Archief

Dinsdag - 29/11/2016 - De fietstocht met Join2Bike op zondag was een voltreffer.  Na een mistige start bleef het gelukkig droog.  Ik kreeg de halve familie Geens achter mij gekoppeld.  Dat was een aangename afwisseling.  Broer en zus praten wat bij terwijl ik stuurde.  We reden met 4 treintjes van gekoppelde trikes, met 4 begeleiders en een 6-tal gewone fietsers langs het kanaal Leuven - Mechelen tot Boortmeerbeek.  Daar reden we in een lus langs Schiplaken om vanaf Boortmeerbeek weer terug te rijden langs het kanaal richting Leuven.  In beide richtingen maakten we een tussenstop in Kampenhout.  Daar moesten we onder een brug door en het kanaal oversteken om onze tocht verder te kunnen zetten.  Op de terugweg werden we daar bevoorraad met drank en een versnapering en vormden we nog eens een lange trein met alle trikes aan elkaar gekoppeld, zoals op de Stelvio vorige zomer.  De start en aankomst vanuit Wijgmaal was goed gekozen.  Daar was een ruime parking om de auto's achter te laten en de trikes te koppelen.  De hele tocht was zo'n 34 km lang.

Met de nachtspalk is het vorige week dan toch in orde gekomen.  Na 1 nacht merkte ik al dat hij te klein was, ook al was die, volgens hun matentabel bestemd tot schoenmaat 44.  De dekens drukten zwaar op mijn grote teen.  De nagel van die teen is al eens los gekomen en het duurde een vol jaar eer er een nieuwe volledig uitgegroeid was.  Dat wilde ik niet nog eens meemaken.  Daarom nam ik de volgende dag onmiddellijk contact op met de orthopedische werkplaats om dit te melden en een afspraak te maken om deze spalk te ruilen voor een grotere.  Die ruil is dan gelukkig op vrijdag al gebeurd.  Met mijn oude spalk kon ik nog enkele nachten mijn plan trekken.  De nieuwe voldoet nu aan mijn noden.

Vorige woensdag 23/11, was de 18de verjaardag van het overlijden van mijn vader.  Ik mis hem nog steeds.  Niet dat wij erg veel contact hadden maar hij was een zekerheid in mijn leven.  Gelukkig dat hij de laatste 5 jaren niet heeft moeten meemaken.  Mijn toestand zou hem zeker zwaar gevallen zijn.  Net als het overlijden van mijn oudste zus, nu 34 jaar geleden.

Sedert deze week ben ik qua medicatie volledig overgeschakeld van Valproate (Depakine) naar Vimpat (Lamictal).  Dat maakt dat ik emotioneel minder stabiel ben en dat valt op.  Depakine brengt de hersenen tot rust, dus ook emoties.  Mijn verlamming en de daarbij horende problemen vallen mij nu zwaarder dan voorheen.  Het lijkt alsof ik nu pas kan beginnen aan het verwerken van mijn lot.  Ik weet nu dat ik niet veel meer te verwachten heb van vooruitgang op fysiek vlak.  Dat bevestigen mijn kinesisten en de revalidatiearts.  Ik hoop dat het bloggen mij ook hierbij kan helpen.  Zoals het al 4 jaar een uitlaatklep is geweest.  Ik ben nog steeds niet van plan om bij de pakken te gaan zitten.  Dat ligt gelukkig niet in mijn natuur.  Ik wil mijn fysieke mogelijkheden (stappen, fietsen, zingen) zo lang en zo goed mogelijk blijven onderhouden.  Ik heb dit weekend al ondervonden dat dat helpt om het hoofd te bieden aan neerslachtigheid.  Binnen blijven zitten en thuis blijven helpt me niet vooruit.  Nog een motivatie erbij om door te gaan op de weg die ik al 5 jaar volg.

Dinsdag - 22/11/2016 - Het stormweer van vorig weekend heeft het fietsen onmogelijk gemaakt.  Op vrijdag moest ik al forfait geven omwille van de dringende vernieuwing van mijn nachtspalk voor mijn linker voet.  Die is nu besteld en mag ik morgen al gaan afhalen.  Laat ons hopen dat de nodige aanpassingen in orde zijn zodat we dit hoofdstukje kunnen afronden.

Met de omschakeling van mijn medicatie tegen epilepsie loopt het tot nu toe goed.  Ik neem nu 2 x 1500 mg Keppra en 150 mg Vimpat (= Lamictal), verder nog een spierontspanner en een bloedverdunner.  Mijn dagelijks trainingsprogramma is ook weer op peil : ik loop weer telkens 20 minuten mijn rondjes hier in huis.  Buiten is het te koud in dit seizoen, zelfs al is het op dit moment niet al te koud.  Ik voel met mijn barometer in mijn lam been dat het niet zal lukken.  Daarnaast zijn er ook nog de armoefeningen en soepelheid van mijn romp waar ik best wat aan doe als ik die voel verstijven.  Alles wat pijn doet na lang stilzitten moet ik even weer bewegen.  Het spookbeeld van niet meer meekunnen laat me niet onberoerd.

Zo was het onlangs in de sportzaal van het sportkot ook te koud om goed te kunnen stappen waardoor ik het na 10 minuten al opgaf en de training verder meedeed in de rolstoel.  Gelukkig kan dat vlot in die groep.  Het heet niet voor niks Centrum Aangepast Sporten !

Dat doe ik ook met het zingen voor het koor. Nu ik met de alten meezing zijn alle partituren nieuw voor mij en een altpartij is moeilijker dan de sopraanpartij, die ik vroeger zong. Sopranen zingen meestal de melodie terwijl alten vaak de begeleiding daarbij zingen, zoals de mannenpartijen ook veelal de melodie ondersteunen waarbij het geheel rijker klinkt.  Die altpartij vraagt extra oefening en dat moet ik thuis doen.  Daarvoor zet ik de partituren in mijn computer waarmee ik ze kan beluisteren en mee kan zingen.  Ik hoop ook zo mijn stem wat krachtiger te laten klinken.  Oefening is hier ook heel belangrijk.  Zo blijft mijn dagprogramma aangroeien en verveel ik me zelden.  Het vraagt enige planning om het allemaal gedaan te krijgen maar dat geeft me een goed gevoel.

Van Join2Bike kregen we al een oproep om zondag een tweede poging te wagen om de tocht naar Mechelen te doen.  De buienradar ziet er beter uit voor volgend weekend.  We staan er beter voor deze keer en we kijken er naar uit !

Dinsdag - 15/11/2016 - Het sombere weer van vorige week heeft ons op vrijdag gelukkig niet tegen gehouden om te gaan fietsen !  Deze keer vertrokken we vanuit Pellenberg.  Daar woont een gids die ons de weg wees door Lubbeek en de wijde omgeving.

Bij ons vertrek kwam er een flauw zonnetje piepen maar dat was maar voor even.  Met een groepje van 6 gingen we op pad door de glooiende velden.  Heuvel op, heuvel af.  Met mijn zware fiets was het vrij moeilijk om zijn tempo te volgen.  Hij fietst bijna dagelijks als het weer het toelaat.  Hoewel hij heel wat ouder is dan ik was hij haast niet te volgen.  Volgende keer gaan we mijn fiets aan de zijne koppelen.  Mijn voorwiel is een maat kleiner waardoor ik niet hetzelfde tempo kan aanhouden.  Als we koppelen, zoals een tandem, is dat probleem opgelost.

Zondag regende het bijna de hele dag waardoor de geplande grote fietstocht met Join2Bike letterlijk in het water viel.  We zouden vanuit Wijgmaal vertrekken om helemaal naar Mechelen te fietsen, grotendeels langs de vaart.  https://www.google.be/search?q=vaart+leuven+mechelen&client=firefox-b&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwiR_fKCwKrQAhVEPBoKHT9WB60Q_AUICSgC&biw=1366&bih=635#imgrc=OXvWx19-C066jM%3A

Gelukkig heb ik bij het fietsen geen last van mijn schouder of been.  Ook achteraf voel ik er niets van.  Ik kan dus rustig blijven doorgaan.  Ik stap weer mijn rondjes zoals voorheen.  Mijn medicatie staat bijna op punt.  Vanaf volgende week is de Valproate volledig afgebouwd.  Ik hoop dat het zonder neveneffecten verloopt want ik heb geen zin in nog eens omschakelen maar dat valt af te wachten uiteraard.

De ontsteking in mijn been is nog niet helemaal genezen.  Vervelend als je geen ontstekingsremmers mag nemen.  Ik moet dus blijven ijs leggen, maar dat is stilaan een gewoonte geworden.  Ik let er nu wel op dat ik een grotere zone bewerk.  Met de kinebehandeling voel ik waar het nog nodig is.

Vrijdag kan ik niet gaan fietsen omwille van een afspraak voor een nieuwe nachtspalk.  Die heb ik nodig om 's nachts geen kramp te krijgen in mijn linker been.  Als die voet niet in de goede zich kan strekken krijg ik heel gemakkelijk een heel pijnlijke kramp in mijn kuit.  Voorkomen is hier de boodschap.  Die voetspalk heb ik al 5 jaar, van toen ik nog in Pellenberg was.  Daar kreeg ik vaak die krampen waarop ze mij die spalk hebben voorgeschreven.  Het sombere weer van deze week zal mij niet al te veel storen maar leuk is het niet.  Geef mij maar wat zon en meer licht !

Met het koor doen we dit jaar weer mee aan het provinciaal korentornooi : http://www.vlaamsbrabant.be/vrije-tijd-cultuur/cultuur/muziek-en-theater/provinciale-koortornooien/index.jsp  Dat tornooi is tweejaarlijks en valt dit jaar een week na ons concert in maart.  Voor deelname moet je een aantal werken opgeven waaruit de jury zijn keuze kan maken.  Gelukkig zijn er nu 3 stukken bij die ook in ons concertprogramma zitten.  Zo moeten we niet nog extra repeteren.

Dinsdag - 08/11/2016 - Vrijdag is het fietsen in het water gevallen.  Hoewel het toch droog gebleven is heb ik forfait gegeven omdat de kinesist uitzonderlijk na de middag langs zou komen.  Ze was er echter al op de middag maar dat was te kort dag om nog iedereen op te trommelen.

Zaterdag was ik in de voormiddag weer van dienst in de spelotheek.  Deze keer was het iets drukker dan vorige keer.  Alsof het einde van de herfstvakantie om wat afleiding vroeg.  Die avond kwamen onze 2 oudste zonen langs.  De ene kwam gezellig met ons mee eten.  De andere was uitgenodigd door een vriend, uit zijn Chiro tijd, die hier in de buurt een feestje gaf.  Na het eten keken we samen nog naar 'De slimste mens', een kwis op televisie die wij opnemen omdat die in de week vrij laat wordt uitgezonden.  Marcel moet er 's morgens altijd heel vroeg uit en moet dan ook op tijd gaan slapen.  Ik slaap de laatste tijd ook weer minder goed door zodat ik ook liever wat vroeger ga slapen.

Wat mijn medicatie betreft : ik zit nu op de maximale dosis Vimpat.  Dat blijkt een andere naam te zijn voor Lamictal (mensen met epilepsie zijn daar meer mee vertrouwd).  Volgende week kan ik dan een nieuwe poging wagen om de Valproate af te bouwen, hoewel mijn hand nog steeds tintelt.  Het zwaarte gevoel in mijn linker arm en been is tenminste weg en daar was het om te doen.  De omschakeling naar het winteruur is moeiteloos gegaan.  Ik ben er niet vroeger voor opgestaan of heb er mijn wekker niet voor gezet om mijn medicatie op zomertijd te kunnen blijven nemen.

Zondag was het droog en zelfs zonnig in Leuven.  Wij zijn dan hier in de buurt gaan fietsen.  Het was wel koud maar met warme handschoenen en een warme joggingbroek en ski vest was dat geen probleem.  Als het nog kouder wordt moet ik wel een muts opzetten want die miste ik nu wel in de afdalingen.  We waren richting Lubbeek gereden, dat is erg heuvelachtig.  Op de terugweg maakten we dan nog een ommetje langs de Tempelstraat in Linden.  Daar hebben we 6 jaar gewoond (1987-1993).  In onze tijd waren daar nog heel wat stukken open veld achter de tuinen.  Nu zijn die allemaal bebouwd.  http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20140919_01276988  Met 3 kinderen hadden we daar te weinig plaats en zijn we een ander huis gaan zoeken. Toen was ik al heel actief in Kessel-Lo waardoor ik liever hier kwam wonen.  We vonden hier het huis waar we nu al 26 jaar wonen.  We wonen hier nog altijd graag ondanks mijn handicap van de afgelopen 5 jaar.  Het huis is nu grotendeels aangepast en we hebben geen nood meer aan verhuizen.

Gisteravond keken we naar een programma over het reilen en zeilen in de spoedafdeling van Gasthuisberg.  Daar werd een man binnengebracht met de symptomen van een beroerte.  Het bleek om een hersenbloeding te gaan.  Dat riep heel wat herinneringen bij mij op.  Bij hem waren de symptomen veel duidelijker dan bij mij 5 jaar geleden.  Ik had veel minder verlammingsverschijnselen toen ik er toekwam.  Ik kon nog gaan en staan en het krachtverlies in de linkerarm was minder duidelijk.  Misschien daardoor dat het bij mij langer duurde eer er een scan genomen werd.  Uiteindelijk bleek het ook bij mij reeds om een bloeding te gaan.  Later die dag kreeg ik een tweede hevige bloeding waardoor ik dringend geopereerd moest worden.  Onlangs stond in de krant dat de opnameprocedure voor beroertes veranderd is.  Dat was duidelijk te zien.  Bij mij was er duidelijk geen haast om die eerste scan te nemen, waarschijnlijk omdat ik zo weinig symptomen had.  Ik kon alleen maar vertellen wat had ondervonden op weg naar het werk maar dat viel niet vast te stellen bij mijn opname.

Donderdag - 03/11/2016 -Vorig weekend was vooral droog en zonnig en daar hebben we maximaal van genoten : op vrijdag een fietstochtje met Dominique waarbij ik even de weg verloor in Hoog-Linden.  Zo reden we door de straten waar de vriendjes van mijn 2 oudste zonen woonden.  Wij hebben 6 jaar in het dorp van Linden gewoond.  Daar gingen onze kinderen naar de dorpsschool en hadden ze ook vriendjes die in Hoog-Linden woonden.  Dat riep veel herinneringen op aan de tijd toen zij nog klein waren en ik nog heel mobiel was.  Ik had toen zelden onze auto ter beschikking waardoor we vaak met de fiets de steile straten moesten op rijden.

Zaterdag brachten we een bezoek aan het kerkhof.  Het oude kerkhof van de Abdij van Vlierbeek wordt gesaneerd en omgevormd tot park omdat het vlakbij een waterwinningsgebied ligt.  Enkele perken zijn al ontruimd, waaronder dat van mijn schoonmoeder.  Het graf van mijn zus is er nog hoewel al lang aangekondigd is dat het zou opgeruimd worden.  We hebben er nog een bloemetje opgezet maar het buxushaagje dat er op staat zag helemaal ros.  Dat zal het waarschijnlijk niet lang meer trekken.  Net lang genoeg dus, als het binnenkort dan toch wordt opgeruimd.  Dat verklaart misschien ook waarom de stekken die we er deze zomer van namen het niet gehaald hebben.

Zondag gingen we nog eens op pad met Join2Bike voor een tocht van nog eens 30 km.  Ook deze keer was er een fiets met pech.  Ditmaal een band die vaak plat ging.  Zij namen een kortere weg en herstelden de band bij de bevoorrading.  Daar werd aangekondigd dat we binnenkort een grotere tocht gaan maken naar Mechelen, laat ons hopen op droog weer !

Dinsdag zong het koor voor Allerheiligen waardoor ik niet kon bloggen.  Ook de namiddag was goed gevuld met in de late namiddag een optreden van Esther en Fatou in het kader van Reveil 16 : https://nl.fievent.com/e/reveil-leuven-esther-fatou-carl-durant-nick-rosseel/4851506.  Marcel had ook nog afgesproken met een paar zussen en broers om samen te komen in een café hier in de buurt.  In zijn familie is dat een gewoonte.  Toen mijn schoonmoeder nog leefde maakte zij pannenkoeken of konijn klaar en nodigde haar kinderen en kleinkinderen uit voor het middagmaal.  Dat was een drukte van belang want haar huis was niet zo groot.  Iedereen hielp haar een beetje om dat mogelijk te maken.  Na het eten werd er samen afgewassen en met de kaarten gespeeld.  De vele kleinkinderen maakten de drukte nog groter en zij speelden waar ze plaats vonden.  Na haar dood, reeds vele jaren geleden, neemt elk jaar wel iemand initiatief om toch nog samen te komen met Allerheiligen.

Op dat vlak benijd ik ze wel want in mijn familie is dat niet het geval.  Mijn zus en ik zien elkaar vooral in het koor.  Zolang mijn vader nog leefde kwamen wij na de maandelijkse mis, waarbij het koor zong, bij onze ouders samen met onze kinderen.  Zij kookten voor ons en wij maakten er een gezellige middag van.  Onze kinderen hadden ongeveer dezelfde leeftijd, waren vriendjes en speelden leuk samen.  Zo zaten we toch elke maand een zondagmiddag allemaal samen bij onze ouders.  Nu onze moeder in een serviceflat woont kan dat niet meer, onze kinderen zijn het huis uit en hebben hun eigen leven.  Ik vrees ook dat dat met onze kinderen niet mogelijk zal zijn.  Zij hebben geen gezamenlijke activiteit en met mijn verlamming wil ik mijn echtgenoot niet nog meer belasten.  Wij zien hen elk apart en dat heeft ook iets intiems waar ik heel blij om ben.

Voor de volgende weken wordt de eerste winterprik verwacht.  Hoe koud het dan wordt is nog af te wachten.  Op de fiets heb ik daar niet zo veel last van.  Te voet is dat wat anders !  Onder de 10° verstijft mijn been en is het stappen heel moeilijk.  Ik hoop dat het niet veel kouder wordt.  We zien wel wat voor winter het wordt.  Veel kunnen we daar toch niet aan doen !

Dinsdag - 25/10/2016 - Ik heb net besloten om de conditietraining vandaag over te slaan.  Ik ben licht verkouden en heb een pijnlijke schouder.

Donderdag hebben we deelgenomen aan een workshop in Gasthuisberg over 'wachten'.  Dit was in het kader van een doctoraatsstudie van de afdeling Architectuur.  Het eerste uur was een soort rollenspel waarin iedereen een andere opdracht kreeg.  Gelukkig was Marcel erbij, dat maakte het voor mij een stuk aangenamer.  We moesten naar een spreekkamer gaan en wachten op Dr. Peeters.  Dat wachten duurde nogal lang en Marcel vond het leuk om er een spelletje van te maken en zelf voor dokter te spelen.  Na een half uurtje kwam iemand ons halen en mochten we deelnemen aan de vragenronde.  Daar maakten we kennis met de andere deelnemers.  Er werden vragen gesteld over : hoe het wachten aangenamer gemaakt kan worden.  In het rollenspel werd een bord gebruikt waarop je wachttijd werd aangeduid.  Zo wist ik dat de mijne met 5 minuten was ingekort.  Een ander had de pech dat zijn afspraak werd geannuleerd of uitgesteld.  Dat bord werd als pluspunt beschouwd want meestal zit je te wachten en weet je van niets.  Ik deed de suggestie om op de schermen in de wachtzalen een voorstelling weer te geven van de stafleden.  Nu weet je amper met wie je gesproken hebt omdat er zo weinig tijd is en de kennismaking meestal heel kort gehouden wordt.  De workshop ging door op de bestralingseenheid.  Daar hebben ze een mooie, ruime wachtzaal met speelgoed voor de kinderen.  Het contrast met deze van Neurologie en Gynaecologie kon niet groter zijn !  Dat zijn lange, smalle gangen waar je amper met een rolstoel tussen de stoelen door kan.

Vrijdag ben ik met Marcel gaan fietsen.  De anderen waren niet vrij maar het was droog en zonnig.  Er was dus geen reden om thuis te blijven.  Het was ook de 33ste verjaardag van onze oudste zoon.  Hij had op zaterdag iets gepland met zijn broers zodat we ons cadeautje met hen konden meegeven.  Ik heb hem uiteraard wel berichtjes gestuurd om hem te feliciteren maar wou hem 's avonds niet storen bij zijn etentje met zijn vriendin.

Zaterdagavond zijn we naar een concert geweest in de kerk van Binkom.  Daar stond prachtige Mexicaanse barokmuziek op het programma gebracht door o.a. het koor : Hortus Musicalis, zij werden begeleid door het Collegium Frascati en het Leuvens Gregoriaans koor : http://www.hortusmusicalis.centerall.com/ http://www.frascatisymphonic.com/nl/collegium-frascati/ https://sites.google.com/site/gregoriaanskoorleuven/  Het geheel was betoverend mooi en verrassend onbekend als je bekend met de Europese barokmuziek van Bach, Handel, Purcell en Scarlatti.

Zondag was er geen fietstraining en het was koud en donker weer.  Daardoor hadden we de gelegenheid om nog eens naar de markt in Heverlee te gaan.  Daar staan een paar interessante kramen met kleding die mij goed past.  Ik kan namelijk geen broeken meer dragen met een gewone sluiting.  Daar hebben ze broeken met een elastiek in de taille en ze zijn zelfs lang genoeg !  Met mijn lange benen is dat altijd een probleem geweest.

Dinsdag - 18/10/2016 - Vorige maandag heb ik met de hulp van de kinesist en Marcel een poging gedaan om op mijn linkerknie te gaan zitten.  Dat was niet simpel en het werd al gauw duidelijk dat het zonder hun hulp niet te doen is.  Zij moeten er voor zorgen dat ik in evenwicht blijf en ik moet alle kracht in mijn rechterbeen gebruiken om weer rechtop te gaan staan.  Zo is het wel duidelijk dat ik dit niet alleen kan doen en dat ik 2 assistenten nodig heb om weer te gaan staan als ik zou vallen.

Zoals ik al vermoedde hebben we dinsdag enkele uren zonder internet, tv en vaste telefoonlijn gezeten.  De conditietraining in de namiddag was een succes deze keer.  Ik kon alles meedoen tot aan het einde en voelde nadien wel wat een inspanning ik geleverd had.  Daarvoor moet ik bijna een halve dag fietsen !  Het gaf wel een fameus gevoel van voldoening en ik heb goed geslapen de volgende nachten...

De bursitis : ontsteking van de slijmbeurzen in mijn linkerbeen is nog niet helemaal genezen.  Ik blijf dus 3 maal per dag ijs leggen en vraag aan de kinesisten om het te behandelen.  Gelukkig heb ik er niet te veel last van en blijft de pijn toch al weg.

Zaterdag was mijn dag goed gevuld : in de voormiddag was ik van dienst in de spelotheek.  Het was er deze keer niet zo druk als gewoonlijk zodat we eens tijd hadden voor een babbel.  Dat lukt niet altijd.  's Avonds werden we verwacht op een etentje van CAS (Centrum Aangepast Sporten).  Daar zaten we aan tafel met enkele mensen van de conditietraining.  Tijdens de training is er meestal geen tijd om wat te praten.  Nu konden we dat inhalen.  Het pastabuffet was heel lekker en de sfeer was goed, meer moest dat niet zijn.

We genoten het hele weekend van mooi, droog weer en zijn een paar keer kunnen gaan fietsen.  Vrijdag op eigen houtje met Dominique, Marcel en Chris.  Zondag met Join2Bike.  De frequentie van de trainingen is nu wel gehalveerd maar de ritten zijn langer en meer gevarieerd.  We reden weer in treintjes en hebben zeker 10 km meer gereden (nu 30 km i.p.v. 20 km vroeger), door het Brabantse, heuvelachtige landschap langs bos en veld.  We maakten ook een tussenstop in Bierbeek maar dan waren we al langs Boutersem, door Opvelp en Neervelp gereden.  Als die nieuwe trend voortgezet wordt mogen we niet klagen.  Gelukkig heb ik nu mijn eigen fiets om thuis wat extra te kunnen trainen.  Zo zit ik wat minder binnen.

Gisteren ben ik met de gezinshulp wat kunnen gaan wandelen.  Marcel had de boodschappen gedaan waardoor wij tijd hadden voor een wandeling.  Een toertje rond de blok is toch heel wat anders dan enkele rondjes binnen in huis.

Maandag - 10/10/2016 - Morgen komt Telenet langs.  Het is mogelijk dat we dan even zonder internet zitten.  Voor alle zekerheid kan ik dan maar beter vandaag al wat bloggen.

De conditietraining van vorige dinsdag is zwaar tegen gevallen.  Ik had in de voormiddag al wat last van mijn rug en de oefeningen in de rolstoel kon ik niet op volle kracht meedoen door fameuze pijnscheuten in mijn rechter flank.  Het had weinig zin om verder door te zetten en om aan de kant te blijven zitten kijken daar had ik geen zin in.  Ik wist dat Marcel nog in de buurt was dus liet ik hem weten dat hij mij vroeger mocht komen halen.  Hij had zich net geïnstalleerd met een frisse pint om zijn krant te lezen.  Maar hij vond het niet zo erg omdat hij het die avond dan wat rustiger aan kon doen.  Mijn kinesisten wisten de volgende dagen wat te doen !  Jorien en Marike hebben er elk een half uur aan gewerkt en me veel goede raad en wat extra tips en oefeningen gegeven om dit in de toekomst te vermijden.

Mijn rugoperatie van 32 jaar geleden speelt mij blijkbaar parten.  Ik had toen 5 maanden na mijn eerste bevalling veel last van mijn rug.  Ik kreeg op korte tijd de ene lumbago na de andere.  Mijn huisarts verwees mij door naar een orthopedist.  Die stelde een discus hernia vast.  Ik was toen 25 jaar jong en wou nog meer kinderen krijgen.  Daarom besloot hij, nogal snel, om mij te opereren.  Hij vond het niet raadzaam om zo jong al een korset te gaan dragen, gelukkig maar.  Dat hij bovendien ook chirurg was zat daar waarschijnlijk ook voor iets tussen.  Hij raadde mij aan om zeker 2 jaar te wachten met een volgende zwangerschap.  Dat hebben we dan ook gedaan.  Na de tweede bevalling herhaalde de miserie met mijn rug zich opnieuw.  Een tweede operatie zag ik niet zitten ook al was de eerste goed verlopen en herstelde ik er snel van.  Via via kwam ik bij een homeopaat terecht.  Die heeft mij heel goed geholpen.  Het eerste middel heeft 5 weken gewerkt.  Het volgende 10 weken en zo verdubbelde de periode dat ik voort kon zich steeds tot uiteindelijk 4 jaar.  Ondertussen deed ik ook buikspieroefeningen en vond ik een osteopaat.  Die heeft mij jarenlang op de been gehouden door de blokkades in mijn rug weg te werken.  Met de nodige rug hygiëne : manier van staan en zitten, lasten en zware belasting vermijden, kon ik lange tijd blijven meedraaien zonder al te veel last.  De kinderen leerden van jongs af zoveel mogelijk hun plan te trekken en plukken er nu nog steeds de vruchten van.

Ik probeer er nu op te letten om niet te lang stil te blijven zitten en vaak wat te bewegen.  Wat extra oefeningen voor de lage buikspieren zijn er ook bij.  Vanuit mijn ervaring van 30 jaar ruglast weet ik dat die kleine dingen een groot verschil maken !

Vorige donderdag ben ik naar een uitvaart geweest.  Het was geen kerkdienst maar een heel persoonlijk afscheid door de kinderen van de overledene.  Hij was de ex van mijn oudste zus.  Hun zoon heeft heel mooi en ontroerend gesproken.

De opbouw van de nieuwe medicatie Vimpat verloopt goed.  Ik merk er nog steeds weinig van.  Ik hoop dat er gauw verandering in komt, zodat ik de Valproate kan verminderen, want het is niet de bedoeling om zoveel medicatie te blijven nemen.

Vrijdag was het droog weer en kon er gefietst worden.  Met Dominique maakte ik er weer een flinke tocht van via Wilsele en Wijgmaal.  Deze keer zonder onverwachte obstakels, gelukkig.

Dinsdag - 04/10/2016 - We hebben een rustig weekend gehad.  Het fijne ervan was dat we onze 3 zonen gesproken hebben.  De ene telefonisch, de andere 2 kwamen langs.  Daar hebben we uiteraard van genoten !

Donderdag kwam mijn huisarts langs.  Op het vlak van medicatie moest ik haar nog op de hoogte brengen van de laatste wijzigingen want ze had nog geen verslagen ontvangen van Gasthuisberg.  Dat gebeurt wel meer, zegt ze.  In het begin van vorige week had ik pijn aan de buitenkant van mijn linker bovenbeen.  Zij stelde vast dat de slijmbeurzen daar ontstoken zijn.  Door mijn medicatie mag ik echter geen ontstekingsremmers nemen en dus moet dat behandeld worden met ijs en kine.  Mijn kinesisten doen dat op verschillende manieren : de ene kneedt de slijmbeurzen direct, de andere mobiliseert de heup en zo ook de onrechtstreeks de ontsteking.  Gelukkig moet ik niet rusten !  Dat zou pas een straf zijn.

Vrijdagnamiddag konden we gaan fietsen.  Het was droog en dat was het belangrijkste.  We waren met 3 deze keer.  Dominique was er ook bij in Tervuren.  Nu we de Klimax hier nog hebben liet Marcel haar ermee rijden.  Hij begeleidde ons met zijn gewone fiets.  Ik stelde voor om nog eens naar Holsbeek te rijden.  Ze waren beide meteen akkoord, ook met de beklimming van de Chartreuzenberg gingen ze allebei akkoord. http://www.climbbybike.com/nl/beklimming.asp?Col=Chartreuzenberg&qryMountainID=157  Ik deed het met elektrische ondersteuning, zij deden het zonder (op karakter, zeg maar).  Volgende keer wil ik dat ook eens proberen maar eerst moet ik nog wat trainen met die zware Lepus.  Wat extra kracht in mijn benen kan geen kwaad !

Join2Bike zette een filmpje op YouTube van onze beklimming van de Stelvio.  Dat is echt nagenieten.  De beelden op de fiets werden gemaakt door een camera gemonteerd op een selfiestick vooraan op het langste treintje, waar ik in zat : https://www.youtube.com/watch?v=N4Mx6XjxTbc&feature=youtu.be  Puur nagenieten is dat !  Mijn fietshelm heeft een gesloten hoes in lichtblauwe jeansstof.  Niet echt opvallend maar hij ziet er wel wat anders uit dan de klassieke helmen.

Straks ga ik naar de eerste conditietraining van het nieuwe werkjaar.  De studenten zijn terug uit vakantie en dan kunnen we weer aan de slag.  Dan zien we ook wie er nog meedoet.  Altijd iets om naar uit te kijken !  Eens zien of mijn conditie op dat vlak nog op peil is.

Dinsdag - 27/09/2016 - Het schrijven blijft me helpen om vooruit te kijken en niet te beginnen piekeren.  Vorige vrijdag dreigde mijn wekelijks fietstochtje met enkele Join2Bikers in het water te vallen omdat ik hen niet tijdig kon oproepen.  Daar heb ik nu iets op gevonden : ik heb voorgesteld om ervan uit te gaan dat we elke vrijdag gaan fietsen, als het weer het toelaat.  Ik verwittig alleen nog als ik zelf niet kan, dat is veel handiger dan elke week een oproep doen.  Gelukkig zag Marcel het zitten om met mij te gaan fietsen.  We hebben nog steeds 2 trikes in huis (de Klimax van Join2Bike en mijn eigen Lepus).  Marcel heeft de Klimax op zijn maat aangepast en de besturing weer tweehandig gemaakt.  We gaan die huur opzeggen tegen het einde van deze maand zodat Join2Bike weer over deze fiets kan beschikken voor anderen.

Op zijn verzoek reden we naar de vaart (kanaal Leuven-Mechelen).  Daar kom je langs de start van de fietssnelweg naar Brussel http://www.routeyou.com/nl-be/route/view/402117/fietsroute/hst-fietsroute-leuven-brussel .  Daar hebben we een stukje van verkend tot Herent.  Die route volgt de HST-spoorlijn, qua omgeving zie je niet zoveel en zeker als je op een ligfiets zit : je zit dan veel lager dan op een gewone fiets.  Daarom ook dat we in Herent besloten om terug te draaien.  Ik wou nog doorrijden naar Wijgmaal en daar via een mooi fietspad terugkeren naar huis.  Dat fietspad kan je bereiken aan het station van Wijgmaal maar het was afgesloten voor wegenwerken.  Dat viel mij serieus tegen want nu waren we verplicht om langs een drukke weg terug te rijden.  Uiteindelijk hebben we 2 uur gefietst bij stralend weer.  Het kon niet beter !

Vorige donderdag zijn we dan nog mijn schoenen gaan laten herstellen en heb ik meteen het volgende paar besteld.  Het worden sandalen tot boven de enkel in mooi bordeaux !  Het zal weer een tijd duren eer die klaar gaan zijn.  We kennen dat zo stilletjes aan : niet op zitten wachten, dat wordt weer iets voor het begin van het nieuwe jaar.  Mijn oude zullen het nog even moeten uithouden.

Met de nieuwe medicatie tegen epilepsie (Vimpat) ben ik vrijdag begonnen.  Voorlopig gaat alles goed.  Ik moet de dosis nu wekelijks met 50 mg verhogen, tot 150 mg per keer.  Dat is een lichte dosering : de andere medicatie gaat met 500 mg per keer omhoog of omlaag (Keppra en Valproate).  Zo gauw ik verbetering voel in mijn lamme arm mag ik de Valproate beginnen afbouwen.  Het zwaartegevoel is al weg, nu de tintelingen nog als het even kan !

Van Join2Bike kregen we bericht dat de trainingen herbeginnen op 16 oktober en dan om de 2 weken zullen doorgaan.  Ze gaan uitgebreider zijn en meer op verplaatsing.  Dat maakt het geheel wat gevarieerder.  Weer iets om naar uit te kijken.