Nee, we gaan nog niet op vakantie; dat doen we pas in mei. Maar als ik nu naar buiten kijk - zwaar bewolkt en het lijkt wel of er sneeuw gaat komen - terwijl het gisteren zo heerlijk zonnig was, dan verlang ik wel naar een zonnig land, om mijn stijve botten weer wat energie te laten tanken. En als ik aan vakantie denk, dan denk ik aan Turkije; dat land met zijn vriendelijke bevolking, zijn cultuur en natuur. In 1987 kwam Annemiek, mijn vrouw, met het idee om eens een ander land te kiezen; zij mocht kiezen en koos: Turkije. En ik reageerde: Turkije???!!! Hoe kom je daar nu bij; dan kunnen we net zo goed naar de Schilderswijk (een wijk in Den Haag, waar veel Turken wonen). Achteraf heb ik spijt van dat negativisme: Turkije is zo'n ongelooflijk fijn vakantieland. We hebben er genoten. En toen de drie weken om waren, zei Annemiek: ik dacht dat we hier pas twee weken waren. Nu gaan we jaarlijks tenminste eenmaal naar ons "tweede vaderland".
Hierbij een foto van het openbaar vervoer; gemaakt in juni 1989 op het spoorwegstationnetje te Selcuk.
een vies plaatje
Op 13 januari 1995 spoelden er even ten zuiden van Scheveningen 3 potvissen aan. Joekels waren het. Zij waren waarschijnlijk gedesoriënteerd en in ondiep water gekomen. Daar zijn ze waarschijnlijk gestorven. De volgende dag ben ik gaan kijken en heb een aantal vieze plaatjes geschoten. Gelukkig hangen er aan foto's geen vieze geurtjes, maar die dode potvissen stonken verschrikkelijk. Het wel weer een historisch plaatjes.
