Archief

Geboren Ravels 19/09/1883

Overleden Turnhout ( St Jozefkliniek) 10/04/1956

Huishoudster

Dochter van;

Andriesen Petrus

Van Miert Maria Cornelia

Gehuwd 02/03/1909 met

Van Mierlo Wilhelmus ( Guillaume/ Guilielmus Augustinus Josephus)

Geboren Turnhout 15/02/1880

Overleden Oud Turnhout 13/10/1954

Winkelier

Bron;

Bidprentjesverzameling A Corsendonca

Ook verlof is familiegeschiedenis

Zaterdag 23 juni 2007 Terugreis

Een week Tirol is voorbij gevlogen, volgend jaar opnieuw maar dan 10 dagen ?

Samen met mijn zoon een fijn verlof gehad. Sportief en sober zoals wij het beiden graag hebben.

Ieder zijn “ meuch” daarin hoor?

Hier eindigen ook mijn reisverhalen over Elbingenalp in Tirol 2007.

Een aanrader! Wel voor Tirol gezinde mensen. De anderen op naar de costa’s. Mij niet gelaten.

Gruss Got

Ludo

Ook verlof is familiegeschiedenis

Vrijdag 22 juni 2007 Bergtocht Jochelspitsebaan - Bernardseckhutte

Slecht weer, regen en lage wolken.

Erwin reed met de wandelbus naar Warth, waar hij een bergtoer ging rijden. Door het slechte weer en mindergoed zicht in de bergen werd deze tocht ingekort en fietste hij door het dal terug naar Elbingenalp en dit over de hoofdweg! Gevaarlijk gezien het weer!

Ik ben uitgestapt in Bach en met een volgende bus naar het dalstation gereden van de Lechtaler bergbaan.

http://www.lechtaler-bergbahnen.at

De “Lechtal aktiv card” geld ook voor deze dubbelzetellift.( Gratis ) Gedurende rit naar boven viel het weer best mee. Om 11.30 uur bereikte ik het eindstation op een hoogte van 1800 meter. Van hieruit heeft men een overzicht van de Lechtaler Alpen. Met veel enthousiasme de tocht aangevat naar Bernardseck. Om deze hut te bereiken heeft men de keuze uit twee mogelijkheden. De Panaramaweg ongeveer 3.30 uur wandeltijd of de Rosenweg een kortere weg met 2.30 uur wandeltijd. Het weer en zicht zouden de keuze bepalen. Gezien de opkomende mist en het alleen op pad zijn werd het de korte weg. Op de wandelkaart stond hij aangegeven met stippellijn, dit wil zeggen dat het een wandelpadje is, dus niet gemakkelijk te begaan. Het padje liep steil naar beneden en lag er modderig bij. Goed opletten was de boodschap. Mijn regenkledij kwam mij nu goed van pas. De regen blijf maar stromen. Voor de vele bloemen onderweg had ik nu geen aandacht. De bergen rondom waren gehuld in nevel, niet echt om vrolijk te worden. Rond 3 uur werd de hut bereikt.

In de hut waren er meer wandelaars die zich kwamen drogen rond de warme kachel. Ik bestelde een koffie ( groot ) en “ speckbrot” ( 9.40 euro).

Er waren nog Vlamingen in de hut, ze kwamen uit Averbode. Een gesprek onder bergwandelaars was het gevolg. Werd het toch nog gezellig.

Om 4 uur werd het tijd om naar beneden te wandelen. De tocht naar beneden verliep vlot gezien de brede weg en het einddoel bellevue wenkt.

Om 6 uur was ik op ons huisadres. Een deugdoende douche liet me al de doorstane weersellende snel vergeten.

Ons verlof loopt op zijn einde, morgen wacht ons de terugreis.

Gruss Got

Ook verlof is familiegeschiedenis

Donderdag 21 juni 2007 Stablalm Sennhutte Elmen 1412 meter

Regendag. Van’ s morgensvroeg tot ver in de namiddag heeft het geregend. We zaten rond 9 uur aan de ontbijttafel. Een Duitse gast discussieerde over het verslaafd zijn aan alcohol en dit tijdens ons verlof. Hij bleef maar doordrammen. Gelukkig vertrekt hij morgen naar Hongarije .

De planning voor vandaag werd door het onvoorziene regenweer door elkaar geschud. Erwin stelde voor van de Stablalm te bewandelen of op te fietsen. Hij zou na een fietstocht in het Lechtal naar de alm komen rond 12 uur.

http://www.stablalm.at

http://www.lechtal.traumhaft-schoen.de/stablalm.htm

De wandelbus bracht me naar Elmen aan het gemeenschapgebouw. Even verder is een grote parkeerplaats waar het vertrek is van de beide Stablalmen. Boven op de alm zijn er twee hutten enkele meters van elkaar gelegen. Het uitzicht dat men vanuit deze hutten heeft bij mooi weer is vermaard. Ze prijken op elke kalender of brochure die gaan over het Lechtal.

De weg naar de Sennhutte is breed en niet moeilijk te begaan. Hij slingert zich in een grote lus naar boven. Op het laatst van de wandeling moet men door een kleine tunnel en dan bent u aan de hutten.

Men kan ook gebruik maken van een steilere afkorting, maar in ons geval hadden we al de tijd en dus namen we de langere weg.

Na een wandeling van een uur en half bereikten we rond 12 uur bijna samen de hut. Ook hier staat de “huttewaard” klaar met een schnaps. De hut was goed gevuld met wandelaars. We aten een kaasschotel ( kaseplatte ) en praten wat met Duitse vakantiegangers uit Neurenberg. Samen de daltocht aangevat rond 13 uur. Er was buiten de regen nu ook een onweer opgestoken. Met mijn regenpak aan kon de neergutsende regen me niet deren. Ook dit is Tirol.

http://www.pfarren-oberlechtal.at/kirch-elbigenalp.htm

Met de wandelbus terug naar Elbigenalp gereden. Omdat ik veel te vroeg thuis was nam ik de tijd om het kerkje te bezoeken. Bij ons zijn de meeste kerken overdag gesloten. Hier echter staan de Godshuizen nog steeds open voor bezoekers. Zoasl de meeste kerken in het Lechtal is deze van Elbigenalp rijkelijk met bladgoud versierd en met mooie muurschilderingen opgesmukt. Op de bijhorende begraafplaats vallen de smeedijzeren kruisen op die de graven sieren. Alles is netjes onderhouden.

De namen van gesneuvelden militairen van beide wereldoorlogen zijn op één berkenhouten kruis gegrift. De Oostenrijkers vochten samen met Duitsland. Het berkenhoutenkruis staat ( ook bij ons ) symbool voor de oorlog in Rusland.

Wat ook opvalt, is de dodengang die in taferelen geschilderd is op de kerkhofmuur. Het herinnert de bezoeker er aan dat niemand ontsnapt aan de dood. Zowel koning, moeder, kind, paus enz. komen de man met de zeis tegen.

In de houtsnijderij van Elbigenalp een kleinigheid gekocht voor mijn kleinkind. Deze plaats is bekend voor zijn houtsnijkunst.

Avondeten in “ Hotel Post”.

Erwin: dagsoep ( goulash ), forel met natuuraardappelen en een kleine radeller, voor de geïnteresseerde 17.50 euro.

Ludo: dagsoep ( goulash ), Cordon blue, kleine radeller voor 15 euro.

In de avond scheen terug de zon, weliswaar een waterzonnetje, stemt ons en de andere verlofgangers toch wat vrolijker.

Gruss Got

Ook verlof is Familiegeschiedenis

Dinsdag 19 juni 2007 Rappensee Hutte 2091 meter Allgauer Alpen

Vroeger dan normaal zaten we aan de ontbijttafel. Om 9 uur samen met Erwin naar Warth vertrokken met de “wandelbus”

www.lechtal.at

Deze bus kan men gratis nemen in het Lechtal en dit op vertoon van een gastenkaart. Deze kaart krijgt men van het pension waar men verblijft.

De bus zat goed vol en dit met personen die gezien hun uitrusting duidelijk gingen wandelen, sommige waren in rennersplunje want ook de fietsen kunnen mee op de bus ( in dit geval worden de fietsen achteraan de bus bevestigd)

De vertrekplaats naar de Rappensee hut starten in Lechleiten bij Warth.

Even nog gezocht naar de juiste vertrekplaats. Deze was op de wandelkaart aangeduid na het kerkje van Lechleiten. Door het Wide leidde een spoor naar boven, nu en dan kwamen we een verouderde wegwijzer tegen. De route werd duidelijk niet veel belopen. Na enkele moeilijke passages bereikten we de “ Salzbuchjoch” en dit op een hoogte van 1876 meter, meteen waren we in Duitsland.

Vanhier uit genoten we een wondermooi zicht in het dal dat zich voor ons uitstrekten. We wandelden langs de “ Muyzenkopf op 1887 meters, nu en dan was enkel de alarmkreet van de “ murmeldieren hoorbaar. De stilte die hier heersten deed ons plattelandsbewoners pijn aan de oren e, een bloemenpracht!

Maar er moest nog gewandeld worden. Er wachten ons nog twee moeilijke stukken alvorens de hut te bereiken. De eerstewas de kloof van de “Seebach”, gelukkig was het pad verzekerd door stalenkabels. We waren toch op onze hoeden en blij dat we zonder veel moeiten deze hindernis achter de rug hadden. De laatste hindernis was de klim van een 200 meters naar de hut. De treden gemaakt in de helling vergemakkelijkt het stijgen, de laatste meters waren zwaar en plots was zij daar de hut. Oef, we hadden ze bereikt.

http://rappenseehutte.de

Twaalf uur wees de klok aan, dus we hadden er 3.30 uur wandeling achter de rug, exact zoals op de wegwijzer aan de start stond aangegeven.

Op het terras van de hut was het bijzonder warm, zodat we onder een zonnescherm kropen. Nu genoten we van de bergwereld rondom de hut en ook van het komen en gaan van bergbeklimmers en bergwandelaars van alle slag en leeftijden.

Als eten bestelden Erwin “ Kaisersmarren en ik stelde me tevreden met de dagsoep. Tijdens de bestelling vroeg de “ huttewaard” ons of we bleven overnachten, hij was duidelijk niet gewoon dat je naar de hut komt en dezelfde dag terug naar beneden afdaalt.

Om 1 uur maakten we ons klaar om de daltocht aan te vatten.

Er wachten ons een steile klim naar een hoogte van 2484 meter.

De tocht was echt wondermooi.Door een ruige bergwereld, wij twee alleen in zo een prachtig natuurschoon. Nu en dan moesten we een sneeuwveld over, gevolg was een sneeuwballen gevecht.

Boven op de “ Steenchartze “ leid de weg door het Hornalpbachdal naar beneden tot Prenten waar we de wandelbus zouden nemen.

Blijkbaar waren we de eerste die het dal dit jaar betraden en dit merkten we aan het niet betreden pad dat over de sn,eeuw liep. Enkel de marmotten hielden ons gezelschap met hun alarmkreten en gemzen vluchten door onze onverwachte aanwezigheid. Dichter bij de natuur konden we nier zijn.

Het klare water van de bach nodigde uit tot een voetbad. Het was heerlijk om vermoeide voeten in het koude water te dompelen.

Om 18.00 uur bereikten we de hoofdweg van het Lechtal ( afdaling 5 uur ). De voorziene bushalte van het plaatsje Prenten was niet veraf. Hier wachten een onaangename tegenslag, de laatste bus was hier voorbij gereden om 17.00 uur. Wat nu? Te voet verdervergden van ons nog een tocht van 15 kilometers en dit onder hitte van 30°. We kochten wat drinken in een Sparwinkel in Steeg zodat we wat afgekoeld waren.

We besloten om ouderwets te liften. Auto’s reden ons voorbij en gelukkig stopten een vrachtwagen. Hij kon ons meenemen tot Holsgau waar hij zijn lading stenen moest lossen. Hij vertelden ons dat hij met zijn maat eveneens vrachtvoerder om ons optepikken omdat die toch voorbij Ebingenalp moest rijden om thuis te geraken.

Bedankt Tiroolse vrachtwagenchauffeurs!

Zo waren we nog op een redelijk uur thuis ( Bellevue ). Hier vertelden we ons wedervaren aan de huisbaas, we konden in zo een geval altijd naar hem bellen, zodat zij ons met de wagen konden komen halen.

Het avondeten in “ Pensioen Post” smaakte overheerlijk want we hadden allebei gezonde honger gekregen na een dag bergwandelen. Zeven uur waren we op pad geweest.

Erwin genood dagsoep en forel met natuuraardappelen. Ik de dagsoep en orloffsgebraad.

Na het eten hadden we nog een gezellig gesprek met een Vlaams paar uit Kontich. Vlamingen komt men meermaals tegen in het Lechtal.

Je kunt wel zeggen; “ het Lechtal waar Vlamingen thuis zijn”.

Morgen wacht ons beiden een fietstocht. Gelukkig voor mij zal mijn tocht niet zo zwaar zijn dan deze van mijn zoon.

Gruss Got

Ook verlof is familiegeschiedenis

Maandag 18 juni 2007 Griesbach-Alpe 1500 meter Haselgehr – Fietstocht Hornbachtal - Petersbergalm

Een vroeg zonnetje priemde zijn warmte door de gordijnen. De voorspelling van weer een prachtige dag.

Rond 8 uur zaten we aan de ontbijttafel. Na het eten werden de tochten van vandaag besproken. Erwin fietsten naar het Hornbachtal tot de Petersbergalm.

http://www.allgaeu-ausfluege.de/Petersbergalm.htm

Nu zou hij gebruikmaken van zijn hartslagmeter en er ook rekening mee houden, kwestie van zich niet te vergalopperen. ’ s Avonds vertelde hij me van de mooie fietstocht door het romantische dal.

De Griessbachalm is een must als men daartoe de kans krijgt.

http://bilder02.de/660griesbachalpe/01.htm

De tocht ernaar toe is niet moeilijk, een echte gezinstocht. Vroeger was de hut bekend als “ de hut met zijn plastrons” ( dassen). Als men toen aan de hut kwam met een das om, werd deze door de patroon van de hut opgevraagd om bij zijn verzameling te hangen.

Nu is ook in en rond de hut de pret troef want de waard ( Toni) van nu is in het Lechtal bekend om zijn vrolijkheid.

De voetweg slingert zich in lange lussen de berg op tot in het Griessbachtal. Een brede weg leidt nu recht naar de hut die op het einde van het dal tegen de flank van een berg is gebouwd. Alvorens de laatste hoogte te beklimmen moet men nog een schilderachtig bruggetje over, hier wordt steevast door elk gezelschap een fotogemaakt.

Boven aan de hut aangekomen staat men voor een gesloten hek en moet men aanbellen of beter gezegd een bel laten kleppen. Nu moet men wachten tot dat men komt met een verwelkomings snaps. Persoonlijk ben ik geen liefhebber van dat drankje, maar we doen maar mee voor de fun.

Als”jause” nam ik de aanbeveling en dat was worst, puree en zuurkool, voor de prijs van 4,50 euro. Op het terras nog verder genoten van een radeller ( bier vermengd met limonade) en het mooie weer en fantastisch uitzicht op de bergen op de achtergrond.

Voor wie Duits verstaat op de rekening stond.

“ Wo ist die Welt noch ohne Qualm

Beim Toni auf der Griessbachalm”

Na een uur de daltocht aangevat. Even nog stilgestaan bij een gedenkteken voor twee mensen die op die plaats verongelukt waren door de bliksem.

De lange afdaling genomen langs de Grunauer Hohenweg. Aan de Lech wachten mij een een niet te nemen hindernis, de brug waar de normale route overliep werd hersteld. De vorige Sint Niklaasbrug was door het hoogwater van augustus 2005 weggespoeld. Mij wachtte nu een omweg langs Untergrunau om de volgende brug overtesteken. De kilometers en de warmte hadden al zijn tol geëist. Enkele kilometers konden er nog net met veel moeite af. Thuis wachten een afkoelende douche en later op de avond een heerlijke maaltijd in “ Pension Post”.

Dagsoupe

Grilteller

Radeller

http://www.gasthof-post.org

De avond werd besloten met thee drinken en teevee kijken. Vroeg onder het dekbed, morgen stond een echte bergtocht voor ons twee op het programma “ De Rappensee hutte”

Gruss Got