Foto
Inhoud blog
  • Bij ons thuis
  • wensen 2013
  • wensen
  • met de beste wensen
  • Kerst- en Nieuwjaarswens
  • kerstmis
  • zalig kerstfeest
  • I will be there
  • Waku & Erauw
  • wistudat
  • liefde
  • Mild worden
  • zo ben jij
  • lente
  • ODE AAN VA-VA
  • 't is fijn... te zijn
  • liedje van Nonkel Sus
  • Sterven om te leven
  • Teruggevonden tekst
  • Ik heb je lief
  • geloven in jezelf
  • Het geluk
  • verantwoordelijkheid
  • 't gaat
  • hart
  • WIJS
  • thuiskomen
  • blijft mooi
  • Indien...
  • leren loslaten
  • leren
  • bomen
  • pasen
  • 5 x weer overeind
  • verzoening
  • luisteren
  • Elke wijze...
  • het komt zoals het komt
  • Alleen vandaag...
  • Wees kalm
  • de mayonaisepot en de koffie
  • luisteren is meer
  • Vandaag
  • 4 kaarsjes
  • warme mensen
  • schouderklopje
  • opgedragen
  • Problemen
  • ik leef
  • brief
  • wie ben jij?
  • hoop
  • moed(t)
  • bij een afscheid
  • vraag naar God
  • 50 euro
  • gewoon doen
  • voor de stilte kwam
  • stilte
  • bedankt
  • Vandaag...
  • op reis
  • verantwoordelijkheid
  • vakantie
  • kerk in de stad
  • onderweg
  • de nacht: DEEL 1
  • de nacht: DEEL 2
  • de nacht: DEEL 3
  • woorden van trouw
  • de messiaanse gemeente
  • valentijnsdag
  • met je oren zie je meer
  • hoe ver zijn we?
  • het woord is vrij
  • veranderen
  • aandacht streelt
  • Waarheid en waarde
  • echo van het leven
  • Bidden
  • Samen kun je veel
  • Drankjewel
  • Inhuldiging vernieuwde kerk
  • Onze kerk - deel 3 (slot)
  • Onze kerk - deel 2
  • Onze kerk - deel 1
  • zo ben jij
  • ODE AAN VA-VA
    Foto
    Zoeken in blog

    Foto
    Archief per maand
  • 12-2021
  • 01-2021
  • 12-2020
  • 10-2020
  • 08-2020
  • 04-2020
  • 02-2019
  • 06-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 04-2017
  • 05-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 05-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 01-2014
  • 04-2013
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 03-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 01-2010
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 07-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 01-2009
  • 10-2008
  • 07-2008
  • 04-2008
  • 01-2008
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 11-2006
  • 08-2006
  • 04-2006
  • 02-2006
  • 01-2006
  • 11-2005
  • 10-2005
  • 11--0001
    Blog als favoriet !
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Inhoud blog
  • Bij ons thuis
  • wensen 2013
  • wensen
  • met de beste wensen
  • Kerst- en Nieuwjaarswens
  • kerstmis
  • zalig kerstfeest
  • I will be there
  • Waku & Erauw
  • wistudat
  • liefde
  • Mild worden
  • zo ben jij
  • lente
  • ODE AAN VA-VA
  • 't is fijn... te zijn
  • liedje van Nonkel Sus
  • Sterven om te leven
  • Teruggevonden tekst
  • Ik heb je lief
  • geloven in jezelf
  • Het geluk
  • verantwoordelijkheid
  • 't gaat
  • hart
  • WIJS
  • thuiskomen
  • blijft mooi
  • Indien...
  • leren loslaten
  • leren
  • bomen
  • pasen
  • 5 x weer overeind
  • verzoening
  • luisteren
  • Elke wijze...
  • het komt zoals het komt
  • Alleen vandaag...
  • Wees kalm
  • de mayonaisepot en de koffie
  • luisteren is meer
  • Vandaag
  • 4 kaarsjes
  • warme mensen
  • schouderklopje
  • opgedragen
  • Problemen
  • ik leef
  • brief
  • wie ben jij?
  • hoop
  • moed(t)
  • bij een afscheid
  • vraag naar God
  • 50 euro
  • gewoon doen
  • voor de stilte kwam
  • stilte
  • bedankt
  • Vandaag...
  • op reis
  • verantwoordelijkheid
  • vakantie
  • kerk in de stad
  • onderweg
  • de nacht: DEEL 1
  • de nacht: DEEL 2
  • de nacht: DEEL 3
  • woorden van trouw
  • de messiaanse gemeente
  • valentijnsdag
  • met je oren zie je meer
  • hoe ver zijn we?
  • het woord is vrij
  • veranderen
  • aandacht streelt
  • Waarheid en waarde
  • echo van het leven
  • Bidden
  • Samen kun je veel
  • Drankjewel
  • Inhuldiging vernieuwde kerk
  • Onze kerk - deel 3 (slot)
  • Onze kerk - deel 2
  • Onze kerk - deel 1
  • zo ben jij
  • ODE AAN VA-VA
    Zoeken met Google


    lodebode
    een weg naar de zon
    EEN ERVARING RIJKER!
    08-10-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.50 euro
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


    50 EURO




    Een bekende spreker haalde bij het begin van zijn conferentie een briefje van 50 euro boven en toonde het aan het publiek in de zaal.
    Hij vroeg: "Wie wil dat hebben?"
    Iedereen stak zijn hand op.

    Daarna verfrommelde hij dat briefje en toonde het opnieuw aan het publiek met dezelfde vraag: "Wie wil dit briefje?"
    Opnieuw stak iedereen zijn hand op.

    Daarna gooide hij het briefje op de grond en vertrappelde het met zijn voeten.
    Hij toonde dat vertrapte briefje opnieuw aan de mensen en vroeg: "Wie wil dit briefje nog?"
    Opnieuw stak iedereen de hand op.

    Hierop vroeg hij: "Als dit briefje voor jullie nu nog even begerenswaardig is, wat moet een mens, die hetzelfde doormaakt, dan niet zijn in de ogen van degenen die hem graag zien?"


    (Editoriaal van 'AA NIEUWSLIJN'  oktober 2009- uit HBvL 'even bezinnen')

    08-10-2009 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (3)
    01-07-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.gewoon doen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


    GEWOON DOEN...




    Gewoon doen is moeilijk genoeg.

     

    Is het jou al opgevallen dat uitzonderlijk getalenteerde mensen het leven vaak moeilijk aankunnen? Er is de druk om zich elke dag te bewijzen, ‘bijzonder’ te zijn en de massa te ontstijgen.

    Dat levert in ’t beste geval een staande ovatie, maar soms ook een leven op pepmiddelen of drugs. Velen kunnen de effecten van steeds bijzonder-

    moeten-zijn niet aan. Daarnaast is het even tragisch dat we te midden zo’n flashy wereld het gewone uit het oog dreigen te verliezen.

     

    We leven in een kickcultuur.

     

    Het voortdurend verleiden tot hypes en superlatieven kan niet enkel mensen, maar ook een cultuur schaden.

    Niemand van ons moet beantwoorden aan welke eis ook van de reclame om gelukkig te worden. Net zoals lopen om zijn idool te evenaren.

     

    Het wonder en de kracht van de eenvoud.

     

    Wat vind jij van de reis die een eenvoudig koffieboontje aflegt om jou ’s morgens die geurige tas koffie aan te bieden? Of van de bakker die al 50 jaar trouw elke morgen jouw brood bakt? Of van die moeder weduwe

    die in alle stilte 6 kinderen grootbrengt en daarbovenop nog een job heeft?

    Of is dit niet bijzonder? Wonderen zijn het!

     

    Elke ‘gewone’ mens is tegelijk een ‘unieke’ mens waarvan

    we het wonder niet zien. Jezelf zijn is dus de opdracht,

    want gewoon jezelf worden, is al moeilijk genoeg.

     

    “Jezelf zijn is dus de opdracht,

    want gewoon jezelf worden, is

    al moeilijk genoeg.”

    Bond Zonder Naam - maart 2010

    01-07-2009 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    25-05-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.voor de stilte kwam
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    VOOR
    DE STILTE
    KWAM



    De nachten leken eindeloos
    'k Was rusteloos en radeloos
    Ik kon de slaap niet vinden!
    't Was storm in mij, mijn hoofd op hol
    Draaid' als een tol
    Ik vocht me naar de morgen
    Na lang gewacht, verdween de nacht
    En licht viel op mijn klamme laken
    'k Was vechtensmoe, ik stond alleen
    Maar wist niet hoe
    Ik door de dag zou raken
    De drang was groot
    'k Vroeg: help mij vriend,
    Diezelfde fouten niet te maken
    Alweer een dag zonder dat gif
    Dat mij ten gronde richtte
    En dat mij dag aan dag verplichtte,
    Anders als mens te zijn,
    Dan van mij werd verwacht
    Ik hoopte op de kracht
    Die ik wou vinden
    Tesamen met mijn vrienden
    Ik noem hen Hogere macht!



    Deze tekst werd geschreven door Jo
    als reactie bij 'WEES KALM'

    25-05-2009 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    04-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.stilte
    Klik op de afbeelding om de link te volgen





    STILTE


    De tijd staat stil, geen uren meer
    de vreugde en de hoop is weer
    de angsten zijn verleden
    de stilte heeft mij overmand
    want mijn gedachten zijn gestrand
    alleen bij "heden"!
    Want gisteren is heen
    en morgen zegt, wie weet,
    het leven misschien "neen"!
    Als rondom mij de stilte is gevallen
    dan hoor ik "dingen" zingen
    lijkt alles broos en eindeloos
    dan raakt mij 't zwijgen van de nacht
    tot in mijn diepste vezels
    dan wordt mijn lichaam enkel ziel
    de plek waar stilte wacht!
    Mijn angst ebt weg
    wanneer ik zeg:
    "ja" tegen de stilte.
    Wanneer mijn tijd geen uur meer heeft
    wanneer mijn grens geen muur meer kent
    wanneer mijn ziel aan rust gewent
    wanneer er vrede in mij leeft
    pas dan is plaats voor STILTE!


    Deze tekst werd geschreven door Jo als reactie bij onderstaande tekst 'LUISTEREN'

    04-04-2009 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.bedankt
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


    VANDAAG

    vandaag
    er ' is ' alleen vandaag
    want gisteren ' was '
    en morgen 'zal ',
    God weet...
    voor ons een open vraag
    want gisteren is overleden
    en wat er ons nog rest vandaag zijn enkel de ervaringen,
    ons hopelijk, ten bate van ons toekomst bijgebleven
    dan zal ook zij misschien,
    wie weet weer hoop in zich verbergen
    als je geen grootse plannen smeedt
    en met héél veel geduld
    je dagelijkse plicht vervult
    dan komt er zin in 't leven
    en enkel zo,
    zal je VANDAAG
    jezélf weer toekomst geven.



    Met dank aan Jo met deze reactie op onderstaand artikel.

    27-03-2009 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    25-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vandaag...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Gisteren vandaag en morgen

    Er zijn elke week twee dagen, waarover we ons geen zorgen behoeven te maken. Twee dagen, die we eigenlijk zonder zorgen en angst moeten kunnen doorbrengen.
    Eén van deze twee dagen is GISTEREN met al zijn fouten en zorgen, zijn geestelijke en lichamelijke pijnen. Dat GISTEREN hebben we niet meer onder controle. Al het geld van de wereld is niet in staat om GISTEREN weer terug te brengen, we kunnen geen enkel ding, wat we hebben gedaan, ongedaan maken. Wij kunnen geen enkel woord, wat we gezegd hebben, terugnemen. GISTEREN is voorbij! De andere dag, waarover we ons geen zorgen zouden moeten maken is MORGEN met alle mogelijke gevaren, moeilijkheden, beloftes en misschien minder goede prestaties hebben we ook niet onder onze directe controle.
    MORGEN zal de zon opgaan, misschien bij een heldere hemel, maar mogelijk ook verborgen achter de wolken. Eén ding staat echter vast: ze zal opgaan! En tot dat ze opgaat willen wij ons over MORGEN géén zorgen maken, omdat MORGEN nog niet geboren is.
    Dan blijft er nog maar één dag over: VANDAAG!
    Ieder mens kan alleen maar de zorgen van één dag aan. Dat we het soms niet meer aankunnen, komt alleen omdat jij en ik de last van twee verschrikkelijke eeuwigheden - GISTEREN en MORGEN - op onze nek willen nemen.
    Het is niet de ervaring van VANDAAG, die de mensen gek maakt, het is spijt en de verbittering voor iets, wat GISTEREN is gebeurd of de angst, voor het geen, wat MORGEN weer zal brengen.

    VANDAAG IS HET DE MORGEN, WAAROVER WIJ ONS GISTEREN ZORGEN HEBBEN GEMAAKT!

    bron onbekend

    25-03-2009 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    02-01-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.op reis
    Klik op de afbeelding om de link te volgen




    OP REIS




    Toen ik dit verhaaltje las...vond ik het zo mooi...en zo waar.....dat ik dit jullie niet wou onthouden....
    Er was eens...

    (een Italiaans verhaal)

    Er was eens een koppel met een zoon van 12 jaar, en een ezeltje.
    Ze besloten op reis te gaan om de wereld te ontdekken.
    Ze vertrokken alledrie, samen met hun ezel.

    Toen ze in het eerste land aankwamen, hoorden ze de mensen
    zeggen : 'Kijk eens naar dat slecht opgevoede jongetje. Hij zit
    op de ezel, terwijl zijn arme ouders, die al oud zijn, de ezel moeten
    trekken'
    Toen zei de vrouw tegen haar man: 'Wij kunnen niet toelaten
    dat de mensen zo slecht spreken over onze zoon.'
    Haar man liet het jongetje van de ezel komen en hij ging er zelf
    op zitten.

    Toen ze in het tweede land aankwamen, fluisterden de mensen:
    'Kijk naar die schaamteloze kerel. Hij laat het jongetje en de arme
    vrouw de ezel trekken, terwijl hij op zijn gemakje op de rug van
    de ezel zit.'
    Toen besloten ze samen dat de vrouw op de ezel zou gaan zitten
    terwijl vader en zoon de teugels vasthielden om de ezel mee
    te trekken.

    In het derde land aangekomen, hoorden ze de mensen zeggen:
    'Arme man. Nadat hij een hele dag gewerkt heeft, zit zijn vrouw op
    de ezel. En het arme kind... wie weet wat hem nog te wachten
    staat met zo een moeder.'
    Toen besloten ze dat ze alledrie op de ezel zouden gaan
    zitten om zo hun tocht verder te zetten.

    In het volgende land aangekomen, luisterden ze naar wat
    de mensen hier te zeggen hadden:
    'Maar dat zijn beesten ! Ze zijn méér beest dan de ezel die
    hen draagt. Ze zullen die ezel zijn rug breken!'
    Toen besloten ze alledrie van de ezel af te komen en gewoon
    samen met de ezel verder te stappen.
    Maar in het volgende land konden ze hun oren niet geloven
    toen de mensen hen uitlachten en zegden: 'Kijk eens naar die
    drie idioten. Ze gaan te voet, terwijl ze een ezel hebben die
    hen kan dragen.

    Besluit

    Men zal je altijd kunnen bekritiseren
    en slecht spreken over jou, geloof niet klakkeloos wat iemand vertelt...


    Dus:

    Leef zoals je gelooft dat je moet leven.
    Doe wat je hart je zegt... dus wat je zelf wil.
    Het leven is een toneelstuk waar we niet hebben
    kunnen voor repeteren.
    Zing, lach, dans en bemin
    en beleef elk moment van je leven zo intens mogelijk,
    vóór het doek valt en het toneelstuk eindigt zonder applaus.
    (Charlie Chaplin)

    02-01-2009 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    03-10-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.verantwoordelijkheid
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    VERANTWOORDELIJKHEID



    Ze waren met z'n drieën: Iedereen, Iemand en Niemand.
    Op een dag moest er iets belangrijks gedaan worden.
    Iedereen dacht natuurlijk dat Iemand het wel zou doen.
    En hoewel Iedereen er toe in staat was, deed Niemand het.
    Zo kwam het dat Iedereen boos werd.
    Het was toch de taak van Iedereen, en nu had Niemand het gedaan.
    Iedereen dacht dat toch wel Iemand het had kunnen doen, maar Niemand had zich gerealiseerd dat niet Iedereen het wilde doen.
    Aan het einde van de zaak beschuldigde Iedereen Iemand, omdat Niemand deed wat Iedereen had moeten doen.


    (auteur voor mij onbekend)

    03-10-2008 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    22-07-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.vakantie
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    VAKANTIE



    Vakantie

    ‘Kom we zijn weg’.
    En Hij voer met hen het meer over
    naar een eenzame plek
    om daar alleen te zijn
    en wat uit te rusten...
    Zo staat het ongeveer in Mc 6, 31-32
    Jezus’ voorstel om vakantie te nemen
    is heel bescheiden.
    Alsof Hij wilde zeggen:
    verwacht daar nu ook niet alles van.
    Vakantie is geen wonderrecept
    dat plotseling alles herstelt
    en alles geneest.
    Vakantie is maar de valies,
    alles hangt ervan af: wat steek je erin?
    In die korte evangelie-anekdote
    ligt een blauwdruk van vakantie:
    -Kom we zijn weg!
    De zorgen, de drukte en de eentonigheid
    van het alledaagse werk achter zich laten.
    -Een andere plek opzoeken:
    vertrouwd of onbekend,
    maar altijd splinternieuw,
    nog nooit op die manier gezien.
    -Geen mierenkolonie van mensen
    waar iedereen weer niemand is,
    maar een plek waar je de ander
    al van heel ver ziet aankomen.
    Om daar alleen te zijn
    en de ruimte te vinden
    om er voor elkaar te zijn
    in een verhaal zonder woorden.
    ‘Kom we zijn weg’,
    zegt Jezus,
    ‘Vakantie is een tijd
    om ook eens dicht bij Mij te zijn.’

    © Manu Verhulst

    22-07-2008 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    11-04-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.kerk in de stad
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Kerk
    heeft toekomst
    in de stad


    Deken Flor Brondeel en pastoor Geert Cattrysse: 'Pastoraal werk is zoveel meer dan de misvieringen alleen.'

    © Gianni Barbieux


    Deken Flor Brondeel: 'Binnen de tien jaar zie ik wel tot tien kerken verdwijnen'


    GENT - 'Van de dertig cultusplaatsen in Gent zullen er binnen de tien jaar toch zeker vijf tot tien verdwijnen', verwacht deken Flor Brondeel. Toch zijn hij en pastoor Geert Cattrysse, die in zijn eentje vier parochies bedient, voor hun gevoel niet bezig met iets wat ten einde loopt - integendeel.



    Samen bedienen ze zeven parochies met in totaal zo'n 35.000 zielen. Flor Brondeel (63) is deken voor 24 parochies in de zone 9000 en pastoor van de Sint-Michielskerk, Sint-Niklaaskerk en Sint-Baafskathedraal. Geert Cattrysse (49) is actief in drie parochies op de Brugsepoort (Sint-Jan-Baptist, Sint-Theresia, Malem) en Sint-Martinus Ekkergem.

    'Dat er, zoals het weekblad Tertio schrijft, op termijn zal moeten worden gesnoeid in het aantal parochies, is wellicht onvermijdelijk. Toch staan we er in Gent nog niet zo slecht voor. De gemiddelde leeftijd van onze priesters ligt rond de 60 jaar. Bovendien hebben we nog altijd 13 priesters voor 24 parochies en krijgen we nog hulp van onderpastoors', zegt Flor Brondeel.

    Hoewel ze allebei verscheidene parochies hebben, dragen Brondeel en Cattrysse paradoxaal genoeg minder missen op dan in het begin van hun carrière. 'Toen ik onderpastoor was, waren het er soms drie per dag', zegt Cattrysse. 'Dat doe ik nu niet meer.'

    Maar dat betekent niet dat ze nu minder uren bezig zijn met hun priesterschap dan vroeger, zeggen Brondeel en Cattrysse. 'Ik begin de dag vaak met een mis om acht uur en meestal blijf ik bezig tot 23 uur 's avonds', zegt Brondeel. 'Pastoraal werk is zo veel meer dan de vieringen alleen', vult Cattrysse aan. 'Op de Brugsepoort hebben wij bijvoorbeeld een sociale dienst, we proberen sociaal zwakkeren rustpunten te geven in de stad... Je blijft bezig - en als priester werk je zeven dagen op zeven. Al probeer ik wel om op zondagavond of maandag toch een rustpunt in te bouwen, zodat de weken niet in elkaar overlopen. Ik wil kunnen herbeginnen.'

    Biechten zoals vroeger, gebeurt niet meer. 'Wel hebben we in de vasten en de advent verzoeningdiensten. Maar bij sacramenten als de doop, het vormsel of het huwelijk zien we de mensen wel nog komen. We werken daarvoor ook samen met leken, bijvoorbeeld voor de doopcatechese.'

    Brondeel schat dat hij jaarlijks nog een 40 kinderen doopt, voor Cattrysse zijn er dat een 60-tal. 'Een keer per maand probeer ik een doopweekend te organiseren - we bundelen een aantal dopen, al probeer ik om het persoonlijk te houden het wel te houden bij maximaal drie dopelingen per viering.'

    Cattrysse probeert zijn parochies ook meer en meer samen te laten werken. 'Zo organiseer ik het laatste weekend van de maand één gemeenschappelijke eucharistieviering voor alle drie de parochies van de Brugsepoort. Dat is soms wat moeilijk voor de mensen: je schaft iets af. Maar er komt ook iets in de plaats. Het geeft ruimte om de dienst extra te omkaderen. Met een bijbelgesprek voor de viering, bijvoorbeeld. Of met een koffie erna. Ik vind het trouwens ook een verrijking dat ik naast mijn drie Brugsepoort-parochies ook de wijk Ekkergem heb. Dat zijn twee verschillende culturen. Maar mijn parochianen van Ekkergem zeggen vaak dat ze het aangenaam vinden om af en toe eens met de mensen van de Brugsepoort samen te komen. De gemiddelde leeftijd is daar een stuk lager. En je hebt er al die verschillende culturen... Ik heb dit jaar al meer Slowaken gedoopt, dan Belgen.'

    Een andere manier om om te gaan met het slinkende aantal priesters en parochianen, is om de verschillende kerken te diversifiëren, zegt Brondeel. 'In het centrum zijn we daar jaren geleden al mee begonnen: de Sint-Baafskathedraal is de bisschoppelijke kerk, de Sint-Niklaaskerk is een stadskerk en wordt ook gebruikt voor culturele evenementen en de Sint-Michielskerk is de eigenlijke parochiekerk. Nu hebben we Sint-Antonius als de multiculturele kerk, hebben de jongerengroepen hun stek op Sint-Pieters-Buiten en ontwikkeld Sint-Macharius zich tot de kerk van de mensen die op zoek gaan naar zin, die wat dieper willen graven.'

    Met al die evoluties, zien Brondeel en Cattrysse zich niet als vertegenwoordigers van een kerk die op zijn laatste benen loopt. 'We moeten niet blind zijn voor het feit dat het aantal priesters slinkt. Maar de kerk heeft nog een toekomst. Zeker in de stad. De vernieuwing zal van hieruit komen. En dan is het misschien op termijn moeilijk om alle kerken open te houden, maar ook dan moeten we goed nadenken wat we ermee doen. Ik merk dat de roep van een aantal jaren geleden, om kerken te veranderen in concertzalen of musea, is afgenomen. De meeste mensen - ook niet-gelovigen - willen dat de kerken kerken blijven.'

    Tom Dams

    uit De Gentenaar van 10 april 2008

    11-04-2008 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-01-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.onderweg
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    ALLEEN WIE
    ONDERWEG IS
    KAN AANKOMEN



    In tijden van onduidelijkheid en toenemende onveiligheidsgevoelens is de neiging groot om een beetje weg te kruipen voor de grote, beangstigende wereld. Als het stormt, moet je niet met de armen zwaaiend in je bootje rechtop gaan staan. Het is dan beter om rustig te blijven zitten tot de storm wat gaat liggen. En dus wachten we af en kiezen we voor de veiligheid van het vertrouwde.

    Wie iets wil bereiken, moet nochtans uit zijn stoel komen. Iets ondernemen. Niet bij de pakken blijven zitten, zoals dat heet. En ja, dat brengt risico’s met zich mee. Maar ook de kans op het vinden van onvermoede schoonheid.

    Voor wie er voor kiest, is het leven één grote, creatieve onderneming. Een avontuur vol mogelijkheden. Wie stilletjes aan de kant blijft uit angst voor de risico’s, overleeft misschien, maar leeft niet echt.

    Loskomen uit de veilige omgeving van de begane paden en zich wagen vraagt moed. Op weg gaan, ja. Maar welke richting uit? BZN maakt beleidsplannen, bedrijven businessplannen. Hoe zit het met het plan voor je leven? Je plan voor 2008? Wat wil je dit jaar bereiken? Wat wil je veranderen? Waar wil je eind december staan?

    Vreemd dat we voor het allerbelangrijkste – ‘ons leven’ – zelden de vraag stellen: wat wil ik bereiken? Leven we of worden we geleefd? Een zware vraag, maar wel dé vraag om aan het begin van het jaar eens te stellen. Wie staat aan het roer? Kiezen wij of wordt er voor ons gekozen? Bepaalt de tv onze vrijetijdsbesteding? Bepaalt de reclame wat we kopen? Bepaalt de mode hoe we ons kleden?

    Ons leven is niets anders dan een aaneenschakeling van keuzes. Pogingen om voor onszelf een weg uit te stippelen. Liefst een weg die in de richting gaat die we kiezen. Het gaat dus over kiezen. Uit je zetel komen, een plan maken, kiezen en er voor gaan om gaandedeweg… aan te komen.

    BZN wenst je voor 2008 een boeiende tocht vol persoonlijke, moedige en creatieve keuzes. Een tocht waarbij we graag een heel jaar je gezel zijn.

     

    08-01-2008 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    23-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de nacht: DEEL 1
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    DEEL 1



    Hoe de vogels de nacht op aarde haalden

    Een scheppingsverhaal van de Tembé-Indianen (Brazilië)



    In lang vervlogen dagen, toen de aarde pas geschapen was, hing de hemel véél lager dan nu. Hij hing zó laag boven de grond, dat de vogels wanneer ze van de aarde opvlogen er ieder ogenblik met hun koppen tegen stootten. De grote gier die met zijn machtige vleugels de meeste ruimte nodig had om te kunnen vliegen, stootte er zelfs zo vaak en hard met zijn kop tegenaan, dat hij er nu nog altijd een kale kop van heeft overgehouden.

    Op het laatst begon dit de vogels knap te vervelen en ze belegden een vergadering om een middel te vinden hieraan een eind te maken. Na lange besprekingen kwamen ze tenslotte overeen, dat ze met z'n allen tegelijk zouden opvliegen en op die manier proberen de hemel wat hoger op te heffen. Op de afgesproken dag kwamen al de vogels van de wereld op een groot veld bijeen om de zware karwei op te knappen. Het was een gepiep en getjilp, een gekras en gekrijs dat horen en zien je verging en het was een prachtig gezicht daar al die vogels met hun veren in alle kleuren van de regenboog bij elkaar te zien.

    Toen de koning der vogels, de grote bergadelaar, echter het sein wilde geven om te beginnen, bleek dat er nog één ontbrak: de vleermuis. In die dagen behoorde de vleermuis namelijk nog tot de vogels, maar evenals in onze tijd was hij ook toen al zó lui, dat hij de hele dag placht te verslapen, net zoals hij dat nu nog altijd doet. En ook op die bewuste dag, toen al de anderen zich gereed maakten om met vereende krachten te proberen de hemel wat omhoog te duwen, zat de vleermuis ergens in een beschut hoekje heerlijk te slapen. De overige vogels werden hier zó boos om, dat ze de luiaard uit hun midden verstootten, zodat hij tegenwoordig niet meer tot de vogels wordt gerekend. Bovendien veroordeelden ze de vleermuis om van dat ogenblik af als straf met zijn kop naar beneden te slapen. En zo is dat tegenwoordig nog, zoals iedereen weet die overdag in donkere hoekjes wel eens een slapende vleermuis heeft zien hangen.

    De poging van de vogels om de hemel wat omhoog te duwen, gelukte en van toen af aan konden ze naar hartelust rondvliegen, zonder dat ze steeds met hun koppen tegen de hemelkoepel stootten. Maar ook toen was het nog niet goed. Immers: nu de hemel zo hoog boven de aarde hing, was het ook veel lichter op aarde geworden, zó licht, dat het zelfs nooit meer donker werd en iedereen dus overdag moest slapen. De Tembé-Indianen - die de eerste mensen op aarde zijn - vonden dat allesbehalve prettig, omdat ze met de hele dag felle zonneschijn geen oog dicht konden doen. Ze kwamen dan ook met z'n allen bij elkaar om op hun beurt te overleggen wat er gedaan moest worden om aan deze toestand een eind te maken.

    23-03-2007 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    22-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de nacht: DEEL 2
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


    DEEL 2



    Hoe de vogels de nacht op aarde haalden

    Een scheppingsverhaal van de Tembé-Indianen (Brazilië)


    (deel 2)

    Toen kwam een oude Indiaan naar voren die zei, dat hij ver aan de rand van de horizon twee zwarte aarden kruiken had zien staan. Een grote en een kleine. De kruiken werden bewaakt door een oude Azang-demon, maar toen deze sliep, had hij even in de kruiken gekeken en gezien, dat het daar pikdonker in was. Ze moesten ongetwijfeld de nacht bevatten. Als men kans zou zien de nacht uit die kruiken te bevrijden, zou er eindelijk wel eens een eind komen aan dit eeuwigdurende daglicht en konden de mensen weer een behoorlijke nachtrust genieten.

    De Tembé's besloten de wijze raad van de grijsaard op te volgen. Een aantal moedige jonge mannen trad naar voren en bood zich aan, om de gevaarlijke onderneming te volvoeren en de nacht uit de door de demon bewaakte kruiken te gaan bevrijden. Ze begaven zich op weg naar de rand van de horizon, waar ze in de verte inderdaad de demon bij de twee zwarte kruiken zagen zitten.

    De mannen wachtten tot de demon in slaap was gevallen en slopen toen naderbij om met hun oor tegen de kruiken eens te luisteren, wat of er wel in zat. En daar hoorden ze uit de kruiken verschillende soorten nachtgeluiden opstijgen: het gegons en geritsel van vuurvliegjes, nachtvlinders en andere insecten der duisternis, de piepende roep van de nachtzwaluw, de ruisende vleugelslag van grote en kleine uilsoorten en de kreten van allerlei ander nachtgedierte.

    De mannen waren toen overtuigd, dat de kruiken inderdaad de nacht bevatten. Ze slopen terug tot op een veilige afstand en schoten vandaar met hun pijlen de kleinste der beide kruiken in stukken. Als een dwarrelende zwarte wolk stegen al de dieren der duisternis uit de gebroken kruik omhoog en verspreidden zich over de omtrek. De mannen renden zo snel als hun benen hen konden dragen naar de woonplaatsen der Tembe's terug om de heugelijke tijding mee te delen, dat er voortaan weer een nacht op aarde zou zijn en de mensen weer een behoorlijke tijd zouden hebben om te slapen en krachten te verzamelen voor de volgende dag. En er heerste grote vreugde onder de mensen.


    22-03-2007 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    21-03-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de nacht: DEEL 3
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    DEEL 3



    Hoe de vogels de nacht op aarde haalden

    Een scheppingsverhaal van de Tembé-Indianen (Brazilië)


    (deel 3)

    Deze vreugde was echter van korte duur, want al spoedig bleek, dat er maar een klein gedeelte van de nacht op aarde was teruggekeerd. Weliswaar werd het nu even donker, maar de mensen hadden zich nog niet goed en wel op hun legersteden uitgestrekt, of de stralende zon verscheen al weer boven de gezichtseinder en maakte het ieder verder onmogelijk om nog een oog dicht te doen.

    Wederom kwamen de Indianen bijeen voor een grote beraadslaging en men nam het besluit om ook de grootste der beide kruiken kapot te maken, aangezien die het gedeelte van de nacht bevatte, dat men nog te kort kwam om voldoende te kunnen uitslapen. Maar wie wilde zich met deze gevaarlijke onderneming belasten? De jonge mannen van de vorige keer durfden niet meer. Ze waren zó geschrokken van het dreigende voorkomen van de demon die ze bij de kruiken hadden zien zitten, dat ze het niet waagden de gevaarlijke tocht nog eens te ondernemen. Bovendien zou de demon die nu al één keer voor de gek was gehouden voortaan wel dubbel waakzaam zijn. Wat te doen? Tenslotte besloot men zich tot de vogels te wenden. Het was immers hun schuld, dat men in deze moeilijkheden was geraakt en nu moesten zij ook maar eens meehelpen om het door hen aangerichte kwaad weer uit de wereld te helpen.

    De vogels hadden alle begrip voor de klachten van de mensen en wilden graag het hunne ertoe bijdragen, om de nacht weer in zijn volle lengte op aarde te doen weerkeren. Een paar kleine zangvogeltjes boden zich aan om de demon ongezien te besluipen en dan zó mooi te gaan zingen, dat hij op den duur wel in slaap moest vallen. Daarna zouden dan drie grote, sterke vogels - Arakwang, Jakoepewa en Oeroewawa - naar de grootste kruik sluipen en deze met hun sterke snavels in stukken pikken. Men toog de volgende dag - en omdat de nacht zo bitter kort was, was dat al heel gauw - meteen aan het werk. De kleine zangvogeltjes slopen stilletjes naderbij, verborgen zich in een holletje in de grond en begonnen toen zó mooi te zingen, dat de demon al het andere vergat en slechts met zijn hand de maat slaand zat te luisteren. De vogeltjes hieven nu nóg liefelijker en weemoediger wijsjes aan en de demon begon al gauw, door het zoete gezang in slaap gewiegd, te knikkebollen, waarna het niet zo lang meer duurde, of hij strekte zich naast de kruik op de grond uit en begon zwaar te snurken.

    Nu was het de beurt aan Arakwang, Jakoepewa en Oeroewawa. De drie vogels naderden behoedzaam de grote zwarte kruik, gingen er met hun drieën om heen staan en begonnen toen tegelijk met volle kracht met hun sterke, scherpe snavels tegen de kruikwand te hameren. En nog vóórdat de slapende demon ontwaakte en goed en wel begreep wat er aan de hand was, viel ook de tweede kruik in scherven uiteen.

    En daar steeg de rest van de nacht uit de gebroken kruik omhoog. Een dwarrelende zwarte wolk van nachtinsecten, nachtvogels en allerlei ander nachtgedierte verspreidde zich ver in het rond. Arakwang, Jakoepewa en Oeroewawa zetten het op een lopen zo hard als ze konden om de tevoorschijn brekende duisternis te ontlopen. Een van de vogels, Oeroewawa, struikelde echter over een liaan en werd door de nacht ingehaald. En van dat ogenblik af is Oeroewawa tot een nachtvogel geworden. Bij het vallen van de avond klinkt nu zijn klagende roep door de uitgestrekte wouden van Brazilië.

    De mensen waren de vogels echter ten zeerste dankbaar, want voortaan daalde de nacht weer neer op aarde en hadden de mensen voldoende gelegenheid om te slapen en uit te rusten van de vermoeienissen van de dag.

     

    * * * EINDE * * *

    21-03-2007 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.woorden van trouw

    WOORDEN VAN TROUW





    Wat mensen voor elkaar betekenen
    wordt in formules uitgedrukt:
    een woord van trouw geldt eeuwig.
    Maar de maat waar wij mee meten
    kent meteen zijn eindigheid.
    Zo vergaat het ons als mensen
    die met jeugdigheid en overmoed
    een stap in de toekomst willen zetten.

    Falen is ons altijd zeer nabij:
    waar halen wij de kracht vandaan
    om in een wereld die op zoek gaat
    naar het rolmodel van schoonheid en perfectie
    rouwend op de borst te slaan
    en handen open te gaan houden
    voor de toverwoorden van vergeving?
    Nooit heeft wanhoop 't laatste woord.

    'Je kunt altijd opnieuw beginnen'
    zingt een lied van hoop en leven,
    maar de bron van deze diepe stroming
    is niet echt in ons te vinden.
    Steeds gedragen op een sterke hand
    in tijd van hoogte en van laagte
    - als een vader met zijn weerloos kind -
    zal 't woord van God vertrouwen brengen.


    Jos

    uit: 'Maandbrief van de Gezinsgroepen - febr.-maart 2007'

    26-02-2007 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    25-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de messiaanse gemeente
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    De Messiaanse gemeente



    Lezing in Brugge op 21 oktober 2006 door Huub Oosterhuis

    1
    Als je vroeger katholiek was, zeventig, zestig, vijftig jaar geleden, en je kreeg een kindje, dan snelde je als vader de dag na de geboorte al naar de kerk om je schat te laten dopen; de moeder bleef in het kraambed – waarom zo’n haast? Omdat je kind nu eenmaal met een zwartgevlekte ziel geboren was, met de erfzonde; en om kind van God te worden en in de hemel te kunnen komen, moest die vlek er afgewassen worden, daar was het sacrament van het doopsel voor. En omdat er van alles kon gebeuren met zo’n klein weerloos wezen, moest dat gauw. Daarom die haast. De protestanten werden natuurlijk ook met de erfzonde geboren, maar die gingen daar anders mee om dan de katholieken – ik probeer het eenvoudig te houden. Erfzonde, geërfd van de eerste mens, stamvader Adam.

    Hoe wísten de katholieken van zestig jaar geleden dat, van die erfzonde? Dat dachten ze van de bijbel te weten. Ooit, in de vijfde eeuw, heeft een groot vindingrijk denker - Augustinus heette hij – een stukje bijbel gelezen, in een Latijnse vertaling: dat alle mensen geboren worden met de erfzonde. Die conclusie berustte op een verkeerde vertaling, om precies te zijn op twee verkeerd vertaalde woorden. Maar Augustinus ging de geschiedenis in als een gezaghebbend kerkvader, en zijn manier van bijbellezen is eeuwenlang de officiële geweest, die van bijna alle theologen, èn werkt door tot op vandaag.

    2
    Geluidloos kwam ik haar ziekenhuiskamer binnen, ze lag alleen in een hoog bed, mijn moeder. Het was eind van de middag in april 1962. Die morgen had mijn zusje die daar als verpleegster werkte, mij gebeld dat ze geopereerd was aan haar galblaas, hoge koorts had, erg onrustig was – en af en toe ineens over ‘de kinderen’ begon – hoe zouden die het nu hebben, als ik nu maar wìst – ‘de kinderen’ waren de drie die tussen 1941 en 1946 in ons gezin geboren werden en enkele dagen na hun geboorte stierven, rhesus-kinderen, daar werd toen in Nederland nog niet van geweten, van de rhesusfactor. Na vier voorspoedig geboren kinderen, kreeg ze er nog drie en die gingen dood – ongedoopt. Volgens de leer van de rooms-katholieke kerk in die dagen kwamen ongedoopte kinderen niet in de hemel, maar in het voorgeborchte waar ze God niet konden zien. Ik stelde me voor dat het van matglas was.

    Die ongedoopte kinderen, dat spookte in haar. Ik studeerde toen theologie in Maastricht, ik nam de trein – en geluidloos kwam ik haar kamer binnen en stond aan haar bed. Ze was verrast me te zien. Ik kom u iets vertellen over de kinderen, zei ik: de theologen hebben ontdekt dat er geen voorgeborchte bestaat, dat dachten ze vroeger. Ze keek me gespannen aan; de kinderen zijn gewoon in de hemel, zei ik. Ze begon te stralen, met tranen en al - weet je het zeker? Ja, zei ik – zelden heb ik iets zo zeker geweten. Dan zijn het kleine engelen en kan ik tegen ze praten, en zal ik ze terugzien. Ja, zei ik, maar voorlopig nog niet. U moet eerst beter worden en nog lang leven. ‘U’ zei ik toen nog. In een mum werd ze beter, en jonger. Toen vier jaar later mijn vader stierf, zei ze: Gelukkig heeft hij daar de kinderen. Wat een geloof, of liever: wat een onstuitbaar groot verlangen, over de afgrond van de dood heen.

    Het Vaticaan heeft een paar weken geleden verklaard dat ongedoopte pasgeboren kinderen niet in het voorgeborchte zijn. Abraham en Mozes nog wel. De paus gaat er een brief over schrijven. Ik heb het er nooit met hem over gehad.

    3
    Hoe komt het, dat velen, katholieke christenen, vandaag hier, niet meer zo denken – en als het om dopen gaat minder haast hebben, zodat de moeders er ook bij kunnen zijn? Dat komt, allereerst omdat er altijd ‘andersdenkenden’ zijn geweest, de meesten zonder enige maatschappelijke macht, die de tegenstem gaande hebben gehouden. En vervolgens, omdat zich in de loop van de negentiende en twintigste eeuw, een andere manier van bijbellezen heeft ontwikkeld – in diepgaand gesprek met joodse leermeesters, èn op grond van heel veel nieuwe kennis van de oorspronkelijke bijbeltekst èn van de oud-oosterse context, de cultuur, de maatschappelijke verhoudingen waarbinnen de bijbel is ontstaan. En dat komt, ten derde, omdat veel mensen, zeer veel mensen denk ik, door schade en schande en bittere oorlogservaringen, naar een ander verhaal, een andere theologie, een andere interpretatie van de bijbel zijn gaan verlangen.

    Zo is het mogelijk geworden, voor zeer geleerde en doodgewone mensen, om anders te gaan denken, andere vragen te gaan stellen, scherper te gaan lezen – en, bijvoorbeeld, te ontdekken dat het woord ‘erfzonde’ nergens in de bijbel voorkomt en zelfs tegen het grote thema van de bijbel in gaat – dat grote thema is: een vrij en gelukkig leven op aarde. Dat joodse boek, de Thora van Mozes en de Profeten en de psalmdichters, dat boek van Jezus en zijn volgelingen. Dat boek heeft niet alleen mijn leven gered en mijn uitzicht op de wereld veranderd – het is ook voor vele geboren katholieken het kompas geworden van hun levensbeschouwing en hun religieuze gevoelens.

    Door het lezen, zingen, overwegen, moeizaam bestuderen van TaBiblia, die ontzagwekkende bibliotheek, ben ik een ‘andersdenkende’ geworden. In mijn jeugd was dat een respectvolle aanduiding van een protestant – iemand die de bijbel las – katholieken deden dat niet, die geloofden gelaten in het voorgeborchte. Ik ben van ‘rooms-katholiek’ bijbels-katholiek geworden. In de boeken van de joodse bijbel wordt de Thora zelf, dat levende wegwijzende woord, beschreven, bezongen als de levensgezellin, de opperstalmeesteres en woordvoerster van Onze Lieve Heer. Een ‘lieve vrouwe’ die namens Hem het woord doet, het woord tot óns richt, die ons geweten wakker houdt. Die ons de arme, zieke, noodlijdende, de ongewenste vreemdeling aanbeveelt, het kind dat asiel bij ons zoekt – die ons hart en ons verstand aanvuurt omwille van al die vreemde gasten, die deel willen krijgen aan ons welvarende bestaan – het is in de geest van deze ‘onze lieve vrouwe’ dat wij hen niet gevangen zetten als zij bij ons aankloppen, dat wij hen niet criminaliseren, maar hen ‘eren’, dat betekent menswaardig behandelen, in leven houden, ja ‘in leven’.

    Anders gaan denken, denken-en-voelen – en vorm geven aan je leven: dat is een heel werk – veel mensen die zeventig, zestig, vijftig jaar geleden gedoopt werden zijn er nog hartstochtelijk mee bezig: je moet van veel vooroordelen en dode woorden af, je moet nieuwe inzichten aandurven èn nieuwe melodieën – het blijkt een levenswerk.

    Veel oudere en jongere tijdgenoten hebben die andere, nieuwe manier van bijbellezen – en – geloven niet meegemaakt, soms niet aangedurfd. Ze zijn van het oude afgeraakt, afgevallen, en dat was dàt. Het nieuwe heeft hen niet bereikt, niet echt, niet blijvend; nóg niet misschien ... er zijn veel varianten.

    4
    Het meest verrassende dat die ‘andere manier van bijbellezen’ mij onthuld, geleerd, geopenbaard heeft, is een nieuw inzicht in de Naam van God. God was, zeventig, zestig, vijftig jaar geleden, God was in grote delen van de wereld, en op de duizenden kansels van onze superieure West-Europese beschaving – God was een almachtig opperwezen dat kinderen geboren liet worden met een zwartgevlekte ziel. God was ook een drievuldig mysterie – vader, zoon en heilige geest – je moest hem aanbidden, in kloosters van eeuwigdurende aanbidding, in vernedering en celibataire onthouding – hij moest ook door kleine en grote offers worden verzoend, alsof hij boos en beledigd was. Die God was een homohater, en een jodenhater, en vond vrouwen tweederangswezens. Zo werd hij verkondigd. Maar je moest hem wel liefhebben, dat ook nog. En arm was arm en rijk was rijk, zo wàs het, en zo moest het blijven, natuurlijke orde, geschapen orde, godzalige orde. Mijn grootouders wisten niet beter.

    Dit grimmige Godsverhaal, dat zoveel invloed heeft op onze menselijke verhoudingen, is niet voorbij in deze wereld. Nog geen van de christelijke kerken heeft zijn of haar theologie zo gezuiverd, zo opgeschoond, dat daarin het visioen van de messiaanse gemeente rondom Jezus en in zijn geest, opgelicht en geloofwaardig wordt, die ekklesia – messiaanse gemeente - zoals zij in de oudste geschriften van de Jezusbeweging aan het woord komt, in de Handelingen der Apostelen, in de brieven van Paulus, in de vier evangeliën.

    Een messiaanse gemeente is een gemeente rondom en vanuit de Messias. Wie is ‘messias’ – wat wil hij – waar staat hij voor? Ik lees jullie een tekst voor uit het evangelie van Lukas:

    'Zo kwam hij ook in Nazareth waar hij was opgegroeid en hij ging op de dag van de sabbat naar de synagoge zoals hij gewoon was en hij stond op om voor te lezen. En gegeven werd hem de boekrol van de profeet Jesaja, en deze openend vond hij de plaats waar geschreven staat: de geest van Adonai is over mij, hij heeft mij gezalfd om aan de armen het goede nieuws te brengen, mij uitgezonden heeft hij om tot gevangenen te roepen: bevrijding, tot blinden dat zij zullen zien, om onderdrukten te doen gaan in vrijheid, om uit te roepen het geliefde jaar van Adonai. Toen hij de boekrol gesloten had en teruggegeven aan de dienaar ging hij zitten. Allen in de synagoge hielden in gespannen aandacht hun ogen op hem gericht. Toen begon hij te spreken en zei tot hen: ‘Vandaag zijn deze woorden die geschreven staan, in jullie oren vervuld.’

    Met ‘het geliefde jaar’ van Adonai, dat Jezus van Nazaret uitroept in de synagoge van Nazaret, bedoelt hij wat in het derde boek van de Thora van Mozes, het boek Leviticus, het jubeljaar wordt genoemd: als jullie, na veertig jaar uittocht, in het land gekomen zijn, zal ieder vijftigste jaar een jubeljaar zijn: dan wordt op Grote Verzoendag op de joveel, de ramshoorn geblazen en begint een jaar van omkeer, van rust, van herstel: schulden worden kwijtgescholden en slaven vrijgelaten; er wordt een halt toegeroepen aan verarming en verrijking; er wordt op alle niveaus van de maatschappij orde op zaken gesteld en nieuw begin gemaakt.
    ‘Heden is dit geschrevene vervuld in uw oren,’ zegt Jezus: van nu af zal het nieuw begin zijn, de tijd is vol, de maat is vol: er kan geen arme meer bij.

    5
    ‘Messiaans’ is afgeleid van messias. Messiaans betekent: in de geest, in de stijl van de messias.
    Wat is een messias? In de joodse wereld van vóór het begin van onze jaartelling, vóór de geboorte van Jezus, werd binnen sommige politieke en religieuze milieus uitgezien naar een masji’ach, een gezalfde, een figuur van koninklijke allure, die een nieuw maatschappelijk bestel zou vestigen; een samenleving waarin de grote woorden van de joodse godsdienst, van de Thora van Mozes en de Profeten, de grote woorden over gerechtigheid, tot dagelijkse werkelijkheid zouden worden. Een messias die, hoe koninklijk van herkomst en allure ook, zich gedragen zou als een dienstknecht.
    Dat nieuwe bestel, door Jezus ‘het koninkrijk van God’ genoemd, zal wereldwijd zijn, over alle grenzen en scheidsmuren heen, en voor alle volkeren bestemd. Verlangen naar zo’n nieuwe orde van gerechtigheid wordt ‘messiaans verlangen’ genoemd.
    In de oudste liturgie en geschriften van de ‘beweging’ die later ‘het christendom’ is gaan heten, werd Jezus van Nazaret gezien als masji’ach-dienstknecht. Masji’ach - in het Grieks christos, de messias-dienstknecht-partijganger der armen.

    Tegen twee ambitieuze volgelingen die in een ‘nieuwe wereldorde’ groot en belangrijk willen zijn, zegt Jezus: wie groot wil zijn, moet worden als een slaaf; wie de eerste wil zijn, moet de dienstknecht worden van allen. In een wereld waarin oorlogen gevoerd worden om de machtsposities van de bezitters te handhaven, moet de volgeling van Jezus de zijde kiezen van de bezitlozen, de slachtoffers van het onrecht. Hoe? Door af te zien van het najagen, verwerven en vermeerderen van staat en stand en bezit; door te kiezen voor een beroep, een ‘baan’ (ook in de betekenis van ‘weg’), een functie, een carrière desnoods die hem of haar in staat stelt het lot van de armen te verbeteren.
    Partijgangers der armen worden betekent in deze neoliberale economische orde ‘politiek engagement’ - daarvoor hoef je niet per se lid van een politieke partij te worden. Maar het mag wel – dan moet je wel lid worden van een goeie politieke partij. Een goeie politieke partij behartigt de belangen van de armen.

    Herken je die woorden van Jezus, in hun revolutionaire kracht, als tot jou persoonlijk gericht? Als je ze herkent als tot jou gericht, en ze wilt doen, dan weet je ook hóe je ze politiek vertalen moet, en hoe politiek het persoonlijke is. Je gaat merken hoe diep je in het heersende economische systeem bent ingegroeid, in de bestedings- en consumptiepatronen en het concurrentiedenken. Je probeert je aan die macht te ontworstelen, je probeert dat heersende economische systeem in je eigen denken en leefgewoonten te onderkennen en af te breken. Je gaat je tijd anders besteden, je wordt kritischer, bewuster; je schaamt je nu pas over wat je allemaal vanzelfsprekend vond. Je wordt rustelozer, maar misschien ook gelukkiger, doelgerichter. Je kunt je verheugen, als hier en daar onrecht wordt voorkomen of teruggedrongen - vroeger merkte je dat niet eens. En je bent bereid minder te verdienen en meer lasten te dragen, als dit ten goede komt aan de minstbedeelden. En je hebt voortdurend te maken met mensen die daartoe helemaal niet bereid zijn.
    En na jaren besef je dat je je verantwoordelijk bent gaan voelen voor een rechtvaardige economie, en je herinnert je misschien die geladen woorden van de joodse wijsgeer Emmanuel Levinas: ‘In het feit dat de relatie tot het goddelijke via de relatie tot de mensen verloopt en met de sociale gerechtigheid samenvalt, ligt de hele geest van de joodse bijbel. Mozes en de Profeten bekommeren zich niet om de onsterfelijkheid van de ziel, maar om de arme, de weduwe, de wees en de vreemdeling. De relatie tot de mens, waarin het contact met het goddelijke zich voltrekt, is niet een soort “geestelijke vriendschap”, maar een rechtvaardige economie, waarvoor ieder mens ten volle verantwoordelijk is.’
    Rechtvaardig betekent: gericht op de lotsverbetering van de allerarmste in de wereld.

    6
    Van 30 juli tot 12 augustus 2004 vond de Wereldalliantie van Reformatorische Kerken plaats in Accra, Ghana. Vierhonderd afgevaardigden uit heel de wereld kwamen tot een slotverklaring, waarin de volgende passages:

    ‘Het beleid van onbeperkte groei in geïndustrialiseerde landen en het winststreven van multinationale ondernemingen hebben de aarde geplunderd en het milieu ernstig geschaad. In 1989 verdween er iedere dag één biologische soort en in 2000 zelfs ieder uur. Klimaatverandering, de uitputting van visvoorraden, ontbossing, bodemerosie en de bedreiging van schoon water zijn slechts enkele van de verwoestende effecten. Gemeenschappen zijn ontwricht, bestaanszekerheid is verloren gegaan, kustgebieden en de Pacific eilanden worden bedreigd door overstromingen en stormen nemen toe. Hoge niveaus van radioactiviteit bedreigen gezondheid en milieu. Levensvormen en culturele kennis worden gepatenteerd voor financieel gewin.’

    ‘Daarom verwerpen wij de huidige economische wereldorde die ons door het wereldwijde neoliberale kapitalisme wordt opgelegd en elk ander economisch systeem, waaronder absolute planeconomie, dat het verbond van God tart door de armen, de kwetsbaren en de hele schepping uit te sluiten van de volheid van leven.’

    ‘Daarom verwerpen wij de cultuur van buitensporig consumentisme en wedijverende hebzucht en het egoïsme van de neoliberale wereldmarkt, en ieder ander systeem dat pretendeert dat er geen alternatief is.’

    ‘Daarom verwerpen wij de ongereguleerde accumulatie van rijkdom en onbeperkte groei die al miljoenen levens heeft gekost en een groot deel van Gods schepping vernietigd heeft.’

    ‘Daarom verwerpen wij iedere ideologie of economisch regiem dat winst boven mensen laat gaan, geen zorg draagt voor de hele schepping en dat de gaven van God, die bedoeld zijn voor iedereen, privatiseert. Wij verwerpen iedere leer die - in naam van het evangelie - diegenen rechtvaardigt die zo’n ideologie ondersteunen of zich er niet tegen verzetten.’

    ‘We geloven dat God ons roept om aan de zijde te gaan staan van hen die slachtoffers zijn van onrecht…’

    (Geciteerd volgens:Greetje Witte-Rang, Hielke Wolters e.a., Uitsluitend participatie. Theologische overwegingen bij globalisering, Boekencentrum, Zoetermeer/Stichting Oikos, Utrecht 2005)

    Remi Verwimp, van de Werkplaats voor Theologie en Maatschappij in Antwerpen, schreef naar aanleiding van de belijdenis van Accra: ‘Wanneer zullen wij eindelijk met alle christenen de straat op gaan om deze belijdenis om te zetten in een publieke liturgie voor de Armen, de Arbeiders en de Aarde?’

    7
    De grote historicus Johan Huizinga – in 1935 publiceerde hij zijn boek In de schaduw en morgen. Wij leven – zo begint dat boek – in een bezeten wereld, en wij weten het. Aan het eind van zijn donkere analyse schrijft hij over ‘een ontelbaar aantal mensen die de leugen geen toegang geven,’ en die niet vervallen tot levensmoeheid en doffe berusting. Een gemeente, noemt hij hen, over de hele wereld verspreid – ‘zij zijn niet verbonden door leuzen, zegt hij, ze zijn niet georganiseerd en meestal onbekenden van elkaar; maar zij ze zijn er wel en voormen een onzichtbaar draagvlak voor een betere toekomst. Zij proberen ‘het verschil’ te maken. Een verborgen messiaanse gemeente.
    Huizinga heeft die gedachte ontvangen vanuit de joodse profetische traditie die in zijn beleving van christendom en humanisme doorwerkte. Een ‘gemeente’, wereldwijd, verborgen, een moeilijk te schatten en nauwelijks te beschrijven tegenbeweging. Maar soms komt deze verborgen gemeente aan het licht, in kerkelijke samenscholingen, of buitenkerkelijke, in een hulporganisatie voor vluchtelingen, in de Vierde Wereldbeweging voor de armsten in Nederland.

    Over heel de wereld ‘geschiedt’ die verborgen messiaanse gemeente, soms een pleintje verderop, maar je wéét het niet; soms vind je een adres op internet! – ik begrijp internet niet, ik begrijp elektrisch licht nog niet eens, maar het werkt. Overal zijn mensen die de leugen geen toegang geven en hun knieën niet buigen voor het onrecht.

    8
    Deze wereld is verschrikkelijk. Er is geen beginnen aan. Er is geen God en geen Jezus die Aids-Afrika zal redden. God zwijgt zo diep dat je denkt: hij bestaat niet.
    Er is maar één oplossing: dat je ‘en toch’ zegt en ‘hier ben ik’; en om je heen kijkt of er nog iemand is die ook – en dat je dan samen probeert te redden wat je redden kunt. En is er ‘niemand die ook’, dan maar alleen. Misschien is er wèl ‘iemand die ook’. Misschien wel twee, of drie – zo is de man Jezus er ook aan begonnen. En hij zag niemand. En toen zag hij er één. En toen nog één, en toen nog één.

    Maar nu ben je oud, ziek, je kan niet meer, en je kunt deze wereld er niet meer bij hebben. En God zwijgt zo diep in alle talen dat je denkt: hij bestaat niet.
    Dan nog zijn er een paar woorden, in alle talen die je kunt prevelen, kunt denken: hebt elkander lief, doe recht, en de Naam ‘Ik zal er zijn’. Ze zouden er niet meer zijn, die woorden, niet meer geladen met de kracht van verlangen en hoop, als ze niet ieder uur ergens in de wereld, in het verborgene, gedaan zouden worden. Ze betekenen: nieuw begin, nieuwe dag. Alles wat wij willen voor ‘onze’ kinderen – en ‘onze kinderen’ dat zijn alle kinderen van de toekomst.

    Prent ze in het hart van je verstand, die woorden. Hou ze vast. Spreek dat af met jezelf. Ze zullen jou vasthouden. Mogen ze in ons zijn, dat wij ze denken, zolang wij nog denken en prevelen kunnen.

    Huub Oosterhuis

    (Uit de 'Maandbrief van de Gezinsgroepen - februari-maart 2007)

    25-02-2007 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-02-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.valentijnsdag
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


    Valentijnsdag:
    oorsprong
    en symboliek

     


    De oorsprong van deze dag der liefde is volgens velen te vinden bij priester Valentinus. Hij leefde in de derde eeuw na Christus in Rome. 
    Hij verzorgde bejaarden, zieken en behoeftigen, gaf mensen wijze raad en zegende Christelijke huwelijken in. Dat laatste was echter een strafbaar feit. 
    Toen hij de blinde pleegdochter van Asterius, stadhouder van Rome, genas, bekeerde de stadhouder zich tot het Christendom en liet alle gevangen Christenen vrij.
    Dit was de druppel die de emmer deed overlopen voor keizer Claudius II en hij liet Valentinus op 14 februari onthoofden. Later werd Valentinus heilig verklaard en werd 14 februari een feestdag. Op 14 februari konden huwbare jongens en meisjes hun geliefden ongestraft verrassen met (anonieme) cadeautjes, brieven en gedichten.

    Populaire producten: Rosa, Tulipa
    Populaire kleur: rood 

     

    Hoewel het verhaal van priester Valentijn een logische verklaring lijkt te zijn, zijn er verspreid over internet en in boeken veel andere verklaringen: 

    • We hebben Valentijnsdag te danken aan de Romeinse priester Sint-Velten. De dag voor hij werd onthoofd (in de tweede helft van de derde eeuw) schreef hij een liefdesbrief aan de dochter van de cipier, welke hij ondertekende met 'Valentijn'. 
    • Valentijnsdag is afgeleid van het feest van godin Juno, koningin van de goden en godinnen en beschermheilige van vrouwen en het huwelijk. Ter ere van haar werden op 14 februari Romeinse jongens en meisjes via een soort loting samengebracht. 
    • Al in de veertiende eeuw stond 14 februari bekend als de dag waarop de vogels begonnen te paren. Analoog hieraan zou ook bij mensen de 'paringsdrang' op deze dag beginnen. 
    • Valentijnsdag is een afgeleide van het vruchtbaarheidsfeest dat op 14 februari werd gevierd in de grotten waar Romulus en Remus, de stichters van Rome, waren opgevoed door wolven.   

    Ook variaties op of combinaties van bovenstaande verhalen zijn mogelijk.

     

    Symbolen die onlosmakelijk met Valentijnsdag verbonden zijn 
      

    • Het hart: Vroeger dacht men dat alle emoties zich in het hart bevonden. Later viel deze eer alleen de liefde nog ten beurt. Het hart is nu nog steeds het symbool van liefde, en dus van Valentijnsdag.   
    • De rode roos: de roos was de lievelingsbloem van Venus, de Romeinse godin van de liefde.  
    • Kant: Eeuwen geleden gebruikten vrouwen kanten zakdoekjes. Liet een vrouw haar zakdoekje vallen, dan haastte de dichtstbijzijnde man zich om dit op te rapen en terug te geven. Deze wetenschap werd door dames slim gebruikt wanneer zij in contact wilden komen met een bepaalde man.   
    • Ringen: Valentijnsdag is de dag om je geliefde ten huwelijk te vragen en een verlovingsring om zijn/haar vinger te schuiven.     
    • Liefdesknoop: Een liefdesknoop is een stuk touw met een reeks bochten en knopen zonder begin of einde. Het is het symbool van eindeloze liefde.       
    • Lovebirds en duiven: Lovebirds zijn kleurrijke papegaaien die in Afrika voorkomen. Ze hebben hun naam te danken aan het feit dat ze vaak met zijn tweeën knus tegen elkaar aan zitten. Duiven waren de lievelingsvogels van Venus. Zij kiezen hun partner voor het leven. Zowel mannetjes als vrouwtjes zorgen voor de jongen. Deze toewijding en liefde maakt ze symbool voor Valentijnsdag. 
    • Cupido: Cupido is de zoon van Venus. Met zijn magische pijlen kon hij ervoor zorgen dat mensen verliefd op elkaar werden.   

     

    Auteur: bbh
    website: www.bbh.nl

    gevonden bij: Tuinadvies – http://www.tuinadvies.be/valentijn_symboliek.htm

    08-02-2007 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-01-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.met je oren zie je meer
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    MET JE OREN
    ZIE JE MEER


    BZN JANUARI 2007

    Luister en geef leven

     

    “Ieder mens moet op bepaalde momenten in zijn leven met iemand kunnen praten over wat er in hem omgaat. Kunnen spreken over wat je bezighoudt, is soms levensnoodzakelijk. Maar is er iemand die kan luisteren? Die je laat uitspreken, zonder meteen te oordelen, te zeggen wat je moet doen? Die wat je hem vertelt voor zich houdt, en het je niet achterna draagt?” (A. Vanesse)

     

    Er zijn mensen die zo goed kunnen luisteren dat ze, zonder een woord te zeggen, maken dat je je beter voelt. Luisteren is ‘leven gevend’. Luisteren betekent tijd en aandacht geven. De therapeut in elk van ons ontwaakt. Echt luisteren is een kunst, maar iedereen kan er ‘meester’ in worden. En luisteren opent de deur naar veel soorten schoonheid: “Als de ziele luistert, spreekt het al een taal dat leeft,” zei Guido Gezelle. ‘Stil worden’ – basisvoorwaarde voor het luisteren – dreigt nochtans samen met de stilte verloren te gaan.. Of met de woorden van P. Petersen: ”In onze luidruchtige en haastige maatschappij, gedreven door de informatica-explosie en onder de dictatuur van de communicatiemedia, wordt een echt gesprek, in de stilte van het luisteren, van aangezicht tot aangezicht, een zeldzaam geschenk.”

     

    Van luisteren leer je meer dan van praten. Je leert mekaar, de wereld van de ander, de andere dimensie van een realiteit kennen. Echt luisteren is ‘hard werken’. Het gebeurt in stilte, maar is actief. Luisteren betekent dat je je voor de ander en voor zijn verhaal openstelt. Je wereld wordt verruimd met die van de ander.Luisteren kan conflicten voorkomen. En dat geldt evengoed voor generatieconflicten als voor burenruzies, relatietwisten of godsdienstoorlogen. Kortom, luisteren is het begin van elke vredelievende oplossing, omdat je al luisterend het verhaal van de ander leert begrijpen. En iedereen heeft toch relaties. Kwalitatieve relaties bouwen, veronderstelt dus leren luisteren. Of is het leren zwijgen?

    08-01-2007 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    29-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.hoe ver zijn we?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



    Hoe ver zijn we?


    Gewoon even testen.
    Lopen de klokken gelijk?






    29-12-2006 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-12-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.het woord is vrij
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Geloof
    en leven
    verweven


    “Woorden hebben een betekenis” is de achterliggende idee bij ons jaarthema rond “woorden wisselen”. Echt betekenis zullen ze echter slechts hebben als ze authentiek zijn en dit veronderstelt dat de woorden vrij en met overtuiging werden uitgesproken. Het leek ons daarom goed een artikel te brengen onder de titel “Het Woord is Vrij” en wij dachten dat we dit niet beter konden laten uitwerken dan door een denker uit de vrijzinnige wereld. Moge dit tezelfdertijd een uitdaging zijn voor jullie allen, misschien een aanleiding tot gesprek in de groep.

    Auteur is Jean Paul  Van Bendegem. Hij werd geboren te Gent in 1953. Hij is een leerling van wijlen prof. Apostel en nu hoogleraar filosofie aan de VUB te Brussel. Hij doceert logica en wetenschapsfilosofie. Hij is codirecteur van het Centrum Leo Apostel en bestudeert onder andere de relatie tussen wetenschap, religie en maatschappij.

    HET WOORD IS VRIJ
    WAT VALT ER TE ZEGGEN?

    Jean Paul Van Bendegem
    Vrije Universiteit Brussel


    Inleiding

    In de voorbije periode, met name maart 2006, is er heel wat te doen geweest over het moeilijke thema van de vrije meningsuiting. De aanleiding, zoals bekend, was een reeks cartoons, van bedenkelijke kwaliteit wil ik er meteen aan toevoegen, waar de spot werd gedreven met de Islam, meer bepaald met Allah en Mohammed. Velen oordeelden dat dit zonder probleem moest kunnen, dat dat precies aantoont wat een democratie waard is, enzoverder. Anderen deelden deze visie niet en waren diep beledigd en gekwetst en stuurden aan op een verbod om spottende opmerkingen te maken over religieuze materies. Ik heb mij niet echt gemengd in het debat. Een klein opiniestukje is mijn voornaamste bijdrage geweest en de heftige respons die ik daarop kreeg, was een duidelijk teken dat de situatie ernstig was. Er werd meer gescholden, ge- en vervloekt dan een redelijke discussie gevoerd. Nu is het mij niet daarom te doen, maar eerder om de vraag of vrije meningsuiting met de zaak iets te maken heeft. Wat ik in deze korte bijdrage wil proberen is, ten eerste, de zaak tot op zekere hoogte af te bakenen, ten tweede, een paar woorden te besteden aan het probleem van de “grijze zone”, ten derde, het belang van de context aan te geven en, ten vierde, even kort stil te staan bij de macht en kracht van het woord.

    Is er zoiets als absolute vrije meningsuiting?

    Vaak wordt de uitdrukking “vrije meningsuiting” gebruikt waar ze helemaal niet van toepassing is. Laat ik een klassiek voorbeeld geven: in een afgeladen volle schouwburg zonder enige aanleiding “Brand!” roepen is onaanvaardbaar. Zij die hiermee niet akkoord gaan, beroepen zich op het uiten van een mening. Maar wordt hier daadwerkelijk een mening geuit? Het antwoord lijkt, wat mij betreft, neen te moeten zijn. Een mening veronderstelt toch meer. Je spreekt iets uit dat betrekking heeft op een situatie, een persoon, een toestand, noem maar op, en je geeft iets aan met betrekking tot dat onderwerp. Het gaat dus in eerste instantie om een beschrijvend iets. “Koning Albert II zou beter aftreden ten voordele van zijn zoon” is een mening, in de supermarkt vragen aan de kassa hoeveel de eieren kosten vandaag is geen mening. Een opiniestuk in een weekblad zoals Knack is een voorbeeld van meningsuiting, jouw garagist beschuldigen dat hij jou heeft opgelicht bij het herstellen van jouw wagen, is dat niet.
    Met deze afbakening in het achterhoofd vind ik het al een eerste discussie waard om uit te maken of met de fameuze cartoons eigenlijk wel een mening werd verkondigd. Als op straat iemand tegen jou aanloopt en je roept naar die persoon “Onnozelaar!!”, dan heb je geen mening geuit, je hebt jou gewoon kwaad gemaakt en een hoop energie uit jouw lichaam laten ontsnappen. Het zou teveel eer zijn om één niet zo verstandig gekozen woord tot een mening te verklaren. Daarom lijkt het mij bijzonder zinvol om de problematiek van vrije meningsuiting gescheiden te houden van een reeks meer dan bedenkelijke tekeningen.
    Een tweede discussiepunt is uit te maken, wanneer we ons daadwerkelijk in een situatie bevinden waarin iemand een mening te kennen geeft, of er al niet grenzen zijn aan wat gezegd kan worden. De verdedigers van de zogenaamde absolute vrije meningsuiting zullen zeggen dat er geen grenzen zijn, zelfs niet mogen zijn. Maar onze rechtspraak voorziet dat iemand iemand anders niet ongestraft kan beledigen of uitschelden. Smaad en laster kunnen vervolgd worden en, om eerlijk te zijn, ik vind dat een bijzonder goede zaak. Let wel, je wordt niet verhinderd om iemand te beschuldigen van de meest vreselijke zaken, maar je riskeert gerechtelijke vervolging. Een verdediger van absolute vrijheid kan oordelen dat een veroordeling nu éénmaal deel uitmaakt van deze vrijheid en zodoende kan die het absolute karakter blijven volhouden. Waar het om gaat, is dat je de mogelijkheid hebt om de zaak bij te sturen ofwel door de feiten correct weer te geven ofwel door de persoon die jou heeft beledigd te ontmoedigen dit in de toekomst te herhalen. Zeker in de huidige periode waar het Internet een haast niet te controleren informatiewildgroei kent, wil ik het in geen geval als vrije meningsuiting beschouwen wanneer een winkelier een lijst van zijn slecht betalende klanten op de eigen website plaatst, wat zich recent heeft voorgedaan.
    Kortom, in principe kan misschien alles wel gezegd worden, maar je doet het niet zonder risico. Er kan maatschappelijk opgetreden worden, wat mij meteen naar de tweede topic brengt: wanneer wel, wanneer niet?

    De grijze zone en de eeuwige discussie

    De verleiding is ongelofelijk groot om de zaak op te lossen door preventief op te treden, door bijvoorbeeld in een wetsvoorstel nu reeds vast te leggen wat er allemaal als beledigend en smadelijk kan beschouwd worden. Op zich is er niet meteen iets mis met een dergelijke strategie, maar je ziet de problemen zo op jou afkomen.
    Ofwel krijg je een te gedetailleerde opsomming die precies ruimte zal laten voor onopgemerkte mogelijkheden. Voorbeeld ter illustratie: stel dat de wet zou vastleggen dat religieuze figuren niet door mensen mogen uitgebeeld worden (omdat dit bijvoorbeeld zou getuigen van weinig respect tegenover de levensbeschouwing in kwestie), dan, indien ik een kwaadaardig persoon zou zijn die toch zoekt om mensen te beledigen, zou ik religieuze figuren door dieren laten uitbeelden. De wet in kwestie zegt daar namelijk niets over. Ik weet wel, een rechtbank zal verdedigen dat, als je het voor mensen niet toelaat, dan a fortiori niet voor dieren. Maar dan zijn we toch weer aanbeland in een situatie waarin de tekst moet geïnterpreteerd worden.
    Ofwel zal de omschrijving eerder aan de vage kant zijn en dan zeker staan we voor het probleem van interpretatie. Men zal telkens gedwongen zijn uit te zoeken of de omschrijving al of niet van toepassing is op een gegeven zaak. Denk even terug aan het relletje met de bekende schrijver Herman Brusselmans in zijn boek Uitgeverij Guggenheimer, waarin hij een paar BV’s op een uiterst beledigende manier beschrijft. Zelfs geen poging om de namen weg te laten, iedere lezer weet over wie het gaat. Moet men zich beledigd voelen? De passage is een onderdeel van een roman, een fictief verhaal, dus welke waarheidswaarde hebben de uitspraken die daar staan? Laat dit nog onschuldig zijn, maar met de Duivelsverzen van Salman Rushdie ging het over een zaak van leven en dood.
    Hoe dan ook, er rijst een probleem van interpretatie. Hoewel, misschien is het beter om hier niet te spreken van een probleem, integendeel, het toont één van de sterkste kanten van een democratische samenleving, namelijk de bereidheid om over situaties, naargelang ze zich aandienen, na te denken. Om niet meteen terug te vallen op “Zo deden we het vroeger, zo zullen we het blijven doen”, maar om te checken of de maatschappij zelf evolueert in de richting van meer openheid, meer tolerantie, meer respect, … Ooit (om precies te zijn in 1960!) is in het Verenigd Koninkrijk een proces gevoerd om uit te maken of Lady Chatterley’s Lover van D. H. Lawrence een pornografisch werk is of niet en al of niet verboden dient te worden. Vandaag behoort dit werk tot de wereldliteratuur en zal het als een literair-erotisch werk van grote kwaliteit beschouwd worden. Maar tegelijk zien we vandaag een hoop mensen struikelen over een affiche waarop een jonge vrouw met kind wordt afgebeeld als Maria én met een borst bloot (wat mij iconografisch volkomen correct lijkt); ik bedoel hier de affiche van het toneelstuk Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen van Chokri en Zouzou Ben Chikha.
    Mij lijkt deze interpretatieruimte werkelijk noodzakelijk omdat het de ruimte laat om maatschappelijke ontwikkelingen als het ware zichtbaar te maken. Je ziet waar mensen grenzen trekken, waarmee je eventueel akkoord kunt gaan, maar evenzeer waarmee je een ongemak kunt hebben. Ontegensprekelijk is er in onze westerse maatschappijen een verschuiving gaande waarbij de grenzen soms zo strak worden vastgelegd dat velen onder ons een lichte ademnood beginnen te voelen. Maar zolang ik daar mijn mening mag over geven, is de zaak in orde en zal ik, indien nodig, mij verdedigen in de rechtbank. We zullen een discussie voeren en dat is altijd goed.

    Een mening die niemand hoort is geen mening

    Met deze licht provocatieve titel wil ik graag het volgende aspect even kort belichten. Er bestaat een, naar mijn mening, onjuiste invulling van het concept van vrije meningsuiting, namelijk de gedachte dat iedereen, waar en wanneer hij of zij dat wil, zijn of haar mening naar voren moet kunnen brengen. Waarom vind ik dit onjuist? Laat ik een vergelijking maken. Denk aan Speaker’s Corner in Hyde Park in Londen. Iedereen kan daar op een zeepkist gaan staan en (doorgaans) zijn mening ventileren. En wat zie je? Mensen, dan nog in de eerste plaats toeristen, komen er naartoe op dezelfde wijze waarop ze een zoo bezoeken. Ze komen kijken naar “vreemde dieren”. Wat er gezegd wordt, is van geen enkel belang, men komt er zich vermaken. Dit beschouw ik niet als een uiting van vrije meningsuiting. Er moet meer zijn.
    Er moet een omgeving (bij gebrek aan een betere term) zijn waarin een mening wordt geuit zodanig dat die mening ook een (al of niet bedoeld) publiek weet te bereiken. Dat kan uiterst bescheiden zijn, denken we bijvoorbeeld aan de ingestuurde lezersbrief naar krant of weekblad. Het kan ook meer zijn, denken we bijvoorbeeld aan de journalisten in pers en op televisie. Dit laatste heeft echter een zeer belangrijk gevolg. Kanalen zoals de pers en televisie zijn sterk uitgebouwde sociale organisaties die, om te overleven, financieel de kop boven water moeten houden. Dit brengt onvermijdelijk beperkingen met zich mee; het eenvoudigste voorbeeld is het weigeren om bepaalde teksten te publiceren of beelden te laten zien indien een goed betalende sponsor hierdoor zou kunnen afhaken. Indien de sponsor, wat meestal zo is, een bedrijf is, dan heeft die geen boodschap aan vrije meningsuiting en dus kunnen dergelijke sociaal-economische netwerken verantwoordelijk zijn voor een beperking van de vrije meningsuiting. Is er trouwens een mooier voorbeeld te bedenken dan de fameuze cartoons? Ze waren al een paar maand gepubliceerd en pas wanneer ze werden verspreid op grote schaal in de islamitische wereld was het hek echt van de dam. Niet eerder.
    Deze vormen van structureel ingebouwde censuur vind ik honderd keer ernstiger en gevaarlijker voor een democratie dan processen die in het maatschappelijke voetlicht op het podium en niet in de coulissen worden “uitgevochten” (dit laatste woord is heel erg metaforisch bedoeld!). Er wordt naar mijn aanvoelen veel te weinig aandacht besteed aan deze kwestie. Omdat het dateert uit de jaren zestig van vorige eeuw, ik bedoel dus 1967, is het in de archieven verdwenen, maar ik kan iedereen aanbevelen om Marshall McLuhan’s The Medium is the Message ter hand te nemen. Zeer verhelderend en helaas nog niets ingeboet aan actualiteit.

    Sticks and stones may break my bones, …

    Het vervolg van dit klassieke Engelse vers is “but words will never hurt me”. En dat is een laatste punt waar ik kort een paar woorden over kwijt wil. Al te vaak hoor je mensen zeggen dat een mening uiten, welke die ook is, zonder beperking moet kunnen omdat het toch alleen maar woorden zijn. Waarmee wordt gesuggereerd dat woorden geen schadelijke effecten zouden hebben. Er is evident een verschil tussen een fysieke aanval waarbij je lichamelijke schade kunt oplopen en iemand die bijvoorbeeld beledigende uitspraken doet. Blijkbaar zou het verschil moeten zijn dat het één pijn veroorzaakt en het andere niet. Wat ik een bijzonder vreemd idee vind. Want, als we onze mening geven, is het dan niet juist omdat we verwachten dat onze woorden een effect zullen hebben, al was het maar om de ander wakker te schudden, eventueel te irriteren zodat die iets antwoordt waardoor een discussie mogelijk wordt? We willen toch dat naar ons geluisterd wordt? En niet dat iemand na ons aanhoord te hebben enkel zou antwoorden: “Ach, wat een leuke mening”.
    Gegeven dat woorden effect kunnen hebben, dan is het van groot belang uit te maken welke effecten zich in welke omstandigheden kunnen voordoen. Het is één zaak om een kerk of moskee binnen te lopen en het aan gang zijnde ritueel te verstoren door luidkeels zijn of haar mening te verkondigen, het is een totaal andere zaak indien deze scène zich afspeelt op een toneelpodium als onderdeel van een toneelstuk. Als in het eerste scenario wordt geroepen: “Alle gelovigen zijn idioten!”, dan is er een reëel risico dat de persoon die dit zegt wordt gelyncht door de massa, maar in het tweede geval niet noodzakelijk. Men dient dus na te gaan waar, wanneer en in welke omstandigheden een bepaalde mening wordt geuit. Wat kan in één situatie, hoeft niet per se te kunnen in een andere situatie, een punt dat heel vaak uit het oog wordt verloren. De kwestie kan dus niet zijn: “Deze mening mag zonder meer vrij verkondigd worden”, maar “Deze mening in deze omstandigheden kan vrij verkondigd worden”. Het vraagt meer aandacht en reflectie om uit te maken of het uiten van een mening gepast is of niet. Wat mij tot de conclusie brengt van deze paar overwegingen.

    Wat valt er inderdaad te zeggen?

    Als ik de zaak bruut mag samenvatten, wie vrije meningsuiting zegt, zegt tegelijkertijd, wat mij betreft, ook verantwoordelijkheid. Het vrij uiten van een mening is alles behalve een gratuite zaak, het is een bedachte daad, een weloverwogen handeling, waarvoor men in een aantal gevallen door de maatschappij ter verantwoording kan geroepen worden. Woorden zijn machtig, laat daar geen twijfel over bestaan: een verhaal kan boeien, een gedicht kan ontroeren, een pamflet kan opruien, een filosofisch traktaat kan verheldering en inzicht brengen, … Er dient dus zeer zorgvuldig met het woord omgesprongen te worden. Hiermee kan ik de ondertitel van deze korte tekst toelichten en besluiten.
    Het is mijn persoonlijke mening, die ik hier vrij mag uiten, dat, indien het spreken wordt voorafgegaan door een afwegen of er wel iets te zeggen valt, er veel meer stilte zou zijn dan nu het geval is. Waar men vandaag vaak beweert dat een mening wordt geuit, hoor ik alleen maar lawaai. Niet dat we moeten zwijgen, zeker niet, want daarvoor heeft de Duitse dominee Martin Niemöller ons gewaarschuwd:

    Toen ze de communisten kwamen halen heb ik niets gezegd,
    ik was geen communist.
    Toen ze de vakbondsleden kwamen halen heb ik niets gezegd,
    ik was geen vakbondslid.
    Toen ze de joden kwamen halen heb ik niets gezegd,
    ik was geen jood.
    Toen ze de katholieken kwamen halen heb ik niets gezegd,
    ik was geen katholiek.
    Toen kwamen ze mij halen, en er was niemand meer om iets te zeggen.

    Taal is een te wonderlijk en te krachtig instrument om er slordig mee om te springen.

    Enkele suggesties bij de verwerking

    1 Vind je dat er zoiets bestaat als een absolute vrije meningsuiting?

    2 Hoe belangrijk zijn de omstandigheden waarin een mening geuit wordt?

    3 Wat versta je onder de grijze zone van de interpretatie?

    4 Ken je bepaalde voorbeelden van de kracht van woorden?

    5 Hoe begrijp je de waarschuwing van de Duitse dominee Martin Niemöller?


    (uit de maandbrief van de Gezinsgroepen  - april-mei 2006)

    16-12-2006 om 00:00 geschreven door Lewie

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Foto


    Foto

    Welkom op mijn blog! Ontdek een beeld van mezelf en een weg naar heel veel informatie.
    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Mijn favorieten
  • noodnummers
  • wikipedia
  • 2de Hands
  • Seniorennet
  • Telefoon
  • Toon Hermans
  • Het weer
  • De weg zoeken
  • Zita
  • Gent

    tweede reeks favorieten
  • Borgerhout
  • CVS
  • meditatie
  • crea 16
  • sport
  • wandelen
  • fietsen
  • songteksten
  • desportschool
  • Kerknet

    derde reeks favorieten
  • België
  • welzijn Vlaanderen
  • Londerzeel
  • KWB-Mariakerke
  • dementie
  • nmbs
  • de lijn
  • Sphinx
  • tuinieren
  • post

    vierde reeks favorieten
  • Magelaan
  • leerpunt
  • TV1
  • Canvas
  • SKOOP
  • VTM
  • 2be
  • VT4
  • Kinepolis
  • Vitaya

    vijfde reeks favorieten
  • Copysense
  • puzzelwoordenboek
  • Wondelgem leeft
  • Kahlil Gibran
  • citaten
  • wereldfoto's
  • Guido Gezelle
  • Gent2link
  • Gent blogt
  • songteksten

    zesde reeks favorieten
  • kaartjes Annelies
  • animatieplaatjes
  • pasar
  • Toerisme Oost-Vlaanderen
  • Sint-Jozefinstituut
  • gezinsgroepen
  • Bond Zonder Naam
  • Ivago
  • adelijke families
  • genealogie

    zevende reeks favorieten
  • klikklik
  • Alcoholhulp
  • toeristische diensten Vlaanderen
  • pluk je geluk
  • De Markgrave
  • filantropie
  • Gents dialect
  • Don Bosco Vlaanderen
  • vertalen
  • absolute art

    achtste reeks favorieten
  • gezondheid en wetenschap
  • pedagogische begeleidingsdienst Gent
  • Visit Gent
  • Uit met kinderen
  • Suinarda
  • zelfhulp
  • zelfhulpgroepen
  • SHDT
  • bronnenwandeling
  • wikivoyage

    9de reeks favorieten
  • Puzzelwoordenboek
  • radio 1 en 2
  • VRTnieuws
  • Nostagie
  • UITin Gent
  • routenet
  • bewegen zonder pijn
  • ENJOYHOTELS
  • Erikafilm en volgende
  • Goed in je vel (Renild)

    Archief per maand
  • 12-2021
  • 01-2021
  • 12-2020
  • 10-2020
  • 08-2020
  • 04-2020
  • 02-2019
  • 06-2018
  • 12-2017
  • 11-2017
  • 10-2017
  • 04-2017
  • 05-2016
  • 02-2016
  • 01-2016
  • 05-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 01-2014
  • 04-2013
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 03-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 01-2010
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 07-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 01-2009
  • 10-2008
  • 07-2008
  • 04-2008
  • 01-2008
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 11-2006
  • 08-2006
  • 04-2006
  • 02-2006
  • 01-2006
  • 11-2005
  • 10-2005
  • 11--0001

    Blog als favoriet !

    Foto

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     

    Foto


    Foto

    Inhoud blog
  • Bij ons thuis
  • wensen 2013
  • wensen
  • met de beste wensen
  • Kerst- en Nieuwjaarswens
  • kerstmis
  • zalig kerstfeest
  • I will be there
  • Waku & Erauw
  • wistudat
  • liefde
  • Mild worden
  • zo ben jij
  • lente
  • ODE AAN VA-VA
  • 't is fijn... te zijn
  • liedje van Nonkel Sus
  • Sterven om te leven
  • Teruggevonden tekst
  • Ik heb je lief
  • geloven in jezelf
  • Het geluk
  • verantwoordelijkheid
  • 't gaat
  • hart
  • WIJS
  • thuiskomen
  • blijft mooi
  • Indien...
  • leren loslaten
  • leren
  • bomen
  • pasen
  • 5 x weer overeind
  • verzoening
  • luisteren
  • Elke wijze...
  • het komt zoals het komt
  • Alleen vandaag...
  • Wees kalm
  • de mayonaisepot en de koffie
  • luisteren is meer
  • Vandaag
  • 4 kaarsjes
  • warme mensen
  • schouderklopje
  • opgedragen
  • Problemen
  • ik leef
  • brief
  • wie ben jij?
  • hoop
  • moed(t)
  • bij een afscheid
  • vraag naar God
  • 50 euro
  • gewoon doen
  • voor de stilte kwam
  • stilte
  • bedankt
  • Vandaag...
  • op reis
  • verantwoordelijkheid
  • vakantie
  • kerk in de stad
  • onderweg
  • de nacht: DEEL 1
  • de nacht: DEEL 2
  • de nacht: DEEL 3
  • woorden van trouw
  • de messiaanse gemeente
  • valentijnsdag
  • met je oren zie je meer
  • hoe ver zijn we?
  • het woord is vrij
  • veranderen
  • aandacht streelt
  • Waarheid en waarde
  • echo van het leven
  • Bidden
  • Samen kun je veel
  • Drankjewel
  • Inhuldiging vernieuwde kerk
  • Onze kerk - deel 3 (slot)
  • Onze kerk - deel 2
  • Onze kerk - deel 1
  • zo ben jij
  • ODE AAN VA-VA

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto



    Zoeken met Google




    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!