Archief

Dinsdag - 24/04/2018 - De eerste 'zomerprik' hebben we al gehad : 27° in april !  Daarmee is het warmterecord in april al een feit.  Dat zou te wijten zijn aan de klimaatopwarming.  Het lijkt erop dat wij daar de eerste gevolgen van gaan meemaken.

Mijn schoenen zitten al veel beter.  De felle pijn is weggetrokken na 10 dagen volhouden en op mijn tanden bijten.  Ik ben er nu van overtuigd dat dat komt door de versleten steunzolen in mijn oude schoenen.  Die heb 2,5 jaar gedragen en dat is blijkbaar veel te lang.  Als ik volgend jaar nieuwe sandalen bestel vraag ik er ineens nieuwe steunzolen bij voor mijn bottines.  Zo voorkom ik de miserie die ik nu gehad heb.

Vorige week dinsdag was ik te zwaar verkouden om naar de conditietraining te gaan.  De hele dag niezen, hoesten en een lopende neus waren er teveel aan.  Woensdag ging het al veel beter maar mijn stem liet het nog afweten.  We kregen bezoekers die we al heel lang niet meer gezien hadden.  Daarvoor had ik de koorrepetitie al afgezegd.  Zij bezochten ons 8 jaar geleden (toen ik nog goed te been was) en wij gingen hen 4 jaar later bezoeken (met rolstoel en trike).  Het was een blij weerzien natuurlijk.  We gaan zeker nog eens op tegenbezoek.

Dankzij het mooie weer zijn we al 2 zondagen op rij kunnen gaan fietsen met Join2Bike.  De tocht in Booischot was een succes, die van eergisteren vanuit Pellenberg ook maar een buitje kwam wat te vroeg voor ons.  De vrijdagen lukte het niet.  Ofwel was het te warm in de namiddag of hadden we het te druk met andere dingen.  Dat vind ik wel spijtig want ik moet in topvorm geraken tegen einde mei voor de 20 km door Brussel.  Laat ons hopen dat het dan niet weer zo warm is als vorige week want daar hebben de lopers veel last van.  Met de 10 miles in Antwerpen hebben ze de lopers moeten aanraden om hun tempo te verminderen tot wandelen omdat veel mensen last kregen van de warmte.

Straks kan ik in de conditietraining weer wat stappen.  Alles met de rolstoel doen is een goed alternatief maar toch minder leuk.  Nu het stappen beter gaat ben ik het thuis ook aan het oefenen, zij het op een lager ritme dan voorheen (10 rondjes in plaats van 20).  Dat kan ik mettertijd wel wat opbouwen tot op het niveau van vroeger.

Morgen naar het koor,  we krijgen stemcoaching, mijn stem is net op tijd gerecupereerd na de verkoudheid.  Zo valt deze week alles in de plooi !

Maandag - 09/04/2018 - Na de warmste 8 april ooit volgt de 9de met een betrokken hemel waar de zon nauwelijks door komt.  Gisteren kon ik, dankzij mijn nieuwe schoenen, toch gaan fietsen.  Donderdag werd ik 's morgens bij het ontbijt al gebeld dat ze klaar waren.  Ik had de kinesist al verwittigd dat ik waarschijnlijk niet kon komen zodat ik ze rustig kon uitproberen en we ons niet moesten haasten om nog tijdig bij haar te geraken.  Gelukkig maar want we waren er niet snel buiten.  De schoenen wringen nog steeds aan mijn lamme voet, zelfs ik er niet mee stap.  Stappen blijft uiterst pijnlijk.  Om er wat aan te wennen moet ik ze 3 maal per dag een uur dragen.  Ik doe dat ook om te zien of het betert maar een uur stappen is niet te doen.  Als ik het al 5 minuten volhou heb ik nadien veel pijn aan mijn voet.  Dat doe ik dus liever niet 's avonds zodat ik niet te veel pijn heb als ik ga slapen.

Dagelijks pijnstillers nemen wordt afgeraden daarom laat ik er telkens een dag tussen zodat ze blijven werken. Ik hoop wel dat het lukt en dat het beter gaat met mijn voet na een paar dagen flink zijn anders ga ik er zeker mee terug.  Ze hebben me verzekerd dat ze er blijven aan sleutelen tot het goed is, zelfs al moeten ze helemaal opnieuw beginnen !  Ik vrees dat de stand van mijn voet veranderd is na 2,5 jaar met dezelfde schoenen gelopen te hebben (die zijn waarschijnlijk wat uitgezet waardoor mijn voet vrij spel kreeg).  In dat geval zal er een nieuwe afdruk van mijn voet gemaakt moeten worden.  Dit verhaal wordt dus nog vervolgd !

Het zomeruur heeft me dit jaar meer gestoord dan de vorige jaren.  Moe opstaan en de hele dag moeite hebben met concentratie.  De eerste dagen wat later gaan slapen is daar een goede remedie tegen, denk ik.  Mijn medicatie kon ik op 2 dagen gemakkelijk omschakelen (telkens een half uur opschuiven).  Na de misselijkheid na de trip naar Antwerpen van vorige maand weet ik dat het wel lukt als de regelmaat eens in het gedrang komt.  Dat is iets anders dan onregelmatig zijn.  Toen ik pas thuis was van Pellenberg nam ik mijn medicatie 's avonds niet stipt genoeg en dat liet zich voelen na een tijdje.  Nu doe ik dat veel stipter nadat ik daarop gewezen werd op de epilepsieraadpleging en heb ik geen problemen meer.

Vorige dinsdag werd een nieuwe rolstoel geleverd om uit te proberen.  Het is een demomodel met een dubbele hoepel om met 1 hand te kunnen draaien en een eenhandige rem : https://www.google.be/search?q=rolstoel+dubbele+hoepel&client=firefox-b&dcr=0&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ved=0ahUKEwjIxcCN-6zaAhWQLVAKHYUEBsUQsAQIMw&biw=1366&bih=631.  Op mijn oude rolstoel heb ik die niet en ik kon me daar goed mee behelpen : sturen om te draaien doe ik met mijn voet en met 2 verlengde handgrepen aan de remmen kan ik beide remmen goed bedienen met 1 hand.  De oude rolstoel volstaat dus en hij is nog niet versleten.  Nu nog nagaan hoe lang we het ermee moeten stellen.

Zondag hebben we volop genoten van het fietsen met Join2Bike in en rond Pellenberg en Bierbeek.  Volgende zondag wordt dat een tocht in en rond Booischot vanuit Nethedal : https://www.gaph-heist.be/nethedal-vzw.html.  Een goede reden om de pijnlijke schoenen wat langer hier te houden.

Dinsdag - 27/03/2018 - 'Maart roert zijn staart' : deze weerspreuk klopt als een bus !  Na het vriesweer van de vorige weken komen nu ineens enkele zonnige en warmere dagen.  Zondag konden we met Join2Bike 'eindelijk' nog eens gaan fietsen.  Dat was van 11 februari geleden !  Onze fietshonger was groot en we waren uiteraard heel blij om elkaar terug te zien.  Het was een gewone training in en rond Pellenberg en Bierbeek.  Door wegenwerken moesten we hier en daar omleidingen volgen langs smalle veldwegen, gelukkig gebetonneerd.  Die werden ook gebruikt door oude auto's.  Er moet ergens een bijeenkomst geweest zijn want ze waren voorzien van eenzelfde kenteken van een of andere club, denk ik.  Iedereen genoot met volle teugen en ook al waren onze benen niet meer in vorm, we maakten er het beste van.  Een trike op rollen zetten om indoor te kunnen fietsen is niet vanzelfsprekend.

Vorige donderdagnamiddag gingen we naar een vorming over balans en evenwicht na een hersenletsel.  Deze vorming ging door in Pellenberg en werd gegeven door een van de kinesisten.  Zijn werkervaring kwam goed van pas.  Het publiek bestond vooral uit mensen met een hersenletsel (patiënten en ex-patiënten) en hun begeleiders (partners/familie).  Na een uur achtergrondinformatie met wat filmmateriaal en een koffiepauze volgde een half uurtje oefeningen waarbij we zelf konden voelen hoe we de praktische tips konden gebruiken.  Deze vorming werd georganiseerd door SIG : http://www.sig-net.be/nl/vormingen_2.aspx.  Ik krijg de nieuwsbrief via mail en blijf zo op de hoogte van hun agenda.

Gisteren mocht ik mijn nieuwe schoenen gaan passen.  Deze keer was ik er op voorzien om de beugel van mijn oude schoenen te laten overzetten op de nieuwe.  Ik heb er aan gedacht om mijn sandalen mee te nemen.  Nu ik een tweede beugel daarop heb gaat dat heel wat vlotter.  Vroeger moesten we die oude schoenen op afspraak binnen brengen en zat ik een dag zonder schoenen.  Dan moest ik die dag alles vanuit de rolstoel doen.  Ik heb nog wel mijn eerste paar oude schoenen als reserve, maar zonder beugel heb ik daar niet veel aan.  Ze houden mijn voeten warm en ik kan er op staan maar ik kan er niet mee gaan.  Met mijn sandalen gaat dat al iets beter : daar kan ik wel mee gaan, maar liefst zo weinig mogelijk want ze steunen mijn enkel niet genoeg.  Ik zit vandaag dus weer zoveel mogelijk in de rolstoel.  Nu hoop ik dat ik vandaag nog bericht krijg dat mijn schoenen klaar zijn en we ze kunnen gaan halen.  Dat zou vandaag of morgen zijn werd me beloofd.  Als het niet voor vandaag is moet ik straks de conditietraining volledig met de rolstoel doen.

Voor Pasen zou dat een mooi cadeau zijn.  Zondag zingen we met het koor de mis van 10u.  De fietstraining van Join2Bike wordt verzet naar Paasmaandag, als het weer het toelaat.  'Aprilse grillen' kunnen al eens tegenvallen maar wie weet valt het nog mee !

Dinsdag - 13/03/2018 - Na een muzikaal weekend met de concerten van Canzonetta kom ik weer in de gewone routine.

Vorige week was niet alleen druk maar ook bewogen.  De trip naar Antwerpen op maandag en het intakegesprek bij TRAINM verliepen goed.  Het voorstel om een abonnement te nemen houden we voorlopig in beraad omdat het zo duur is. 

We hadden geen idee wat de avondspits zou geven en daarom had ik een belegd broodje voorzien.  Dat broodje is me echter niet goed bevallen en op de snelweg werd ik al gauw erg misselijk.  Een tussenstop op een parking was noodzakelijk om even te bekomen en mijn mond te spoelen.  Lag het nu aan het broodje of heb ik het griepje van Marcel overgenomen, waar hij in het weekend last van had, geen idee.  Toen we thuis kwamen voelde ik me erg zwak en moest ik ondersteund worden.  Met de hulp van een voorbijganger kon ik met de rolstoel en de lift naar binnen.  Mijn avondmedicatie moest ik dan nog innemen maar daardoor kwam de misselijkheid weer terug en braakte ik die algauw weer uit.  Dan maar gauw mijn bed in en rusten om erger te voorkomen.

Ik maakte me het meest zorgen om de gemiste medicatie tegen epilepsie en stond dinsdag heel wankel op mijn benen.  De conditietraining heb ik dan maar overgeslagen.  Marcel is die dag thuis gebleven om in de buurt te zijn als er weer een probleem zou opduiken.  Dat was gelukkig niet zo.  Ik heb me enkele dagen heel rustig gehouden en weinig of niet gestapt als ik alleen was omdat ik mij niet zeker genoeg voelde.  Woensdagnamiddag moest ik op controle bij de epilepsieraadpleging : uit ons verhaal maakten zij op dat het eerder griep was dan epilepsie.  De generale repetitie van het koor op woensdagavond heb ik ook laten vallen in de hoop dat ik me donderdag wat beter zou voelen.  Dat was ook zo en bij de kinesist heb ik dan mijn eerste stappen gezet op de loopband.

Door het vele stil zitten voelden mijn benen stijver aan en ging het stappen moeilijker.  Nu ben ik aan het oefenen om dat weer vlotter te kunnen en dat begin ik te voelen.

De concerten van het koor waren op zaterdagavond en zondagnamiddag.  Naar het eerste ben ik gaan kijken omdat ik de laatste repetitie gemist had en om mijn krachten wat te sparen.  Zo kon ik zien wat er eventueel nog gewijzigd was.  Zondag zong ik dan wel mee, dat was blijkbaar genoeg om 's avonds doodop te zijn.  Ik hoop volgend jaar gezond en wel aan de start te staan van het concertweekend !

De training van Join2Bike viel zondagmorgen letterlijk in het water : veel regen tot ongeveer 10.00 u.  Ze houden niet echt een winterstop maar het slechte weer van de laatste weken brengt dat wel met zich mee.  We hopen op beterschap voor het volgend weekend want dan is er een fietstocht in Averbode gepland.

De 7de verjaardag van mijn CVA (28/02) is uiteindelijk toch geen zwarte dag geworden.  Dankzij enkele bemoedigende berichtjes, telefoontjes, bezoek en een koorrepetitie viel het heel goed mee.  De dagen ervoor waren moeilijker dan de dag zelf.

Dinsdag - 27/02/2018 - Eindelijk weer even tijd om te bloggen !  De afgelopen weken waren goed gevuld.  Een mammo- en echografie wezen uit dat alles prima in orde is.  De pijn in mijn linkerflank zou vanuit mijn ribben komen en niet mijn borst zoals gevreesd.

De vorige zondagen ben ik niet gaan fietsen.  Door het vriesweer was de laatste training afgelast.  Op 4 februari had het koor een extra repetitie in de namiddag waarvoor ik mijn krachten moest sparen en ook die training niet kon meedoen.  De repetities vlotten goed en iedereen begint zich zekerder te voelen voor de concerten van 10 en 11 maart.  Ondertussen hebben we al enkele weken veel zon gezien en dat maakt veel goed.

Op 18 februari zijn we gaan kijken naar TRAIN M : http://trainm.com/nl/home-nl/ in Antwerpen.  Dat is een modern revalidatiecentrum waar met robots gewerkt wordt.  Die robots helpen je om je spieren op de juiste manier te gebruiken.  Ik hoop daar mijn manier van stappen te verbeteren en mijn arm wat meer te activeren.  Het is wel heel duur en het vraagt veel tijd maar volgende maandag gaan we meer te weten komen bij het intakegesprek.

Het is nog wachten op nieuwe schoenen.  Ik hoopte dat dat vlotter ging gaan na het bericht van de goedkeuring door het ziekenfonds maar ik ben nog niet opgeroepen voor een pasbeurt.

Mijn schouder doet het goed.  Ik probeer hem nog wat te ontzien bij de conditietraining maar verder heb ik er geen last meer van.  Ik voel het nog wel wanneer ik te lang in dezelfde houding zit of met hetzelfde bezig ben, vooral aan de laptop.

Morgen ben ik 7 jaar half verlamd.  Dat is geen leuke verjaardag.  Het voelt aan als de zwarte bladzijde in mijn leven.  Nu 7 jaar geleden kreeg ik een zware aanval van migraine en ging vroeg naar bed met een pijnstiller omdat licht en geluid onverdraaglijk waren.  De volgende morgen stond ik op met een raar gevoel in mijn hoofd, zoals steeds na zo'n aanval.  Verder leek er niets aan de hand en ik vertrok naar mijn werk.  Als ik thuis gebleven was zou ik die dag niet overleefd hebben.  Mijn collega's brachten mij een paar uur later naar het ziekenhuis om na te kijken wat er gaande was.  Mijn arm werkte minder goed maar verder viel het nog mee.  Dat was het begin van die zwarte dag.  Tegen de avond kreeg ik een zware hersenbloeding en werd ik met spoed geopereerd.  Na 9 maanden kwam ik weer thuis.  Na 2 schedeloperaties en herstel daarvan waren 5 maanden revalidatie nodig om handig te worden met 1 hand en te leren stappen met een lam been.

Sindsdien ben ik blijven oefenen om beter te functioneren.  Mijn sociaal leven heb ik grotendeels kunnen hervatten, zij het in aangepaste versie.  Ik ben mijn man, zonen en de vele mensen die mij daarbij helpen oneindig dankbaar.

Dinsdag - 13/02/2018 - Mijn schouder lijkt weer oké.  Straks neem ik de proef op de som in de conditietraining !

Van het fietsen heb ik totaal geen last gehad.  Zondagmorgen regende het even maar tegen dat we vertrokken met Join2Bike stopte het al en we hebben een mooie, droge tocht gemaakt langs de vaart, van Leuven naar Kampenhout en terug, een vlakke training dus.  De wolken hielden de zon tegen tot na de middag.  Deze keer kwamen we niet samen in Pellenberg maar wel op de parking van de nieuwe klimzaal aan de vaart.  De groep was kleiner dan gewoonlijk, misschien door het twijfelachtige weer ?  In de namiddag zijn we de nieuwe woonst van een van onze zonen gaan bewonderen.  Hij heeft nu een appartement in Schaarbeek.  De inrichting is nog niet afgerond maar dat komt wel in orde.

Na Pasen wil ik graag weer fietsen op vrijdag.  De kine moet daar dan voor wijken, met 3 beurten per week, 2 x fietsen en 1 x conditietraining heb ik nog genoeg beweging, naast de kooractiviteiten.  Ik verwittig mijn kompanen van vorig jaar op voorhand, hopelijk hebben ze er nog zin in, zodat we wat extra kunnen trainen voor de 20 km door Brussel van einde mei.

Het is nog even wachten op nieuwe schoenen.  Het ziekenfonds heeft de aanvraag al goed gekeurd.  Lang kan het nu niet meer duren maar het vraagt weer geduld.

Nu ik hier een tijdje heb zitten werken op de laptop voel ik dat mijn schouder weer begint pijn te doen.  Straks voorzichtig zijn, is de boodschap !!!

Dinsdag - 30/01/2018 - Eindelijk wat tijd om te bloggen.  Ik heb weer wat nieuws !  Mijn nieuwe schoenen zijn besteld.  Het worden weer donkere, zoals enkele jaren geleden.  Het grijs vindt Marcel blijkbaar wat saai.

De eerste conditietraining bleek toch wat te zwaar te zijn.  Ik heb sindsdien, al 2 weken ondertussen, last van mijn rechter schouder.  De aanhoudende inspanning bij het voortduwen van de rolstoel was te zwaar, denk ik.  Mijn kinesisten hebben er aan gewerkt en vrezen voor een mogelijke ontsteking.  In dat geval kan het nog een hele tijd duren voor ik weer kan gaan trainen.

Voor die schouder kan ik weer wat extra oefeningen doen : de voorwaarts gestrekte arm naar voor en naar achter bewegen en bij dat laatste het schouderblad naar beneden trekken alsof je het in je linker broekzak zou willen steken.  Zo weet ik weer wat meer te doen en op te letten.  Bij deze oefening ook de onderrug goed oprichten en een beetje hol maken zodat de spiertjes tussen de wervels wat steviger worden.  Dat doe ik ook zo veel mogelijk bij het zingen omdat je longen dan meer plaats hebben en je buikspieren dan mee steun kunnen geven aan je stem zodat je wat krachtiger kan zingen.

Aan de laptop voel ik ook wat last aan die schouder.  De armsteun van mijn rolstoel stond wat te laag.  Toen Marcel dat hoorde heeft hij dat nagekeken en verholpen.  Zo'n klusser in huis is toch wel super handig.  Hij doet zijn bijnaam 'MacGyver' weer alle eer aan !

Fietsen gaat gelukkig nog.  Zondag had ik geen enkel probleem na de rit met Join2Bike.  Het was niet al te koud, ondanks een beetje wind, en het bleef gelukkig droog !  Bij het stappen met mijn stok voel ik die schouder ook altijd.  Deze morgen voelde ik hem al bij het ontbijt terwijl ik maar gewoon havermoutpap maak in de microgolfoven.  Dat eten met een lepel kan niet zwaar belastend zijn.

Deze morgen schijnt de zon hier in Leuven.  Dat is weer lang geleden !  De grijze bewolking en donkere lucht werkt deprimerend.

Zondag wordt een drukke dag : 's morgens fietsen en na de middag extra repetitie van het koor.  Het volgende concert op 10 en 11 maart nadert al snel en we hebben nog veel werk.  Er zijn ook enkele nieuwe kandidaat-koorleden opgedoken.  Goede voornemens voor het nieuwe jaar zeker ?  Ik hoop dat ze nog even geduld hebben tot na het concert zodat wij ons daar op kunnen concentreren.

Donderdag - 18/01/2018 - Stormweer in Vlaanderen : beter binnen blijven dan omwaaien en weer wat tijd om te bloggen !

Vorige week kreeg ik eindelijk meer uitleg over de ganganalyse die plaats vond in september.  Daaruit blijkt dat mijn hamstrings (achterkant bovenbeen) heel zwak zijn.  Ze zijn net sterk genoeg om mijn knie in een aanvaardbare positie te houden als ik stap.  Mijn kinesisten zijn het erover eens dat er wel wat activiteit in zit en dat daaraan gewerkt kan worden om die te versterken.  Ik heb weer heel wat tips gekregen om ermee aan de slag te gaan.  Daarnaast merk ik ook dat al die uitleg (en misschien ook door de extra stimulatie met de vliegenmepper) ervoor zorgt dat ik me meer bewust ben van die spieren en ze VOEL werken bij het stappen.  Dat geeft me weer moed om verder te blijven oefenen.

Op Facebook trok dit artikel mijn aandacht : https://wandelnet.nl/waarom-wandelen-zo-goed-voor-je-hersenen.  Er staat een verwijzing in naar het originele artikel in het Engels, ten behoeve van buitenlanders voor wie het Nederlands te moeilijk is.  Misschien verklaart dat waarom ik zo graag stap ook al gaat het moeilijk en evolueert het niet genoeg om het zonder stok te kunnen doen.  Je hersenen hebben er baat bij : ze vormen nieuwe verbindingen en je wordt er goed gezind van !  De laatste tijd zeggen veel mensen mij dat ik er zo goed uit zie, zou dat er iets mee te maken hebben ?  Ik vraag mezelf al lang af van waar ik de energie blijf halen om door te gaan.  Ik kan het gewoon niet laten denk ik dan, maar misschien komt het wel doordat ik zoveel stap !  Ik probeer een uur per dag te stappen in huis om niet te verstijven als ik te lang zit.  Elke gelegenheid om rond te lopen grijp ik aan, in het koor wordt mij spontaan hulp aangeboden (door een groep mensen lopen is riskant omdat je dan al eens een duwtje krijgt waardoor ik mijn evenwicht zou kunnen verliezen), stil blijven staan is ook moeilijk.

Dinsdag ging de eerste aangepaste conditietraining van 2018 door.  Het was lang geleden en ik ben er natuurlijk goed in gevlogen, met als gevolg dat mijn rechter schouder nu wat pijnlijk is : overbelast waarschijnlijk.  Volgende maandag kan ik eindelijk nieuwe schoenen gaan bestellen.  Ik hoop dat ze snel klaar zijn want de oude zijn nu helemaal uitgezakt en versleten.  Ik kan ze moeilijk stevig genoeg vast maken zodat ze genoeg steun geven.  Heel vervelend !

Dinsdag - 09/01/2018 - Een onverwacht vrije dinsdag kan ik niet laten voorbij gaan zonder te bloggen.  Mijn jaaroverzicht van vorige week was wel heel beknopt.  Uiteraard is er wel wat meer gebeurd dan die grondige expertise !  De uitslag en het inzicht dat ze opleverde overheerst wel mijn gevoel over 2017.

Voor Join2Bike was het een sabbatjaar : geen reis naar Oostenrijk maar daardoor had ik wel meer vrije tijd in de zomer om te fietsen in kleine groepjes met vrienden van het koor en van Join2Bike.  Verveling krijgt bij mij geen kans, ondanks de zomerstop van conditietraining en koorrepetities bleef ik bezig met lezen, kruiswoordraadsels, kineoefeningen, stappen, fietsen (als het weer het toeliet : juni was een goede maand daarvoor).

De jaarlijkse consultatie bij de revalidatiearts in Pellenberg (september) leverde een bijkomend onderzoek op : ganganalyse om na te gaan hoe ik stap en waar de pijn in mijn linkervoet vandaan kwam.  Die analyse vond plaats eind september.  De uitslag daarvan werd mij toegestuurd eind december en de bespreking vond gisteren pas plaats.  Uit de analyse bleek dat bepaalde spiergroepen in mijn linkerbeen te weinig actief zijn.  Of ik daar nog iets aan kan doen zullen mijn kinesisten mij moeten duidelijk maken.  Ik kreeg instructies mee voor hen.  Wat mij het meest interesseerde was of er iets moest veranderd worden aan mijn schoenen of mijn beugel.  Dat is niet het geval en ik kreeg het lang verwachtte voorschrift voor nieuwe schoenen mee.  De afspraak met de orthopedische werkplaats ligt al vast.  Over 2 weken kan ik daar terecht want mijn vaste schoenmaker is nog met verlof.  Met mijn oude schoenen stap ik nu veel minder, mijn rondjes in huis zijn beperkt tot 10 minuten ipv 20 minuten om pijn te voorkomen.  Op onze wandelingen in Spanje kreeg ik meer pijn en merkte ik dat de steunzool van mijn linker schoen nog dieper ingezakt was.  Als ik nog eens langer dan een jaar met hetzelfde paar schoenen moet stappen kan ik beter die steunzool laten vervangen dan hem steeds weer op te lappen zoals afgelopen jaar.  Weer iets dat we geleerd hebben !

De bijkomende fietstochtjes op vrijdagnamiddag zijn voorlopig afgelast.  We wachten op beter weer na de winter om dat te hervatten.  In de aanloop naar de 20 km door Brussel in mei zal de motivatie er weer volop zijn om dat te doen.  Deze keer ga ik het weer solo doen, met behulp van mijn motor moet dat lukken.  Sinds oktober fiets ik bij Join2Bike ook weer solo en dat valt goed mee.  Ze noemen me daar :"Speedy Lieve" !  Dat zegt genoeg, ik kan het weer niet laten om in te halen als het kan.  De steile hellingen zijn ook geen probleem blijkbaar.  Langzaam maar zeker kom ik altijd boven.

2017 eindigde in mineur met 2 begrafenissen tussen Kerstmis en nieuwjaar.  Daarna feesten voelt raar aan maar helpt wel om verder te gaan.  Zo gaat dat ook bij de koffietafel na een uitvaart.  Je ontmoet dan vaak mensen die je al lang niet meer gezien hebt.  Ik heb zo heel wat familie die ver weg wonen.  Ik ben dan meestal heel blij om die nichten en neven, tantes en nonkels nog eens te zien en er mee te praten dat de droevige gelegenheid op de tweede plaats komt.

Dinsdag - 02/01/2018 - Bij het begin van een nieuw jaar hoort ook voor mij een jaaroverzicht.

In de loop van 2017 kreeg ik het verslag van de uitgebreide medische expertise door het Fonds voor Medische Ongevallen.  Dat werd opgericht in 2012 om de mensen, die menen het slachtoffer te zijn van een medisch ongeval, de kans te geven om klacht in te dienen zodat dit onderzocht kan worden.  Ik diende een klacht in om inzicht te krijgen.  Dat verslag wijst uit dat het een spontane bloeding was en dat ik gewoon veel pech heb gehad.  Niemand is aansprakelijk en ik ben correct behandeld geweest.

Dat verslag bracht veel duidelijkheid over de oorzaak en het verloop van mijn hersenbloeding in 2011.  Daar had ik tot nog toe niet genoeg uitleg over gekregen.  Uit dat verslag blijkt dat er een spontane bloeding was na een zware aanval van migraine.  De volgende morgen, op 28/02/2011, ben ik opgestaan met het begin van een lichte bloeding.  Het verbazende was dat ik daar niets van merkte en niets vermoedend naar mijn werk vertrok met de auto.  Bij aankomst bleek al gauw dat er iets aan de gang was dat niet klopte.  Onderweg ondervond ik al krachtverlies in mijn linkerarm maar ik stapte nog normaal.  Ik sloeg alarm en al gauw werd het nodig om in te grijpen.

Een collega bracht mij naar het ziekenhuis waar mijn verhaal over het krachtverlies volstond om mij verder op te volgen.  Een scan bracht de eerste spontane bloeding aan het licht.  Van dan af werd ik nauwgezet opgevolgd : steeds weer dezelfde motorische oefeningen om te zien hoe het evolueerde.  Onder zijn middagpauze kwam Marcel even kijken en kreeg ik een eerste epilepsieaanval.  Dat was het signaal dat de bloeding erger werd.  Een tweede scan bevestigde dat.  Vanaf dan kan ik me niet veel herinneren en volgens het verslag was ik niet meer volledig bij bewustzijn en moeilijk op te volgen (woelige patiënte).  Die avond volgde een zware epilepsieaanval die erop wees dat de bloeding nog erger werd.  De derde scan bevestigde dat en een spoedoperatie met schedelboring was nodig om mijn leven te redden.  Die operatie slaagde en de rest is de geschiedenis van de voorbije 7 jaar : herstellen, reconstructie van mijn schedel met eigen bot na 2 maanden, 5,5 maanden revalideren in Pellenberg, naar huis met chronische hoofdpijn veroorzaakt door de mislukte reconstructie.  1,5 jaar later volgde de derde schedeloperatie waarbij een schedelprothese geplaatst werd en ik verlost werd van de chronische hoofdpijn !

Na mijn revalidatie begon ik thuis aan een trainingsschema om de revalidatie verder te zetten.  In Pellenberg kreeg ik 5 uren kine per week.  Daarna zou ik het met 3 x 30 minuten moeten doen.  Dat leek mij niet logisch en met de hulp van de kinesist begon ik thuis extra oefeningen  te doen om de kracht die ik opgebouwd had te behouden (stappen in huis, fietsen op de hometrainer).  In Pellenberg maakte ik kennis met Join2Bike : http://j2b.join2bike.be/ .  Met deze groep kwam er een nieuwe dimensie in ons leven.  We begonnen aan een nieuwe, gezamenlijke hobby en waren niet langer op ons zelf aangewezen.  Deze groep ontving ons met open armen en vergrootte onze vriendenkring aanzienlijk.  We kochten een tandem en trainden op zondag om ons voor te bereiden op het zomerprogramma.  Het eerste project was de beklimming van de Galibier in 2012, toen zat ik nog met die chronische hoofdpijn.  We haalden de top en werden gebeten door het fietsvirus, ondanks het afstervende botluik waardoor een diepe deuk in mijn schedel te zien was.  Sindsdien fietsen we zoveel mogelijk = als het weer het toelaat.

Ook dit jaar zing ik nog mee met het koor Canzonetta : http://www.canzonetta.be/ .  Alleen in 2011 heb ik 10 maanden forfait moeten geven.  Daarna ben ik er terug ingestapt.  In het begin was dat niet gemakkelijk, mijn stem was gezakt waardoor ik nu met de alten meezing i.p.v. de sopranen, maar dat went stilaan.  Daarnaast is zo'n groep van 45 mensen vrij druk en was ik uitgeteld na de repetitie maar gaandeweg beterde dat.  Een goede fysieke conditie verhoogt het draagvlak van wat je aankan, denk ik.  In maart geven we weer een concert, we zijn volop aan het oefenen om dat programma onder de knie te krijgen.

Sinds september 2013 ben ik ook aan het Centrum voor Aangepast Sporten conditietraining beginnen doen : http://www.casvzw.be/.  Dat helpt mee om sterker te worden en meer in beweging te zijn.  Die training vervangt een beurt kine waardoor ik nu 5 dagen op 7 in beweging ben.  Tel daar de wekelijkse fietstraining bij en ik kom aan 6 dagen op 7.  Ik voel me daar goed bij en voor Marcel is dat ook een gelegenheid om met lotgenoten in contact te komen.  We komen graag onder de mensen en grijpen zoveel mogelijk gelegenheden aan om op stap te gaan.  Tot zover dit verslag dat deze keer verder reikte dan het afgelopen jaar.

Tussen de feestdagen door kwamen nog 2 begrafenissen in onze agenda : mijn oudste nicht en het oudste koorlid.  Mijn nicht kreeg een burgerlijk afscheid, voor het koorlid zong het koor in de kerkdienst.  Een hele tegenstelling uiteraard.  Toch waren beiden in overeenstemming met het leven dat ze geleid hebben.  Kerstdag vierden we rustig thuis na de Kerstviering met het koor in de kerk.  Op nieuwjaarsdag kwamen onze oudste zonen langs voor een klein feestje met bubbels en oesters.  Met de jongste vieren we nog wel eens als hij terug is van vakantie.  Wat het nieuwe jaar brengt zien we nog wel.