Archief

Dinsdag - 09/04/2019 - De fietstocht in Booischot op 31 maart is heel goed verlopen en deed veel deugd.  Het was wel heel fris, zeg maar koud, bij de start.  Maar als je goed doorrijdt warm je snel op.  Mijn handen bleven echt last hebben van de kou.  Bij de stop aan de bevoorrading kon ik gelukkig warmere handschoenen aandoen en ging het al snel veel beter.

Die namiddag werden we nog verwacht op een verjaardagsfeestje, daar zijn we niet lang gebleven omdat ik al snel heel moe werd.  De vrijdag ervoor waren we nog naar een optreden van Kommil Foo geweest (een Vlaams duo) https://www.kommilfoo.be/.  Ze zijn broers die al 30 jaar samen optreden en met veel succes mooie liedjes zingen en hun shows zijn heel onderhoudend en met veel humor gebracht.

Vanaf de woensdag daarna had ik minder stem en begon ik te hoesten.  Een koorrepetitie bijwonen zonder mee te kunnen zingen is pas echt een straf !  De volgende dag zakte mijn stem nog meer en kwam er nog minder geluid uit.  Mijn agenda was duidelijk te zwaar geweest.  Ik heb vorig weekend dan maar veel gerust om zo snel mogelijk te recupereren.  Nu gaat het al beter : mijn stem klinkt al wat hoger en ik hoop morgen weer te kunnen zingen.

Zaterdag en zondag ben ik thuis gebleven, behalve voor een optreden op zaterdagnamiddag in de stadsschouwburg van een dansschool waarin een achternichtje uit mijn schoonfamilie danst, en heb ik weinig of niet gestapt of gefietst (zonde van het mooie weer).  Toen ik gisteren weer begon te stappen viel het mij op dat ik mijn knie moeilijk onder controle kon houden.  "Blijven oefenen", zei de kinesist, "dan komt dat snel terug".  Vandaag gaat het inderdaad al wat beter.  Bij de kine viel het op dat ik beter kon steunen op mijn lamme voet.  Normaal zijn mijn tenen niet actief als ik op die voet sta maar nu voelde ik ze werken en stond ik veel stabieler !  Weer een stapje vooruit ?  Wie had dat nog gedacht na 8 jaar oefenen.  Bij het stappen voel ik er nu ook meer activiteit in.  Daar wacht ik al zo lang op.  Al dat oefenen loont dan toch nog...  Deze week is rustig.  Als het zondag droog blijft gaan we met Join2Bike fietsen in Averbode.

Woensdag - 27/03/2019 - Gisteren kwam de poetshulp in de voormiddag in plaats van vandaag in de namiddag, mijn vaste poetshulp is ziek deze week.  Daardoor werd mijn weekschema wat veranderd en kan ik nu pas bloggen.

Er kwam een bericht dat de conditietraining anders zou zijn dan gewoonlijk.  Ze ging door in de fitnesszaal van de universiteit in plaats van in de sporthal.  Ik was wel benieuwd want daar ben ik nog nooit binnen geweest.  Daar wordt blijkbaar een actie gevoerd ten voordele van ons : het 'Centrum Aangepast Sporten'.  De initiatiefnemers vonden het interessant om ons eens uit te nodigen zodat de studenten kennis met ons kunnen maken en zien wat onze mogelijkheden zijn.  Een aangename verrassing natuurlijk maar de toestellen zijn niet voorzien op mensen met een handicap en kunnen niet voldoende aangepast worden.  Voor mij viel het tegen : mijn rechterschouder is nu wat geforceerd en doet pijn bij het typen.  Ik zal dat wat moeten beperken vandaag.

Vorige week ben ik mijn nieuwe sandalen gaan passen.  Ze hebben dezelfde kleur als de vorige maar deze zijn gesloten aan de tenen.  Er is voldoende verluchting voorzien zodat het in de zomer toch nog fris genoeg zal zijn.

Vrijdag maakten we een uitstap naar Aalst.  Het mooie weer lokte ons op de fiets.  Ons plan was om dat pas zaterdag te doen maar we hoorden op de radio dat de vooruitzichten dan minder goed waren (veel frisser).  Het werd een improvisatie op onbekend terrein maar we vonden toch een fietspad buiten de stad.  De abdij van Affligem ligt niet zo veraf : https://www.toerismevlaamsbrabant.be/producten/bezoeken/bezienswaardigheden/abdij-van-affligem/.  Het verkeer op vrijdag viel drukker uit dan verwacht en we kwamen later toe dan voorzien.  Onze fietstocht hebben we dan maar wat ingekort.

Zaterdag was het inderdaad veel frisser en bezochten we de markt in het centrum van Aalst.  De abdij is blijkbaar alleen te bezoeken op afspraak en die hadden we niet.  Ik had wel een andere afspraak in de buurt en dat bezoek was heel aangenaam, echt een blij weerzien.  Zo'n uitstapje met een overnachting geeft direct een vakantiegevoel !

Zondag konden we eindelijk nog eens op pad met Join2Bike, de vorige keer was in januari !  Dat was een blij weerzien natuurlijk.  Het was wel heel fris bij de start maar in de zon was het heel aangenaam.  Met 2 vestjes over elkaar had ik het warm genoeg na de eerste beklimming naar het centrum van Pellenberg.  De volgende keer valt samen met de omschakeling naar het zomeruur.  Een uur vroeger opstaan en we starten deze keer weer in Booischot : https://www.desocialekaart.be/nethedal-dagopvang-526169.  Daar doen we een lange tocht, de streek is wel wat vlakker dan hier maar als afwisseling mag dat wel eens.

Dinsdag - 12/03/2019 - Ik kom nog even terug op mijn vorig bericht waarin ik verwees naar dat 02/01/2018.  Daarin staat het volledige verslag van het verloop van het begin van mijn hersenbloeding (CVA) en het vervolg.  Volledigheidshalve herneem ik dat toch nog even.  Zo kan iedereen weer beter volgen :

In de loop van 2017 kreeg ik het verslag van de uitgebreide medische expertise door het Fonds voor Medische Ongevallen.  Dat werd opgericht in 2012 om de mensen, die menen het slachtoffer te zijn van een medisch ongeval, de kans te geven om klacht in te dienen zodat dit onderzocht kan worden.  Ik diende een klacht in om inzicht te krijgen.  Dat verslag wijst uit dat het een spontane bloeding was en dat ik gewoon veel pech heb gehad.  Niemand is aansprakelijk en ik ben correct behandeld geweest.

Dat verslag bracht veel duidelijkheid over de oorzaak en het verloop van mijn hersenbloeding in 2011.  Daar had ik tot nog toe niet genoeg uitleg over gekregen.  Uit dat verslag blijkt dat er een spontane bloeding was na een zware aanval van migraine.  De volgende morgen, op 28/02/2011, ben ik opgestaan met het begin van een lichte bloeding.  Het verbazende was dat ik daar niets van merkte en niets vermoedend naar mijn werk vertrok met de auto.  Bij aankomst bleek al gauw dat er iets aan de gang was dat niet klopte.  Onderweg ondervond ik al krachtverlies in mijn linkerarm maar ik stapte nog normaal.  Ik sloeg alarm en al gauw werd het nodig om in te grijpen.

Een collega bracht mij naar het ziekenhuis waar mijn verhaal over het krachtverlies volstond om mij verder op te volgen.  Een scan bracht de eerste spontane bloeding aan het licht.  Van dan af werd ik nauwgezet opgevolgd : steeds weer dezelfde motorische oefeningen om te zien hoe het evolueerde.  Onder zijn middagpauze kwam Marcel nog eens even kijken en kreeg ik een eerste epilepsieaanval.  Dat was het signaal dat de bloeding erger werd.  Een tweede scan bevestigde dat.  Vanaf dan kan ik me niet veel herinneren en volgens het verslag was ik niet meer volledig bij bewustzijn en moeilijk op te volgen (woelige patiënte).  Die avond volgde een zware epilepsieaanval die erop wees dat de bloeding nog erger werd.  De derde scan bevestigde dat en een spoedoperatie met schedelboring was nodig om mijn leven te redden.  Die operatie slaagde en de rest is de geschiedenis van de voorbije 7 jaar : herstellen, reconstructie van mijn schedel met eigen bot na 2 maanden, 10 dagen later overplaatsing om gedurende 5,5 maanden te gaan revalideren in Pellenberg, naar huis met chronische hoofdpijn veroorzaakt door de mislukte reconstructie.  1,5 jaar later volgde de derde schedeloperatie waarbij een schedelprothese geplaatst werd en ik verlost werd van de chronische hoofdpijn !  Dat konden ze op voorhand niet garanderen : ik heb dus weer eens geluk gehad.

Na mijn revalidatie begon ik thuis aan een trainingsschema om de revalidatie verder te zetten.  In Pellenberg kreeg ik 5 uren kine per week.  Daarna zou ik het met 3 x 30 minuten per week moeten doen.  Dat leek mij niet logisch en met de hulp van de kinesist begon ik thuis extra oefeningen  te doen om de kracht die ik opgebouwd had te behouden (stappen in huis, fietsen op de hometrainer).  In Pellenberg maakte ik kennis met Join2Bike : http://j2b.join2bike.be/ .  Met deze groep kwam er een nieuwe dimensie in ons leven.  We begonnen aan een nieuwe, gezamenlijke hobby en waren niet langer op ons zelf aangewezen.  Deze groep ontving ons met open armen en vergrootte onze vriendenkring aanzienlijk.  We kochten een tandem en trainden op zondag om ons voor te bereiden op het zomerprogramma.  Het eerste project was de beklimming van de Galibier in 2012, toen zat ik nog met die chronische hoofdpijn.  We haalden de top en werden gebeten door het fietsvirus, ondanks het afstervende botluik waardoor een diepe deuk in mijn schedel te zien was.  Sindsdien fietsen we zoveel mogelijk = als het weer het toelaat.

Ook dit jaar zing ik nog mee met het koor Canzonetta : http://www.canzonetta.be/ .  Alleen in 2011 heb ik 10 maanden forfait moeten geven.  Daarna ben ik er terug ingestapt.  In het begin was dat niet gemakkelijk, mijn stem was gezakt waardoor ik nu met de alten meezing i.p.v. de sopranen, maar dat went stilaan.  Daarnaast is zo'n groep van 45 mensen vrij druk en was ik uitgeteld na de repetitie maar gaandeweg beterde dat.  Een goede fysieke conditie verhoogt het draagvlak van wat je aankan, denk ik.  In oktober geven we weer een concert, we zijn volop aan het oefenen om dat programma onder de knie te krijgen.

Sinds september 2013 ben ik ook aan het Centrum voor Aangepast Sporten conditietraining beginnen doen : http://www.casvzw.be/.  Dat helpt mee om sterker te worden en meer in beweging te zijn.  Die training vervangt een beurt kine waardoor ik nu 5 dagen op 7 in beweging ben.  Tel daar de wekelijkse fietstraining bij en ik kom aan 6 dagen op 7.  Ik voel me daar goed bij en voor Marcel is dat ook een gelegenheid om met lotgenoten in contact te komen.  We komen graag onder de mensen en grijpen zoveel mogelijk gelegenheden aan om op stap te gaan.  Tot zover dit verslag dat deze keer verder reikte dan het afgelopen jaar.

Ik denk dat ik nu mijn limiet bereikt heb, veel verder zal ik niet geraken, maar dat houdt me niet tegen om door te gaan.  Ik kan het toch niet laten en stil zitten ligt me niet.  Een onverwacht telefoontje geeft toch nog een sprankeltje hoop voor mijn arm en hand maar daar kan volgende maand pas meer over vertellen.

Ik heb besloten om de beugel van mijn schoen wat meer zichtbaar te dragen (bovenop mijn broekspijp in plaats van eronder).  In de zomer is die ook zichtbaar onder een short of bermuda en dat vind ik niet erg.  Vorige week werd ik in een winkel nog maar eens bijna uit evenwicht gebracht door een klant die me te weinig ruimte gaf aan de kassa.  Ik kon het niet laten om daar buiten iets over te zeggen tegen Marcel.  Die klant moet dat gehoord hebben want ze kwam zich excuseren.  Als mensen niet zien wat het probleem is kunnen ze er niet genoeg rekening mee houden, denk ik.    We zien nog wel of het helpt.  Men beseft niet hoe wankel ik ben en daardoor heel bang om te vallen.

Vrijdag - 1 maart 2019 - 28 februari, is sedert 2011 een speciale dag voor ons : de verjaardag van mijn CVA (beroerte met hersenbloeding).  8 jaar geleden kwam ik aan op de spoedafdeling van Gasthuisberg met lichte motorische storingen in mijn linkerhand en -arm.  Verder leek alles nog oké.  Een uitgebreid verslag van hoe het verder ging kan je lezen op 02/01/2018. 

Toen ik Marcel eraan herinnerde dat het de 8ste verjaardag was klaarde zijn gezicht helemaal op : nu de eerste 7 jaren voorbij zijn is het risico op een tweede (meestal fatale) CVA veel kleiner, zei hij.  Ik dacht dat het vooral de eerste 2 jaar waren maar hij loopt dus nog veel langer met die vrees rond.  Eigenlijk ben ik nu weer 8 jaar (in mijn tweede leven) en zouden we dat moeten vieren !  Na 8 jaar evolueert er niet veel meer maar nu doe ik mijn uiterste best om te behouden wat er is.  Het heeft geen zin om op mijn lauweren te gaan rusten.  'Oefening baart kunst' en dat blijft zo.  Na je pensioen in je zetel gaan zitten is geen garantie voor een lang leven.

Gisteren kwam ik voor de laatste maal deze week bij de kinesist.  Er was nog eens een stagiaire (dan hoor je de hele uitleg die ze krijgt en dat vind ik altijd interessant).  Deze keer hadden ze het ook over de behandeling met robots (zoals bij TrainM in Antwerpen).  Echt zaligmakend zou dat toch niet zijn omdat je, ondanks het veelvuldig herhalen van het stappatroon, je toch niet helemaal tot het echte stappen komt omdat de robot je rechtop houdt en het evenwicht controleert.  Zo had ik het nog niet bekeken en nu vind ik het veel minder erg om toch niet naar Antwerpen te gaan.  Het blijft peperduur en tijdrovend.  Voor elke behandeling ben je een hele dag van huis en zij raden aan om 3 keer per week te komen, dat is niet haalbaar als je niet in de buurt woont !

In de conditietraining ging het stappen dinsdag veel beter : met de warmte was mijn been minder stram en ging het stappen vlotter.  Deze keer liep ik 2 rondjes rond een tennisveld (=139 meter).  Toch weer 10 meter meer dan de vorige keer !

Het koor blijft verder oefenen voor het jubileumconcert van 35 jaar Canzonetta in oktober.  We hebben nog veel werk en het programma ligt nog niet helemaal vast : vorige week kwam er nog iets nieuws bij ! 

Dinsdag - 12/02/2019 - Na nog maar eens een kletsnat weekend, zonder training van Join2Bike, maakten we gisteren een fietstochtje in de zon in de namiddag.  Spijtig genoeg kwamen er donkere wolken opzetten en bleek een van mijn banden af te gaan.  We waren dan wel verplicht om het kort te houden na de Heiberg op en af te rijden.  Zondag heb ik nog eens gefietst op de hometrainer : met een speciale voet- en armsteun lukt dat wel.  Dat was heel lang geleden en op een kwartier tijd heb ik toch 4 km afgelegd.  Altijd beter dan niks en het deed deugd om mijn been wat meer te bewegen.  Als ik stap zwaai ik dat vanuit mijn heup naar voor maar ik kan het niet plooien, het lijkt wel een houten been.

Enkele weken geleden ben ik nieuwe schoenen gaan bestellen.  Het zullen weer sandalen zijn, de vorige draag ik nu al meer dan 2 jaar en die zijn aan vervanging toe : ze zijn veel te soepel geworden en steunen mijn voet niet meer.  Bij het stappen voel ik mijn enkel doorzakken.  Dat doe ik liefst zo weinig mogelijk en ik wissel altijd met mijn stevige bottines van vorig jaar.  Het heeft geen zin om die enkel fout te gebruiken waardoor het stappen achteruit zou gaan.  Vorige week heb ik in de conditietraining 1,5 toer rond het basketbalveld gelopen in 5 minuten (86 + 43 = 129 meter).  Een nieuw record !  Deze keer had ik mij beter voorbereid om de stramheid wat uit mijn been te krijgen voor de start en dat heeft geholpen blijkbaar.  Anderen, die kunnen lopen, halen 9 of meer rondjes en staan dan nat in het zweet naar adem te snakken.  Ik ben al blij met mijn prestatie.  Wie weet gaat het straks nog wat beter !

Het koor bereidt zich voor op het concert van oktober.  We vieren dan onze 35ste verjaardag.  Er valt nog heel wat te oefenen maar dat is juist het leuke ervan.  Ik probeer thuis ook wat meer te zingen en de teksten in te studeren zodat het wat vlotter gaat tijdens de repetities.

Dinsdag - 29/01/2019 - Wat een winter maken we nu weer mee !  Er valt niet veel te fietsen : slechts 1 maal in december en hetzelfde in januari.  Als dat zo doorgaat gaat mijn conditie serieus achteruit.  Bij de laatste training van Join2Bike, op 06/01 kon ik de groep niet volgen.  Ik ga iets moeten verzinnen om mijn spieren thuis wat te trainen zonder fiets, dat zou kunnen met een 'roeitrainer' met een stoeltje met rugleuning.  Als ik dat zelfstandig zou kunnen doen kan het lukken.

In 'Ter Duinen' in Nieuwpoort : http://www.cm-zorgverblijven.be/ter-duinen/home-ter-duinen/ heb ik dat kunnen doen maar dat is al enkele jaren geleden.  Daar kon ik ook kine krijgen waar ik elke keer als afsluiter op die roeier (alleen benen) kon oefenen.  Daarmee zou ik wat beter kunnen fietsen denk ik.  Op een gewone hometrainer gebruik je andere spieren dan op een trike en ben je eraan voor de moeite.

Bij de conditietraining van vorige dinsdag heb ik de 5-minuentest te voet gedaan in plaats van met de rolstoel.  In die 5 minuten ben ik 1 maal rond een basketbalveld (= 86 meter) gestapt.  Dat lijkt niet veel, met de rolstoel reed ik hoogstens 5 keer rond dat veld.  Nu is het zaak om die afstand telkens te verbeteren.  Een van de nieuwe begeleiders zag me voor het eerst stappen en sprak me daarover aan.  Zo kon ik haar vertellen dat het stappen beter gaat als ik opgewarmd ben.  Bij de opwarming aan het begin van de training lukt dat niet omdat mijn lam been dan nog te stram is (dat was nu heel opvallend).  Thuis stap ik 3 x 20 minuten in huis, dat is 400 meter.  Het verschil in afstand is groot maar in tijd ook.

Vrijdag - 04/01/2019 - Een beetje laat voor Kerst- en Nieuwjaarswensen maar hier komen ze toch nog :

Op het einde van het jaar,

met donker en kou

wens ik

dat de heldere lamp

van geluk

mag branden voor jou.

Een wenskaart vind je in bijlage per mail want ik slaag er niet in om ze hier in te voegen.  Er staan al heel wat wenskaarten op mijn kast en ik vind het nog steeds heel leuk om ze per post te krijgen.  Met de eindejaar drukte slagen we er steeds moeilijker in om ze allemaal op dezelfde manier te beantwoorden.

Bij de laatste conditietraining kwam een laatstejaars student proefpersonen zoeken om mee te werken aan zijn studie voor zijn thesis over de gevolgen van een hersenberoerte met blijvende verminderde functie van arm- en hand.  Ik stelde me kandidaat maar toen ik de foto's van de testen zag had ik direct mijn twijfels of ik die wel kon uitvoeren.  Dat heb hem laten weten en hij is al langs geweest om te zien of ik wel of niet in aanmerking kom.  Hij voelde hoe weinig kracht ik in mijn hand heb en zei heel eerlijk dat het te weinig is, zoals ik verwacht had.  Achteraf heb ik via mail nog contact met hem gehad.  Hij hoopt dat hij later misschien toch nog iets voor mij kan doen en zal mij dan opnieuw contacteren.  Veel verwacht ik er niet van maar we zullen wel zien.

De feestdagen zijn goed verlopen met bezoeken bij vrienden en van onze kinderen en familie.  De aftrap voor 2019 is hierbij gegeven en we zien wel wat dit nieuwe jaar ons zal brengen.  Ik ben al blij als alles blijft zoals het nu is, zo lang ik kan blijven stappen en fietsen is het goed.

Bij het stappen ben ik nogal wankel aan het worden en ik ben bang om te vallen.  Ik stap ook veel minder in de conditietraining omdat er bij de oefeningen in groep nogal veel door elkaar gelopen wordt en ik vrees dat iemand tegen mij botst waardoor ik mijn evenwicht kan verliezen.  Bij één oefening kan ik wel nog stappen, dat is de 5 minutentest.  Daarbij moet je proberen om zoveel mogelijk afstand af te leggen in die 5 minuten.  Dan loopt iedereen in dezelfde richting en zou het moeten lukken.  Dat wordt de uitdaging van het jaar !

Dinsdag - 18/12/2018 - Een nieuwe gsm, smartphone voor senioren : https://www.conrad.be/p/beafon-sl820-senioren-mobiele-telefoon-laadstation-sos-knop-zwart-zilver-1625559 heeft mij een hele week bezig gehouden om er mee te leren omgaan.  Het was een koopje bij Aldi voor net geen 100 €.  Met een beetje hulp begint het nu wat te vlotten.  Veel mogelijkheden heeft hij niet maar daar heb ik geen behoefte aan.  Het meest vervelende was dat mijn oude SIM kaart er niet in past.  Die is een maatje te groot en daardoor moest ik manueel alle telefoonnummers van mijn oude gsm overnemen in de nieuwe.  Dat klusje heeft 5 dagen in beslag genomen.  Ik heb er nu een in reserve met een SIM kaart die niet meer werkt.

Vandaag de laatste conditietraining van het jaar, de volgende zal pas een maand later doorgaan, tijdens de examenperiode is de sportzaal voorbehouden voor de studenten zodat ze zich ook sportief kunnen ontspannen.  In januari beginnen we met een etentje en op het einde van de maand vliegen we er weer in.

Fietsen hebben we al enkele weken niet meer gedaan door het slechte weer : veel regen en nachtvorst zijn de spelbrekers.  Morgen start onze voorzitter van Join2Bike in Oostenrijk aan zijn fietstocht van 1000 km van het Kaunertal naar België.  Hij deed vroeger wel eens mee aan de Crocodile Trophy in Australië : https://www.bikeandmore.it/en/tappe/crocodile-trophy-2019.  Daar heeft hij al bewezen dat hij een straffe gast is.  Nu, in de regen en de kou, zal het ook niet min zijn.  Zijn begeleiders rijden mee en zorgen voor logistieke en morele steun onderweg.  Hij zou zondag terug in België willen zijn.  Wij wachten hem op enkele plaatsen op en rijden de laatste kilometers met hem mee naar het domein Puyenbroek in Wachtebeke : https://dewarmsteweek.stubru.be/acties/de-warmste-1000.  Hij steunt Join2Bike daarmee in de 'Warmste Week' : https://j2b.join2bike.be/.  Onze verkoop van sleutelhangers liep goed.  Zondag gaan we weten wat ze heeft opgebracht.

Wanneer we terug kunnen fietsen hangt volledig van het weer af.  Spijtig dat de Sint mij geen rollen heeft gebracht om binnen op te kunnen fietsen.  Die staan al een tijdje op mijn verlanglijstje maar voor een ligfiets is dat niet evident, daar moeten 2 wielen op kunnen draaien !

Woensdag - 05/12/2018 - Gisteren was mijn dag niet.  Na een paar leuke babbels : op de middag en in de namiddag was die donkere bui alweer voorbij.  Gelukkig maar !!!  Ik heb er een hekel aan om mij zo te voelen.

Dinsdag - 04/12/2018 - Ik ben nu 7 jaar en 2 dagen terug thuis na mijn verblijf van 9 maanden in het ziekenhuis en het revalidatiecentrum in 2011. Dat maakte zondag tot een speciale dag.  In al die tijd is er veel veranderd, heb ik veel bijgeleerd en weet ik wat ik kan en niet kan.  Ik evolueerde van permanente rolstoelgebruiker naar meer een actieve persoon maar ik blijf nog altijd een mindervalide. Ik probeer nog steeds een actief leven te leiden want de vrees voor een depressie loert om de hoek.  Af en toe, als ik alleen ben en er iets niet lukt of tegen valt sakker ik dat het niet mooi is om te horen.  Dat lucht op en als het me dan even later toch lukt kan ik er weer tegen.  Ik blijf verbeten oefenen om mijn mobiliteit, waar ik al die tijd zo hard aan gewerkt heb, nog niet te verliezen.  Dat spook achtervolgt mij constant.

De trainingen en koorrepetities blijven belangrijk en brengen afwisseling en sociale contacten in mijn leven.  Ze compenseren het verlies van mijn zelfstandigheid voor een groot deel.  Soms besluipt mij een gevoel van weemoed als ik terug denk aan mijn vorig (gezond) leven, toen ik nog alles zelf kon en mijn leven in eigen handen had.  Nu is alles veel moeilijker geworden om georganiseerd krijgen.  Mijn gezinshulp is al een tijdje in ziekteverlof (ik vrees dat ze rugproblemen heeft want daar kloeg ze over).  Nu wordt er telkens een andere vervanging gestuurd.  Die moet begeleid worden omdat ze hier nog nooit geweest is.

Zaterdagavond gingen we naar een concert van een koor dat zijn 40ste verjaardag vierde met het requiem van Mozart.  Heel mooi maar aartsmoeilijk.  Wie de film 'Amadeus'  gezien heeft weet in welke omstandigheden die muziek geschreven is (op zijn sterfbed).  https://www.proximustv.be/nl/film/3597882/amadeus?gclid=Cj0KCQiA6JjgBRDbARIsANfu58EzAZxe0YXKaQyOk2ij95UKeBRVgsLCzuwH4dvVUVgJ6n-6ocg5WbYaAodyEALw_wcB&gclsrc=aw.ds 

Zo'n avondactiviteit pikken we nog graag mee als het haalbaar is (vraagt ook weer organisatie).  Het drankje achteraf zijn we thuis gaan drinken want in een volle zaal met veel volk is het te druk en na de mooie muziek zou dat wat teveel van het goede zijn.  Doseren is nog altijd nodig !

Door het slechte weer viel de fietstraining van Join2Bike zondag letterlijk in het water en konden we die dag anders invullen.  Niets beter dan familie opzoeken die we al een tijdje niet meer gezien hebben.  Na een paar telefoontjes was dat gauw geregeld.