Geboren Ravels 19/09/1883

Overleden Turnhout ( St Jozefkliniek) 10/04/1956

Huishoudster

Dochter van;

Andriesen Petrus

Van Miert Maria Cornelia

Gehuwd 02/03/1909 met

Van Mierlo Wilhelmus ( Guillaume/ Guilielmus Augustinus Josephus)

Geboren Turnhout 15/02/1880

Overleden Oud Turnhout 13/10/1954

Winkelier

Bron;

Bidprentjesverzameling A Corsendonca

Ook verlof is familiegeschiedenis

Zaterdag 23 juni 2007 Terugreis

Een week Tirol is voorbij gevlogen, volgend jaar opnieuw maar dan 10 dagen ?

Samen met mijn zoon een fijn verlof gehad. Sportief en sober zoals wij het beiden graag hebben.

Ieder zijn “ meuch” daarin hoor?

Hier eindigen ook mijn reisverhalen over Elbingenalp in Tirol 2007.

Een aanrader! Wel voor Tirol gezinde mensen. De anderen op naar de costa’s. Mij niet gelaten.

Gruss Got

Ludo

Ook verlof is familiegeschiedenis

Vrijdag 22 juni 2007 Bergtocht Jochelspitsebaan - Bernardseckhutte

Slecht weer, regen en lage wolken.

Erwin reed met de wandelbus naar Warth, waar hij een bergtoer ging rijden. Door het slechte weer en mindergoed zicht in de bergen werd deze tocht ingekort en fietste hij door het dal terug naar Elbingenalp en dit over de hoofdweg! Gevaarlijk gezien het weer!

Ik ben uitgestapt in Bach en met een volgende bus naar het dalstation gereden van de Lechtaler bergbaan.

http://www.lechtaler-bergbahnen.at

De “Lechtal aktiv card” geld ook voor deze dubbelzetellift.( Gratis ) Gedurende rit naar boven viel het weer best mee. Om 11.30 uur bereikte ik het eindstation op een hoogte van 1800 meter. Van hieruit heeft men een overzicht van de Lechtaler Alpen. Met veel enthousiasme de tocht aangevat naar Bernardseck. Om deze hut te bereiken heeft men de keuze uit twee mogelijkheden. De Panaramaweg ongeveer 3.30 uur wandeltijd of de Rosenweg een kortere weg met 2.30 uur wandeltijd. Het weer en zicht zouden de keuze bepalen. Gezien de opkomende mist en het alleen op pad zijn werd het de korte weg. Op de wandelkaart stond hij aangegeven met stippellijn, dit wil zeggen dat het een wandelpadje is, dus niet gemakkelijk te begaan. Het padje liep steil naar beneden en lag er modderig bij. Goed opletten was de boodschap. Mijn regenkledij kwam mij nu goed van pas. De regen blijf maar stromen. Voor de vele bloemen onderweg had ik nu geen aandacht. De bergen rondom waren gehuld in nevel, niet echt om vrolijk te worden. Rond 3 uur werd de hut bereikt.

In de hut waren er meer wandelaars die zich kwamen drogen rond de warme kachel. Ik bestelde een koffie ( groot ) en “ speckbrot” ( 9.40 euro).

Er waren nog Vlamingen in de hut, ze kwamen uit Averbode. Een gesprek onder bergwandelaars was het gevolg. Werd het toch nog gezellig.

Om 4 uur werd het tijd om naar beneden te wandelen. De tocht naar beneden verliep vlot gezien de brede weg en het einddoel bellevue wenkt.

Om 6 uur was ik op ons huisadres. Een deugdoende douche liet me al de doorstane weersellende snel vergeten.

Ons verlof loopt op zijn einde, morgen wacht ons de terugreis.

Gruss Got

Ook verlof is familiegeschiedenis

Donderdag 21 juni 2007 Stablalm Sennhutte Elmen 1412 meter

Regendag. Van’ s morgensvroeg tot ver in de namiddag heeft het geregend. We zaten rond 9 uur aan de ontbijttafel. Een Duitse gast discussieerde over het verslaafd zijn aan alcohol en dit tijdens ons verlof. Hij bleef maar doordrammen. Gelukkig vertrekt hij morgen naar Hongarije .

De planning voor vandaag werd door het onvoorziene regenweer door elkaar geschud. Erwin stelde voor van de Stablalm te bewandelen of op te fietsen. Hij zou na een fietstocht in het Lechtal naar de alm komen rond 12 uur.

http://www.stablalm.at

http://www.lechtal.traumhaft-schoen.de/stablalm.htm

De wandelbus bracht me naar Elmen aan het gemeenschapgebouw. Even verder is een grote parkeerplaats waar het vertrek is van de beide Stablalmen. Boven op de alm zijn er twee hutten enkele meters van elkaar gelegen. Het uitzicht dat men vanuit deze hutten heeft bij mooi weer is vermaard. Ze prijken op elke kalender of brochure die gaan over het Lechtal.

De weg naar de Sennhutte is breed en niet moeilijk te begaan. Hij slingert zich in een grote lus naar boven. Op het laatst van de wandeling moet men door een kleine tunnel en dan bent u aan de hutten.

Men kan ook gebruik maken van een steilere afkorting, maar in ons geval hadden we al de tijd en dus namen we de langere weg.

Na een wandeling van een uur en half bereikten we rond 12 uur bijna samen de hut. Ook hier staat de “huttewaard” klaar met een schnaps. De hut was goed gevuld met wandelaars. We aten een kaasschotel ( kaseplatte ) en praten wat met Duitse vakantiegangers uit Neurenberg. Samen de daltocht aangevat rond 13 uur. Er was buiten de regen nu ook een onweer opgestoken. Met mijn regenpak aan kon de neergutsende regen me niet deren. Ook dit is Tirol.

http://www.pfarren-oberlechtal.at/kirch-elbigenalp.htm

Met de wandelbus terug naar Elbigenalp gereden. Omdat ik veel te vroeg thuis was nam ik de tijd om het kerkje te bezoeken. Bij ons zijn de meeste kerken overdag gesloten. Hier echter staan de Godshuizen nog steeds open voor bezoekers. Zoasl de meeste kerken in het Lechtal is deze van Elbigenalp rijkelijk met bladgoud versierd en met mooie muurschilderingen opgesmukt. Op de bijhorende begraafplaats vallen de smeedijzeren kruisen op die de graven sieren. Alles is netjes onderhouden.

De namen van gesneuvelden militairen van beide wereldoorlogen zijn op één berkenhouten kruis gegrift. De Oostenrijkers vochten samen met Duitsland. Het berkenhoutenkruis staat ( ook bij ons ) symbool voor de oorlog in Rusland.

Wat ook opvalt, is de dodengang die in taferelen geschilderd is op de kerkhofmuur. Het herinnert de bezoeker er aan dat niemand ontsnapt aan de dood. Zowel koning, moeder, kind, paus enz. komen de man met de zeis tegen.

In de houtsnijderij van Elbigenalp een kleinigheid gekocht voor mijn kleinkind. Deze plaats is bekend voor zijn houtsnijkunst.

Avondeten in “ Hotel Post”.

Erwin: dagsoep ( goulash ), forel met natuuraardappelen en een kleine radeller, voor de geïnteresseerde 17.50 euro.

Ludo: dagsoep ( goulash ), Cordon blue, kleine radeller voor 15 euro.

In de avond scheen terug de zon, weliswaar een waterzonnetje, stemt ons en de andere verlofgangers toch wat vrolijker.

Gruss Got

Ook verlof is Familiegeschiedenis

Dinsdag 19 juni 2007 Rappensee Hutte 2091 meter Allgauer Alpen

Vroeger dan normaal zaten we aan de ontbijttafel. Om 9 uur samen met Erwin naar Warth vertrokken met de “wandelbus”

www.lechtal.at

Deze bus kan men gratis nemen in het Lechtal en dit op vertoon van een gastenkaart. Deze kaart krijgt men van het pension waar men verblijft.

De bus zat goed vol en dit met personen die gezien hun uitrusting duidelijk gingen wandelen, sommige waren in rennersplunje want ook de fietsen kunnen mee op de bus ( in dit geval worden de fietsen achteraan de bus bevestigd)

De vertrekplaats naar de Rappensee hut starten in Lechleiten bij Warth.

Even nog gezocht naar de juiste vertrekplaats. Deze was op de wandelkaart aangeduid na het kerkje van Lechleiten. Door het Wide leidde een spoor naar boven, nu en dan kwamen we een verouderde wegwijzer tegen. De route werd duidelijk niet veel belopen. Na enkele moeilijke passages bereikten we de “ Salzbuchjoch” en dit op een hoogte van 1876 meter, meteen waren we in Duitsland.

Vanhier uit genoten we een wondermooi zicht in het dal dat zich voor ons uitstrekten. We wandelden langs de “ Muyzenkopf op 1887 meters, nu en dan was enkel de alarmkreet van de “ murmeldieren hoorbaar. De stilte die hier heersten deed ons plattelandsbewoners pijn aan de oren e, een bloemenpracht!

Maar er moest nog gewandeld worden. Er wachten ons nog twee moeilijke stukken alvorens de hut te bereiken. De eerstewas de kloof van de “Seebach”, gelukkig was het pad verzekerd door stalenkabels. We waren toch op onze hoeden en blij dat we zonder veel moeiten deze hindernis achter de rug hadden. De laatste hindernis was de klim van een 200 meters naar de hut. De treden gemaakt in de helling vergemakkelijkt het stijgen, de laatste meters waren zwaar en plots was zij daar de hut. Oef, we hadden ze bereikt.

http://rappenseehutte.de

Twaalf uur wees de klok aan, dus we hadden er 3.30 uur wandeling achter de rug, exact zoals op de wegwijzer aan de start stond aangegeven.

Op het terras van de hut was het bijzonder warm, zodat we onder een zonnescherm kropen. Nu genoten we van de bergwereld rondom de hut en ook van het komen en gaan van bergbeklimmers en bergwandelaars van alle slag en leeftijden.

Als eten bestelden Erwin “ Kaisersmarren en ik stelde me tevreden met de dagsoep. Tijdens de bestelling vroeg de “ huttewaard” ons of we bleven overnachten, hij was duidelijk niet gewoon dat je naar de hut komt en dezelfde dag terug naar beneden afdaalt.

Om 1 uur maakten we ons klaar om de daltocht aan te vatten.

Er wachten ons een steile klim naar een hoogte van 2484 meter.

De tocht was echt wondermooi.Door een ruige bergwereld, wij twee alleen in zo een prachtig natuurschoon. Nu en dan moesten we een sneeuwveld over, gevolg was een sneeuwballen gevecht.

Boven op de “ Steenchartze “ leid de weg door het Hornalpbachdal naar beneden tot Prenten waar we de wandelbus zouden nemen.

Blijkbaar waren we de eerste die het dal dit jaar betraden en dit merkten we aan het niet betreden pad dat over de sn,eeuw liep. Enkel de marmotten hielden ons gezelschap met hun alarmkreten en gemzen vluchten door onze onverwachte aanwezigheid. Dichter bij de natuur konden we nier zijn.

Het klare water van de bach nodigde uit tot een voetbad. Het was heerlijk om vermoeide voeten in het koude water te dompelen.

Om 18.00 uur bereikten we de hoofdweg van het Lechtal ( afdaling 5 uur ). De voorziene bushalte van het plaatsje Prenten was niet veraf. Hier wachten een onaangename tegenslag, de laatste bus was hier voorbij gereden om 17.00 uur. Wat nu? Te voet verdervergden van ons nog een tocht van 15 kilometers en dit onder hitte van 30°. We kochten wat drinken in een Sparwinkel in Steeg zodat we wat afgekoeld waren.

We besloten om ouderwets te liften. Auto’s reden ons voorbij en gelukkig stopten een vrachtwagen. Hij kon ons meenemen tot Holsgau waar hij zijn lading stenen moest lossen. Hij vertelden ons dat hij met zijn maat eveneens vrachtvoerder om ons optepikken omdat die toch voorbij Ebingenalp moest rijden om thuis te geraken.

Bedankt Tiroolse vrachtwagenchauffeurs!

Zo waren we nog op een redelijk uur thuis ( Bellevue ). Hier vertelden we ons wedervaren aan de huisbaas, we konden in zo een geval altijd naar hem bellen, zodat zij ons met de wagen konden komen halen.

Het avondeten in “ Pensioen Post” smaakte overheerlijk want we hadden allebei gezonde honger gekregen na een dag bergwandelen. Zeven uur waren we op pad geweest.

Erwin genood dagsoep en forel met natuuraardappelen. Ik de dagsoep en orloffsgebraad.

Na het eten hadden we nog een gezellig gesprek met een Vlaams paar uit Kontich. Vlamingen komt men meermaals tegen in het Lechtal.

Je kunt wel zeggen; “ het Lechtal waar Vlamingen thuis zijn”.

Morgen wacht ons beiden een fietstocht. Gelukkig voor mij zal mijn tocht niet zo zwaar zijn dan deze van mijn zoon.

Gruss Got

Ook verlof is familiegeschiedenis

Maandag 18 juni 2007 Griesbach-Alpe 1500 meter Haselgehr – Fietstocht Hornbachtal - Petersbergalm

Een vroeg zonnetje priemde zijn warmte door de gordijnen. De voorspelling van weer een prachtige dag.

Rond 8 uur zaten we aan de ontbijttafel. Na het eten werden de tochten van vandaag besproken. Erwin fietsten naar het Hornbachtal tot de Petersbergalm.

http://www.allgaeu-ausfluege.de/Petersbergalm.htm

Nu zou hij gebruikmaken van zijn hartslagmeter en er ook rekening mee houden, kwestie van zich niet te vergalopperen. ’ s Avonds vertelde hij me van de mooie fietstocht door het romantische dal.

De Griessbachalm is een must als men daartoe de kans krijgt.

http://bilder02.de/660griesbachalpe/01.htm

De tocht ernaar toe is niet moeilijk, een echte gezinstocht. Vroeger was de hut bekend als “ de hut met zijn plastrons” ( dassen). Als men toen aan de hut kwam met een das om, werd deze door de patroon van de hut opgevraagd om bij zijn verzameling te hangen.

Nu is ook in en rond de hut de pret troef want de waard ( Toni) van nu is in het Lechtal bekend om zijn vrolijkheid.

De voetweg slingert zich in lange lussen de berg op tot in het Griessbachtal. Een brede weg leidt nu recht naar de hut die op het einde van het dal tegen de flank van een berg is gebouwd. Alvorens de laatste hoogte te beklimmen moet men nog een schilderachtig bruggetje over, hier wordt steevast door elk gezelschap een fotogemaakt.

Boven aan de hut aangekomen staat men voor een gesloten hek en moet men aanbellen of beter gezegd een bel laten kleppen. Nu moet men wachten tot dat men komt met een verwelkomings snaps. Persoonlijk ben ik geen liefhebber van dat drankje, maar we doen maar mee voor de fun.

Als”jause” nam ik de aanbeveling en dat was worst, puree en zuurkool, voor de prijs van 4,50 euro. Op het terras nog verder genoten van een radeller ( bier vermengd met limonade) en het mooie weer en fantastisch uitzicht op de bergen op de achtergrond.

Voor wie Duits verstaat op de rekening stond.

“ Wo ist die Welt noch ohne Qualm

Beim Toni auf der Griessbachalm”

Na een uur de daltocht aangevat. Even nog stilgestaan bij een gedenkteken voor twee mensen die op die plaats verongelukt waren door de bliksem.

De lange afdaling genomen langs de Grunauer Hohenweg. Aan de Lech wachten mij een een niet te nemen hindernis, de brug waar de normale route overliep werd hersteld. De vorige Sint Niklaasbrug was door het hoogwater van augustus 2005 weggespoeld. Mij wachtte nu een omweg langs Untergrunau om de volgende brug overtesteken. De kilometers en de warmte hadden al zijn tol geëist. Enkele kilometers konden er nog net met veel moeite af. Thuis wachten een afkoelende douche en later op de avond een heerlijke maaltijd in “ Pension Post”.

Dagsoupe

Grilteller

Radeller

http://www.gasthof-post.org

De avond werd besloten met thee drinken en teevee kijken. Vroeg onder het dekbed, morgen stond een echte bergtocht voor ons twee op het programma “ De Rappensee hutte”

Gruss Got

Ook verlof is familiegeschiedenis

Zondag 17 juni 2007 Bernardseckhutte

Rond 7.30 schoof ik de gordijnen van de kamer open en een vroegezon liet zijn warme stralen in de kamer schijnen. Het beloofde een warme dag te worden.

Erwin gewekt met ORF2 –zomerbeelden met muziek uit Tirol.

Het ontbijt was en is zoals wij het verwachten, alles op de tafel en geen gedoe met buffetten. Niets gaat boven een fijn gedekte tafel. Dat is toch mijn idee van ontbijten op verlof.

Voor één morgend zitten we samen met een Oostenrijks koppel uit Seefeld. Deze waren samen met een gezelschap speciaal gekomen voor de voorstelling van de Geierwally en nu bleven ze nog een dagje over om een wandeling te maken in de Lechtaler Alpen.

Om 10.30 vertrokken naar Bernardseck ( hut). Erwin fietste eerst in het dal, kwestie van opwarming en zou mij later vervoegen boven in de hut.

( we zouden in contact blijven met de zaktelefoon, moest er iets onverwachts tussenkomen of gebeuren, later bleek dat de telefonie ons in de steek zal laten ).

De wandeling begint aan het hotel Alpenrose in Elbingenalp. Een breedte wandelweg van af het begin tot aan de hut. Onderweg was de te volgen richting aangeduid met nieuwe gele wegwijzers, waar zijn de tradionele rode bollen naartoe? De laatste 200 meter voor de hut waren zeer steil en later realiseerde ik me dat er een parallele voetweg naast liep, die veel gemakkelijker te belopen is.

Op het terras van de hut ( met webcam ) plaats genomen en gewacht op mijn mountenbikende zoon. Hij daagde niet op en de huteigenaar vertelde mij doodleuk dat de meeste fietser die laatste steile meters niet aan kunnen en terug naar het dal afdalen.

Dan maar wat bestelt, een radeller en soep met speknoedels.

Rond 1 uur in de namiddag besloot ik om naar beneden te gaan, in de veronderstelling dat Erwin de tocht had onderbroken en naar het dal was gefietst. Na het steile stuk stond hij ( mijn zoon ) mij optewachten. Door de warmte, hoogte of vermoeidheid had hij de laatste klim niet meer in de benen. Hij vertelde me nu dat hij tot vier maal toe mij heeft opgebeld steeds zonder gevolg, later bleek dat de zaktelefoon niet aanstond.Voormij was dit de eerste maal dat ik zo een ding meenam.

Nu kon ook hij de daltocht aanvatten en er was gelukkig met hem niets ernstig gebeurd.

Omdat het zeer warm was en om het eventuele onweer voortezijn besloot ook ik om naar beneden tegaan en geen verdere tocht meer temaken.

Het avond eten bij “ la Terrazza”viel tegen, ten eerste te weinig en ten tweede de saus was niet om te eten, tweemaal gekruid?

Thuis ( Belle vue) thee gedronken met wafels daarop choco en TV gekeken ( formule 1 van de USA )

Deze nacht zullen we goed slapen en morgen wacht mij de Griessbach – alpe en Erwin een fietstocht in het Hornbachtal

Gruss Got

http://www.bernardseck.at

http://www.lechtall.at/geierwally

Ook verlof is familiegeschiedenis

Verlof 2007 Elbigenalp, 1040 m, Lechtal, Tirol

Mijn zoon Erwin en ik hadden dit verlof al lang gepland, een sportief verlof , vader en zoon samen. Na enkele tochten in het verleden van

“ Hut naar Hut”had Erwin het idee opgevat om te gaan fietsen in de bergen, en om niet altijd alleen te zijn heeft hij me mee gevraagd. Ik zou gaan wandelen terwijl hij zich kon uitleven met zijn mountainbike.

Waarom Lechtal – Elbigenalp?

Gewoon omdat we in 2005 daar al gelogeerd hadden er alleen maar positieve ervaringen hebben meegemaakt.

De afreis was geplant op 16 juni en omdat mijn zoon ‘s nachts werkt besloten we van ook ’s nachts te rijden.

We vertrokken na een laatste check up van de bagage en de fietsen die we achter de wagen vervoerden om 22,30 uur in Vorst Laakdal.

De reis verliep vlot via Lummen, Aken en de afrit Kerpen- Koblenz.

Een eerste rustpauze namen we op de parkeerplaats “ Peppenhove” nabij Koblenz.

Nu volgde er een lang stuk tot in Ludwigshaven. Bij Speyer werd de Rijn overgestoken en het werd hoge tijd om op de parkeerplaats

“ Hockenheim” een langere rustpauze in te lassen, het was ook al 4 uur ’s nacht of ’s morgens als u wilt. In de wagen geslapen tot 5.30 uur. Dat had ons deugd gedaan en ook de nacht was daarmee verleden tijd. De opkomende morgendzon gaf ons een goed gevoel.

Nu reden we langs Heilbron die zon tegemoet, ze scheen steeds in onze vooruit.

Het verkeer werd drukker, vooral veel vrachtwagens met “ Oost Europese nummerplaten”, De vooruitgang van gans Europa was hiermede merkbaar. We namen de afslag Ulm en nu in rechte lijn naar Kempten. Een sanitaire stop verlichten ons van het onnodige en we waren weer opweg.

Nu bereikten we de bergen, en aan de einder doemden ook de eerste besneeuwde bergtoppen op.

Op het einde van de snelweg volgden we richting Reutte.

Om 8 uur werd dit stadje binnen gereden, “ De poort naar het Lechtal”

We hadden afgesproken om in het Gasthof “ lilie” in Hofen te gaan ontbijten.(http://www.gasthof.lilie.at )

Hier wachten ons voor de prijs van 8 euro per persoon een ontbijtbuffet.

Rond 10 uur vertrokken we voor de laatste kilometers door het dal dat we al zovele malen doorkruist hadden. We waren in vakantiehumeur, en de verhalen van vroegere belevenissen kwamen nogmaals boven.

Klokslag 10.30 uur reden we de parkeerplaats op van onze vakantiebestemming “ Huis Belle vue” in Elbigenalp.

( http://www.lechtal.at/bellevue )

Omdat de kamer nog moest klaar gemaakt worden, gingen we in de Spar winkel wat rond neuzen. Erwin kocht een nieuwe fiets-en wandelkaart van de streek, om op de hoogte te blijven van de nieuwe mogelijkheden. Het viel op dat het fietstoerisme in de bergen in opmars is.

Nadat we de kamer ingenomen hadden was het al tijd voor het avondeten. Dat hebben we genoten in “ Pizzeria La Terrazza”, juist op het terras want het weer was nog steeds opperbest.

Daarna nog een avondwandeling door het dorp.

Na een vermoeiende nacht en dag werden de lichten en TV gedoofd om 22 uur.

De volgende dag wachten ons de bergen.

Gruss Gott