Sterven om te leven
Leven is – vanaf zijn geboorte –
voortdurend afscheid nemen.
Loshaken om voort te gaan.
Zichzelf verliezen om zich te vinden.
het risico nemen van de graankorrel
om vruchten voort te brengen.
Afscheid nemen is met zachte vingers
wat voorbij is dichtdoen en verpakken
in de goede gedachten ter herinnering:
is verwijlen bij een brok leven
en stilstaan op de pieken
van pijn en vreugd.
Afscheid nemen is met dankbare handen
weemoedig meedragen al wat waard is
niet te vergeten;
is moeizaam de draden losmaken
en uit het spinrag der belevenissen
loskomen en achterlaten
en niet kunnen vergeten.
Wat later…
We missen je nu nog meer
dan in de eerste nadagen.
We voelen nu nog meer
de zwaarte van je afwezigheid.
Zonder jou
is alles anders geworden.
We kunnen soms niet verder,
we willen soms niet verder,
maar we moeten wel.
Er zijn momenten dat we je weer horen.
Er zijn momenten dat we je weer zien.
Soms verwachten we je opnieuw in ons midden,
maar je bent niet meer hier,
je blijft daar.
En toch…
Onze mooie herinneringen aan jou,
ze zijn zo waardevol.
Samen wenen om jou,
het kan ons troost schenken.
Als we
je naam noemen
kom je weer in ons midden.
als we je reisverhalen horen,
je in de tuin en de keuken zien,
je muziek horen,
je – in gedachten of woorden – even mee aan
tafel laten zitten,
aan je levensfilosofie terugdenken,
telkens weer kom je opnieuw even
in ons midden.
Je kan erop vertrouwen:
wij blijven je innig nabij, voor altijd.
Leer jij ons verdergaan
doorheen gemis en verdriet
zoals jij doorging in je moeilijke jaren.
Jij blijft
vanuit je nieuwe aanwezigheid
ook ons steunend nabij,
voor altijd.
V.U. Dienst Christelijke Begeleiding O.L.Vrouwdreef
30-11-2017 om 00:00
geschreven door Lewie
0
1
2
3
4
5
- Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
|