Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had net boodschappen gedaan in de supermarkt, met haar moeder.

Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld.

Het stortregende buiten. Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.

We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt. We wachtten, sommigen geduldig, anderen "geïrriteerd", omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.

Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.

Herinneringen van "rennen en spetteren" als een "kind", zo zorgeloos spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress...

Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten.

"Mama, laten we door de regen gaan rennen", zei ze."Wat?", vroeg mama.

"Laten we door de regen gaan rennen!", herhaalde ze.

"Nee, lieverd. We wachten totdat het wat minder wordt" antwoordde mama.

Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: "Mama, laten we door de regen gaan rennen."

"We worden doornat als we dat doen,"  zei mama.

"Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen", zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok.

 "Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?"

Het meisje zei kalmpjes: "Weet je dat niet meer? Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je: “Als we hier samen doorheen komen, komen we door alles heen!"

 Iedereen was opeens muisstil.

Ik zweer dat je niets anders hoorde dan de regen.

We stonden allemaal doodstil.

De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg.

 Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden.

Sommigen zouden het weglachen of haar voor gek uitmaken.

Sommigen zouden zelfs negeren wat ze zei.

Maar dit was een moment van affirmatie in een kinderleven.

Een moment van onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.

 "Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen. Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, nou, ...dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig," zei mama. Daar gingen ze.

We stonden daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze daar vooruit sprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen.

Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat. Ze werden doornat.

Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als kinderen onderweg naar hun auto's.

En ja, ik ook. Ik rende en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig.

Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je gezondheid wegnemen.

Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen...

Vergeet daarom niet om "tijd" te maken en de gelegenheden te pakken om elke dag herinneringen te maken.

Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd.

Bewaar de zonnige dagen voor de donkere momenten.

Een vriend zond mij deze boodschap om mij te herinneren aan het leven en de waarden in het leven...

Samen een glaasje wijn, een frisse pint, een gezellige BBQ onder buren en vrienden, een terrasje, genietend van de dagdagelijkse dingen, en een beetje humor... 

Ik hoop dat je het apprecieerde.

IK HOOP DAT JE STEEDS DE TIJD NEEMT OM DOOR DE REGEN TE RENNEN.

Ze zeggen dat het een minuut duurt om een speciaal persoon te vinden,

Wie oren heeft om te horen, laat hij horen.

Vrijwel alle christenen zullen de gelijkenis kennen. De toepassing op anderen is eenvoudig te maken. We begrijpen precies waarom het met sommigen van hen in hun geloof verkeerd gaat: ze hebben geen diepte, ze worden verstikt door hun omstandigheden, enzovoorts. Maar door deze laatste zin worden niet anderen aangesproken, maar wijzelf! Heeft Gods Woord in óns leven écht de ruimte om wortel te schieten? Misschien zeggen we veel te automatisch 'ja'. Misschien is het wel nodig om eens eerlijk de diepte van ons hart voor God te openen, om onze eigen distels en dorens met Hem te bespreken.

dit is ook zomer,ze kunnen genieten en overleven!!!
(klik op de foto om te vergroten)

Terwijl ik vergeet wat achter is en mij uitstrek naar wat vóór is.

Als je al bent waar je wezen moet, hoef je nergens meer heen. Veel mensen zijn best tevreden: ze geloven wel, en ze geloven het wel. Waar zou je je druk om maken? Gelukkig degenen die een heilige ontevredenheid van binnen voelen gloeien. Ik ben niet waar ik moet zijn: er is meer. Ik geloof nog niet zoals ik zou kunnen geloven, er is meer. Ik ken Christus nog lang niet zo goed als Hij Zich wil laten kennen. Er is nog eindeloos veel meer, en daar wil ik me naar uitstrekken. Vergeet het verleden, houd niet vast aan het heden, strek je uit naar de toekomst in HEM.

Even een momentje nemen…
Even diep adem halen…
Even een traantje weg pinken…
En voor eeuwig dankbaar zijn….

Voor wat het Universum gegeven heeft…

>Zand en Steen
>
>Een verhaal vertelt over twee vrienden die door de woestijn liepen.
>Op een moment tijdens de reis kregen ze ruzie en de ene vriend sloeg de
>ander in het gezicht. Degene die geslagen werd was gekwetst, maar zonder
>iets te zeggen schreef hij in het zand:
>'VANDAAG SLOEG MIJN BESTE VRIEND MIJ IN HET GEZICHT.'
>
>Zij liepen verder totdat zij een oase vonden, waar zij besloten een bad te
>nemen. Degene die was geslagen, raakte vast in modder en dreigde te
>verdrinken, maar de vriend redde hem. Nadat hij was bijgekomen, schreef hij op een steen:
>'VANDAAG REDDE MIJN BESTE VRIEND MIJN LEVEN.'
>
>De vriend die had geslagen en zijn beste vriend had gered vroeg hem:
>'Nadat ik je had geslagen, schreef je in het zand en nu schrijf je op een
>steen, waarom?'
>De andere vriend antwoordde:
>'Als iemand ons pijn doet moeten we het in zand opschrijven waar de wind
>van vergeving het kan uitwissen. Maar als iemand iets goeds doet voor ons,
>moeten we het in steen graveren, waar geen wind het ooit kan uitwissen.'
>LEER OM JE PIJN IN HET ZAND TE SCHRIJVEN EN OM JE GOEDE ERVARINGEN IN STEEN TE GRAVEREN.
>
>Men zegt dat er een minuut nodig is om bijzondere mensen te vinden, een uur
>om hen te waarderen, een dag om van hen te houden, maar daarna een heel leven
>om hen te vergeten.
>
>