Archief

Dinsdag - 23/04/2013 -  Ik kreeg gisteren een link doorgestuurd van een filmpje op Youtube over 2 waaghalzen die de fietstocht deden die wij deze zomer gaan doen in Oostenrijk.  Zij doen niet alleen de beklimming maar ook de afdaling per fiets (soms aan 85 km/uur).  Wij gaan al blij zijn als we boven geraken.  Die afdaling doen we wel met de volgwagen.  Via deze link kan je het filmpje bekijken :
http://www.youtube.com/watch?v=NT3SwaaE-JA

Maandag - 22/04/2013 -  Het weekend was wel droog en zonnig maar die koude wind was er teveel aan.  Geen fietstocht op de tandem voor mij dus.  Deze week geven ze ook weer droog en zonnig maar tegen het weekend weer frisser.  Hopelijk is er dan niet teveel wind, of liever, warme wind zodat ik nog eens buiten kan fietsen.  Woensdag profiteer ik er alvast van om met de scooter naar de kine te gaan. De eerste werkweek van Wim zit erop.  Hij krijgt nu bijscholing in motoren.  Zijn bedrijf verkoopt namelijk filters voor motoren.  Marcel zijn droom wordt werkelijkheid : technische babbels met zijn jongens.  Plezant om horen !  Dat is eens wat anders dan 'kokeneten' ofte keukenpraat.  Daar krijg je alleen maar honger van en nu ons winters vetlaagje er weer af mag/moet, kunnen we dat missen.  Robbe werd een zware werkweek beloofd.  Zijn mentor (klinkt dat niet wat schools of bedoelt hij diensthoofd ?) is terug uit het buitenland, zijn bijscholing is voltooid dus het echte werk kan beginnen.  Ik ben al benieuwd naar zijn eerste indrukken.  Toch boeiend zo'n begin van een nieuwe loopbaan.  Dat schuift mijn eigen problemen wat naar de achtergrond en daar mogen ze voorlopig ook wel blijven.  Ik heb afgelopen weekend wat blogs van andere, jongere lotgenotes gelezen.  Niet slecht voor het juiste perspectief.  Zij hebben nog jonge kinderen.  Toen ik in de 'klein' mannen zat, had ik serieus last van mijn rug maar dat was maar klein bier in vergelijking met wat zij aan de hand hebben.  Toen was er ook nog geen internet of zo.  De dag dat mijn jongste geboren werd, hadden we pas kabeltelevisie.  Veel afleiding was er toen nog niet.  Dat heeft mijn creativiteit wel aangescherpt.  Hoe vul je je dag als je veel moet rusten ?  Ik deed dat met borduurwerk en kruiswoordraadsels.  Omwille van de baby in huis kwam er gezinshulp.  Die poetste, deed de was en zorgde voor de 2 oudste kinderen.  Alleen was ze wat eigenzinnig; toen ik vroeg om met de baby te gaan wandelen omdat het zo'n mooi weer was, werkte ze liever de strijk af.  Ik had toen nog niet genoeg haar op mijn tanden om aan te dringen en dus werd er gestreken.  Ik heb dan achteraf om vervanging gevraagd en met de volgende hulp klikte het beter.  Gelukkig heb ik niet constant met die rug gesukkeld zodat ik meestal toch wel te been was en kon gaan fietsen met de kinderen.  Vooral als Marcel 'de nacht' had en overdag moest kunnen slapen.  Later werd ik slimmer en liet ik het poetswerk aan hem over.  Van toen af ging het veel beter met mijn rug.  Hij had het ook liever zo.  Op deze manier kon ik het huishouden doen en moest hij voor de rest niet al te veel bijspringen.  We hadden het niet breed want ik was huisvrouw maar we hadden tijd en de konden de kinderen altijd zelf opvangen.  Dat was onze rijkdom !  Als ik nu die verhalen van die jonge vrouwen lees met de moeite die ze hebben om hun kinderen en zichzelf zinvol bezig te houden, heb ik toch met ze te doen.  Ik was beperkt maar ik kon nog mijn plan trekken.  Nu besef ik wat dat waard is.  Toen had ik vooral kopzorgen met : hoe ontzie ik mijn rug, want dat deed serieus veel pijn als ik in de 'patatten' lag.  Ondertussen krijgen onze vakantieplannen stilaan vorm.  Eind mei gaan we naar het zuiden van Frankrijk.  Daar gaan we de ouders van onze Wim zijn vriendin bezoeken.  Zij zijn nu bijna 2 jaar samen en wonen in Brussel, dus wordt het wel eens tijd dat we gaan kennis maken.  Ik bewonder haar wel voor haar moed om zo te gaan studeren in het buitenland als je de taal van je vriend niet spreekt.  Dat ligt niet voor de hand.  Ze kan haar studies gelukkig in het Frans doen dus dat valt toch al mee en in Brussel val je niet op als Franstalige.
Eind juni gaan we dan fietsen met Join 2 Bike in Oostenrijk.  Daarvoor zit ik wat op hete kolen omdat het weer me nog niet erg mee zit.  Er zijn in het voorjaar nog wat trainingsritten gepland in de Ardennen maar als die in het water vallen, ben ik weer niet goed voorbereid zoals vorig jaar en ik wil Marcel dit jaar toch wel wat meer steun geven op de tandem.  Het Kaunertal ligt op grotere hoogte dan Valloir en de fietstocht is veel langer dan die op de Galibier, dus we zullen het nodig hebben.  Ik zal het dus met mijn hometrainer moeten doen !  Voor de zomer plannen we weer een fietsvakantie met vrienden en het koorweekend als afsluiter van de zomer.  We gaan half december weer concerteren met het koor er is dus weer veel werk aan de winkel !  Maar  : "Zingen, zingen en zwoegen, zwoegen in groep is plezant !"  Dus, we gaan ervoor !

Dinsdag - 16/04/2013 - Het was zo fijn, reuzefijn, op de tandem, in de zon... 
Gelukkig houden wij met Join 2 Bike een tussenstop aan D-store en is die sportwinkel open op zondag.  Ik heb me daar een nieuwe fietshelm aangeschaft want mijn oude past niet meer.  Het was de eerste keer na mijn laatste operatie dat ik die nog eens opgezet had en nu blijkt mijn schedel flink wat boller te zijn dan vroeger.  Niet dat dat direct opvalt hoor maar ik heb het wel gevoeld.  Na een half uurtje fietsen was de pijn niet meer te harden!!!

We wilden er gisteren nog een staartje aan breien maar de regen en de bussen van De Lijn gooiden roet in het eten.  Blijkbaar voorziet De Lijn pas tegen 2019 allemaal bussen die toegankelijk zijn voor rolstoelen.  Ik stond daar mooi te blinken met mijn gratis busabonnement.  Mijn smalste rolstoel kon er zelfs niet op door die stomme stang die midden voor de uit/ingang staat.  Ze hebben er nu wel enkele waar kinderwagens en rolstoelen wel op kunnen maar er valt niet te achterhalen wanneer en op welke lijnen die rijden.  Tot zo lang zal ik nog met de auto moeten gaan als ik de rolstoel nodig heb.  Blijkbaar kan dat alleen op die nieuwe, langere, gelede bussen.  Daar staan grote blauwe stickers op, maar die rijden niet de hele dag langs mijn buurt heb ik ondervonden.  Nog 6 jaar te gaan...  We zijn dan maar met de auto naar de stad gereden maar toen we daar aankwamen, begon het te regenen ...  Daar ging Marcel zijn snipperdag...  We hebben dan van de nood een deugd gemaakt en zijn enkele boodschappen gaan doen.  Zo heb ik eindelijk de verbouwingswerken van de Delhaize eens van dichterbij gezien.  Ik had er al enkele verhalen over gehoord maar kon er mij niets bij voorstellen.  Het is inderdaad een werf waar je niets meer in terug vind !  Gelukkig stopte het na de middag met regenen en kon Marcel verder gaan met het reinigen van zijn vijvertje.  Hij vond nog 3 vissen die de lange winter overleefden.  Vorige week kwam er ook nog heuglijk nieuws van mijn neef Roel.  Hij heeft eindelijk zijn droomhuis gevonden en de nodige fondsen om het te kopen.  Na een zoektocht van enkele jaren is het dan zover.  Het is ruim genoeg voor zijn gezin en zijn praktijk als sjamaan (workshops, zweethutten).  Ook zijn vrouw, Griet, kan er een praktijkruimte hebben voor haar Reikibehandelingen.  Je kan al eens kijken hoe het eruit ziet via de website van de vorige eigenares :
http://www.viaventura.be/viaventura/nl/content/bed-breakfast/sfeer-opsnuiven
Het goede nieuws blijft maar komen dit jaar !!!  We genieten er met volle teugen van na al het slechte nieuws van de vorige jaren (mijn zus, ik, neef Dries en verder weg Japan, Syrië).  Gisteravond belde onze oudste zoon Wim ivm zijn eerste werkdag bij Yamachin.  Hij en 1 collega zijn de enige niet-Japanners van het filiaal in België.  De voertaal op kantoor is uiteraard Japans.  Hij zal het rap heel vlot kunnen maar het zal zwaar zijn in het begin.  De bedrijfscultuur is ook typisch Japans : iedereen wacht op de directie voor ze beginnen te eten.  Niemand stopt om 17u met werken.  Hij heeft een proeftijd van 6 maanden.  We duimen dat hij voldoet en er zijn draai vindt en dat hij daar volgend jaar nog aan het werk is ! 

Zaterdag - 13/04/2013 - Ik heb vorige week een experiment gedaan met de medicatie tegen spierspasmen, de spierontspanner, dus.  Woensdagmorgen zat ik zonder en het was avond eer Marcel nieuwe kon gaan halen.  Die dag heb ik daar weinig of niets van gemerkt.  Dus probeerde ik op donderdag om het nogmaals met 1 inname per dag te doen ipv 2.  Toen merkte ik 's avonds wel dat mijn linkerarm en -been meer spasmen vertoonden.  Dat was dus duidelijk te weinig.  Ik zal mijn drang om medicatie af te bouwen wat moeten intomen.  Volgende week kan ik dat nog eens bespreken met mijn huisarts als hij op huisbezoek komt.  Hij komt 1 maal per maand langs voor de opvolging van de medicatie, bloeddruk en algemene conditie.  Ik ben benieuwd of hij al nieuws heeft over de aanpassing van de bloedverdunner.  Nu neem ik dat nog in de vorm van spuitjes maar dat zou binnenkort kunnen omgeschakeld worden naar pillen.  Zolang mijn been verlammingsverschijnselen heeft, moet ik die blijven nemen.  Dat wil zeggen voor de rest van mijn leven want als mijn been ooit weer normaal functioneert, ben ik al zo oud dat het omwille van mijn leeftijd (60+) nodig blijft om ze te blijven nemen om een beroerte te voorkomen.  Dat beloofd ! 

Ik heb deze week nog niet veel kunnen fietsen.  Met de kine elke avond en het bezoek van de thuisbegeleidster op woensdagnamiddag is dat er niet van gekomen.  Dat kan ik de volgende weekends goed maken.  Nu de lente er eindelijk zit aan te komen, kunnen we in het weekend weer buiten gaan fietsen met de tandem.  Volgende week zaterdag staat er een wandeling met het koor op het programma en zondag een grote fietstocht met Join 2 Bike om de lange winterstop op te vangen.  Hopelijk blijft het 2 weekends na mekaar lekker droog fietsweer.  Die koorwandeling wordt wat moeilijk voor mij want ze gaan naar het natuurreservaat 'De Doode Bemde' in Neerijse. 

http://users.skynet.be/fa456560/bemde.htm

Dat heeft mijn broer Jan indertijd, meer dan 30 jaar geleden, mee opgericht met de natuurvereniging 'Vrienden van Heverleebos en Meerdaalwoud'.  Wij hebben dat gelukkig samen met hem eens bezocht enkele jaren geleden.  Bij goed weer gaan we daar in de buurt wat fietsen en bij slecht weer gaan we met het koor mee een glas drinken na de wandeling.    Dat wordt sowieso een druk weekend want zaterdagvoormiddag is er nog een lezing over 'Niet Aangeboren Hersenletsels' in Pellenberg.  Daar willen we ook nog naartoe.  Altijd interessant om in contact te komen met lotgenoten en te horen of er iets nieuws te leren valt.  De evolutie van de moderne geneeskunde interesseert ons nu ook veel meer. 

Vrijdag, na de kine, zijn we nog een traptoestel gaan kopen om mijn arm mee te activeren.  Dat is een soort pedalotoestand waarmee je, op tafel, met de handen de pedalen in beweging brengt.  Als ik mijn linkerhand daaraan kan vast maken, kan ik zo mijn linkerarm wat meer activeren.  Nu die tintelingen er zijn, is dat misschien ook een goede manier om de revalidatie ervan een zetje te geven.  Dan kan ik, in overleg met de kinesiste, iets meer zelf doen thuis dan alleen maar masseren en knijpen ter stimulatie van de hersenen.  Zo heb ik vrijdag bij de kine ook een oefening in stand gedaan waarbij de herinnering aan het normale gangpatroon gepoogd werd na te doen (met een knie die buigt ipv met een passief been dat alleen maar naar voor zwaait) en waarbij je de spieren alleen gebruikt om niet door de knie te gaan zakken.  Dat was interessant om te voelen.  Je denkt dat je het goed doet omdat je je staande weet te houden en stapt maar de echte gangbeweging is er nog niet helemaal.  Het afrollen van de voet al helemaal niet, maar dat komt nog wel misschien, als we goed blijven oefenen.

Ondertussen brei ik ook nog, met wat dunnere naalden nu.  Dat geeft een minder los breiwerk en ik heb het nog in de vingers om mooi en regelmatig te breien.  nu ik mijn arm ook op een andere manier kan activeren, is dat breien niet meer alleen 'heilzaam' en kan ik ook met dunnere naalden breien (nog nr 15 hoor !). Een bezige bij ben ik altijd geweest en 'werkloos' tv kijken, begint weer te vervelen.  Wie weet brei ik volgend jaar weer truien en ander fraais ! 

Zaterdag - 06/04/2013 - alleen maar goed nieuws deze week !
1) Robbe, mijn jongste zoon, is aan zijn eerste (droom)job (onderzoekslaborant bij Exxon) begonnen : eerst opleiding volgen, dan pas het echte werk (daar baalt hij nu nog even van).
2) Wim, mijn oudste zoon, heeft zijn eerste echte  job (geen interim) gevonden; nog een weekje verlof en dan begint hij eraan.  Ook de job waar hij van droomde : voor een Japans bedrijf (Yamachin) in Brussel.  Hij moet daarvoor vlot Japans kunnen spreken.  Dat 'vlot' is er nu nog niet helemaal maar dat zal er wel gauw zijn als hij het vaak moet gaan gebruiken.  Nu is dat nog beperkt tot het 'huis-, tuin- en keuken' -Japans dat hij met zijn vriendin en haar moeder spreekt, maar, hem kennende, zal hij daar wel werk van maken om zijn niveau snel serieus op te krikken, zijn Japanse karatetrainer kan hem daar ook nog bij helpen. 
3)Sedert enkele dagen voel ik tintelingen in mijn lamme arm als ik hem masseer of er stevig over wrijf.  Dat is zeer heuglijk nieuws, zegt mijn kinesiste.  Vermits ik dat gemakkelijk zelf kan, ben ik daar nu ook veel mee bezig.  Ik durfde eerst niet goed te geloven dat dat echt een goed teken was, daarom heb ik gewacht op de bevestiging van de kinesiste, die meestal met mijn hand en arm werkt, voor ik hier begin te jubelen.  Door de hersenbeschadiging is de connectie tussen mijn hersenen en de linkerkant van mijn lichaam verbroken.  Hoe meer stimulans, hoe sneller de verbinding zich herstelt. 
4) Ik heb deze week ook de manier gevonden om 's morgens bij het opstaan wat meer zelfredzaam te zijn bij het aankleden.  Tot nu toe beperkte zich dat tot kousen en schoenen, in opdracht van de kinesisten, maar nu doe ik ook mijn broek helemaal alleen aan en zorg ik dat ik daarmee klaar ben als de thuisverpleging aankomt.  Zij helpen mij dan verder naar beneden en bij het ochtendtoilet.  Zo hoef ik 's morgens niet meer zolang te liggen wachten voor ik mijn bed uit kan.  Vroeger vond ik van mezelf, en anderen met mij, dat ik veel geduld had maar als het wachten op hulp betreft, is dat toch wel weer wat anders.  Iets willen, èn dat uitgelegd krijgen…  Dan leer je pas wat echt geduld is !

Mijn juridisch dossier tegen 'de pil' Nora is volledig en ingediend bij de dienst ongevallen van de CM.  Vandaag kreeg ik ook eindelijk reactie van de FAGG ( Federaal Agentschap voor Geneesmiddelen en Gezondheidszorg) waar ik ook melding maakte van het 'ongeval' met Nora.  Die melding deed ik een maand geleden al.  Zij noemen dit een 'ernstige bijwerking' omdat er een blijvende invaliditeit is.  Mijn invaliditeit is hopelijk niet blijvend maar zal wel langdurig zijn en is ernstig. Nu is het afwachten of CM hier een zaak van wil/kan maken.  Wéér geduld !!! 

Dinsdag - 02/04/2013 - Het is vandaag niet alleen de verjaardag van mijn zus, Magda, maar ook een nieuwe mijlpaal in mijn revalidatie : sinds dit weekend kan ik mij zelf gedeeltelijk aankleden (kousen, broek, schoenen) zodat ik alleen kan opstaan.  Ik wacht nu 's morgens nog op assistentie om niet alleen naar beneden te moeten gaan en me te laten helpen bij het ochtendtoilet.  Ik ben ook aan het oefenen met stappen.  Nu de temperaturen gaan beginnen stijgen, wil ik klaar zijn om weer buiten te kunnen gaan wandelen.  Een blokje om is 25 minuten, dus moet ik dat toch wat voorbereiden en begin ik nu 's morgens met 10 minuten in onze living rond te lopen bij wijze van 'rodage'.  Bij het fietsen haal ik toch al weer vlot 20 minuten aan 60 RPM, ofte 11 km op de hometrainer.  Eind juni gaan we met Join 2 Bike naar het Kaunertal in Oostenrijk om daar op de Gletsjerstrasse te gaan fietsen.  Ik kan dus maar beter getraind zijn want dat is een hele dag op de fiets.  Hopelijk zit het weer dan wat mee want het regent daar veel naar het schijnt. 

Donderdag - 28/03/2013 - Dit wordt een technische episode.  Ik ben dinsdag nog eens op controle geweest bij de neurochirurg.  Ze was zeer tevreden over haar werk en had het duplicaat van mijn schedelprothese al klaarliggen op haar bureau.  Ze maken dan blijkbaar een volledig afgietsel van de schedel waarop de prothese perfect past.  Bij de operatie moeten ze dan het slechte bot volgens de prothese uitzagen en verwijderen zodat dat perfect past : echt carrosseriewerk dus !!!  Ik vroeg dan nog of er aan mijn medicatie niets moet gewijzigd worden.  Dat levert natuurlijk weer een nieuwe afspraak op voor controle op epilepsie, in september !  Die medicatie zou ik sowieso nog moeten nemen tot één jaar na de operatie, tot februari 2014 dus.  Qua bloedverdunners zou ik nog bericht krijgen, dat zouden pillen worden ipv spuitjes.  Dan vroeg ik nog waar de beschadiging in mijn hersenen precies zit.  Dat heeft ze me getoond op een schaalmodel van de hersenen in kleuren en op de scanbeelden van voor en na de eerste operatie.  De schade is aanzienlijk over bijna het hele rechter achterkwartier.  Ze hebben de hersenen ongemoeid gelaten omdat dat nodig is voor het herstel.  De verloren functies worden mettertijd overgenomen door andere delen van de hersenen via de cortex (= hersenschors).  Dat zal nog heel wat tijd vragen omdat de beschadiging zo groot is, denk ik.    Goed dat ik dat nu pas te zien gekregen heb, ik zou er anders misschien de moed bij verloren hebben.  Het verwondert me dat ik desondanks nog functioneer maar ben wel blij dat het niet de linkerkant is want daar zit het taalcentrum en dat moet pas een nachtmerrie zijn als ge niets meer verstaat of kunt zeggen.  Dan zou ik geen blog kunnen vullen, zoals ik nu doe.  Mijn laatste kamergenote in Pellenberg had dat en die zat de hele dag te studeren en probeerde steeds iets te zeggen maar ze kwam er nooit uit.  Zij had gelukkig geen verlamming, dat zou pas een hele, grote ramp zijn.  Robbe was dinsdag mijn chauffeur van dienst zodat Marcel geen verlof hoefde op te nemen om mij te komen halen.  De kine viel die dag toevallig weg.  Dat kwam dus even goed uit !  Ik vraag me nog af welk medicijn ervoor verantwoordelijk is dat ik geen alcohol meer verdraag.  Ik dronk vroeger graag eens een goed biertje maar van een paar slokjes sla ik nu al rood uit.  Alleen bij champagne heb ik er geen last van heb ik met nieuwjaar ondervonden.  Cava daarentegen... dat is dan weer een ander paar mouwen !!!  Dat heb ik woensdagavond ondervonden.  Na de koorrepetitie was er Cava voor de 10de huwelijksverjaardag van het jongste koorkoppel.  Dat viel nog geen klein beetje op, die vuurrode hals !  Woensdagnamiddag heeft Robbe mij dan nog naar de pedicure gebracht.  De nieuwe nagel van mijn grote teen is nog niet volledig uitgegroeid.  Ze kon het restant van de oude nagel nog niet verwijderen.  Nog wat geduld, Lieve, die laatste millimetertjes, dat zal niet lang meer duren.  Maar dat wil wel zeggen dat ik nog steeds niet veel kan stappen want dan ontsteekt dat weer.  Ik mag er ook geen pleister meer rond doen omdat dat de huid rondom teveel verweekt.  Dus 's avonds schoenen uit om te luchten.  Dan zal ik wel mijn zomerspalk moeten aandoen om die lamme voet te ondersteunen anders ziet die enkel weer te veel af onder het dode gewicht van die voet (+/- 1 kg ?).  Zo is er altijd wel iets waar ik op moet letten ! (zucht)

Vrijdag - 22/03/2013 - We hebben een vrij drukke week gehad.  Dinsdag verjaarde Marcel (55 jaar reeds) en dat moest gevierd worden natuurlijk.  We zijn met de inwonende zonen gaan ontbijten in de Lunchgarden van Carrefour.  Mattias, onze tweede zoon, had ook wat te vieren : hij is door zijn collega's uitgeroepen tot 'employee of the mid year juli - december 2012' met diploma met mooie foto, champagne, bon voor gratis overnachting met ontbijt en bloemen van de directie.  Mattias werkt daar nog maar sinds juli vorig jaar en hij valt al in de prijzen.  Hij gaat er dan ook voor !  Dat heeft hij verdiend.  Zij, vader en zoon, hebben dan nog samen wafels gebakken om mee te trakteren op hun werk.  Dat was een gezellige bedoening in onze keuken.  We hebben gelukkig 2 wafelijzers (eentje van 32 jaar oud, dat stond op onze huwelijkslijst bij onze trouw, en eentje van enkele jaren jong : zo'n combi grill/croque/wafelijzer).  Het oudste is nog steeds het beste omdat je daarmee continu kunt bakken.  Het nieuwe heeft een thermostaat die rap afslaat waardoor je telkens moet wachten tot het weer op temperatuur is voor je de volgende wafels kan bakken.

Ik ben sinds deze week mijn medicatie tegen migraine aan het afbouwen.  Nu mijn hersenen in een stabiele omgeving zitten en ik nog steeds geen hoofdpijn heb, is dat ook niet meer nodig.  Nu ik de Emconcor (tegen hoge bloeddruk) als eerste mag laten, merk ik dat mijn hartslag weer versnelt bij het fietsen.  Vreemde gewaarwording als dat een jaar geleden is.  Nu voel ik ook weer wanneer ik nerveus ben, dat was geleden van eind april 2012.  Mijn huisarts had nog gezegd dat ik nu beter inspanningen zou aankunnen.  ik ben benieuwd wat er nu nog zal volgen ! 

Ik heb ben met de mutualiteit begonnen aan een juridisch dossier tegen 'de pil' Nora, die ik nam toen ik die hersenbloeding kreeg.  In onze buurlanden worden processen gevoerd omwille van dodelijke slachtoffers door pilgebruik.  Vermits ik niet dood ben, wil ik dit zelf opstarten.  Daar ben ik deze week druk mee bezig geweest.  Een dossier samenstellen met uitgebreide vragenlijst, medische verslagen bijeen zoeken en kopiëren.  Nu nog beeldmateriaal opvragen bij de neurochirurg (daar moet ik volgende dinsdag bij op controle) en dan is mijn dossier volledig en kan ik het indienen.  De mutualiteit zorgt voor juridische bijstand en dan zien we wel wat ervan komt. 

Dinsdag - 12/03/2013 - Opnieuw winter, na enkele lentedagen.  Ik keek al uit naar fietsen in open lucht, maar dat viel zwaar tegen afgelopen weekend.  Gelukkig heb ik mijn hometrainer nog.  Die was blij dat hij toch nog uit zijn hoekje mocht.  Ik iets minder maar mijn haar is toch nog te kort om de wind erdoor te voelen waaien.  Dus, uitgesteld maar niet verloren, dat halen we binnenkort nog wel in en heb ik nu nog wat uitstel voor het serieuze werk op de tandem.  Nu mijn hoofd pijnloos is geworden, heb ik mijn huisarts gevraagd of de medicatie tegen migraine niet kan afgebouwd worden.  Hij komt binnenkort nog eens langs, hopelijk heeft hij dan goed nieuws voor mij.  Al die pillen elke dag, als daar iets van overbodig wordt, mag dat zo snel mogelijk geschrapt worden.  Hij zal dat waarschijnlijk eerst bevragen bij de neurologen voor hij langs komt want hij heeft nog niet gereageerd op mijn mail waarin ik dat vroeg.  Daarna de antidepressiva nog en dan is alles weer wat normaler.  Ondertussen heb ik mijn draai gevonden in mijn nieuwe, vooral rustiger leven, en heb ik voldoende bezigheden om mijn dagen te vullen.  Dankzij het internet en mijn vriendenkring voel ik mij niet geïsoleerd en bereik meer mensen dan vroeger.  De teller van deze nieuwe blog staat na 3 maanden al bijna op 400 bezoekers !  Morgen en vrijdag geen kine : mijn kinesiste neemt een weekje verlof en wordt niet vervangen, aangezien ik één van de meer mobiele patiënten ben (wat een compliment).  Vorige week was er wel vervanging omdat ze toen met 2 op cursus gingen.  Toen heb ik me weer laten vangen aan 30 minuten stapoefeningen, hoewel mijn linker grote teen dat nog steeds niet verdraagt.  Die nagel is nog niet volledig uitgegroeid.  Die is losgekomen toen ik vorig jaar bij warm weer mijn sportschoenen, waar ik in Pellenberg op leerde gaan, uit de kast liet halen om die warme bottines niet te moeten aandoen bij temperaturen boven de 20 °C.  De hakken van die sportschoenen waren echter hoger dan die van mijn bottines waardoor die teennagel de hele dag onder druk stond en los kwam van het nagelbed.  Nu schiet er van die oude nagel nog een halve centimeter over.  De nieuwe is er onderdoor gegroeid.  De pedicure heeft die oude afgevijld zodat ik nog in mijn schoen kan.  Zolang dat stukje oude nagel er nog bij aan zit, verdraag ik nog geen druk of belasting van die teen.  Ik hoop dat ze dat stukje nagel er binnenkort helemaal afhaalt zodat ik ook van dat ongemak verlost ben.  Dat duurt nu bijna een jaar en hangt serieus 'mijn voeten' uit.  Naast al de rest dat niet meer gaat, is dat wel zo'n beetje de druppel...  Maar zolang ik nog min of meer uit de voeten kan, mag ik nog niet klagen.  Ook dat zal wel passeren en dan ben ik ervan af.  Vandaag wordt rustig.  Mijn afspraak met de thuisbegeleiding is verplaatst naar donderdag, dus hou ik het kalm deze voormiddag.  Het beste nieuws van al kwam vorige vrijdag : Robbe, mijn jongste zoon, heeft al werk gevonden.  Hij studeerde af in januari en begint volgende maand als analytisch laborant bij Exxon in Diegem.  Hij had die job zo graag dat hij hier bijna danste van plezier en opluchting.  De week ervoor slaagde hij in zijn praktisch rijexamen.  Ik benoemde hem meteen tot mijn nieuwe chauffeur, wat hij zonder meer aanvaarde, waarvoor dank zoonlief, maar met die sneeuw zal er deze week nog niet veel gereden worden.  Het is trouwens ook weer veel te koud.  Dan verstijft mijn lamme kant helemaal en kan ik bijna niet gaan.  Volgend jaar, neemt Marcel zich voor, neemt hij verlof in de winter zodat we naar het zuiden kunnen als het hier zo koud is.  Ik ben al benieuwd wat dat wordt !!!  Vorig jaar had ik gemakkelijk last van hoofdpijn door die mislukte schedelreconstructie met eigen bot en kwam er steeds weer nieuwe medicatie bij.  Nu dat opgelost is, mag de afbouw beginnen.  Hoe rapper, hoe liever.

Donderdag - 07/03/2013 - Ik ben dinsdag vervroegd op controle geweest bij de neurochirurg.  Die wou de wonde van de operatie al eens nakijken, voor mijn haar het helemaal overgroeit, denk ik.  Normaal zou zij de laatste hechtingen eruit gehaald hebben maar ze moest vorige week naar een congres en heb ik de huisarts dat laten doen.  Het zag er heel goed uit, zei ze en ze was opgetogen over het feit dat ik nu helemaal geen hoofdpijn meer heb, zelfs niet bij het overeind komen uit lig of na het binden van de veters van mijn schoenen (daar had ik vroeger een voetbankje voor nodig en nu niet meer).  Ze zei ook dat ik nu waarschijnlijk nog gunstig ga evolueren op neuro-motorisch vlak nu mijn schedel gestabiliseerd is.  Dat klonk als muziek in mijn oren !!!    Als dat eens waar zou zijn.  Ik ben weer heel benieuwd wat dat gaat geven.  Ik zal binnenkort hopelijk nog meer goed nieuws te melden hebben.  En ik die dacht dat ik bijna uitverteld zou zijn. Over 3 weken moet ik dan nog eens op controle.  Ik heb gevraagd of ik dan de prothese eens mag zien, ze krijgen die altijd in tweevoud, voor het geval er iets mis zou gaan bij de operatie.  De koorrepetitie heb ik gisteren moeten overslaan.  Ik was de hele dag al wat hees en dat was er ’s avonds niet beter op.  Gelukkig had ik met mijn zus en ons moeder afgesproken om samen iets te gaan eten voor de repetitie.  Zo ben ik ’s avonds toch nog even het huis uit geweest.  Magda was ons komen afhalen en Marcel heeft ons terug naar huis gebracht zodat Magda toch op tijd naar de repetitie kon.  Het paasprogramma moet nu op de rails gezet worden want dat is ons volgende agendapunt.  Ik hoop dat het zondag nog zo zacht is buiten, dan kunnen we nog eens met de tandem gaan rijden. Ondertussen heb ik al 3 chauffeurs : na Robbe is ook Mattias zijn rijbewijs gaan (terug)halen.  Hij had het zijne moeten inleveren na het ongeval dat hij met onze vorige auto had veroorzaakt (gelukkig enkel blikschade).  Daarvoor moest hij wat testen doen en het theoretisch examen opnieuw doen.  Met zijn nachtwerk zal ik op hem echter niet gemakkelijk beroep kunnen doen.  Maar als we eind juni gaan fietsen in Oostenrijk kan hij wel mee bevoorraden.  Dan gaan onze 3 zonen mee.  Wim en Robbe gaan mee fietsen en Mattias assisteert waar nodig.  Dat belooft leuk te worden : ik met mijn 4 mannen in de bergen !  Zo zijn we nog eens samen op vakantie.  Wie weet wanneer dat ooit nog eens lukt !?