gevraagd of ze het niet wilden verkopen, zo'n huis zonder trappen met 3 slaapkamers.  Het kan niet mooier zijn.  Na enig aandringen, willen de eigenaars dan toch verkopen, maar aan wat een prijs !!! 385 000 euro en daar komen dan nog 12,5 % notariskosten bovenop.  We moeten dan nog de badkamer aanpassen.  De keuken is niet afgewerkt en de garage is te klein.  Ik denk dat we deze 'zotte' koop toch maar beter niet gaan doen.  Later dit jaar zijn de nieuwe sociale woningen hier vlakbij klaar.  Die kosten maar de helft en daar kunnen we dan nog een sociale lening voor krijgen. We moeten dan nog wel zelf de badkamer en keuken installeren en de vloeren leggen, maar dan hoef je toch al niet te beginnen uitbreken Laten we ons gezond verstand nog maar eens aanspreken.  Op 10 jaar van uw pensioen u nog zo diep in de schulden steken, lijkt me echt geen goed idee.  Welke bank zou ons dat nog lenen ?  We zouden het ook kunnen huren en dan ons eigen huis ook verhuren, maar dat vind ik zo'n rompslomp...  Voor mij hoeft dat niet, maar als Marcel dat ziet zitten, waarom niet ?  We zien nog wel.  We verhuizen sowieso binnen het jaar nog waarschijnlijk.  Spannend !!!

19/03/2012  Weer een drukke week voorbij.  Als Marcel een vrije week heeft moeten we ervan profiteren om allerhande boodschappen en andere akkefietjes af te handelen, vandaar dat ik niet veel tijd had om te schrijven.  Ondertussen loopt het gesmeerd met de kinesist.  Nu geeft hij degelijke oefeningen die wat inspanning vragen, maar dat heb ik veel liever dan de slappe kost van de vorige maanden.  Ik hoop dat hij zijn best blijft doen.  Op mij kan hij rekenen !  Afgelopen weekend zat ook goed vol, alleen vrijdagavond was een beetje tegengevallen.  Het was namelijk Chirobal, maar deze keer ging alles door in de bovenzaal van De Kring, die trappen vonden we er wat teveel aan en we zijn dan maar terug naar huis gegaan, vorig jaar was er ook nog praatcafé beneden en daar hadden we nu op gehoopt om toch een paar vrienden van vroeger terug te zien. Zaterdag was er een trainigsrit van Join2Bike ism Koninklijk Leuven Sportief.  25 km door Holsbeek en omstreken.  Heel mooi, heel leuk, maar toch wat aan de zware kant, met dat ommetje over de Chartreuzeberg en dan via Linden terug naar het café voor de langverwachte, frisse pint.  De namiddag was dan verder heerlijk rustig samen zingen met het koor en dan nog een paar leuke optredens meepikken van plaatselijk muziektalent.  Vandaag uitzonderlijk geen kine.  De volgende dagen halen we dat dan wel weer in.

12/03/2012  Opdracht volbracht !  Ik heb mijn zegje gedaan bij de kinesist (rustig, beheerst).  Hij was eigenlijk blij dat ik ervoor uit kwam en heeft onmiddellijk zijn oefeningen aangepast (en dat heb ik gevoeld, amai, nu heb ik pas gezweet !).  Ik kon het niet laten om hem te zeggen dat ze ons in Pellenberg het meest gedreven koppel genoemd hadden 'en ik verwacht van u hetzelfde', flapte ik er dan nog uit.  De oefeningen die ik zogezegd thuis zelf kon doen, mag ik voortaan onder zijn begeleiding doen.  Dat vind ik pas logisch, stel dat ik ze fout doe... Dan zijn we nog verder van huis !  Hij zei dan wel dat hij ging navragen of hij geen langere sessies zou mogen doen (3 kwartier ipv een half uur).  Volledig mee akkoord, zeiden wij.  Laat maar komen, dacht ik.  Hoe meer gerichte oefeningen onder begeleiding, hoe liever ik het heb !  Wij zijn heel blij dat hij het zo goed opnam.  Deze kinepraktijk ligt voor ons veel te praktisch dicht bij huis.  Die andere is direct minstens 500 meter verder.  Dat zie ik me nog niet direct te voet doen zoals nu.  Eind goed, al goed, hoop ik.  Ik was behoorlijk zenuwachtig vanmorgen en wist niet goed hoe eraan te beginnen.  Volgens Marcel heb ik het goed aangepakt  en ik hoop dat mijn kinesist professioneel genoeg is om de uitdaging aan te gaan.  Wat ik tot nu toe al merk aan vooruitgang : ik geraak al op dik 10 minuten bij de kinesist (tegenover dik 20 minuten enkele maanden geleden) en sedert ik een armsteun heb op de fiets kan ik mijn arm al wat beter heffen en mijn hand op mijn schoot leggen.  Ik heb Marcel gevraagd om de armsteun op de hometrainer zodanig te plaatsen dat ik met mijn hand het stuur kan vasthouden, eens zien wat dat teweeg brengt !  Vorige week heb ik ons moeder over de vloer gehad.  De vloer van haar flat was bij de plaatsing met een verkeerd product behandeld en de bovenlaag moest vervangen worden.  Zodus is ze een weekje bij ons komen logeren, met dat ziekenhuisbed in de living was dat geen enkel probleem.  Ik had er een beetje op gerekend om samen met haar mijn koorpartituren wat te kunnen inoefenen, maar spijtig genoeg heeft ze het pianospelen niet meer zo in de vingers zitten.  Dat is er dus niet van gekomen.  Misschien moet ik dan toch nog eens een alt aanspreken om wat met mij te komen oefenen zoals voor het concert.  Gelukkig leren we regelmatig wat nieuws in het koor.  Dat ontcijfer ik dan zelf wel en na een paar repetities ben ik dan helemaal mee, als Peter me dan in 't vervolg van altpartituren kan voorzien zoals vorige woensdag, komt dat helemaal in orde.  Ik heb onderhand alle kleuren van fluostiften opgebruikt en notities voor 2 verschillende partijen op 1 partituur : dat is toch echt van het goede teveel. 

10/03/2012  Wat een aangrijpende week hebben we nu achter de rug.  Ik was compleet in beslag genomen door het assisenproces van Sanne Smets.  Haar moeder is een jeugdvriendin van mij, we hebben samen in de Chiro gezeten en verschillende jaren samen in de klas van het hoger middelbaar onderwijs.  Dat schept een band.  Ook al hebben we niet echt contact gehouden, toch kon ik me deze week op niet veel andere zaken concentreren.  Het is verschrikkelijk wat er gebeurd is (zij heeft 3 jaar geleden haar pasgeboren baby omgebracht vlak na de bevalling).  Het proces was heel zwaar voor haar en de naaste familie en vrienden.  Ze werd door de jury schuldig bevonden aan moord met voorbedachten rade (terwijl mij dat eerder een impulsieve paniekreactie leek na de zware bevalling heel alleen op haar kamer).  Door die uitspraak riskeerde ze de zwaarste straf (levenslang).  Nu het vonnis gekend is : 5 jaar voorwaardelijk met uitstel waardoor ze niet terug naar de gevangenis moet, kunnen we weer opgelucht ademhalen.  Ze krijgt dan toch een kans om nog iets van haar leven te maken, want dat verdient ze.  Iedereen begaat in zijn jeugd al eens een misstap en verdient de kans om dat goed te maken.  Dit was nu wel een zeer ernstige zaak.  Ook haar ouders werden hard aangepakt, maar we weten dat die altijd hun best gedaan hebben voor hun kinderen.  En wat kan een mens nog meer doen dan zijn best ?  Zolang je je best doet, heb je jezelf toch niets te verwijten.  Terug naar de orde van de dag dus.  Volgende week ga ik eens goed praten met mijn kinesist.  Die heeft aan het begin van de behandeling gezegd dat hij met mij alleen oefeningen doet die ik niet op eigen houtje kan doen.  En wat bleek vrijdag ?  Hij doet bij elke behandeling een oefening waarbij ik dezelfde spieren gebruik als bij het fietsen en stappen.  Daar ga ik dus niet langer mee akkoord.  Ik heb eens een behandeling gehad van zijn compagnon en die deed nog een aantal andere oefeningen die mij veel zinvoller leken.  Ik heb hem daar al een paar keer op gewezen maar dat ontweek hij telkens.  Dat vind ik nu dus pure tijdverspilling.  En maar extra oefeningen bij geven om thuis te doen.  Ik heb het zo al druk genoeg !.  Hij zal zich mogen aanpassen aan mijn wensen of ik weiger mij nog door hem te laten behandelen.  Als zijn compagnon geen tijd heeft voor mij zie ik mij verplicht om van kinesistenpraktijk te veranderen en gauw ook.  Ik heb al te veel tijd verloren.  Ik doe zoveel moeite en na 3 maanden kom ik dan tot zo'n conclusie !  Het strafste van al is dat hij heel goed weet welk trainingsschema van stappen en fietsen ik mezelf opleg en me dan gerichte oefeningen onthouden !  Dat gaat mij echt te ver !  Wordt vervolgd.

03/03/2012  Al 2 dagen pijnvrij !!!  Verlost van Scherpenheuvel !  Het begon mij eergisteren te dagen dat we dat anti-hamerteenstukje misschien niet op de juiste manier gebruikten.  En zie, dat klopt, we schuiven het nu over mijn middelste teen ipv over de tweede en...  De pijn is weg !  Oef, wat een opluchting.  Dat komt er natuurlijk van als je de gebruiksaanwijzing niet leest !  Maar gelukkig ben ik daar nu van verlost.  Te zeggen dat daar vorige week nog 2 dokters naar gekeken hebben bij de controle in Pellenberg !
Uit het dagboek van mijn goede vriendin heb ik ook vernomen dat ik niet 1 maar 2 hersenbloedingen gehad heb.  Eerst een lichte waarbij ze het niet direct nodig vonden om te opereren en later een zware waarbij ze in allerijl toch geopereerd hebben of ik was er geweest !  Ik ben in Gasthuisberg binnen gegaan met een trombose (bloedklontertje) in de hersenen. Daardoor zag ik slecht en vertoonde ik lichte uitvalverschijnselen.  Om een ernstig herseninfarct te vermijden hebben ze mij dan bloedverdunners gegeven waarop de miserie pas echt begonnen is.  Nu begrijp ik waar die zware verlamming vandaan komt.  Maar liever zo dan het 2 keer te moeten doormaken.  Gelukkig ben ik niet al te lang bij bewustzijn gebleven om me dat nog te kunnen herinneren.  Gisteren vernam ik dat het personeel van het UZ Leuven geen blogs mag lezen op het werk.  Een goede tip : je vind deze blog heel gemakkelijk terug op het internet via : 'mijn revalidatie' en dan kies je de blog van het seniorennet !  Dat is niet zo moeilijk om thuis terug te vinden als je de mail met de link niet meer terug vindt ! 

28/02/2012  De eerste verjaardag van de ramp die mij vorig jaar trof.  Gisteren moest ik op controle in Pellenberg.  Het goede nieuws was dat ik de spuitjes tegen het flibiet niet meer nodig heb omdat ik toch genoeg beweeg, ik moet dan wel uitkijken mocht ik ineens een dik been of arm krijgen.  Maar daar zullen we wel voor zorgen  dat dat niet gebeurd met wat extra armoefeningen houden we die boot wel af.  Veel pillen werden er nog niet geschrapt zonder voorafgaand onderzoek.  Dat levert mij een aantal nieuwe consultaties op (orthopedie voor de aanpassing van mijn steunzolen omwille van die hamerteen, nu heb ik s'avonds zoveel pijn aan de linkervoet, het lijkt wel alsof ik te voet naar Scherpenheuvel geweest ben, dat zou komen door dat teenstukje dat mijn hamerteen moet ondersteunen, dat drukt nogal hard tegen mijn grote teen waar zich al serieus eelt onder heeft gevormd en neurologie omwille van de medicatie tegen epilepsie.)  Het minder goede nieuws was dat ze niet kunnen/willen zeggen wat ik van mijn arm mag verwachten.  Dat was voor mij nu echt wel het belangrijkste.  Marcel probeert nu met een massagetoestel die arm wat extra te stimuleren en dat gaf tintelingen tot in mijn vingertoppen (raar gevoel als je dat al zo lang niet meer gevoeld hebt !).  Maar wel hoopgevend.  Afgelopen weekend hebben we onze eerste fietstraining gehad met onze nieuwe tandem.  Naar het schijnt zien we er 'elegant' uit met onze rode fietsjassen op die rode fiets.  Je merkt dan wel dat je goed opvalt.  De auto's geven je vanzelf meer ruimte op de baan.  Vanavond gaan we ermee terug naar de winkel om er een armsteun te laten opzetten zodat ik niet meer met één hand moet rijden want dat valt toch wel tegen na een uur of twee (dat kan ook helpen voor het herwinnen van enige functionaliteit en kracht, toch zeker in de schouder en/of de bovenarm) en dan  komt er binnenkort nog een steviger standaard op want die was de eerste dag bij thuiskomst al afgebroken.  Ik kan namelijk niet zelfstandig op- of afstappen omdat mijn linkerbeen moet vastgemaakt worden voor de veiligheid.  Ik kan dat been nog niet in de goede stand houden en dat is dan toch een beetje gevaarlijk op de baan.  Ik hoop binnenkort een foto van onze fiets te kunnen toevoegen dan weet ik ook weer hoe dat gaat.  Wat ik toch allemaal bijleer de laatste tijd !  Boeiend !  AANVULLING : Vandaag heb ik het dagboek ontvangen dat een goede vriendin voor me heeft bijgehouden over mijn 'intensieve' ofte 'duistere' periode.  Dat was voor mij nog steeds een zwart gat ofte gat in mijn geheugen.  Ik heb het in één trek doorgelezen en alleen de laatste pagina's zeiden me wat.  Uit haar verslag leid ik af dat ik een tijdje verward overkwam.  Ik herinner me die verhalen nog wel, dat waren nachtmerries die ik niet als dusdanig herkende. Wat een luguber, beangstigend verhaal dat blijkbaar enkele weken geduurd heeft.  Nu begrijp ik waarom mijn huisgenoten (=gezin) daar niets over kwijt wou.  Het was te erg om aan herinnerd te worden !  Sorry, mannen, dat ik zoveel lastige vragen stelde.  Daar zijn jullie bij deze van verlost.  Ik ben er nog, het ergste is voorbij en wat nog komt, is koffiedik kijken en daar komen we samen nog wel doorheen.  We hebben vandaag een grote, dikke kaars aangestoken op de toekomst en voor alle mensen die daar om welke reden ook nood aan hebben.  Onze nieuwe tandem werd vandaag verder afgewerkt met een armsteun en een nieuwe (steviger) standaard.  We zijn er natuurlijk direct een fietstochtje mee gaan maken naar de Tempelstraat in Linden, waar we vroeger nog gewoond hebben.  De Kasteeldreef zijn we nog opgeraakt maar toen was onze batterij leeg en zijn we maar terug naar huis gereden.  Daar hing een verrassing aan de deur : het dagboek waarover ik het net had.  Nu ben ik weer helemaal bij.  Met dank aan de vlijtige, vakkundige schrijfster (want verpleegster in hart en nieren) !

26/02/2012  Vandaag eerste training gedaan met onze nieuwe tandem.  Gisteren mochten we hem gaan afhalen in de winkel.  Er bleek al direct een veel te zwakke standaard (steunvoet) op te staan, toen we ermee thuis kwamen, brak hij af bij het afstappen.  Er moet ook nog een armsteun op komen zodat ik op beide armen kan steunen.  Nu steun ik slechts op 1 arm en dat weegt serieus door na een uurtje of wat.  Voor de eerste keer collega Thierry (magazijnier/chauffeur) tegen gekomen.  Die doet blijkbaar al langer mee maar doet niet elke jaar de beklimming mee.  Leuk weerzien !  Vandaag Hans (stond vroeger in De Moete) ook nog gezien, 't was precies Alma-dag !  Het lijkt nu toch al bijna meer dan een jaar geleden dat ik nog ging werken.  Dinsdag vieren we het eerste jaar dat ik mijn CVA overleef, dat heb ik dan toch al gehaald !  10 % van de CVA-slachtoffers haalt die 1ste verjaardag niet.  Nu nog wat geduld hebben tot de linkerarm weer tekenen van leven gaat vertonen en dan ik daar weer mee aan de slag.  Hopelijk duurt dat niet te lang meer want ik begin het stilaan beu te worden, dat wachten.  Het wordt hoogtijd voor iets nieuws !  Indien jullie graag reageren op mijn blog, daar doe je me veel plezier mee.  Gewoon klikken in het vak mail mij hiernaast en dan krijg ik uw bericht in mijn mailbox, dat komt dus niet op de blog !

23/02/2012  Onze Robbe (mijn jongste zoon) vond dat ik gisteren mijn boekje te buiten was gegaan op Facebook met die mededeling dat de oorzaak van mijn hersenbloeding bij de pil lag.  Oeps, dat hadden we blijkbaar nog niet aan iedereen hier in huis doorgebriefd !  Nu is hij weer helemaal mee.  Op Facebook zitten heel wat nichtjes van mijn moeders familie, die ik toch even wou waarschuwen. De pil na je 50ste, niet doen, veel te gevaarlijk.  Dat was nu eenmaal de conclusie van de medische expertise die we hebben laten uitvoeren na de weigering van de verzekering om onze aangifte als arbeidsongeval te erkennen.  Had ik geweten dat dat risico erin zat dan had ik ze waarschijnlijk niet genomen aangezien mijn moeders moeder 2 maal een hersenbloeding gehad heeft en daar wonderlijk genoeg niets aan overhield.  Dat kan dus ook.  Gelukkig is me dit geen 5 jaar eerder overkomen, toen heb ik ze ook genomen om zorgeloos op zilveren huwelijksreis te kunnen gaan naar Mexico.  Die reis heb ik dan toch gehad.  Gewoonweg schitterend !!!  Echt de reis van mijn leven.  Onvergetelijk !  We hebben de Mayaroute gedaan, één week rondreis en daarna een week strand aan de Playa del Carmen in een 5-sterren Iberostarhotel All in.  Echt een aanrader.  We hadden er 10 jaar voor gespaard en met de KUL-korting viel dat nog mee van prijs.  We hebben toen vriendschap gesloten met een koppel uit Ieper.  Daar heb ik spijtig genoeg geen mailadres van.  Ze hebben dit jaar ook geen nieuwjaarswensen meer gestuurd.  Ik heb ze dus spijtig genoeg nog niet kunnen bereiken.  Misschien vinden we hun adres nog terug in onze gps want we zijn ze ooit eens gaan opzoeken.  Dat ik daar nu pas aan denk.  Hoe groot is het geheugen van een Tomtom eigenlijk ?  Dat moeten we toch eens bekijken.  Mijn nachtmerrie is ondertussen al goed verteerd.  Ik heb deze nacht nog eens heerlijk doorgeslapen tot 8 uur vanmorgen.  Ik wil die droom eigenlijk nog wel eens overdoen om me weer eens zo lekker licht te voelen als vroeger.

22/02/2012  Ondanks alle tegenslag voel ik me toch een zondagskind !  Blij dat ik hier geboren en getogen ben.  De eerste helft van mijn leven heb ik alle geluk gehad, zo lijkt het.  Mede dankzij mijn broer  heb ik een leuke kindertijd en jeugd gehad met enkele wijze mensen in de buurt om me te coachen (moeder, Chiroleiding, -proost en daar bovenop ben ik per toeval met de beste man ter wereld getrouwd).  Heb ik veel tijd gekregen om mezelf te zijn en mezelf te koesteren tegen eenzaamheid en neerslachtigheid, niet met snoep, drank of andere slechte of ongezonde gewoonten waar je heel lastig vanaf geraakt maar met muziek, mijn gitaar heeft me indertijd veel soelaas gebracht, ik kon maar enkele akkoorden grofweg spelen, net genoeg om mezelf te begeleiden bij liedjes van John Denver, Neil Diamond, Boudewijn De Groot enz.  Zo heb ik me vanmorgen gekoesterd met mijn i-pad om de muizenissen te stoppen.  Daarop staan Bart Peeters, Boudewijn De Groot, Natalia, Willem Vermandere maar ook de frisse stemmen van Esther en Fatou die de zomer bezingen(zij zingen eigen nummers en scoren daar de laatste tijd goed mee, daar gaan we nog van horen !).  Laat die zomer maar gauw komen, dacht ik.  Met die kou kan ik niet buiten.  Dan verkrampt mijn lamme kant te veel en kan ik bijna niet gaan.  Daar heb ik genoeg van.  Ik hoop alvast op een lange zonnige zomer met veel terrasjesweer en een beetje vooruitgang in mijn linkerarm !

21/02/2012  Wat een nachtmerrie !
Ik droomde vanmorgen dat mijn linkerkant terug in beweging kwam !!!  Alles begon te tintelen en te bewegen.  Ik heb zelfs nog met de auto gereden en botste overal op omdat ik vergat bij te sturen met mijn linkerhand.  Ik zwaaide er nog mee naar Marcel, maar hij wou het niet geloven en lachte : "Eens zien hoe lang dat gaat duren !" en hij had toch wel gelijk zeker, even later werd ik gewekt door de thuisverpleging en ontwaakte ik in de nachtmerrie die nu op een week na al bijna een jaar duurt.  Ik moest mij weer uit bed slepen zoals vanouds.  Dat viel tegen zeg !  Ik vrees dat dit letterlijk en figuurlijk een 'zware' dag wordt en ik hoop op nog meer van die 'lichte, waanzinnige' dromen.  Ik kan wel moeilijk geloven dat die zware, verlamde kant ooit weer licht zal worden.  Ik ben nu al benieuwd !  Ik vraag mij af of de dokters met hun moderne technieken wel beseffen wat ze hun patiënten aandoen.  Zouden ze dit zelf willen meemaken ?  Ik vraag me dat echt af want het is één lange nachtmerrie waar je mee opstaat en gaat slapen.  Akkoord, 't is van voorbijgaande aard.  Maar een jaar of twee dat zijn wel 730 dagen hoor !  En 10 jaar eer het achter de rug is.  Da's lang ze als ge daar dag voor dag door moet.  Wat is nu 2 jaar op een mensenleven.  Toch méér dan een fractie hoor !  En 10 jaar is nog 5 keer zo lang !  Alles in mijn leven gaat in cycli van 10 jaar, zo lijkt het : ik 10 jaar in de klein mannen gezeten eer de jongste naar school ging.  Dan 10 jaar in het vrijwilligerswerk.  Dan 10 jaar gewerkt en nu 10 jaar gehandicapt.  En dan is het nog af te wachten hoe lang ik van mijn pensioen ga kunnen genieten nadat ik nog eens 10 jaar gewerkt heb. Ik ga die verlamming nooit kunnen vergeten tenzij ik zéér zwaar dement zou worden en dat zit nu niet direct in de familie.  Hersenbloedingen en Parkinson wel maar dat tast uw geheugen niet aan.  Toch ?  Ik zal me vandaag proberen een beetje te verwennen met een extra spelletje op de laptop !  Iets anders zit er toch niet in, maar daardoor ben ik nog geen 'gamer', hoor jongens !  Daar lachen ze me zo graag mee uit.  Volwassen zonen moet je in huis hebben als ge in de puree zit, dan kan je nog eens lachen !