Archief

Woensdag - 09/09/2015 - Het was gisteren mijn dag niet blijkbaar : blog vergeten, in de war over de afspraak met de kine...  Ik hoop dat dat stopt want ik zou nog aan mezelf gaan twijfelen !

En dat terwijl ik eigenlijk goed nieuws heb : de kinesist bevestigt de nieuwe activiteit in de hamstrings (achterkant bovenbeen) van mijn linkerbeen !  Tot nu toe werkte alleen mijn quadriceps (vooraan), die gebruik ik ook het meest bij het fietsen.  Met die actieve hamstrings kan ik beter stappen en loop ik minder op een 'houten been' (zo voelde het alleszins) !  Nu nog mijn voet wakker krijgen.  Daar wordt hard aan gewerkt maar de beugel aan mijn schoen immobiliseert die eigenlijk, we zien nog wel...

Nu Marcel weer zijn handen vol heeft met de voorbereidende werken voor de plaatsing van onze lift, probeer ik mijn steentje bij te dragen door meer zelf te doen.  Zo ben ik voor het eerst zelf naar de apotheek geweest.  Ik kan gemakkelijk met mijn scooter tot aan de deur rijden, binnen gaan is geen probleem en ze helpen me wel weer naar buiten.  Ik moet nog maar eens veranderen van medicatie tegen epilepsie.  Niet dat ik er meer last van heb maar mijn hand blijft tintelen.  Dat was tot nu toe het eerste signaal voor een aanval.  De verhoogde medicatie heeft blijkbaar geen effect.  Daarom gaan ze nu ook de bezenuwing van mijn linkerhand eens bekijken.  Daarvoor moet ik vrijdag weer op onderzoek : een EMG  deze keer.  http://www.uzleuven.be/elektromyografie

Voorlopig wordt mijn medicatie nog maar eens aangepast : afbouwen Valproate en opbouwen Lamictal, daarbij neem ik ook nog Keppra.  Als ik van die Lamictal huiduitslag zou krijgen, moet ik weer contact opnemen.  Dat belooft !  Wie weet waar staan we nu weer voor.  Zolang je gezond bent, besef je niet hoe gelukkig je bent.

Vorige zondag was er hier in de wijk een barbecue waar Marcel aan meewerkt.  Het weer was twijfelachtig maar op een buitje na bleef het droog.  Vroeger zat ik ook in dat comité maar daar moet ik nu voor passen.  Ik ben er met de scooter naartoe gegaan met een van de zonen.  De 2 andere waren niet vrij.  Ik hoop ze binnenkort eens terug te zien, dat is nu toch al even geleden !  Ze stellen het goed hebben ze laten weten, dat is al het belangrijkste.

Ondertussen loop ik weer rondjes van 1200 meter.  Over enkele weken start de conditietraining weer bij CAS.  http://www.casvzw.be/  Deze keer wil ik fit zijn om er aan te beginnen.  Nu ik op het koorweekend ondervond hoe alles veel beter gaat als je conditie beter is, ben ik gemotiveerd om er moeite voor te doen.

Dinsdag - 01/09/2015 - Bloggen op de eerste dag van het nieuwe schooljaar !  Dat heeft iets.  Zeker na een super deugddoend koorweekend.  Het thema was : 'droomkasteel'.  Deze keer zonder verkleedpartij en gekke toestanden, maar mijn zus heeft het thema heel goed overgebracht want op zaterdagnamiddag waren er velen druk mee in de weer. Dat kan ze wel : mensen warm maken voor iets en sfeer scheppen !

Het nieuwe concertprogramma is ook weer veelbelovend, voor wie van koormuziek houdt.  We zullen de volgende maanden goed moeten oefenen om het onder de knie te krijgen.  Mijn zus heeft weer een goede mix gevonden van verschillende componisten.  Heel leuk om te doen : het publiek zal ervan genieten !

Mijn betere conditie was merkbaar : ik kon de drukte beter aan en kon het 's avonds langer volhouden.  Als dat een gevolg is van mijn opgedreven training is dat zeker de moeite waard !  Gisteren kwam de kinesist langs en we deden weer oefeningen in stand.  Deze keer voelde ik beter welke spieren ik moest gebruiken om mijn romp op te richten (na 4 jaar proberen) heb ik het eindelijk door en lukt het ook.  Ik hoop dat dat nog bevestigd wordt.  Als ik nu stap en me concentreer, voel ik die spieren bij elke stap werken!!!  Ook mijn arm evolueert nog een beetje : ik slaag er in om die beter op zijn plaats te houden zonder mijn schouder achteruit te trekken.  Ik merk nu ook dat het trillen sneller stopt als ik dat doe.  Als ik ga staan, voelt mijn schouder het volle gewicht van die lamme arm en trilt dan heel fel.  Door die arm netjes in de kom te trekken, stopt dat trillen nu wat sneller.

Zo bevestig ik voor mezelf dat revalideren niet stopt bij je ontslag uit het revalidatiecentrum en zich niet beperkt tot een half uurtje oefenen met de kinesist.  Alles wat je daarna bijkomend doet, heeft zin en je hebt er niets bij te verliezen !

Donderdag - 27/08/2015 - De aanloop naar het koorweekend is weer superdruk !  We kregen nog een uitnodiging om ergens op bezoek te gaan maar dat zal moeten wachten tot later.  Marcel heeft weer de leiding over de kookploeg dit weekend en loopt zichzelf haast voorbij.  Maar goed dat het weekend zelf voor hem, naast het werk in de keuken, heel ontspannend is.  De kookploeg is een hechte vriendengroep geworden de laatste jaren, alleen daarvoor is het al die moeite waard.  Ze zijn met 2 vrouwen en 3 mannen, allemaal partners van trouwe koorleden.  Ze horen gewoon bij het koor !  Marcel is de enige met een koksopleiding.  Hij nam destijds de fakkel over van mijn ouders toen het voor hen te zwaar werd.

Onze jongste zoon is vorige week vertrokken naar Costa Rica.  Hij gaat daar een maand vrijwilligerswerk doen in de natuur met 'Projects Abroad' :  http://www.projects-abroad.nl/?gclid=CJWsjKjxyMcCFQmdGwodVCMBpQ  Hij zit daar in het Barra Honda National Park : http://www.projects-abroad.nl/vrijwilligersprojecten/natuurbehoud-en-milieu-in-het-buitenland/tropisch-woud/costa-rica/  Zijn vriendin houdt ons op de hoogte hoe het met hem gaat.  Ze zijn telkens voor 1 of 2 weken aan het werk in het woud en komen dan pas weer samen met de andere vrijwilligers.  Veel tijd om het thuisfront te contacteren, heb je dan niet.  Het is logisch dat zijn vriendin dan op de eerste plaats komt.  Ik hoorde gisteren in het koor dat het daar toch niet echt veilig is.  We hopen dus maar op een goede afloop.  Als alles goed gaat, is hij over enkele weken weer thuis.  Dan heeft hij ongetwijfeld heel veel te vertellen en wij ook !

Na het koorweekend staan we voor de verhuis van onze tweede zoon.  Hij heeft een appartement gevonden in onze buurt.  Toch 1 zoon die dichtbij blijft wonen, voorlopig toch.  Ze hoeven ook niet bij ons te blijven.  Jongen moeten hun eigen nest bouwen en hun leven in handen nemen.  Dat deden wij 34 jaar geleden ook.  De eerste 30 jaar ging alles goed tot op 28/02/2011 bij mij het licht uit ging door die beroerte en hersenbloeding.  Ik mag al blij zijn met die 52 gezonde jaren.  Als je de verhalen hoort/leest van jonge verkeersslachtoffers.  Ik probeer nu van mijn 2de leven nog het beste te maken.  Marcel steunt mij hier enorm in.  Het is ons 2de project samen, het 1ste waren de kinderen.  Nu is het samen zo lang mogelijk gelukkig zijn.

We kregen nog bericht van de firma die onze lift komt plaatsen.  Zij hebben die plaatsing ingepland voor week 41, dat is de 2de week van oktober. Tegen dan moet de betonnen buitentrap weggebroken zijn en het trapgat aangepast aan de afmetingen van de lift.  Daarvoor krijgen we wel wat hulp maar het blijft toch weer een hele klus.  Als die geklaard is, hopen we op een rustiger periode.  Dit jaar is weer tamelijk hectisch geweest.  Volgend jaar mag wat minder beladen zijn.

Dinsdag - 18/08/2015 - Het fietsen in Nederland heeft ons deugd gedaan !  Hoewel het weer beter kon, zijn we toch dagelijks een fietstochtje gaan maken, meestal in de voormiddag.  De eerste dagen lieten we ons leiden door de buienradar.  Toen we vaststelden dat die het geringste druppeltje weergaf als neerslag waagden we het erop en trokken ons minder aan van de grijze wolken.  De temperaturen waren redelijk om te fietsen en er stond niet teveel wind.  We logeerden in een bungalowpark in Oosterhout (NL).  Met 10 personen in een bungalow voor 12.  We hadden dus 1 slaapkamer over en 2 stoelen teveel, maar de leefruimte was niks te groot.  Mijn rondjes heb ik er dus niet kunnen aanhouden.  Dan zou ik iedereen voor de voeten gelopen hebben.  De paden buiten waren redelijk begaanbaar maar ik durfde het toch niet aan om alleen op stap te gaan.  Er stonden veel naaldbomen in het park en de grond lag vol dennenappels.  De laatste dag ter plaatse trokken we met 6 dapperen op pad voor een tocht van 25 km naar de Biesbosch http://np-debiesbosch.nl/

De lucht zag er weer dreigend uit maar het bleef droog, zelfs onze picknick verliep in de beste omstandigheden.  Daar kwamen de anderen ons opzoeken om met enkelen van ons een rondvaart te gaan doen.  Wij hebben deze rondvaart al eens gedaan in 1992 en wilden eens zien wat er zoal veranderd was in die tijd.  Robbe was toen 2 jaar, Mattias 6 en Wim 9.  In hoever zij zich daar nog iets van kunnen herinneren, moet ik hen nog vragen.  In elk geval is het wateropvanggebied nu een stuk groter.  Het werd in 2002 verder uitgebreid om bij hoge waterstand meer buffercapaciteit te hebben en overstromingen te voorkomen.  Daar zijn zelfs mensen voor moeten verhuizen !  Na de boottocht reden dezelfde 6 weer met de fiets terug, zo hadden we uiteindelijk 51 km op onze teller staan.  Een echte 'kers op de taart' of orgelpunt (in muziektermen).

Dat hebben we weer gehad en nu is het weer werken geblazen !  De kinesisten komen weer op hun vertrouwde momenten oefenen en ik loop weer mijn rondjes.  Om te beginnen en er weer in te komen, loop ik nu rondjes van 1 000 m.  Ik merk weer aan mijn ademhaling dat dat volstaat.  Volgende week doen we daar wat bij om het weer op te bouwen.  Straks werk ik weer met mijn armen op de pedalo.  Eens zien of het lukt om dat 15 min. vol te houden.  Elk begin is moeilijk, maar ik ken nu ondertussen het klappen van de zweep en de aanhouder wint nog altijd !

Woensdag - 05/08/2015 - Het was een drukke dag gisteren !  Daarom neem ik vandaag wat tijd om te bloggen.  Maandag kreeg ik van mijn kinesiste een compliment voor mijn stappen.  Zij vind dat ik goed vooruit ga.  Zij werkt nu een jaar met mij en stelt deze evolutie vast.  Zou dat komen door mijn extra wandelingen indoor ?  Ik doe er nu 2 à 3 van 1200 m per dag.

Daarnaast hou ik er ook aan mijn lenigheidsoefeningen te doen.  Van het stilzitten, voel ik me verstijven en dat doet gewoon pijn !  Dan moet ik mijn romp wel wat draaien en stretchen om verder te kunnen werken aan mijn laptop.  Zonder internet zou ik aangewezen zijn op kruiswoordraadsels en lezen, maar vul daar je dag eens mee !  Als ik lees begin ik na een kwartier al te knikkebollen en val ik haast in slaap, zelfs als ik goed geslapen heb.  Te zeggen dat dat lezen in Pellenberg zo goed ging.  Daar was het ook niet zo rustig als thuis.  Daar las ik om te ontsnappen aan de drukte.  Ik heb er mijn hele bibliotheek herlezen.  Op mijn rolstoel had ik daar een handige plank om mijn boek op te leggen.  Nu moet ik een boek op mijn schoot leggen en dat klapt dan gemakkelijk toe als ik een pagina wil omdraaien.  Echt moeilijk met 1 hand (moet je maar eens proberen !)

Vorige week woensdag heb ik mijn 57ste verjaardag gevierd.  De eerste midzomerrepetitie van het koor viel dus net op mijn verjaardag.  Mijn zus had voor een traktatie gezorgd en kwam mij ook afhalen om naar de repetitie te gaan.  Het was een leuke avond met 15 zangers (in de zomer is er altijd minder volk omwille van de vakantie).  Na afloop kwam Marcel mij ophalen en gaven we nog een rondje in een nabijgelegen café.  Op zaterdag was ik weer van dienst in de Spelotheek.  Ook daar kon ik trakteren op een snoepje voor mijn verjaardag.  Er was nog genoeg over van woensdag.  Daar was het ook rustiger dan anders maar we sloten toch pas op het voorziene uur omdat er toch telkens nog een klant kwam opduiken.  Op zondag kwamen onze zonen langs voor mijn verjaardag.  Zij hadden een camelbak voor mij gekocht :

http://www.travelbags.be/camelbak/?gclid=CKSvtffFkccCFSYUwwodfOkD7g

Daarmee zal ik volgend jaar mijn tijd in de 20 km door Brussel kunnen verbeteren omdat ik dan niet meer moet stoppen om te drinken.  Volgende week heb ik alle gelegenheid om die uit te proberen.  Zondag was ook mijn schoondochter Noëlle erbij, de vriendin van de oudste.  Zij volgt deze zomer een cursus Nederlands.  Daarna zal ze 4talig zijn : Japans, Frans, Italiaans en Nederlands.  Dankzij het Japans spreekt zij Nederlands zonder accent.  In het Japans spreek je de klinkers ook zuiver uit zoals wij dat doen.  Dat klinkt heel mooi en verrassend voor een buitenlandse.

Volgende week gaan we een weekje fietsen in Oosterhout bij Breda in Nederland : https://www.roompot.nl/vakantieparken/nederland/noord-brabant/de-katjeskelder/?fh_location=//roompot/nl_NL/site%3E

Ondertussen hebben we ook een nieuw systeem uitgedokterd om de beensteun op mijn fiets aan de beugel van mijn schoen vast te maken i.p.v. met een band over mijn scheenbeen.  Dat doet soms pijn en laat een bleek spoor na in de zomer.  Ik ben fier op mijn bruine fietsbenen en laat dat ook graag zien.  Die blekere band onder mijn beugel ontsiert dat teveel naar mijn zin.  Volgende week kan dat mooi bijkleuren want er is mooi weer op komst !

Ik kreeg nog bericht van Join2Bike dat mijn tekst nu ook op de website staat.  Er was wat meer werk aan omdat ik er niet alle linken had in gezet en ze er ook graag mooie foto's wilden bijzetten : http://j2b.join2bike.be/index.php/18-artikels/86-kaunertal-2015-een-voltreffer

Volgende week geen blog,  Daar zal ik geen tijd voor hebben met al dat mooie weer.  Graag tot later !

Dinsdag - 28/07/2015 - De bergen zijn verteerd en het warme zomerweer verdwenen.  De routine neemt het weer over : kine, fietsen, oefenen...  Vooral dat oefenen vraagt weer mijn aandacht.  Nu ik weer beter stap, dankzij de aangepaste medicatie tegen epilepsie, kan ik het stappen weer oefenen.  Ik wil er tegen september weer staan om aan te sluiten bij de conditietraining.  Ik krijg al eens de opmerking :"Waarom doe je dat allemaal ?  Dat hoeft toch niet meer."  Toen ik in 2001 een job vond, zei ik : "Ik kan nog 20 jaar werken en dan ga ik samen met Marcel op pensioen."  Die 20 jaar zijn nog niet om en ik wil de gelegenheid niet laten liggen om er het maximum uit te halen nu het nog kan.  De afgelopen 4,5 jaar heb ik al bewezen dat het mogelijk is als je er voor gaat.  Waarom zou ik dan nu al stoppen ?  Mijn inzet pept ons allebei op, laat ons daar nu maar van genieten.  Als we met pensioen gaan, is er nog tijd genoeg om rustiger aan te doen.  Om de staptraining verantwoord op te bouwen gaven mijn kinesisten mij de raad om dat geleidelijk te doen : eerst duur, dan frequentie en dan intensiteit opbouwen.  Ik stap nu telkens 12 rondjes hier in huis = 1400 meter t.o.v. 1000 meter voor Tirol.  Ik merk aan mijn ademhaling dat dat voorlopig genoeg is.  Dat wil ik stilaan opbouwen, om dan de frequentie te gaan opvoeren zodat ik klaar ben voor de conditietraining die in september weer van start gaat.  Dan komt de intensiteit vanzelf aan de beurt.

De herinneringen aan weer een geslaagde reis naar Tirol blijft nog wat nazinderen.  De vele foto's die de groepsleden naar elkaar doorsturen helpen ons daarbij.  Via deze link kan je nog tot 02/08 kijken hoe het er aan toe ging : http://we.tl/EDhhucO6rv en deze bevat ook een paar filmpjes : http://we.tl/Axi3jUJvQz Ook op de Facebookpagina van Join2Bike vind je heel wat beeldmateriaal : https://www.facebook.com/media/set/?set=a.467280453440795.1073741846.177809759054534&type=3

We kregen dit jaar ook allemaal een aandenken : een kleine Kaunertaler steenbok in metaal met een lintje in de kleuren van Tirol (rood/wit), toevallig ook de kleuren van Leuven !?

Ondertussen ben ik de traplift al goed gewoon.  Het is echt geen overbodige luxe om in alle veiligheid 'smorgens naar beneden te komen en 's avonds, als ik moe ben, weer naar boven te kunnen zonder risico op vallen. 

Vrijdagavond waren het weer 'Beleuvenissen' in de stad : http://www.hetgrootverlof.be/

Dat zijn gratis muziek evenementen op de grote pleinen van Leuven in de maand juli.  Op 24/07 waren we goed op tijd vertrokken om nog tijdig op de plaatsen voor rolstoelgebruikers te geraken.  Deze zijn voorzien op een klein podium op redelijke afstand van het grote podium op de 'Oude markt'.  Op 17/07 waren we te laat gekomen en raakten er niet meer op.  We maakten er kennis met Yevgueni, een groep die Nederlandstalige nummers brengt.  Daarna kwam Bart Peeters de Oude Markt in vuur en vlam zetten.  Hij is niet voor niets onze beste Nederlandstalige zanger.  Hij kreeg het hele plein mee aan het zingen en daar stond toch wel 20.000 man op !  Ik ben er al lang fan van en als we dan ook nog gratis kunnen gaan, mogen we dat zeker niet missen.  Na zijn laatste nummer en bisnummer bleef het publiek doorzingen om hem nog eens op het podium te lokken.  Maar aan alle mooie liedjes komt een eind en daarmee zat zijn 15de optreden in Leuven erop.  Net zoals het mooie weer, dat is nu ook ver te zoeken.  We hebben er gelukkig van kunnen genieten, zolang het duurde.  Hopen dat we in augustus nog wat mooi weer krijgen.  Dan gaan we nog een weekje fietsen in Nederland met vrienden.

Dinsdag - 21/07/2015 - Nationale feestdag in België.  Straks feestmarkt in Kessel-Lo maar eerst nog een fietstochtje als het droog blijft.  Het weer ziet er weer twijfelachtig uit.  Zoals beloofd volgt hierna het verslag van ons exploot in Tirol :

KAUNERTAL 2015 EEN VOLTREFFER !!!

Voor ons exploot van 2015 trokken we met Join2Bike andermaal naar het Kaunertal in Tirol. Voor het derde jaar op rij gingen we genieten van de voortreffelijke service van hotel Weisseespitze**** in Platz. We verzamelden op woensdag 8 juli voor dag en dauw op de parking van UZ Pellenberg. De camion met de fietsen en de bagage was dan al onderweg. De weg was lang, de files kort en we raakten vrij vlot in Oostenrijk. Onderweg kwamen we op een tussenstop Luc Gielen tegen. Die was ook vroeg vertrokken met de aanhangwagen vol fietsen. Daar mag je in Duitsland maar 80 km/u mee doen. De rest van de reis verliep vlot en we kwamen voor het donker aan in Platz. Daar werden we verwelkomd door enkele vroegkomers van Join2Bike, die al een of enkele dagen eerder vertrokken waren. We installeerden ons op onze kamers en konden daarna onmiddellijk aan tafel. De keuken was weer even heerlijk als vorig jaar en we lieten het ons goed smaken.

Op donderdag verwachtten we de 8 marathonisten (4 mannen en 4 vrouwen). Zij waren een week eerder met de fiets vertrokken vanuit Zaventem. Een tocht van 980 km in de vroege, eerste hittegolf van het jaar. In afwachting van hun aankomst, rond de middag, hield de rest van de groep zich met allerlei bezig : welness, fietstochtje. Tegen de middag vertrokken we dan per fiets/auto naar Prutz om de marathonisten te zien toekomen. Al gauw zagen we ze komen aanrijden, met Geertrui en haar beste vriendin in de volgwagen. Hun reis was ook goed verlopen, ondanks de hitte. Ze hebben slechts 1 maal het fietsen onderbroken omdat het meer dan 40° was ! Een tweede maal moesten ze gaan schuilen in de volgwagen voor een stevig onweer in de bergen. Het verhaal van hun belevenissen moeten ze zelf maar eens uitschrijven. Dat zal wel de moeite zijn ! Ze raakten er niet gauw over uitverteld. Ze werden feestelijk onthaald door de hele groep.

Vanaf vrijdag konden we dan beginnen aan ons exploot. De Kaunerberg lonkte. De krachtpatsers onder ons trokken per fiets naar Prutz om van daaruit de volledige klim van de Kaunertaler Gletscherstrasse te doen. Voor meer details verwijs ik graag naar deze site : http://www.gletscherpark.com/nl/gletscherpark/gletscherstrasse

De anderen vertrokken per fiets aan het hotel om via Feichten aan de Gletscherstrasse te beginnen. Al gauw werden enkelen geconfronteerd met materiaalpech. Het is al langer bekend dat Join2Bike zijn beperkingen kent (zowel financieel als materieel) en zich daaraan moet aanpassen, wat voor mensen met een beperking heel begrijpelijk is. Die dag reed ik voor het eerst alleen naar boven. Mijn doel was : het stuwmeer bereiken. Onder begeleiding van Marcel begon ik aan de klim. Al gauw bleek het noodzakelijk om de ketting te verleggen naar het kleinste tandwiel. In die stand kan ik niet alle versnellingen achteraan gebruiken waardoor ik noodgedwongen de elektrische ondersteuning moest inschakelen. De muur van de stuwdam was toen toch al in zicht en ik dacht het wel te kunnen halen. Andermaal bleek de batterij niet voorzien op het hooggebergte en met de eindmeet in zicht raakte de batterij van mijn fiets leeg. Met vereende krachten duwde ik mijn fiets naar boven, daarbij gesteund door Marcel en Peter. De laatste meters legde ik alleen af en onder aanmoediging van de hele groep bereikte ik het stuwmeer. Mijn missie was geslaagd !

Omwille van de vele technische pannes werd de volgende dag een rustdag. Ieder kon dus vrij zijn/haar dag invullen. Wij kozen voor een kort uitstapje in de buurt en openden het enige terrasje in Feichten. Ondertussen ging de technische ploeg aan de slag om alle fietsen rijklaar te maken voor de volgende dag. Dan zouden de meesten de grote klim naar de top maken. Ik kreeg 2 stevige duwers achter mij aangekoppeld : Marcel en Ronny. Wij vertrokken aan het eind van het stuwmeer aan de grote klim. Al gauw merkte ik dat mijn ketting weer op het kleinste tandwiel gelegd moest worden om nog een nuttige bijdrage te kunnen leveren. Eens dat euvel verholpen, konden we weer verder. Ik profiteerde weer van de buitenbochten om de steilte van de binnenbochten te omzeilen en we vorderden goed. We bereikten de top na 4 uren klimmen. De individuele klimmers stonden ons daar op te wachten en aan te moedigen. Na ons volgden nog enkele dapperen die de klim per handbike tot een goed einde brachten. Als afsluiter bereikte het laatste ‘treintje’ van 5 gekoppelde trikes de top. Zo was iedereen toch minstens 1 keer boven geraakt. Bij de afdaling hoorden we van Niko dat hij de volledige klim 6 keer gedaan had op 4 dagen ! Dat zal wel een record zijn.

Voor de laatste dag had hotelbaas Charly nog een leuke verrassing in petto. We zouden een bergwandeling gaan maken. Daarvoor stelde hij 4 Swiss tracks en een paar speciale rolstoelen ter beschikking. Er waren ook nog 2 handbikes met elektrische ondersteuning ter beschikking. De Swiss tracks zijn een soort gemotoriseerde trekkers die je voor een rolstoel kan koppelen en waarmee je samen met de hele groep een bergwandeling kan maken. De Swiss tracks trekken je stapvoets de berg op. De rolstoelen waren verschillend : met de ene kon bestuurd worden door de passagier, de andere niet. Op deze manier kon de hele groep samen op stap naar een berghut. Daar konden we allemaal samen iets eten. Na deze ruime lunchpauze konden we weer naar beneden. De stappers te voet, de anderen werden met auto’s naar beneden gebracht. De handbikers reden per fiets terug naar het hotel. Die avond werden we na het diner getrakteerd op schnaps en Tirolermuziek door Charly. Aansluitend kwamen er de dankwoordjes en zelfs een aandenken van het bestuur. We besloten de avond met attenties voor het bestuur en het Weisseespitzelied met een update van de tekst van vorig jaar.

Deze ging nu als volgt (op de melodie van Wild rover van de Dubliners) :

Refrein : Op de Weisseespitze, kwam Join2Bike, met heel veel volk, op tandems en bikes. Op de Weisseespitze, kwam Join2Bike, met heel veel volk op tandems en trikes.

Strofe 1 : We zijn met Luc Gielen nog eens in Tirol, met 70 man dat zijn veel auto’s vol. De marathonisten zijn helden dit jaar, vanuit Zaventem fietsen doen wij hen niet na. Refrein.

Strofe 2 : We trainden op zondag en reden goed door, met een zeem in ons broek en de wind langs van voor. Hilde en Ilse volgen ons op de voet, met koffie en koeken, dat geeft ons veel moed. Refrein.

Strofe 3 : Het bestuur willen we danken voor al wat ze doen, ze zijn zo belangrijk het hele seizoen. En ook alle leden die hebben plezier, voor de kers op de taart ja, daarvoor zijn wij hier. Refrein.

Deze tekst heb ik gedeeltelijk ter plaatse nog verzonnen en klonk dus een beetje anders. De laatste zin was ik zelfs helemaal vergeten !

De organisatie van deze reis was weer van de bovenste plank. De opvang tijdens en na het klimmen voortreffelijk. Alle lof aan het bestuur. Een nieuwkomer maakte dezelfde opmerking als ik vorig jaar :”Wanneer slapen die ?” Ik wens hen een deugddoende zomer toe en hoop hen fris en monter weer te zien na de zomerstop.

Ondertussen zitten we niet stil en gaan nog zo veel mogelijk op eigen initiatief fietsen met mensen uit de groep.

Vrijdag - 17/07/2015 - Sedert we terug zijn van Oostenrijk is hier het een en ander in een stroomversnelling gebeurd.  Tijdens onze afwezigheid logeerde mijn broer, Jan, en zijn zoon, Guillaume, in ons huis.  Zij kwamen de inschrijving regelen voor de opleiding kine, die Guillaume hier wil komen volgen.  Die opleiding zou hier in België beter zijn dan in Frankrijk.

Over de reis breng ik volgende week nog uitvoerig verslag uit.  Eerst wil ik het over de stroomversnelling hebben.  We bestelden voor de zomer een traplift en een huislift.  De traplift gaat van verdieping 1 naar 2.  De huislift gaat van het gelijkvloers naar verdieping 1.  De traplift werd woensdag geleverd en donderdag geplaatst.  De huislift wordt vandaag opgemeten en geplaatst in het najaar.  Voor de plaatsing van de traplift moest de tweede leuning verwijderd worden.  Marcel heeft dit nog gauw gedaan op woensdagmorgen.  Thuis komen en rustig uitpakken was er dus niet bij.  Die morgen vertrokken Jan en Guillaume al terug naar huis.  Guillaume wou het afscheidsfeestje van zijn klasgenoten niet missen.  Heel begrijpelijk maar zo was er geen tijd voor een broer/zus moment.  Dat zullen we later moeten inhalen.  Hij komt volgende maand nog terug om zijn zoon te installeren op zijn kot in Zaventem.

Waarom kozen we voor 2 liften in plaats van 1, die van beneden tot boven gaat ?  Het buizenwerk van de traplift ontsiert de inkomhall en ik wil met de rolstoel op mijn terras geraken.  Bij heel warm weer, zoals nu, is dat heel aangenaam.

Dinsdag - 07/07/2015 - Morgen vertrekken we weer naar het Kaunertal.  Marcel is gisteren de hele dag bezig geweest met inpakken want de bagage moest die avond al binnen gebracht worden.  Hij beseft nu wat een klus dat is.  Ik deed dat vroeger voor het hele gezin met 3 kinderen in huis !

Vorige donderdag had ik mijn eerste sessie kine met Marike.  Zij vervangt Jozefien en werkt sinds 2013 in de groepspraktijk.  Ze is ook een spontane, vrolijke en sportieve, jonge vrouw.  We zullen goed kunnen samen werken.  Het afscheid van Jozefien zal ik niet gauw vergeten.  We hebben dan ook 3 jaar intens samen gewerkt.  Zij, altijd heel enthousiast, gedreven en inventief, oplossingen zoekend voor wat moeilijk was.  Ik liet mij graag door haar stimuleren tot inzet.

Eerder die dag vertrokken een 8-tal dappere Join2Bikers met de fiets op weg vanuit Zaventem naar het Kaunertal.

http://www.robtv.be/nieuws/lubbeek/join2bike-begint-aan-fietsmarathon

Zij hadden 980 km voor de boeg.  Met de huidige hittegolf is dat geen klein bier !!!  Ze hebben assistentie van een volgwagen.  Ze rijden in 7 etappes van hotel naar hotel.  Ze hebben nu al 720 km afgelegd.  Op de warmste dag hebben ze 40° C moeten trotseren !  Het zijn echte helden en zo gaan we ze ook onthalen als ze morgenavond toekomen in het Kaunertal !!!

De nieuwe medicatie tegen epilepsie lijkt te werken.  Ik heb geen nieuwe symptomen gehad.  Alleen tintelt mijn hand nog steeds en gisteravond was mijn maag wat van streek.  Ik heb die Valproate nog al eens geprobeerd maar niet lang.  Wat er toen mis was weet ik niet meer, ik vrees dat het die misselijkheid was.  Ik hoop dat er in Oostenrijk geen problemen komen met die medicatie.  Dat zou onze vakantie kunnen vergallen.

Dinsdag - 30/06/2015 - Begin juli wordt al direct hoog zomer !  Nooit eerder meegemaakt !

Dat betekent hier in huis met 6 meter glas in de voorgevel op het zuiden : vanaf 10u de rolluiken zo ver mogelijk naar beneden (tot 20 cm boven de rand van de raamkozijnen) om de zon van de ruiten te houden en toch nog wat licht binnen te krijgen.  Het meeste licht komt nu via de keuken naar binnen.  Bij temperaturen boven 25° C is het de kunst om de warmte buiten te houden.  Daarom moeten de rolluiken naar beneden en de vensters dicht.  Wij hebben gelukkig een ventilator aan het plafond in de living hangen.  Daar hebben we al meer dan 20 jaar veel deugd van gehad bij een hittegolf !

Dit wordt mijn eerste zomer met vapeurs.  Ik heb er gelukkig niet zo veel overdag.  Vooral 's avonds en 's nachts overvallen ze mij.  Ik probeer dan gewoon rustig te blijven en wacht tot het over is, vooral 's nachts.  Als je moeilijk je bed uit kan, heb je niet veel mogelijkheden om verkoeling te zoeken : dus leg ik gewoon het laken wat opzij (meer hebben we nu niet nodig) en wacht tot het over gaat.  Mijn menopauze komt vreselijk laat (over een maand word ik al 57 !).  Had ik die rond mijn 50ste gehad zoals bij de meeste vrouwen dan zou ik nooit die handicap gehad hebben en pufte ik nu op het werk in plaats van thuis in de rolstoel.

Wij zouden onze zoon gaan opzoeken in Japan (beursstudent Japanologie in 2011).  Omwille van hevige maandstonden ging ik aan 'de pil'.  Die heeft een nevenwerking die het bloed verdikt.  Daardoor ontstond die bloedklonter die in mijn hersenen terecht kwam, met dit desastreuze gevolg : ik belande op de spoedafdeling met een beroerte.  Daar kwam een hersenbloeding bovenop waardoor ik nu half verlamd ben.  Maar ik leef nog !

En hoe !  Marcel maakt heel veel mogelijk.  Mede dankzij zijn dynamiek en aanmoediging begon ik met veel energie aan de revalidatie.  We oefenden elke avond extra buiten de therapieën.  We sloten aan bij Join2Bike en begonnen samen te fietsen (onze eerste gezamenlijke sportieve hobby).  Na 2 jaar achter op de tandem kreeg ik de kans om een trike te proberen.  Met die ligfiets rij ik nu al een jaar zelfstandig.  Daar leef ik van op : op de fiets voel ik geen handicap !  Mijn arm ligt veilig in een sling en mijn been trapt goed mee mits de nodige concentratie.  Ik was goed op weg dit jaar tot ik vorige maand weer een opstoot kreeg van epilepsie.  Blijkt dat sporten met epilepsie wel mogelijk is maar de nodige aandacht vraagt : je moet na het sporten zorgen dat het opgebouwde melkzuur uit je spieren kan om aanvallen te voorkomen.  Daar had ik nog nooit van gehoord.  Stretchen na het lopen wel en bij de wielrenners zie ik nu ook dat die na de race nog uitbollen op een fiets op rollen.  Dat moet ik nu dus ook doen.  Omdat een trike moeilijk op rollen te zetten valt, schakel ik nu aan het eind van een rit de elektrische motor in.  Op die manier kan ik uitbollen zonder inspanning.

Ondertussen werd mijn medicatie tegen epilepsie aangepast.  Ik verdraag de hogere dosis Keppra blijkbaar niet.  In de bijsluiter staat dat 1 op 10 patiënten kan last hebben van een wankel gevoel, misselijkheid en nog wat andere nevenwerkingen.  Ik ben dus zo'n gevoelige patiënt.  Sinds vrijdag neem ik nu Valproate gecombineerd met Keppra.  Het wankelen is nog niet helemaal weg en de tintelingen in mijn hand zijn er ook nog.  Ik hoop dat het nog weg trekt tegen volgende week want op 8 juli vertrekken we met Join2Bike naar Tirol.  Daar zou ik graag de Kaunerberg op fietsen.  Ik zal nu niet voluit kunnen gaan, maar ik hoop mits de nodige voorzichtigheid er toch van te kunnen genieten.  Ik probeer het niet 'aan mijn hart te laten komen'.  Als het tegenvalt, doen we gewoon wat minder en genieten we van het gezelschap en de prachtige omgeving.  Er is genoeg medische omkadering om dat mogelijk te maken.  We maken er het beste van !