Woensdag - 10/07/2013 - Gisteren bij kine Jozefien vroeg ik wanneer de doctoraatsstudie over de hand- en armfunctie zou beginnen.  Nog geen kwartier later werd ik gebeld door een studente van de universiteit om een afspraak te maken voor de eerste test !  Volgende week donderdag komen ze daarvoor langs.  We moesten er allebei om lachen : "Ze hebben ons daar gehoord !"  Dat wordt weer een interessante week !  Vorige week vrijdagavond zijn we naar de Beleuvenissen geweest.  In Leuven zijn er sinds enkele jaren elke vrijdagavond van de maand juli gratis muziekoptredens in een bepaald thema, verspreid over een 6-tal pleinen in de stad.  Vorige week was het folkmuziek.  Gezien het mooie weer trokken we daar naartoe.  Dat was 2 jaar geleden.  Vorig jaar had ik nog teveel hoofdpijn om daarvan te kunnen genieten.  We waren vroeg vertrokken om een goede plaats te zoeken voor de auto en een terrasje om iets te eten voor de optredens begonnen.  Dat eerste was niet simpel omdat vele straten dan afgesloten zijn voor het verkeer.  Na wat rondjes zoeken, vonden we toch iets in de buurt waar we eens gingen kijken of we daar nog een plaatsje vonden om iets te eten.  Op het grote plein achter de St. Pieterskerk leek het al goed vol te zitten.  Na wat rondkijken in de buurt vonden we aan de overkant van dat plein achter de tent met de technische installatie toch nog plaats om te eten.  Even later kwam de groep die daar nog aan het soundchecken was daar ook eten.  We waren dus goed op tijd en zouden de start zeker niet missen.  We zaten daar blijkbaar heel strategisch want iedereen die dat plein overstak, konden we zien langs komen.  Op deze manier zagen we een enkele bekenden van het koor en van Join2Bike langskomen.  Het werd een leuk weerzien.  In de zomer zijn er geen activiteiten van beide dus is het leuk om zo eens iemand tegen komen die ook tijd heeft voor een praatje en/of een drankje.  Na die groep liepen we nog even over de Grote Markt.  We hadden gehoord dat daar nog iemand van Join2Bike zat.  We zagen hem al gauw zitten en zijn bij hem aangeschoven om nog wat na te praten over ons exploot in Oostenrijk.  Hij vertelde mij dat het veel mensen in de groep was opgevallen dat ik er dit jaar veel beter uitzag en dat ik vaak lachte.  Dat hadden ze me vorig jaar bijna niet zien doen.  Zij wisten blijkbaar niet dat ik toen zoveel hoofdpijn had dat het lachen mij verging.  Gelukkig ben ik daar nu van verlost en kan ik weer een beetje genieten.  Die vrijdagavonden in Leuven zijn altijd heel gezellig, als het droog weer is, zodat we gewoonlijk pas in augustus op verlof gaan.  De volgende weken staan er nog Franse chanson, gezongen door Vlaamse artiesten, Special (ook Vlaamse artiesten die hun nieuwste albums komen voorstellen) en The Best of (nog geen idee wat dat inhoudt).  In tegenstelling tot Marktrock (3 dagen na mekaar in de helft van augustus) dat uit zijn voegen barstte tot ze daar voor een paar jaar ook overschakelden op Belgisch en gratis werd èn op meerdere podia op verschillende pleinen.  Naast Rock Werchter, dat het seizoen opent einde juni, is er heel wat te doen in de Vlaamse steden.  We mogen niet klagen ! 

Maandag - 08/07/2013 - De zon, een nieuwe laptop (even wennen nog), de zomer is in het land.  Het kan niet meer stuk.  Uiteraard hebben we gisteren onze tandem uit de garage gehaald en zijn we gaan fietsen.  Via het fietsknooppuntennetwerk reden we langs rustige wegen naar Leefdaal.  Daar was het dorpsfeest van de 'Jefkes'.  Een jaarlijks evenement dat heel het dorp op stelten zet (een beetje zoals de jaartallen in Leuven).  Alle mannen van een zekere leeftijd zijn dan 'Jefke' en worden op een praalwagen (deze keer was het een bus) door het dorp gereden onder begeleiding van een fanfare.  Het eindpunt is de taverne van het nichtje van Marcel.  Daar is dan een grote BBQ en een feestelijk einde van de dag.  Een 4-tal jaar geleden zat ik daar nog mee aan de kassa.  Nu zijn we de familie Nolmans gaan begroeten (zij waren bijna voltallig, meestal als er te feesten valt).  We waren deze keer zonder fietskledij vertrokken (niet ver, geen bergen) maar dat hebben we toch gevoeld !  Een fietsbroek is toch veel comfortabeler voor een klein uurtje fietsen door bos en veld. 
De dagelijkse routine herneemt zich.  Nu Marcel en de jongens weer aan het werk zijn, de kine weer aan de orde is, kunnen we ons weer koesteren in de herinneringen van ons avontuur in Oostenrijk.  We krijgen bijna dagelijks foto's in onze mailbox van reisgenoten.  Via de kine werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan een doctoraatsonderzoek over het functioneren van de hand na een CVA.  Dat houdt een paar testen in en daarna een experiment met elektrische impulsen op de hersenen bij het uitvoeren van enkele opdrachtjes.  Tot nu toe werd dat getest op gezonde mensen.  Nu is de doelgroep (mensen met een CVA) aan de beurt.  Wie weet wat dat geeft !  Baat het niet dan schaadt het niet en als ik er iets mee win, is dat mooi meegenomen.  Het is een Chinese studente die Nederlands spreekt !  Waar gaan we dat schrijven ?  Ik verwachtte me aan gebroken Engels, maar Nederlands (met Exotisch accent uiteraard) hoe gaat dat klinken ?  Naar het schijnt, is het even wennen maar dan gaat het vlot.  Ik ben benieuwd wanneer ze me gaat bellen.  Vanaf september ga ik ook naar de conditietraining voor revalidanten in het Sportkot.  De kinestudenten geven daar oefeningen op maat aan revalidanten.  Een lotgenote, die hier in de buurt woont, is daar voor de zomer al naartoe geweest en is daar zeer tevreden over.  Zelfs het vervoer (met rolstoel) heeft zij al voor mekaar.  Op deze manier zou Marcel één avond per week vrijgesteld zijn van de kine, tenzij hij mee wil om te gaan fitnessen, daar vlakbij in de fitnesszaal.  Dan zijn we toch weer samen op gang maar hoeft hij mij niet te begeleiden en heeft zo ook eens een uurtje voor zichzelf.  We zien nog wel wat het gaat geven.  Nu eerst genieten van het mooie weer en hopen dat het nog lang blijft zomeren.  Gisteravond hebben we nog genoten van een avondwandeling (met rolstoel) in het park hier vlakbij.  Daar kikker je echt wel van op na de warmte van de namiddag op de fiets. 

Woensdag - 03/07/2013 - Wir haben es geschafft !  Ons spitsengevoel is aangescherpt.  Vrijdag vetrokken we met Join2Bike naar Oostenrijk.  Na een halve dag rijden door de regen in Duitsland, vanaf de Oostenrijkse grens werd het droger kwamen we zonder problemen aan in ons hotel WeisSeespitze****.  Prachtig hotel in het kleine Platz, aan de ingang van het Kaunertal.  Via deze link :
http://www.kaunertal.com/at/guide/146861sy,en,SCH1/objectId,RGN505359at,selectedEntry,home/home.html?season=at2&_site=kaunertal
kom je er alles over te weten.  De voorwacht, enkele groepsleden die al eerder ter plaatse waren,  had onze groep al ingecheckt en stond ons met de kamersleutels op te wachten.  Zo konden we snel aan tafel en naar boven.  Na een goede nachtrust (mijn beste van deze vijfdaagse) stond iedereen de volgende morgen te popelen om te kunnen gaan fietsen.  De groepsleiding had wijselijk besloten om die eerste dag maar een gedeelte van de tocht te doen.  Ergens halverwege kom je langs een stuwmeer.  Dat was ons doel voor die zaterdag.  Niet te ver en niet te hoog.  Goed om erin te komen.  Na 3 uurtjes klimmen, dat begon al van zodra we op de hoofdweg kwamen, bereikten we het stuwmeer, in een druilerig weer, tamelijk fris, maar niet te koud : 16 °.  We hadden ons voorzien op wintertoestanden, gezien de weersverwachtingen, dus van de kou hadden wij geen last.  Mijn linkerarm durft daar nogal spastisch van te worden maar met mijn winterse fietsjas, gevoerde wanten en een warme joggingbroek over mijn fietsbroek kon ik er tegen en hield mijn arm zich rustig.  Na die pittige klim deed een warme choco in de bar van het Seepanorama ons fameus deugd.  We hoefden de afdaling niet per fiets te doen dus konden we die namiddag rustig doorbrengen in het hotel.  Met een smakelijke Croque (die benaming kennen ze niet in Oostenrijk, daar noemen ze dat Käse und Schinken Toasti) met gemüsegarnitur (groentengarnituur) en wat cake en koffie kwamen we weer op krachten en kon ik gaan genieten van mijn siësta.  De kamers zijn er mooi en gerieflijk en, voor rolstoelgebruikers, ruim.  Dat viel goed mee, zo kon ik 's nachts met de rolstoel van mijn bed naar het toilet en hoefde Marcel niet op te staan om mij te helpen.  De tweede nacht werd ik al om 4 u 's ochtends wakker.  Met de vermoeiende dagactiviteiten kon ik 's avonds geen pap meer zeggen en ging dan maar vroeg naar bed.  Mijn Duits is niet zo slecht dus kon ik het nieuws op de ORF (Oostenrijkse Rundfunk, denk ik) tamelijk goed volgen.  Net als vorig jaar hadden we een kleine cameraploeg bij.  Dit jaar volgden zij, Peter en Anita, enkele deelnemers in functie van een promofilmpje over Join2Bike (meen ik begrepen te hebben).  Wij en Theo, een nieuwe, al wat oudere revalidant, waren de gelukkigen om uitgebreid gefilmd en geïnterviewd te worden.  Ze hebben geduld moeten hebben want ik was pas de laatste dag (een rustdag) in staat om dat interview te doen.  Het is wel raar om zo de hele tijd, dat je op de fiets zit, een cameraploeg in de buurt te hebben, maar dat went gauw.  Gelukkig moesten we niet constant lachen naar de camera.  Ze hebben ons ook pas echt op de hielen gezeten tijdens de tweede klim van het stuwmeer naar de top (2 750 m).  Het Kaunertal is adembenemend mooi.  Dat hebben we pas echt gezien vanuit de auto (mooie mobilhome) op de rustdag.  Als je op de fiets zit, kan je niet echt rondkijken.  Dat tweede deel heeft 29 haarspeldbochten (Kehre noemen ze dat daar) en ze worden netjes aangeduid met een bord zodat je zelf niet hoeft te tellen.  Gelukkig was het ook niet constant steil omhoog, er waren ook een paar 'vlakkere' stukken zodat we even op adem konden komen.  We werden, zoals vorig jaar op de Galibier, constant begeleid door enkele mensen van Join2Bike.  Zij helpen je met raad en daad (fiets vasthouden als je even wilt stoppen, helpen op- en afstappen bij het halt houden, bevoorrading met eten en drinken).  Daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt.  We kwamen af en toe langs een skistation.  Mochten die open geweest zijn, zou het voor de vrouwen wat handiger geweest zijn om een plaspauze te houden.  Op zo'n kale bergflank vind je geen beschut plekje om je discreet terug te trekken.  Deze keer was ik zo slim geweest om vooraf niet teveel te drinken daardoor had ik geen probleem om het op te houden tot we boven waren.  Die les heb ik op de Galibier geleerd.  Daar waren slechts 2 plaatsen met een toilet en op 1 daarvan vroegen ze nog geld om het te mogen gebruiken.  Je moet het maar durven om dat te vragen aan gehandicapte vrouwen !  Vorige week heb ik de reportage gezien over de beklimming van de Stelvio door een groep diabetespatiënten en zanger Sergio als BV.  Die sukkelaar was geeneens goed voorbereid en werd aan zijn lot overgelaten.  Hij heeft er 6 uur over gedaan en dan stonden ze hem boven smalend op te wachten. (Zou hij nog komen?  Heeft hij niet opgegeven ?)  Ik had er veel compassie mee.  Zo werkt Join2Bike niet.  Iedereen wordt begeleid en naar boven geholpen.  Aan Kehre 4 kreeg Marcel serieus last van zijn knieën.  Zijn hartslag was ook te hoog en zakte niet genoeg tijdens de laatste rustpauzes zodat we het veiliger vonden om hem te laten aflossen door andere ervaren tandembestuurders.  Jan had eerder ervaring met een andere tandem maar Luc Derden kwam hem al gauw aflossen, hoewel hij net zelf de hele klim gedaan had met Freddy achterop.  Met een duwtje in de rug van Anita en Niko's moeder en Marcel zelf.  Vóór Kehre 1 ging het al weer beter met Marcel zodat hij het stuur terug kon overnemen.    Zo klopt de fotofinish tenminste.  We hebben de top gehaald !  De fiere blik in de ogen van mijn 3 zonen was de kers op mijn taart.  Ik was zielsgelukkig dat ze er alle drie bij waren.  Vorig jaar had ik een fanclub van het koor die ons met de koorvlag kwamen aanmoedigen en een duwtje gaven toen onze batterij leeg was.  We hoopten het deze keer beter aan te pakken met voldoende rustpauzes, maar ook nu bleek eens te meer dat elektrische fietsen niet gemaakt zijn om bergen mee te beklimmen.  Die verkopers zouden daar beter zelf eens mee in de bergen gaan rijden zodat ze hun klanten gerichter en juister kunnen adviseren en het gepaste materiaal aanbieden.  Onze tandem weegt 36 kg, droog aan de haak, dat gewicht moet je ook mee naar boven duwen !  Dat hij stevig moet zijn, spreekt voor zich.  Ik vraag mij af of we niet beter af zijn zonder batterij (die is ook tamelijk zwaar, maar vooral de motor is het zwaarst, volgens Marcel)   We hebben er echter wel veel aan bij het starten op een helling.  Je kan er alleen niet op rekenen om de top te halen met ondersteuning.  In de pers werd er smalend over gedaan dat die klimmers op de Selvio elektrische fietsen hadden.  Ze kennen er niks van, hoewel daar in die reportage niet over gesproken werd.  Niemand kloeg over een platte batterij.  Wij weten wel beter !  De volgende nacht was mijn slechtste.  Een adrenalinestoot op grote hoogte heeft blijkbaar geen goed effect op je nachtrust.  Daardoor had ik veel tijd om na te denken en kreeg ik een lumineus idee voor een gelegenheidsliedje.  Dat heb ik na het laatste ontbijt in het hotel aangeleerd.  Er was een jarige en toen ze uitgezongen waren, zette ik mij recht en leerde de aanwezigen het liedje aan.  De tekst gaat als volgt :
Op de WeissSeespitze xxx (3 maal klappen in de handen), kwam Join2Bike met hééééél veel volk, op tandems en trikes.  Bij de herhaling eindigen we met : tandems en bikes.  De nacht en mijn inspiratie was daarmee om en op zodat ik het daarbij gelaten heb.  Iedereen deed goed mee en was zo enthousiast dat het bleef hangen.  Op de terugreis naar huis werd het nog vele malen gezongen in de auto.    Met een zeer enthousiaste Els  en onze zonen erbij was Chiro Blauwput goed vertegenwoordigd.  Marcel en ik zijn een chirokoppel.  Waarom komen mijn goede ideeën altijd zo laat ?  Mijn timing is nooit veel waard geweest.  Met het koor gaan we eind augustus altijd op koorweekend en dan is er altijd een free podium.  Voor Join2Bike is dat waarschijnlijk geen goed idee.  In het koor zijn er mensen die tijdens het werkjaar daar veel tijd in steken om dat voor te bereiden en die brengen dan een juweeltje van een nummer (dikwijls met veel muziek, zang en soms dans).  Vorig jaar hadden ze zelfs filmpjes gemaakt om enkele dingen naar voor te brengen.  Wij zien mekaar dan ook wekelijks en kunnen tijdens de pauze en achteraf goed afspreken en plannen.  Vermits Join2Bike een fietsclub is, kunnen we zoiets niet doen op onze meerdaagse fietsreis.  Hoewel, zingen is topsport, zeggen onze zangcoaches.  Ik heb dat ondervonden : na 10 maanden onderbreking was ik mijn hoge sopraanstem kwijt.  Een hele oktaaf (8 tonen) was ze gezakt !  Na een jaar zingen, is ze gelukkig al weer 5 tonen gestegen.  Daarom zing ik nu met de alten mee (veel moeilijker omdat die meestal begeleiden en zelden een melodie zingen).  Maar het is de enige manier om te kunnen blijven zingen en mee te kunnen doen en het is zo'n toffe, plezante groep.  Op zo'n koorweekend zijn er 7 repetities, wat ook vrij vermoeiend is.  Maar om het plezant te maken, is zo'n free podium natuurlijk ideaal.  Ik moet zeggen, de 'Tirolerinnen' waren goed bezig !!!  Ze hebben ons kostelijk geamuseerd.  De kostuums waren prachtig.  De improvisaties goed gevonden. Top !!!  Ik hengel dus geenszins naar de functie van animator.  Laat mij maar zingen, want :"Zingen, zingen en zwoegen, zwoegen in groep, is plezant !"  Vervang het zingen door fietsen en je komt op hetzelfde uit, maar dan anders.  Bedankt Join2Bike voor alles.  Ik was er weer heel graag bij.  Dit jaar waren er heel wat nieuwe gezichten, stuk voor stuk fijne mensen.  Onze vriendenkring is weer ruimer geworden.  De terugreis verliep vlot en aangenamer mede met het mooie weer en de vrolijke stemming in de auto's.  We misten ook enkele mensen die we vorig jaar op de Galibier hebben leren kennen.    Ze hebben iets gemist.  De WeissSeespitze is niet van de poes.  De Galibier is daar klein bier tegen.  Maar ieder kiest voor zichzelf wat hem/haar het best past.  Hopelijk zien we ze nog eens bij een andere gelegenheid.  Noteer alvast de volgende 'benefiets' in Pellenberg op 8 september.  Hopelijk tot dan !

Dinsdag - 25/6/2013 - Ik ben te optimistisch geweest over mijn laptop.  Ik vrees dat hij met een zware 'burnout' zit.  Gisterenmorgen deed hij het weer niet meer.  Weer dezelfde historie met de R.  Ik ben weer heel blij dat ik nog kan terugvallen op die goede oude, lawaaierige mastodont van een PC die het al zo lang volhoudt, zonder kuren !  De garantie van de laptop is natuurlijk net verlopen.  Dat gaf Marcel de vrijheid om hem een technisch onderhoud te geven (= toetsenbord uitblazen).  Het resultaat was 1 dag respijt.  Nu blijkt dat de kwaal niet verholpen is, belet niets ons nog om drastisch in te grijpen, maar eerst gaan we naar Oostenrijk.  Daarna lossen we alles op wat nu blijft liggen.  Naar het schijnt is het daar nog fameus koud op de top van de Gletsjerstrasse.  We zijn nu volle bak warme kledij aan het inpakken voor het geval ik toch de top zou bereiken.  Straks train ik nog een laatste maal op de hometrainer en dan ben ik beter voorbereid dan vorig jaar op de col du Galibier.  Toen had ik in april nog in het ziekenhuis gelegen met bloedklonters in de longen : weg alle conditie.  Marcel ziet het nu veel beter zitten omdat hij voelt dat er vanachter goed wordt meegetrapt op de pedalen.  Met een warme joggingbroek over de fietsbroek, handschoenen en een dikke winterjas zal ik niet veel voelen van de kou.  Ik ben er klaar voor ! 

Zaterdag - 22/06/2013 - Mijn laptop doet het weer !!!  Na de online aangifte van onze belastingen, vorige zaterdag,  vertoonde hij een paar eigenaardigheden : de r kwam er niet als ik er op drukte en rolde er even later eindeloos en ongevraagd uit.  Ik hoop dat hij OK blijft.  Ik kon me nog redden met onze oude pc om mijn mailbox en blog bij te houden maar voor dat grote scherm moest ik super rechtop zitten en om te kunnen lezen (mijn brilglazen zijn multifocaal) moest ik door de onderste helft ervan kijken.  Dat gaat prima op de laptop maar op het grote scherm moest ik dan ook nog eens mijn hoofd wat naar achter kantelen om scherp te kunnen zien.  Daardoor kreeg ik verschrikkelijke nekpijn en stramme schouders.  Iemand in het koor suggereerde om hoger te gaan zitten.  Toen ik dat probeerde, werd het nog erger met mijn schouders omdat de armleuningen van de rolstoel dan weer te laag waren.  Gelukkig kon ik 's avonds naar Jozefien, de kinesiste, zij werkte dan alles weer los zodat ik weer verder kon.  Hopelijk had mijn laptop gewoon wat rust nodig.  Ik gebruik die nu gemakkelijk 2 à 3 uur per dag.  We hadden al bijna een nieuwe gekocht.  Gelukkig gaat Marcel nooit overhaast te werk.  Hij heeft hem helemaal binnenstebuiten gekeerd en niks gevonden.  En vanmorgen kondigde hij glorieus aan : "Hij doet het weer!"  Het resultaat lezen jullie nu : niks meer aan de hand en alle rren op de juiste plaats. Ik zal maar weer een kaars branden dat hij die kuren niet opnieuw krijgt.  Dat schijnt hier nogal te helpen.  Geen fietstraining dit weekend.  Morgen zingt het koor en 's avonds is er een etentje met het koor om het werkjaar af te sluiten.  Ik moet dus vandaag nog wat fietsen op de hometrainer om mijn conditie wat op peil te houden. Volgende vrijdag vertrekken we dan eindelijk naar Oostenrijk.  Het lijkt nog niet zo lang geleden dat we de col du Galibier gedaan hebben.  Dat was vorig jaar, ook in het laatste weekend van juni.  Bij de voorstelling in het Provinciehuis, afgelopen dinsdag, hebben we daar nog beelden van gezien.  Onze cameramensen van toen fietsen nu zelf ook mee.  Of we van dit exploot nog zo'n mooie beelden gaan krijgen, is nog de vraag.  Het was zo'n mooi filmpje... 

Woensdag - 19/06/2013 - Gisteravond was Join2Bike te gast in het Provinciehuis waar we ons sportief project van dit jaar mochten voorstellen : Kaunertal - Gletsjerstrasse.  Marieke Vervoort, de Belgische revelatie op de Paralympics in Londen vorig jaar kwam ons een hart onder de riem steken.  Zij draagt ons sportief integratieproject een warm hart toe.  Als ex-patiënte van Pellenberg, onderste ledematen verlamd na een ongeval, weet zij wat het is om in een rolstoel te belanden.  Zij behaalde gouden medailles in rolstoelsprint.  Ik ben fan van haar en wou haar voorbeeld volgen, maar zij is 20 jaar jonger en sportte voor haar ongeval ook al.  Ik vrees dat mijn paralympische droom een droom zal blijven.  Eerst de Gletsjerstrasse en dan zien we wel verder.  In de Paralympics zijn de tandems voorbehouden voor de slechtzienden.  Ik heb dus om te beginnen een andere fiets nodig en of het dan nog haalbaar is, weet ik niet.  Daar moet ik het binnen Join2Bike nog eens over hebben.

Maandag - 17/06/2013 - Het weekend was weer druk maar ook heel erg sportief, deze keer.  Normaal zouden we zaterdag een grote fietstocht maken met Join2Bike.  De weerman was echter lovender over zondag, dus werden de plannen omgegooid en gingen we zondag op fietstocht : 75 km (eigenlijk waren het 78 km, hoorden we achteraf) door het glooiende Hageland.  Tussen Holsbeek (Horst was ons vertrekpunt), Aarschot, Diest-Molenstede, langs Scherpenheuvel, Averbode, Herselt.
Voor wie de details wil weten, volg deze link :
http://www.wtcmolenstede.be
en je vind er alles over.  Niets zo zalig op een zonnige zondag dan een fietstocht (ondanks de zadelpijn).  We bleven gelukkig gespaard van pech (op een paar geblokkeerde kettingen en 1 platte band na).  In groep is dat allemaal snel verholpen en kan je gauw weer verder.  Het beloofde gedruppel heeft slechts onze babbel achteraf wat ingekort maar de pret onderweg hebben we gehad !  De ontnuchtering kwam achteraf : mijn laptop laat het een beetje afweten.  De R blokkeert en overschrijft ongevraagd het één en ander.  Gelukkig hebben we onze oude pc nog bij de hand.  Anders had ik dit nu niet kunnen schrijven en bleef iedereen (vooral ik) op zijn/mijn honger zitten.  Nu kost het mij een stijve nek en wat extra moeite om dit uit te tikken en op het grote scherm alles na te lezen.  Nu kan ik ook mijn partituren niet meer inzetten in Sibelius om een gepersonaliseerde versie uit te printen (wat voor mij veel handiger is tijdens de repetities).  Gelukkig gebeurt dit nu vlak voor de zomervakantie, dan zijn er niet veel repetities.  Tegen volgende maand zullen we dit probleem wel opgelost krijgen en loopt alles weer gesmeerd. 

Donderdag - 13/06/2013 - Loon naar werken.  Bij de laatste kinesessies met Anouk stelde zij vast dat de spieren in mijn arm sterker worden en dat ik er meer controle over heb.  Hoe lang die nog spasmen gaat vertonen, kan ze niet zeggen.  Zij is altijd heel voorzichtig met prognoses, maar ze is hoopvol en enthousiast en dat slaat uiteraard over !  Vorige week vrijdag zei ze dat ze merkt dat ik nu dagelijks oefen met de pedalo.  Mijn arm wordt sterker.  Gisteren stelden we vast dat ik hem bij een bepaalde oefening ook beter kan aansturen.  Ze legt mijn onderarm op de tafel en draait mijn handpalm naar onder en naar boven.  Ik moet de beweging volgen en proberen actief mee te bewegen.  Gewoonlijk lukte dat maar in 1 richting, van onder naar boven, maar gisteren lukte omgekeerd ook, voor de eerste keer !  Zou dat komen door het vele stimuleren elke voormiddag ?  Dat moet ik haar vrijdag beslist eens vragen.  Ik voel me weer top !!! In het koor lukte het zingen gisteravond ook weer beter.  Daar moet ik de volgende weken ook wat meer mee bezig zijn.  De laatste dagen heb ik weer wat meer gezongen en dat helpt overduidelijk en niet alleen voor het humeur ! Op de regionale televisie kwam Join 2 Bike ter sprake.  Beelden van vorig jaar en de plannen voor dit jaar.  Eind deze maand, 28/6, vertrekken we naar Oostenrijk.  Het mooie Kaunertal met zijn Gletsjerstrasse wacht op ons.  Zaterdag gaan we nog een lange tocht maken in en rond Aarschot en dan zijn we er min of meer klaar voor.  Marcel merkt dat ik deze winter meer op de hometrainer heb gezeten.  "In de bergop lijkt het alsof er nog een hulpmotor op onze tandem zit", zegt hij.  Mooi compliment.  Ik doe mijn best en trap wat harder mee dan vorig jaar.  Mijn conditie is duidelijk stukken beter en dat doet deugd.  Ik fiets nu nog liever dan vroeger !  Er staan weer veel uitroeptekens in dit verslag maar er staat geen ééntje te veel !!!
Ik kreeg nog bericht uit Menton, dat deze stad wel degelijk een middeleeuwse ontstaansgeschiedenis heeft.  Er stond vroeger een burcht (van de kruisridders zoals op Malta, veronderstel ik).  De prinsen van Monaco hebben die als buitenverblijf gebruikt en de tuin is nu één van de vele parken van Menton. 

Maandag - 10/06/2013 -  Het weekend was rijkelijk gevuld en vermoeiend maar we hebben ervan genoten !  Het begon zaterdagmorgen met een lezing over NAH (Niet Aangeboren Hersenletsels).  Deze lezing was al eens uitgesteld wegens ziekte van de spreker en ging dan nu, 2 maanden later toch door in het revalidatiecentrum Pellenberg.  De organisatie ging uit van Verder-Leven vzw.  Deze vereniging richt zich tot mensen met een niet aangeboren hersenletsel (zoals ik en nog een 5-tal andere aanwezigen).  Wij reden er met de tandem naartoe omwille van het mooie weer zodat we nadien nog een ritje konden maken.  De nieuwe spreker vatte de bijeenkomst op als een gespreksronde en stelde zichzelf voor als moderator.  Dat verraste mij wat want ik ben helemaal niet gewoon om over mijn toestand te spreken, maar onder lotgenoten viel dat reuze mee.  Er was ook nog iemand die ik al kende van tijdens mijn verblijf in Pellenberg, Sandra heette ze.  Ik had met haar eens spelletjes gespeeld omdat zij haar spraak wat wou oefenen.  Het viel mij op dat ik weer de enige was met een zware verlamming.  Er waren nog wel mensen die verlamd geweest waren maar die hadden daar niet meer zoveel last van als ik.
Ik had nog pasfoto's nodig voor mijn nieuwe identiteitskaart dus reden we nadien om langs het station van Leuven.  Daar hebben ze zo'n fotoautomaat staan in de tunnel onder de perrons waar we ook gemakkelijk onze fiets konden stallen en waar we gemakkelijk bij konden om de foto's te maken.  Mijn ultrakort kapsel vraagt nog niet veel aandacht, dus was dat gauw gefikst.  We hebben nog wat genoten van het mooie weer en troffen dan onze tweede zoon, Mattias, thuis.  Die had voor Vaderdag al een cadeautje gekocht en maakte wat tijd voor een babbel.  Zo konden we eindelijk eens bijpraten.  Hij is onlangs van functie veranderd op zijn werk en daar heeft hij het nu nog erg druk mee zodat we hem 's avonds nog niet veel zien.  Onze jongste, Robbe, heeft onderhand goed zijn draai gevonden in zijn nieuwe job.  Hij had al een pluim gekregen van zijn diensthoofd voor zijn vlijt en stiptheid.  Dat maakt ons weer tot fiere ouders.  De oudste, Wim, liet dan weer weten dat hij een jobaanbieding gezien had waar hij zijn kans voor wil wagen.  Hij werkt sinds kort voor een Japans bedrijf in Brussel, dat motoronderdelen maakt en verkoopt.  Zijn Japans heeft hij daar heel hard nodig dus zijn taalstudies kan hij daar maar al te goed verzilveren, maar de technische kant ligt hem wat minder.  De nieuwe jobaanbieding zoekt een Belg die goed op de hoogte is van het Belgisch bieraanbod om bier in te voeren in Japan.  Als rechtgeaarde Leuvenaar is dat maar een woord.  Daar kent hij wat van !!!  Wie niet waagt, niet wint.  Ik zal maar weer een bougie aansteken voor succes.  Nu hij nog geen vast contract heeft, is hij nog snel vrij om van werk te veranderen.  De kans dat hij daarvoor een tijdje in Japan moet gaan wonen is heel reëel, maar dat schrikt hem en ons niet af.  Zijn vriendin heeft een Japans paspoort en moet, om dat te behouden, geregeld in Japan verblijven, zij doet dat meestal door haar moeders' familie daar te bezoeken.  Dus, op zich, is dat ook geen probleem.  Alleen moet ze dan haar studieplannen herbekijken.  Ze zou volgend academiejaar aan een doctoraat beginnen in Louvain-La-Neuve.  Misschien kan ze in Japan nog iets gaan studeren, als ze dat zou willen.  We zien nog wel als het zover is.  Wij vinden dit geen probleem.  Onze reis naar Japan is in 2011 in het water gevallen door mijn CVA.  We wilden die later alleszins nog gaan doen.  Dus wat zou er ons nog tegenhouden als Wim en Noëlle daar zouden verblijven ?  Niets toch!  Dan gaan we zeker !  In de late namiddag zijn we dan nog kort gaan shoppen want ik had iets nieuws nodig voor het verjaardagsfeestje van mijn meter.  Zij is vorige week 90 jaar geworden en haar zoon nodigde ons en mijn moeder uit voor een etentje.  Zij nodigden ons uit in hun favoriete restaurant in Zaventem.  De keuken is Joegoslavisch.  Heel lekker, met vooral grote porties vlees of gevogelte.  Wij hadden in de voormiddag nog een fietstraining met Join 2 Bike waardoor we, mede door wegenwerken pas tegen 13u30 ter plaatse waren.  Het restaurant is op zondag altijd goed bezet (zonder reservatie lukt het soms niet) en dat was nu ook het geval.  Het viel ons direct op dat het er tamelijk rumoerig was.  Er waren enkele luidruchtige families, waarvan eentje een 93ste verjaardag te vieren had (wij kenden de dochter van die krasse man, anders hadden we dat niet geweten).  Wel heel toevallig dat zij daar ook waren !  Onze jarige kreeg nog een heuse verjaardagstaart, met gelukkig maar 4 kaarsjes op, anders had ze misschien haar laatste adem nodig gehad om die allemaal uit te blazen.  Zij vertelde dat haar nicht 99 jaar oud is.  Het lijkt alsof zij dat ook nog wil halen ook ziet ze niet goed meer en is de laatste tijd niet meer zo kwiek.  Ik lijk wel een beetje op haar, misschien wel meer dan ik denk (zo'n doorzetter ! )  Daardoor werd het 17u eer we klaar waren.  Omwille van Vaderdag hadden we nog met onze oudste zoon afgesproken.  Hij had gevraagd wanneer we thuis zouden zijn.  Omdat we daar, gezien het etentje, geen uur konden op plakken, hadden we aangeboden hem te komen opzoeken nadien.  Door het late uur is dat een kort bezoekje geworden.  Ik was bekaf.  Ik had mijn siësta nog niet gehad en was dringend aan rust toe.  Het valt mij, door mijn verlamming, nog steeds heel zwaar om een hele dag op te blijven.  Mijn romp valt tegen de middag zwaar om dragen.  Op de fiets merk ik dat minder omdat daar een armsteun op staat waardoor ik mijn romp gemakkelijk overeind kan houden.  Die heb ik gemist aan tafel.  Na enkele uren voel ik de vermoeidheid in de spieren van mijn goede kant doorwegen en moet ik wel gaan liggen om geen kramp te krijgen.  In de rolstoel heb ik dat minder omdat ik dan kan steunen op de armleuningen maar in op restaurant is dat niet altijd zo praktisch (trappen, smalle doorgangen) en ik stap toch te goed om dat niet te doen, dus deden we het zonder.  We hebben mijn meter en haar zoon nog een lift gegeven naar huis en zijn dan doorgereden.  Daarmee was het 18u door voor ik kon gaan liggen.  Gelukkig was er geen file op de snelweg of het was nog later geworden.  Door het overvloedige middagmaal konden we het avondeten overslaan wegens geen honger of zin in eten.  Dank u tante Denise en Robert !

Maandag - 03/06/2013 - We zijn zaterdagnamiddag terug thuis gekomen van de Côte d'azur.  We zijn daar, in Menton, gaan kennismaken met de ouders van Noëlle, de vriendin van onze oudste zoon.  Zij hebben 3 dochters, wij 3 zonen.  De parallel is gauw te trekken.  Noëlle lijkt sprekend op haar moeder hoewel ze er minder uitgesproken Japans uitziet.  zij is dan ook maar half Japans.  Haar vader is Fransman.  Deze combinatie maakt van hun dochters 'Frangipannekes' (grapje waar ze gelukkig zelf goed om konden lachen).  Menton is een klein kuststadje dat gelegen is tussen Monaco en de grens met Italië.  Het is gebouwd in de 18de eeuw door de beau monde van Engelsen en Fransen die het aangename klimaat waardeerden en het inrichten als kuuroord.  Spijtig genoeg is de lucht daar veel te vochtig en dus niet geschikt voor longaandoeningen met als gevolg dat er veel buitenlanders begraven liggen op het kerkhof.  De alpen lopen daar uit in de zee waardoor de wolken tegen de bergen blijven hangen en de lucht dus beduidend vochtiger is.  Het stadje raakte na een tijd zijn goede naam van kuuroord kwijt en de grote hotels kwamen leeg te staan.  Deze werden geleidelijk heringericht tot appartementen en zo weer verkocht aan particulieren.  Het klimaat is echter uitermate geschikt voor het kweken van citrusvruchten.  Er wonen dus ook heel wat arbeiders die daarmee hun kost verdienen.  Nu komen er vooral gepensioneerden en ouderen op vakantie omwille van het aangename klimaat.  Vorige week was het er 18 à 20° C en dat vinden ze daar 'fris'.  We hebben daar een heerlijke week gehad.  Slechts 1 dag stond er veel wind en 1 avond heeft het geregend.  De weerberichten voor deze week geven voor hier hetzelfde weer.  Wij zijn dus al geacclimatiseerd en zijn blij dat we niet weer onze warme spullen moeten aandoen.  We hebben de lange reis (1 200 km) met de auto gedaan, in 2 dagen.  Dat was ineens ook een test om te zien of zulke verplaatsingen haalbaar zijn.  Wel, de test is geslaagd !  Marcel hield om het uur een pauze om even onze benen te strekken, iets te eten of te drinken.  Daardoor zijn we wel telkens 7 uur onderweg geweest maar hebben we ondervonden dat onze Renault Kangoo zeer goede zetels heeft en echt wel geschikt is voor lange ritten.  Met de Cruisecontrol, ofte Regelaar, heeft Marcel nu ook goed leren werken.  Dat maakte het voor hem minder inspannend omdat hij zijn voet niet constant op het gaspedaal moest houden.  Vroeger nam ik af en toe het stuur over maar nu moet ik eerst een nieuw rijbewijs halen en onze auto laten aanpassen zodat ik hem met 1 hand kan besturen voor ik ermee kan/mag rijden.  Noëlles' ouders hebben ons zeer goed ontvangen.  Zij wonen in zo'n appartement in een voormalig hotel.  De gevel en de traphal zijn imposant mooi.  De exotische tuin is mooi onderhouden door een tuinman die bijgestaan wordt door de bewoners.  Overal zie je daar palmbomen staan en citrusboomgaarden.  Verspreid in de stad zijn er mooie tuinen te bezoeken.  In ons hotel was er de tweede avond een diaporama (diavoorstelling) waarbij deze tuinen getoond en besproken werden en de geschiedenis van de stad verteld werd.  Daar hebben we veel van opgestoken.  Noëlles' moeder, Takako, heeft ons vergezeld op een rondrit door de stad met een toeristisch treintje.  Dat zou onder ons moeilijk geweest zijn met de rolstoel.  Voor haar was het jaren geleden, van toen haar kinderen nog klein waren, zodoende kwam ze graag met ons mee.  Wij waren erin geslaagd om de vertrekplaats steeds te mislopen door altijd ons hotel te verlaten langs de voordeur.  Die gaf uit op een gezellige winkelwandelstraat.  Dat treintje vertrok op de promenade (zeedijk die zich achter de tuin van het hotel doorloopt) en daar liepen wij altijd in de andere richting waardoor wij de borden niet konden zien.  De ontmoeting tussen Noëlles' ouders en die van onze kinderen vertoont veel toevallige overeenkomsten.  Haar vader (klassieke humaniorastudent) had voor zijn burgerdienst een post gevraagd in een bibliotheek in het buitenland.  Hij dacht daarbij aan Noord-Afrika maar, tot zijn verbazing werd hem Japan voorgesteld.  Daar werd zijn hulp gevraagd voor een Japanse studente, Noëlles' moeder.  Zij heeft een jaar in Brussel gestudeerd en heeft daar Frans geleerd.  Zijn verbazing was dus groot toen hij haar Belgisch accent hoorde.  Van het één kwam het ander en ondertussen wonen zij al geruime tijd in Frankrijk.  In onze oren klinkt zij nu al behoorlijk Frans.  Toen ze van hun dochter hoorden dat zij een Belg had leren kennen die ook klassieke humaniora had gedaan en bovendien Japans sprak, waren zij gauw voor hem gewonnen.  Nu we hen ontmoet hebben, zijn wij heel blij met de keuze van onze kinderen en weten wij dat onze zoon in een goede, hartelijke familie terecht gekomen is waar wij heel blij om zijn.  Wij hopen hen beiden gauw op tegenbezoek te krijgen en hun te mogen rondleiden in Leuven.  We hebben ons deze keer beperkt tot Menton zelf om veel tijd te hebben voor Noelles' familie.  Een volgende maal hopen we meer tijd te hebben om de omgeving te verkennen.  Monaco en Cannes zijn zeker de moeite van een bezoek waard.  Op de terugweg (we overnachten telkens in Macon) zijn we door Solutré gereden waar we destijds op huwelijksreis geweest waren.  Het was er even koud als toen, hoewel het nu een maand later was.  We hebben het hotelletje van toen niet meer teruggevonden maar de streek is nog even mooi (wijngaarden van Beaujolais en Bourgogne). 

Maandag - 20/05/2013 - Na wat op vrijdag nog een kleurloze week leek te zijn, kreeg ik bij de laatste kine een boost van Anouk.  Ik had mijn handpedalo nog eens meegenomen om te laten checken of ik het wel goed doe.  Ik kreeg onmiddellijk een pluim voor de vooruitgang.  Ik ben dus goed bezig !  Ik oefen nu elke middag 5 à 10 minuutjes en ga dat geleidelijk opbouwen.  We zitten weer in de lift !  Wat dit op termijn gaat betekenen voor mijn arm is nog af te wachten.  In het beste geval krijg ik weer wat kracht in die arm en wordt hij op den duur nog functioneel, maar dat is nu nog koffiedik kijken en valt zeker niet te voorspellen.  Maar als ik doe wat ik kan, vergroot ik mijn kansen en daar doe ik het allemaal voor : van muurbloempje tot vechtertje.  Dat je daar zoiets voor moet overkomen om dat te ontdekken !?  Ik heb de laatste jaren mezelf herontdekt en ben daar blij om.  Mijn lot (verlamming) valt mij zwaar maar ik heb er veel voor in de plaats gekregen en mijn persoonlijkheid ontwikkeld op een manier die ik mezelf nooit had kunnen voorstellen als ik het niet zelf beleefd had.  Weliswaar met heel veel steun van heel veel mensen, waarvoor ik heel dankbaar ben.  Vorige week ontdekte ik via de blog van een lotgenote dat ik aan de Universiteit van Leuven conditietraining kan gaan doen op dinsdagen.  Die wordt gegeven door leerling-kinesisten van de FAculteit BEwegings- en Revalidatiewetenschappen (kortweg FABER)  Je wordt daar persoonlijk begeleidt en krijgt een aangepast trainingsprogramma waardoor je vooral sterker wordt.  Als aanvulling op de kine zal dat kunnen tellen !  Het werkjaar loopt van september tot mei, volgens het academiejaar van de studenten.  Ik zal dus tot september moeten wachten om eraan te beginnen.  Ik ben vooral benieuwd om weer in contact te komen met lotgenoten.  Na 6 maanden revalidatiecentrum begin ik dat toch weer wat te missen.  Thuis zie je alleen je eigen evolutie maar mis je toch het klankbord van lotgenoten.  Om je eigen situatie correct te kunnen inschatten, heb je dat toch nodig.  Voor de mensen in je normale, directe omgeving is dit zo confronterend en ver van hun bed, dat ze soms vreemd reageren.  Dat is raar in het begin maar dat went al gauw.  Ik hoop via die training weer nieuwe mensen te leren kennen die het klappen van de zweep kennen en waarmee we weer wat verder vooruit kunnen.  Op deze manier leren die studenten ook wat meer over de neurologische kant van de kinesitherapie.  Dat is een specialisatie die minder goed gekend is en pas in hun laatste jaar aan bod komt.  Toen ik nog in Pellenberg, het revalidatiecentrum, was, ging ik daar wekelijks zwemmen onder begeleiding van zulke studenten.  Dat was een aangename aanvulling op de kine.  Ik hoop dat dat nu weer zo zal zijn.  Dan vervang ik één sessie kine door die conditietraining.  Zo wordt mijn programma niet zwaarder maar hopelijk wel interessanter.  Ik kijk er alweer naar uit !  Het Pinksterweekend (zonder fietstocht voor mij maar niet voor Marcel en Robbe) hebben we zondag beëindigd met een Communiefeest.  De oudste dochter van Marcel zijn nichtje deed haar Plechtige Communie.  Een groot deel van de familie Nolmans kwam zo nog eens samen.  Dat was geleden van onze 30ste huwelijksverjaardag, die we 2 jaar geleden in het ziekenhuis moesten vieren.  Het was er druk, uiteraard, maar gezellig.  Zondagmorgen hebben we met koor nog gezongen in de Pinksterviering in de kerk van Blauwput.  Daardoor was het een lange, drukke dag.  Gelukkig heb ik deze nacht goed geslapen en is het weer iets om met plezier aan terug te denken.  De volgende generatie Nolmanskes ziet er veelbelovend uit !!! 

Woensdag - 15/05/2013 - Mijn jongens hebben hun best gedaan voor Moederdag dit jaar.  Bloemen, pralines, tijd voor een babbel.  Ik heb het allemaal gehad en deugd dat dat deed !!!  De ijsheiligen hebben dan wel mijn fietstraining verknald maar de warmte die mijn jongens meebrachten heeft mijn zondag ruimschoots goed gemaakt.  Volgens de kalender zijn de ijsheiligen nu voorbij, het zou stilaan warmer moeten gaan worden.  Voor het weekend wordt nog regen voorspeld, dat belooft dus niet veel goeds voor onze fietstocht in de Ardennen.  Ik heb nog steeds maar 1 paar schoenen, die kan ik dus maar beter droog houden.  Ik kan altijd nog meerijden met de volgwagen voor de gezelligheid.  Dat is ook goed gezelschap.  Mijn trainingsschema thuis heb ik nog verder uitgebreid met oefenen op de handpedalo.  Marcel heeft hem zodanig geïnstalleerd dat ik hem zelfstandig kan gebruiken.  Dat doe ik nu elke middag.  In de voormiddag oefen ik in mijn rolstoel, terwijl ik een spelletje speel op internet (ik moet telkens even wachten eer ik verder kan spelen).  Die tijd gebruik ik om alle stramme spieren, die zich laten voelen, te bewegen : rekken, strekken, buigen, draaien en keren tot het weer snor zit.  Op die manier ben ik toch telkens een paar minuten bezig.  Een uur spelen = ook een half uurtje bewegen en dat is geen verloren tijd.  Dat moet binnenkort merkbaar zijn in de kine, maak ik me sterk.  Als ik mezelf zo vooruit kan helpen, kan ik dat weer niet laten liggen.  Het idee alleen al, geeft me al energie en zin om door te zetten. 

Zondag - 12/05/2013 - De wekelijkse fietstraining kan voor mij vandaag weer niet doorgaan omwille van overvloedig bloedverlies.  Ik zit weer maar eens met mijn maandstonden op het verkeerde moment.  En maandverband in een fietsbroek, dat rijmt niet.  Maar beter nu dan volgend weekend want dan gaan we met Join 2 Bike op klimstage in de Ardennen en die heb ik vorig jaar gemist om dezelfde reden.  We waren toen helemaal niet goed getraind voor de Galibier.  Dat zou dit jaar anders moeten zijn.  Komt die menopauze ooit nog ?  Hoe lang ga ik hiermee nog geplaagd worden ?  Ik word 55 dit jaar.  Ik ken vrouwen die 10 jaar jonger waren toen ze er vanaf waren.  In dat geval had ik nooit 'de pil' hoeven nemen voor onze reis naar Japan in 2011 en was dat 'medisch ongeval' niet gebeurd en zat ik hier nu niet zo in de puree.  Maar het is nu zo en ik moet ermee verder en met de steun van Marcel kan ik blijkbaar heel veel aan (dat had ik anders niet geweten van mezelf en daar voel ik me nu wel weer goed bij).  Leuk is iets anders uiteraard.  Daarmee ben ik straks fris als de kinderen langs komen voor moederdag.  Gewoonlijk was daar niet veel van te merken maar nu ze afgestudeerd zijn, hebben ze er wel tijd voor.  Op cadeau's zit ik niet te wachten, met een beetje aandacht ben ik al blij en dat weten ze.  De oudste belde gisteren om te horen hoe laat hij best langs kwam.  De tweede moest gisteren onverwacht bijspringen in de keuken van het hotel waar hij werkt en moet de volgende nacht aan de receptie zitten, dat is nog eens multifunctioneel zijn !  Zijn koksdiploma komt toch nog van pas.  Hem zal ik dus maar even zien vandaag maar ik heb er gisteren al een gesprekje mee gehad, hij is ook het meest beschikbaar en behulpzaam van de drie.  Dat ligt in zijn aard : "een aardje naar zijn vaartje", zeggen wij dan in't Vlaams.  Bij hem is dat nog letterlijk ook (hij is een wittekop zoals zijne pa).  De jongste zie ik vanavond pas.  Hij is nu nog op weekend met zijn vriendin die net terug is van een maand stage in het buitenland, het is hun gegund.  Ze zullen het wel niet te laat maken, denk ik, want morgen moeten ze weer vroeg op.  Ik kijk er al naar uit !  Wordt gezellig !  Als het morgen droog weer is, gaan we in de namiddag nog wat met de tandem rijden als Marcel thuis komt van zijn werk.  Mijn derde kinesiste, Lieve, neemt nog een dagje extra verlof, dus zijn we vrij en kunnen we nog wat inhalen.  De rest van de week loopt dan weer normaal : 2 maal kine met Jozefien en 2 maal met Anouk.  Altijd leuk en gezellig met deze goedlachse jonge vrouwen.  Het is wel werken geblazen maar dat is nodig en geeft me het gevoel dat ik er iets aan kan doen en dat ik vooruit ga, dus doe ik het graag.

Donderdag - 09/05/203 - Dinsdagmorgen werd ik wakker na een waanzinnig mooie droom.  Het duurde een tijdje eer ik begreep dat ik het gedroomd had.
Ik zat op mijn werk in het bureau dat ik 6 jaar deelde met de hoofdboekhouder.  Dat was de laatste jaren te klein geworden door de uitbreiding van onze ploeg met enkele bijkomende krachten omwille van de groei van het bedrijf.  De laatste jaren zaten we met 6 in een groter lokaal.  In dat kleinere lokaal zaten we met ons drieën - boekhouders - even later fietste ik naar huis, zoals  ik toen gewoonlijk deed, en 's avonds ging ik slapen.  Het eigenaardige was dat ik dat allemaal zelfstandig deed.  Niets ongewoons aan, zal je denken, maar de afgelopen 2 jaar kan ik dat niet meer zonder hulp van manlief Marcel, mijn steun en toeverlaat, mijn rots in de branding.  Ik vond het vreemd dat hij er niet was.  Toen even later zijn wekker afliep, was ik in de war.  Hier klopte iets niet, hoe was ik alleen thuis geraakt en hoe was ik alleen in mijn bed geraakt ?  Dan begon ik het stilaan te begrijpen : het was een droom.  Heel af en toe droom ik dat ik weer ben zoals vroeger, voor mijn 'medisch ongeval'.  Spijtig dat dat niet méér voorvalt want het voelt zo heerlijk licht aan als al je spieren werken.  Zolang ik slaap, voel ik daar niets van maar zodra ik probeer op te staan, voel ik weer hoe zwaar en lomp die lamme kant is.  Ik weeg nu 65 kg.  Dat is dus 32,5 kg die ik met de helft van mijn spieren moet meedragen.  Dat is dus allemaal extra ballast voor mijn rechterkant.  Ik wordt altijd heel blij van zo'n droom.  Dat wil zeggen dat ik nog niet vergeten ben hoe het was al lijkt dat nu al zo lang geleden.  Ik blijf die droom dan nastreven en ga er de volgende dag weer volop tegenaan met oefenen.  Op de fiets voel ik mij ook vrij en licht.  Door de armsteun zit ik goed rechtop en hoef ik die 32 kg niet te dragen.  Dan lijkt het ook alsof alles weer in orde is, tot ik moet afstappen.  Dat is dan weer een heel gedoe eer ik met beide voeten (wankel) op de grond sta.  Het fietsen is dus puur genieten.  Het gezelschap van Join 2 Bike, een nieuwe vriendengroep, die ons met hun zorgen omringen en mij zo motiveren om te blijven volhouden.  Na de Vlaamse Ardennen van vorige zondag, gaan we in het Pinksterweekend, op zaterdag, trainen in de echte Ardennen.  Vorig jaar was dat een heel leuke dag dus daar kijken we al naar uit.  Daarna duurt het niet lang meer voor we naar het mooie Kaunertal trekken in Oostenrijk.  Hopelijk zijn de weergoden ons goedgezind en krijgen we heerlijk fietsweer (droog en niet te warm).  Mijn 'dikke bougie' zal weer van pas komen ! 

Maandag - 06/05/2013 - Gisteren, zondag, 5 mei (verjaardag van zoon Mattias, nu 27 lentes jong) gingen we met Join 2 Bike deelnemen aan de Mon Ventoux-tour van Sporta.  60 km fietsen in het glooiende landschap in en rond Tervuren, Huldenberg, Overijse, Neerijse.  Een serieuze inspanning maar dankzij het schitterende lenteweer een onvergetelijke dag in opperbest gezelschap.  Deze keer waren er 3 tandems van de partij : de onze, Freddy (60 jaar maar jong van hart) en Lorenzo (een blinde nieuwkomer die we later hopelijk wat beter leren kennen).  Ik hoorde zijn bijrijder, Jan over ons vertellen dat wij het met 3 benen moesten doen omwille van mijn verlamming, terwijl zij er 4 hadden.  "Hola Jan !" dacht ik, "dat lamme been is nog niet helemaal afgeschreven hoor !  Dat draait niet zomaar mee met de pedalen."  Marcel zei zaterdag nog dat hij goed voelt dat ik meer heb getraind dan vorig jaar.  We waren toen naar het kasteel van Horst gefietst.  Het terras daar was niet open omwille van een huwelijk.  We zijn dan maar onmiddellijk terug gekeerd naar het Bed van Napoleon in Linden.  De Horstroute loopt eigenlijk langs daar hebben we nu gezien en is veel aangenamer en leuker dan de Hauwaartse baan met zijn betonnen macadam.  Daarmee hadden we er reeds een deftige klim opzitten en waren we goed voorbereid op de rit van zondag.  We hebben zo 2 dagen van het mooie lentezonnetje genoten.  Onze batterijen zijn weer opgeladen en we hebben de smaak van het buiten fietsen weer goed te pakken.  Oostenrijk en zijn Gletsjerstrasse, here we come!  Onze zonen doen het goed in hun nieuwe jobs.  Het begint al wat te wennen, al die noeste werkers rond mij.  Het Japans van Wim en het Frans van Robbe gaan erop vooruit !  De vooruitgang in mijn zelfredzaamheid is ook leuk.  Ik voel mij een stuk beter nu ik 's morgens weer alleen opsta.  We bereiden ons nu voor op onze reis naar Menton in het zuiden van Frankrijk.  Ik ben benieuwd hoe ik de lange autorit met onze nieuwe auto ga verteren.  Die is net terug hersteld.  Na een lichte aanrijding door een onoplettendheid van de tegenpartij was de deur aan de bestuurderskant ingedeukt waardoor dat raam niet meer open kon.  Daarmee staat er nu een nieuwe deur in en is de kras die er al in zat ook weg.  Vorig jaar zijn we bijna even ver naar het zuiden gereden voor de beklimming van de col du Galibier in Valloir.  Toen zaten we in een lichte vrachtwagen, hoog en luchtig.  Die rit viel heel goed mee.  We hopen dat dit nu weer zo zal zijn.  We logeren daar in een hotel vlakbij het strand aan de Côte d'Azur.  Niet mis voor onze eerste keer sinds mijn 'medisch ongeval' (hersenbloeding klinkt al wat te dramatisch, vind ik nu).  Deze week beloofd weer rustig te zijn, met de feestdag van Hemelvaart vallen er 2 kinebeurten weg.  Dan kunnen we zelf eens aan de slag met de handpedalo.  Die nemen we woensdag nog eens mee naar kinesiste Anouk zodat we nog eens samen kunnen oefenen voor we daar thuis mee gaan oefenen.  Marcel heeft de linkerhandsteun geperfectioneerd waardoor die hand er goed op blijft zitten en dan komt het er op aan dat ik mijn linkerarm actief gebruik.  Marcel moet dit controleren dat ik niet alles met de rechterarm doe.  Dan is de essentie van de oefening weg en ben ik niet goed bezig ! 

Maandag - 29/04/2013 - We zijn zaterdag naar de Revabeurs geweest in Flanders Expo in Gent.  Dat is een 2-jaarlijkse beurs voor gehandicapten en revalidanten waar uitsluitend materiaal wordt aangeboden voor deze doelgroep.  Marcel had ze 2 jaar geleden alleen bezocht.  Ik was toen nog niet lang in Pellenberg aan het revalideren.  Hij was er toen zo van onder de indruk dat ik het nu ook wel wou zien.  We hebben daar veel gehandicapten gezien, uiteraard, zoveel miserie onder de mensen, daar wordt je wel even stil van !  Maar ook dankbaar dat het mijne nog niet zo heel erg is, in vergelijking.  We hebben er een nieuw soort handspalk gezien waarmee ik zelfstandig zou kunnen oefenen, als Anouk, mijn kinesiste, het goed vindt.  Ik zie haar vrijdag pas omdat 1 mei op woensdag valt.  Nog even afwachten dus.  Zij kan dan best even contact opnemen met dat bedrijf.   Ik ga haar vragen om een demonstratie aan te vragen en nadien zien we dan wel wat ze ervan denkt. Zondag hebben we eindelijk tijd gevonden om onze 32ste huwelijksverjaardag te vieren met een etentje in een restaurantje in Wespelaar.  Dat was eigenlijk donderdag, de 25ste, al maar toen kwam het er niet van.  We werden aangenaam verrast door het aanbod en het lekkere eten.  Het 'beekveld' in Wespelaar is een aanrader.  Niet groot met ruime parking en een heerlijke keuken !  Deze week belooft rustig te zijn met 1 mei op woensdag (geen kine).  Op donderdag ook geen kine omwille van Jozefien, mijn tweede kinesiste, die dan een opleiding gaat volgen.  Dat geeft mij wat meer tijd en ruimte om thuis nog wat te fietsen op de hometrainer.  Zondag was het 's morgens zo koud dat ik niet mee ben gegaan met de tandem.  Marcel heeft mijn pr weer schitterend vervuld bij Join 2 Bike, onze fietsclub.  Hij had het zo koud gehad dat hij in de namiddag er niet aan dacht om nog te gaan fietsen met de tandem.  We zijn dan met de auto naar mijn zus gereden in Tildonk.  Zij zat buiten in de zon omdat de koperblazers van de fanfare met haar man kwamen oefenen voor hun volgend concert.  Mooie muziek en lekker zonnetje.  We hadden er spijt van dat we niet met de tandem gegaan waren.  Hopelijk is het volgende zondag iets warmer 's morgens.  Dan staat er een fietstocht in Tervuren op het programma van Join 2 Bike.  Daar zouden we graag aan meedoen.  Ik hoop dat de koude nachten mij niet nog langer gijzelen.  De zondagen zijn zoveel leuker op de fiets ! 

Dinsdag - 23/04/2013 -  Ik kreeg gisteren een link doorgestuurd van een filmpje op Youtube over 2 waaghalzen die de fietstocht deden die wij deze zomer gaan doen in Oostenrijk.  Zij doen niet alleen de beklimming maar ook de afdaling per fiets (soms aan 85 km/uur).  Wij gaan al blij zijn als we boven geraken.  Die afdaling doen we wel met de volgwagen.  Via deze link kan je het filmpje bekijken :
http://www.youtube.com/watch?v=NT3SwaaE-JA

Maandag - 22/04/2013 -  Het weekend was wel droog en zonnig maar die koude wind was er teveel aan.  Geen fietstocht op de tandem voor mij dus.  Deze week geven ze ook weer droog en zonnig maar tegen het weekend weer frisser.  Hopelijk is er dan niet teveel wind, of liever, warme wind zodat ik nog eens buiten kan fietsen.  Woensdag profiteer ik er alvast van om met de scooter naar de kine te gaan. De eerste werkweek van Wim zit erop.  Hij krijgt nu bijscholing in motoren.  Zijn bedrijf verkoopt namelijk filters voor motoren.  Marcel zijn droom wordt werkelijkheid : technische babbels met zijn jongens.  Plezant om horen !  Dat is eens wat anders dan 'kokeneten' ofte keukenpraat.  Daar krijg je alleen maar honger van en nu ons winters vetlaagje er weer af mag/moet, kunnen we dat missen.  Robbe werd een zware werkweek beloofd.  Zijn mentor (klinkt dat niet wat schools of bedoelt hij diensthoofd ?) is terug uit het buitenland, zijn bijscholing is voltooid dus het echte werk kan beginnen.  Ik ben al benieuwd naar zijn eerste indrukken.  Toch boeiend zo'n begin van een nieuwe loopbaan.  Dat schuift mijn eigen problemen wat naar de achtergrond en daar mogen ze voorlopig ook wel blijven.  Ik heb afgelopen weekend wat blogs van andere, jongere lotgenotes gelezen.  Niet slecht voor het juiste perspectief.  Zij hebben nog jonge kinderen.  Toen ik in de 'klein' mannen zat, had ik serieus last van mijn rug maar dat was maar klein bier in vergelijking met wat zij aan de hand hebben.  Toen was er ook nog geen internet of zo.  De dag dat mijn jongste geboren werd, hadden we pas kabeltelevisie.  Veel afleiding was er toen nog niet.  Dat heeft mijn creativiteit wel aangescherpt.  Hoe vul je je dag als je veel moet rusten ?  Ik deed dat met borduurwerk en kruiswoordraadsels.  Omwille van de baby in huis kwam er gezinshulp.  Die poetste, deed de was en zorgde voor de 2 oudste kinderen.  Alleen was ze wat eigenzinnig; toen ik vroeg om met de baby te gaan wandelen omdat het zo'n mooi weer was, werkte ze liever de strijk af.  Ik had toen nog niet genoeg haar op mijn tanden om aan te dringen en dus werd er gestreken.  Ik heb dan achteraf om vervanging gevraagd en met de volgende hulp klikte het beter.  Gelukkig heb ik niet constant met die rug gesukkeld zodat ik meestal toch wel te been was en kon gaan fietsen met de kinderen.  Vooral als Marcel 'de nacht' had en overdag moest kunnen slapen.  Later werd ik slimmer en liet ik het poetswerk aan hem over.  Van toen af ging het veel beter met mijn rug.  Hij had het ook liever zo.  Op deze manier kon ik het huishouden doen en moest hij voor de rest niet al te veel bijspringen.  We hadden het niet breed want ik was huisvrouw maar we hadden tijd en de konden de kinderen altijd zelf opvangen.  Dat was onze rijkdom !  Als ik nu die verhalen van die jonge vrouwen lees met de moeite die ze hebben om hun kinderen en zichzelf zinvol bezig te houden, heb ik toch met ze te doen.  Ik was beperkt maar ik kon nog mijn plan trekken.  Nu besef ik wat dat waard is.  Toen had ik vooral kopzorgen met : hoe ontzie ik mijn rug, want dat deed serieus veel pijn als ik in de 'patatten' lag.  Ondertussen krijgen onze vakantieplannen stilaan vorm.  Eind mei gaan we naar het zuiden van Frankrijk.  Daar gaan we de ouders van onze Wim zijn vriendin bezoeken.  Zij zijn nu bijna 2 jaar samen en wonen in Brussel, dus wordt het wel eens tijd dat we gaan kennis maken.  Ik bewonder haar wel voor haar moed om zo te gaan studeren in het buitenland als je de taal van je vriend niet spreekt.  Dat ligt niet voor de hand.  Ze kan haar studies gelukkig in het Frans doen dus dat valt toch al mee en in Brussel val je niet op als Franstalige.
Eind juni gaan we dan fietsen met Join 2 Bike in Oostenrijk.  Daarvoor zit ik wat op hete kolen omdat het weer me nog niet erg mee zit.  Er zijn in het voorjaar nog wat trainingsritten gepland in de Ardennen maar als die in het water vallen, ben ik weer niet goed voorbereid zoals vorig jaar en ik wil Marcel dit jaar toch wel wat meer steun geven op de tandem.  Het Kaunertal ligt op grotere hoogte dan Valloir en de fietstocht is veel langer dan die op de Galibier, dus we zullen het nodig hebben.  Ik zal het dus met mijn hometrainer moeten doen !  Voor de zomer plannen we weer een fietsvakantie met vrienden en het koorweekend als afsluiter van de zomer.  We gaan half december weer concerteren met het koor er is dus weer veel werk aan de winkel !  Maar  : "Zingen, zingen en zwoegen, zwoegen in groep is plezant !"  Dus, we gaan ervoor !

Dinsdag - 16/04/2013 - Het was zo fijn, reuzefijn, op de tandem, in de zon... 
Gelukkig houden wij met Join 2 Bike een tussenstop aan D-store en is die sportwinkel open op zondag.  Ik heb me daar een nieuwe fietshelm aangeschaft want mijn oude past niet meer.  Het was de eerste keer na mijn laatste operatie dat ik die nog eens opgezet had en nu blijkt mijn schedel flink wat boller te zijn dan vroeger.  Niet dat dat direct opvalt hoor maar ik heb het wel gevoeld.  Na een half uurtje fietsen was de pijn niet meer te harden!!!

We wilden er gisteren nog een staartje aan breien maar de regen en de bussen van De Lijn gooiden roet in het eten.  Blijkbaar voorziet De Lijn pas tegen 2019 allemaal bussen die toegankelijk zijn voor rolstoelen.  Ik stond daar mooi te blinken met mijn gratis busabonnement.  Mijn smalste rolstoel kon er zelfs niet op door die stomme stang die midden voor de uit/ingang staat.  Ze hebben er nu wel enkele waar kinderwagens en rolstoelen wel op kunnen maar er valt niet te achterhalen wanneer en op welke lijnen die rijden.  Tot zo lang zal ik nog met de auto moeten gaan als ik de rolstoel nodig heb.  Blijkbaar kan dat alleen op die nieuwe, langere, gelede bussen.  Daar staan grote blauwe stickers op, maar die rijden niet de hele dag langs mijn buurt heb ik ondervonden.  Nog 6 jaar te gaan...  We zijn dan maar met de auto naar de stad gereden maar toen we daar aankwamen, begon het te regenen ...  Daar ging Marcel zijn snipperdag...  We hebben dan van de nood een deugd gemaakt en zijn enkele boodschappen gaan doen.  Zo heb ik eindelijk de verbouwingswerken van de Delhaize eens van dichterbij gezien.  Ik had er al enkele verhalen over gehoord maar kon er mij niets bij voorstellen.  Het is inderdaad een werf waar je niets meer in terug vind !  Gelukkig stopte het na de middag met regenen en kon Marcel verder gaan met het reinigen van zijn vijvertje.  Hij vond nog 3 vissen die de lange winter overleefden.  Vorige week kwam er ook nog heuglijk nieuws van mijn neef Roel.  Hij heeft eindelijk zijn droomhuis gevonden en de nodige fondsen om het te kopen.  Na een zoektocht van enkele jaren is het dan zover.  Het is ruim genoeg voor zijn gezin en zijn praktijk als sjamaan (workshops, zweethutten).  Ook zijn vrouw, Griet, kan er een praktijkruimte hebben voor haar Reikibehandelingen.  Je kan al eens kijken hoe het eruit ziet via de website van de vorige eigenares :
http://www.viaventura.be/viaventura/nl/content/bed-breakfast/sfeer-opsnuiven
Het goede nieuws blijft maar komen dit jaar !!!  We genieten er met volle teugen van na al het slechte nieuws van de vorige jaren (mijn zus, ik, neef Dries en verder weg Japan, Syrië).  Gisteravond belde onze oudste zoon Wim ivm zijn eerste werkdag bij Yamachin.  Hij en 1 collega zijn de enige niet-Japanners van het filiaal in België.  De voertaal op kantoor is uiteraard Japans.  Hij zal het rap heel vlot kunnen maar het zal zwaar zijn in het begin.  De bedrijfscultuur is ook typisch Japans : iedereen wacht op de directie voor ze beginnen te eten.  Niemand stopt om 17u met werken.  Hij heeft een proeftijd van 6 maanden.  We duimen dat hij voldoet en er zijn draai vindt en dat hij daar volgend jaar nog aan het werk is !