Archief

Nederlands moeilijk te leren?

Nederlands is voor buitenlanders moeilijk te leren, maar weten we ook waarom? Na het lezen van onderstaand gedicht is het u vast duidelijk.

Men spreekt van één lot, en verschillende loten,
maar 't meervoud van pot is natuurlijk geen poten.
Zo zegt men ook altijd één vat en twee vaten,
maar zult u ook zeggen: één kat en twee katen?
Laatst ging ik vliegen, dus zeg ik vloog.
Maar zeg nou bij wiegen beslist niet: ik woog,
want woog is nog altijd afkomstig van wegen,
maar is dan 'ik voog' een vervoeging van vegen?

Wat hoort er bij 'zoeken'? Jazeker, ik zocht,
en zegt u bij vloeken dus logisch: ik vlocht?
Welnee, beste mensen, want vlocht komt van vlechten.
En toch is ik 'hocht' niet afkomstig van hechten.
En bij lopen hoort liep, maar bij kopen geen kiep.
En evenmin zegt men bij slopen 'ik sliep'.
Want sliep moet u weten, dat komt weer van slapen.
Maar fout is natuurlijk 'ik riep' bij het rapen.
Want riep komt van roepen. Ik hoop dat u 't weet
en dat u die kronkels beslist niet vergeet.

Dus: kwam ik u roepen, dan zeg ik 'ik riep'.
Nu denkt u: van snoepen, dat wordt dan 'ik sniep'?
Alweer mis, m’n beste. Maar u weet beslist,
dat ried komt van raden, ik denk dat u 't wist.
Komt bied dan van baden? Welnee, dat wordt bood.
En toch volgt na wieden beslist niet 'ik wood'.
'Ik gaf' hoort bij geven, maar 'ik laf' niet bij leven.
Dat is bijna zo dom als 'ik waf' hoort bij weven.

Zo zegt men: wij drinken en hebben gedronken.
Maar echt niet: wij hinken en hebben gehonken.
't Is moeilijk, maar weet u: van weten komt wist,
maar hoort bij vergeten nou logisch vergist?
Juist niet, zult u zeggen, dat komt van vergissen.
En wat is nu goed? U moet zelf maar beslissen:
hoort bij slaan nu: ik sloeg, ik slig, of ik slond?
Want bij gaan hoort: ik ging, niet ik goeg of ik gond.
En noemt u een mannetjesrat nu een rater?
Dat geldt toch alleen bij een kat en een kater.

U ziet, onze taal beste dames en heren,
is, net als ik zei, best moeilijk te leren!

Maar is het door genade, dan is het niet meer op grond van werken.

Op een dag kwam een jongeman bij de Heer Jezus om Hem te vragen wat hij moest doen om het eeuwige leven te beërven. Eigenaardig eigenlijk hoe een mens die aan het einde van zijn Latijn is, nog steeds denkt dat hij iets moet doen om het in orde te maken met God. Sinds de eerste mens geluisterd heeft naar de leugens van de slang in de hof van Eden, is ons leven één grote poging om het zonder God aan te kunnen. Vroeg of laat komen we erachter dat dat een illusie is. Hoe wonderlijk dat we dan ook mogen ontdekken dat we voor God niets hoeven te presteren. Hij heeft in zijn rijke genade Zelf alles gedaan wat nodig was om ons te behouden.

Met het hart gelooft men tot gerechtigheid.

Verder bouwend op het voorgaande deel, herhaalt Paulus dat de wet ons niet kan behouden. Geloven met het hart en belijden met de mond dat God de Heer Jezus uit de doden heeft opgewekt, is de enige weg tot behoudenis.

Dat geldt ook vandaag nog steeds voor ieder die dit leest. Ieder die de naam van de Heer zal aanroepen, zal behouden worden. Dat is een daad van geloof met het hart, maar ook van belijden met de mond. Want het betekent dat je niet meer je eigen baas bent, maar de Heer Jezus als je Meester erkent. Hij houdt van ons en is het waard dat wij voor Hem leven.

Niet allen zijn Israël die uit Israël zijn.

God had Abraham een groot nageslacht beloofd, maar niet alle nakomelingen van Abraham zijn automatisch kinderen van de belofte. Sommigen zijn, hoewel zij tot Israël gerekend worden, kinderen van het vlees omdat zij niet in de Heer Jezus geloven.

Ook wij doen er goed aan te bedenken dat niemand zich kan beroepen op afkomst of traditie, als garantie voor de verlossing. Deel uitmaken van een volk, groep of kerk is voor God niet bepalend. Alleen een persoonlijke relatie met God, en persoonlijk in het werk van de Heer Jezus geloven, is de garantie voor eeuwig heil!