Als het buiten koud wordt, zoeken we warmte bij elkaar. December is de tijd van haardvuur en kaarsjes, feesten en gezelligheid. Bij uitstek een tijd waarop we de temperatuur van onze relaties willen meten.
Samen feesten mag het verlangen van elkeen zijn. Als er geen warme relaties zijn, valt er weinig te vieren. De feesten worden eerder pijnlijk als ze ons confronteren met verkoelde of gebroken relaties. Geen champagne of kaviaar kan dat verdoezelen.
Als we er in geslaagd zijn het voorbije jaar succesrijk door te komen - indachtig de hoge eisen van onze samenleving - dan is het omdat mensen elkaar hoe dan ook 'gevonden hebben'. Ga maar na. Elke relatie is maar duurzaam als ze wordt geschraagd door vertrouwen, loyaliteit en flexibiliteit. Hartelijke relaties maken goede relaties pas mogelijk.
Wat telt is de kwaliteit van de relatie.
Mensen gaan niet beter presteren louter op basis van hun talenten en deskundigheid. Vandaag overschatten we overigens kennis en talenten, die op zich waardevol, maar niet genoeg zijn. Competenties mogen dan nodig zijn, als het relationeel niet 'klikt' komt er niets echt van de grond. Goede relaties maken echte vrienden. De kwaliteit van de relatie is de onbetaalbare bonus. Daarom zijn warmte en vriendschap het cement in het kostbare sociale weefsel van een gezin, buurt of werkomgeving.
De beloning die het hart zoekt, is vriendschap.
Warme mensen zetten niemand in de kou. Ze kunnen dat gewoonweg niet. Ze hebben er ook geen behoefte aan een ander in z'n hemd te zetten of zichzelf groter te achten. Zij halen hun vreugde precies uit het 'samen zijn', het 'wij-gebeuren'. Mocht het morgen koud, zeer koud worden dan wenst Bond zonder Naam je alvast een Kerst met goedhartige mensen, die het hele komende jaar lang jou met hun liefde verwarmen.
Kun jij je een moment herinneren waarop je werd gewaardeerd?
Geef toe: een Goed gezien! of Knap gedaan! op het juiste moment werkt! Bevestigen wat we goed vinden aan de ander, is één van de meest positieve manieren om aan onze relaties te boetseren. Maar waarom werkt een compliment? Welke chemie wordt er door een schouderklopje in gang gezet? Het is een beetje als op zoek gaan naar de plaats waar een glimlach begint: als we te veel vragen stellen, riskeren we de magie te verliezen.
Toch een poging...
Een schouderklopje bevestigt de band die twee personen hebben. Met een spontaan Knap werk! zeg je eigenlijk ook: Met jou werk ik graag samen omdat het wat oplevert en Schitterend idee!, zegt in één adem: Geweldig dat jij dat gevonden hebt! Dit kan wat worden; we gaan ervoor!. Let wel: een compliment geven is geen goedkope verkooptruc. Met doen alsof val je door de mand en dat heeft een tegenovergesteld effect. Zeggen dat een tekening mooi is, terwijl een kind voor zichzelf weet dat het maar wat geknoeid heeft, maakt je ongeloofwaardig. De gegeven bevestiging moet erkenning vinden bij de ontvanger. Het schouderklopje moet aanvaard worden. Kortom, de magie van een compliment laat zich niet misbruiken.
Een compliment kan stuntelig gebracht zijn met net niet de juiste woorden of het kan verpakt zitten in een prachtig gedicht waaraan weken gewerkt is Maar dat doet er niet toe, zolang het maar gemeend is. Daarmee staat of valt ons schouderklopje.
Is het niet prachtig dat iets wat werkelijk een verschil kan maken, eigenlijk best makkelijk en helemaal gratis is? Daarom Geef eens een compliment op een onverwacht moment, want als je mensen een pluim geeft, krijgen ze vleugels!
opgedragen aan een vriendin die even een zwaar probleem te verwerken had maar gelukkig goed nieuws kreeg.
........ZALIG ! ...Zalig is 't te weten niet alleen te zijn.. Wanneer als lood de dagen wegen... Wanneer verdriet, de eenzaamheid of pijn... te zwaar geworden zijn... Maar weet dat iemand bij je staat om je vooral wat steun te geven !! ................................Zalig is 't te weten dat je vrienden hebt.. Wanneer het mis gaat in het leven... Ook al is het maar voor even... Wanneer je weet dat iemand nog een luisterend oor kan geven.. Dat je er niet alleen voor staat ...................Zalig om een hand te voelen op je schouder.. Een vriend te weten die je steunt... In alles wat het leven brengt... En als het terug de goede kant opgaat... Mag delen in 't geluk dat God je schenkt ! ...ZALIG
geschreven door Jo bij onderstaand bericht 'PROBLEMEN'
Naarmate wij ouder worden zijn wij beter in staat onderscheid te maken tussen onze denkbeeldige en onze echte problemen. We hebben tijd gehad om veel van ons verleden te verwerken, dat zich net zo lang aan ons blijft opdringen totdat het onze aandacht heeft. Wanneer we dit werk hebben geklaard, is dat een bevrijdend gevoel.
Wanneer we aan onze echte problemen toe zijn, valt er misschien nog een heleboel voor ons te doen. Maar we merken dat ze gewoon bij het leven horen - we krijgen niet meer dan we aan kunnen. Het heeft geen zin onszelf met onze buren te vergelijken. Ons leven wordt ook niet rooskleuriger door in gedachten vooruit te lopen op de tijd waarin onze problemen de wereld uit zullen zijn. Alleen het moment waarop we nu leven is belangrijk.
De houding waarmee we onze problemen tegemoet treden, kan ons opbeuren - als deze gepaard gaat met humor, hoop en oog voor het onverwachte.
Vandaag richt ik mijn energie op mijn echte problemen en laat ik mijn denkbeeldige voor wat ze zijn.
Uit: Midlife - Meditaties voor vrouwen (Maureen Brady)
Geef me niet alles wat ik vraag. Soms vraag ik alleen om te weten hoeveel ik kan krijgen. Roep niet op mij. Als jij roept, heb ik minder respect voor je. Daarbij leer je me dan ook roepen en dat wil ik niet. Geef niet altijd bevelen. Als je mij iets vraagt in plaats van te bevelen, zal ik het vlugger en liever doen.
Doe wat je belooft, om het even of het goed of slecht is. Als je me een beloning belooft of straf, geef ze dan. Vergelijk me met niemand, zeker niet met mijn zus of broer. Als ik beter lijk dan een ander, zal die er onder lijden en als ik slechter lijk, zal ik er onder lijden. Laat mij zelf mijn eigen weg vinden. Als je alles in mijn plaats doet, zal ik het nooit leren.
Vertel mij geen leugens en vraag mij ook niet te liegen, zelfs niet om uit een probleem te geraken. Bij leugens voel ik mij niet goed: ik verlies dan mijn geloof in wat je zegt. Wanneer ik iets verkeerd doe, vraag mij dan niet steeds naar het 'waarom'. Ik weet het zelf niet altijd. Wanneer jij je vergist hebt, geef dit dan toe. Dat zal mijn geloof in jou versterken en het zal mij leren mijn eigen vergissingen ook toe te geven.
Leer mij God kennen en liefhebben. Het heeft geen zin er over te leren op school als ik er bij jou niets van zie. Wanneer ik een probleem voorleg, zeg dan niet: 'Ik heb geen tijd voor onbenulligheden' of 'dat heeft geen belang'. Probeer me te begrijpen en te helpen. Zie mij graag en zeg het mij. Ik heb graag dat je het zegt, ook al vind je dat niet nodig.
Het kan me niet schelen hoe jij je brood verdient, ik wil weten waar je warm voor loopt en of je durft te dromen van de vervulling van je meest dierbare verlangens.
Het kan me niet schelen hoe oud je bent, ik wil weten of je het risico durft te lopen uitgelachen te worden als je gaat staan voor je idealen, voor de liefde of voor het avontuur dat je van je leven wilt maken.
Het kan me niet schelen hoe jouw sterren staan. Ik wil weten of je het wezen van je eigen leven leiden kunt en wakker geschud bent door het leven zelf, of dat je bent verdoofd en afgesloten uit angst voor nog meer lijden.
Ik wil weten of je pijn kunt toelaten, de jouwe en de mijne, zonder deze te willen verdoezelen, te ontkennen of te koesteren.
Ik wil weten of je blijheid kunt toelaten, de jouwe en de mijne, of je kunt dansen, wild en vol overgave totdat je van top tot teen tintelt van vreugde zonder jezelf te laten beperken door allerlei waarschuwingen en zogenaamd realisme.
Het kan me niet schelen of je verhaal waar is, ik wil weten of je trouw bent aan jezelf, ook als je een ander moet teleurstellen.
Of je kunt omgaan met beschuldigingen en je eigen onschuld kunt blijven ervaren. Of je zonder vertrouwen toch betrouwbaar bent.
Ik wil weten of je oog hebt voor schoonheid, Zelfs in de grijsheid van alledag. Of jij jezelf recht van bestaan geeft louter omdat je leeft.
Ik wil weten of je fouten kunt toegeven en kunt leven met beperkingen, de jouwe en de mijne en nog steeds aan de oever van het meer kunt staan en volmondig `JA` kunt roepen naar de zilveren maan.
Het kan me niet schelen waar je woont en hoeveel geld je hebt. Ik wil weten of je na een slopende nacht vol verdriet en wanhoop, toch opstaat om voor de kinderen te zorgen.
Het kan me niet schelen wie je allemaal kent of wat je afkomst is, ik wil weten of je met mij door het vuur zult gaan en niet terug zult deinzen.
Het kan me niet schelen waar, wat en met wie je gestudeerd hebt, ik wil weten wat jou innerlijk overeind houdt als alles om je heen wegvalt.
Ik wil weten of je alleen kunt zijn met jezelf, en je eigen gezelschap waardeert in de eenzame momenten.
Een korte bezinning - september 2010 - door Zr. Riet
Dromen en hopen voor groot en klein
Waar je naar uitkijkt zal wel komen, achter de heuvels en de bomen groen van hoop blijft het nog eventjes verborgen. Je krijgt het morgen. Morgen zal wat gisteren niet kon misschien tot bloei gaan komen. Mensendromen komen langzaam uit. Hopen is een stap vooruit.
Gelukkig zijn... Droom van ieder mens... Op eigen golflengte en langs beschikbare kanalen Zendt elk van ons Zijn droom het leven in Zoekend heeft KATHLEEN getracht Haar droom in beeld te brengen Laat nu herinnering zijn Een beeld om blijvend naar te kijken En mocht zij De hemel van haar dromen vinden
ENKEL RUST
een witte vogel snijdt de zwarte winterlucht zoekt hij het felle lentelicht gebroken vlucht
en ik die dacht dat ik voortreffelijk kon vliegen en ledigen de luchten van hun tegenstand ik laat wat schaduw achter ontredderd en verbijsterd in mijn vleugels zweef ik waarheen weet iedereen behalve ik
en donker zingt mijn bloed van heimwee zwaar doorwogen ik zeil langs regenbogen gods stilte tegemoet
nu is dit allemaal voorbij de liefde en de aardse nood nu is er enkel nog de dood
Telkens gaat de nacht het licht verdrijven en telkens weer die onrust in zijn ziel door duisternis en stilte die hem overviel door vragen over 't godsbestaan die hem beklijven de nieuwe mens, durft nauwelijks vragen stellen hém geleerd, dat god nooit heeft bestaan maar in het donker even voor het slapen gaan ligt hij alleen en met de twijfels die hem kwellen dààr is geen nieuwe god die d' oude komt vervangen er is alleen de stilte en de vraag naar 't godsbestaan en hoe j' er zonder dwang mee om kan gaan wellicht groeit zo vanzelf dat godsverlangen,,, want God noch godsverlangen laat zich dwingen het komt vanzelf door mensen om je heen door 't zalige gevoel van nooit alleen de weg te gaan, zonder iets op te dringen!
Een bekende spreker haalde bij het begin van zijn conferentie een briefje van 50 euro boven en toonde het aan het publiek in de zaal. Hij vroeg: "Wie wil dat hebben?" Iedereen stak zijn hand op.
Daarna verfrommelde hij dat briefje en toonde het opnieuw aan het publiek met dezelfde vraag: "Wie wil dit briefje?" Opnieuw stak iedereen zijn hand op.
Daarna gooide hij het briefje op de grond en vertrappelde het met zijn voeten. Hij toonde dat vertrapte briefje opnieuw aan de mensen en vroeg: "Wie wil dit briefje nog?" Opnieuw stak iedereen de hand op.
Hierop vroeg hij: "Als dit briefje voor jullie nu nog even begerenswaardig is, wat moet een mens, die hetzelfde doormaakt, dan niet zijn in de ogen van degenen die hem graag zien?"
(Editoriaal van 'AA NIEUWSLIJN' oktober 2009- uit HBvL 'even bezinnen')
Is het jou al opgevallen dat uitzonderlijk getalenteerde mensen het leven vaak moeilijk aankunnen? Er is de druk om zich elke dag te bewijzen, bijzonder te zijn en de massa te ontstijgen.
Dat levert in t beste geval een staande ovatie, maar soms ook een leven op pepmiddelen of drugs. Velen kunnen de effecten van steeds bijzonder-
moeten-zijn niet aan. Daarnaast is het even tragisch dat we te midden zon flashy wereld het gewone uit het oog dreigen te verliezen.
We leven in een kickcultuur.
Het voortdurend verleiden tot hypes en superlatieven kan niet enkel mensen, maar ook een cultuur schaden.
Niemand van ons moet beantwoorden aan welke eis ook van de reclame om gelukkig te worden. Net zoals lopen om zijn idool te evenaren.
Het wonder en de kracht van de eenvoud.
Wat vind jij van de reis die een eenvoudig koffieboontje aflegt om jou s morgens die geurige tas koffie aan te bieden? Of van de bakker die al 50 jaar trouw elke morgen jouw brood bakt? Of van die moeder weduwe
die in alle stilte 6 kinderen grootbrengt en daarbovenop nog een job heeft?
Of is dit niet bijzonder? Wonderen zijn het!
Elke gewone mens is tegelijk een unieke mens waarvan
we het wonder niet zien. Jezelf zijn is dus de opdracht,
De nachten leken eindeloos 'k Was rusteloos en radeloos Ik kon de slaap niet vinden! 't Was storm in mij, mijn hoofd op hol Draaid' als een tol Ik vocht me naar de morgen Na lang gewacht, verdween de nacht En licht viel op mijn klamme laken 'k Was vechtensmoe, ik stond alleen Maar wist niet hoe Ik door de dag zou raken De drang was groot 'k Vroeg: help mij vriend, Diezelfde fouten niet te maken Alweer een dag zonder dat gif Dat mij ten gronde richtte En dat mij dag aan dag verplichtte, Anders als mens te zijn, Dan van mij werd verwacht Ik hoopte op de kracht Die ik wou vinden Tesamen met mijn vrienden Ik noem hen Hogere macht!
Deze tekst werd geschreven door Jo als reactie bij 'WEES KALM'
De tijd staat stil, geen uren meer de vreugde en de hoop is weer de angsten zijn verleden de stilte heeft mij overmand want mijn gedachten zijn gestrand alleen bij "heden"! Want gisteren is heen en morgen zegt, wie weet, het leven misschien "neen"! Als rondom mij de stilte is gevallen dan hoor ik "dingen" zingen lijkt alles broos en eindeloos dan raakt mij 't zwijgen van de nacht tot in mijn diepste vezels dan wordt mijn lichaam enkel ziel de plek waar stilte wacht! Mijn angst ebt weg wanneer ik zeg: "ja" tegen de stilte. Wanneer mijn tijd geen uur meer heeft wanneer mijn grens geen muur meer kent wanneer mijn ziel aan rust gewent wanneer er vrede in mij leeft pas dan is plaats voor STILTE!
Deze tekst werd geschreven door Jo als reactie bij onderstaande tekst 'LUISTEREN'
vandaag er ' is ' alleen vandaag want gisteren ' was ' en morgen 'zal ', God weet... voor ons een open vraag want gisteren is overleden en wat er ons nog rest vandaag zijn enkel de ervaringen, ons hopelijk, ten bate van ons toekomst bijgebleven dan zal ook zij misschien, wie weet weer hoop in zich verbergen als je geen grootse plannen smeedt en met héél veel geduld je dagelijkse plicht vervult dan komt er zin in 't leven en enkel zo, zal je VANDAAG jezélf weer toekomst geven.
Met dank aan Jo met deze reactie op onderstaand artikel.
Er zijn elke week twee dagen, waarover we ons geen zorgen behoeven te maken. Twee dagen, die we eigenlijk zonder zorgen en angst moeten kunnen doorbrengen. Eén van deze twee dagen is GISTEREN met al zijn fouten en zorgen, zijn geestelijke en lichamelijke pijnen. Dat GISTEREN hebben we niet meer onder controle. Al het geld van de wereld is niet in staat om GISTEREN weer terug te brengen, we kunnen geen enkel ding, wat we hebben gedaan, ongedaan maken. Wij kunnen geen enkel woord, wat we gezegd hebben, terugnemen. GISTEREN is voorbij! De andere dag, waarover we ons geen zorgen zouden moeten maken is MORGEN met alle mogelijke gevaren, moeilijkheden, beloftes en misschien minder goede prestaties hebben we ook niet onder onze directe controle. MORGEN zal de zon opgaan, misschien bij een heldere hemel, maar mogelijk ook verborgen achter de wolken. Eén ding staat echter vast: ze zal opgaan! En tot dat ze opgaat willen wij ons over MORGEN géén zorgen maken, omdat MORGEN nog niet geboren is. Dan blijft er nog maar één dag over: VANDAAG! Ieder mens kan alleen maar de zorgen van één dag aan. Dat we het soms niet meer aankunnen, komt alleen omdat jij en ik de last van twee verschrikkelijke eeuwigheden - GISTEREN en MORGEN - op onze nek willen nemen. Het is niet de ervaring van VANDAAG, die de mensen gek maakt, het is spijt en de verbittering voor iets, wat GISTEREN is gebeurd of de angst, voor het geen, wat MORGEN weer zal brengen.
VANDAAG IS HET DE MORGEN, WAAROVER WIJ ONS GISTEREN ZORGEN HEBBEN GEMAAKT!
Toen ik dit verhaaltje las...vond ik het zo mooi...en zo waar.....dat ik dit jullie niet wou onthouden.... Er was eens...
(een Italiaans verhaal)
Er was eens een koppel met een zoon van 12 jaar, en een ezeltje. Ze besloten op reis te gaan om de wereld te ontdekken. Ze vertrokken alledrie, samen met hun ezel.
Toen ze in het eerste land aankwamen, hoorden ze de mensen zeggen : 'Kijk eens naar dat slecht opgevoede jongetje. Hij zit op de ezel, terwijl zijn arme ouders, die al oud zijn, de ezel moeten trekken' Toen zei de vrouw tegen haar man: 'Wij kunnen niet toelaten dat de mensen zo slecht spreken over onze zoon.' Haar man liet het jongetje van de ezel komen en hij ging er zelf op zitten.
Toen ze in het tweede land aankwamen, fluisterden de mensen: 'Kijk naar die schaamteloze kerel. Hij laat het jongetje en de arme vrouw de ezel trekken, terwijl hij op zijn gemakje op de rug van de ezel zit.' Toen besloten ze samen dat de vrouw op de ezel zou gaan zitten terwijl vader en zoon de teugels vasthielden om de ezel mee te trekken.
In het derde land aangekomen, hoorden ze de mensen zeggen: 'Arme man. Nadat hij een hele dag gewerkt heeft, zit zijn vrouw op de ezel. En het arme kind... wie weet wat hem nog te wachten staat met zo een moeder.' Toen besloten ze dat ze alledrie op de ezel zouden gaan zitten om zo hun tocht verder te zetten.
In het volgende land aangekomen, luisterden ze naar wat de mensen hier te zeggen hadden: 'Maar dat zijn beesten ! Ze zijn méér beest dan de ezel die hen draagt. Ze zullen die ezel zijn rug breken!' Toen besloten ze alledrie van de ezel af te komen en gewoon samen met de ezel verder te stappen. Maar in het volgende land konden ze hun oren niet geloven toen de mensen hen uitlachten en zegden: 'Kijk eens naar die drie idioten. Ze gaan te voet, terwijl ze een ezel hebben die hen kan dragen.
Besluit
Men zal je altijd kunnen bekritiseren en slecht spreken over jou, geloof niet klakkeloos wat iemand vertelt...
Dus:
Leef zoals je gelooft dat je moet leven. Doe wat je hart je zegt... dus wat je zelf wil. Het leven is een toneelstuk waar we niet hebben kunnen voor repeteren. Zing, lach, dans en bemin en beleef elk moment van je leven zo intens mogelijk, vóór het doek valt en het toneelstuk eindigt zonder applaus. (Charlie Chaplin)
Ze waren met z'n drieën: Iedereen, Iemand en Niemand. Op een dag moest er iets belangrijks gedaan worden. Iedereen dacht natuurlijk dat Iemand het wel zou doen. En hoewel Iedereen er toe in staat was, deed Niemand het. Zo kwam het dat Iedereen boos werd. Het was toch de taak van Iedereen, en nu had Niemand het gedaan. Iedereen dacht dat toch wel Iemand het had kunnen doen, maar Niemand had zich gerealiseerd dat niet Iedereen het wilde doen. Aan het einde van de zaak beschuldigde Iedereen Iemand, omdat Niemand deed wat Iedereen had moeten doen.