Archief

2001-01-26 ~ op zee

Gisterenavond ging het aan tafel efkes over de bijna-aanvaring van vier dagen geleden in de baai van Ningbo -tekst 330
Choff Luc had de scheepshoorn wel luid en duidelijk gehoord, edoch, hij kon niet zomaar naar de brug springen, hij was op de wc.
Wij waren het er danig over eens dat dit een geldige reden was om niet direct op post te zijn.

Waar was ik nu gebleven met mijn relaas over onze uitstap naar Ningbo? Ah ja, van de stad weer naar boord geraken.
Wijs geworden na ons Koreaans avontuur van vier jaar geleden -tekst 208- hebben we een taxi genomen bij een groot hotel.
Niet dat daar een ander soort taxi's staat, maar bij een groot hotel is allicht iemand die Engels spreekt.
En anders haalt de portier wel iemand die Engels spreekt. 't Was nodig ook: de eerste chauffeur had persies nog nooit van het havengebied gehoord,
niet in het Engels en niet in het Chinees. Want het adres van het schip stond in de twee talen op ons papierke. -misschien kon hij niet lezen, bedenk ik nu
Op de duur stonden er zeven mensen om ons op weg te helpen. Zelfs de mevrouw die telkens opnieuw de trappen droog dweilde hielp mee.
De baliemeneer van het hotel stelde voor een hotelcar te nemen.
Eerst hadden we hotelcard verstaan. Oeioei, wat is een hotelcard? Iets dat wij niet hebben!
CAR, niet card, met een wagen van het hotel zijn we terug geraakt, de randsteden door en het industriegebied in.
Onderweg hebben we veel vuurwerk gezien vanwege het Chinese Oudejaar/Nieuwjaar.

De car van het hotel mocht het terrein van de terminal niet op. Van aan de grote poort tot aan poort n°1 was het een eindje stappen, door de koude wind.
Aan poort n°1 was het winkeltje nog open. De mevrouw wou onze overschot aan yuan wel weer in dollars wisselen, had ze 's middags gezegd.
We waren rillerig van de kou, de mevrouw zette twee bekertjes heet water voor ons op haar toonbankje.
Wij dachten dat daar theezakjes zouden inhangen. Nee, ze deed teken dat we het mochten opdrinken. LM was zo enthousiast bij de gedachte aan
een slok heet water dat hij zijn bekertje om stootte. Water over het toonbankje, in de schuif met sigaretten & op de schabbetjes met paperassen.
De mevrouw begon uitgebreid schabbetjes af te kuisen en schuifjes uit te drogen. Pakje per pakje, doosje per doosje.
De eerstkomende minuten zouden er geen ene yuan gewisseld worden, zoveel was duidelijk.

Daarop was het haar etensuur. Wij hadden haar overlast bezorgd en konden dat goedmaken door haar gezelschap te houden terwijl ze
haar maaltje opslobberde. 'k Zat daar heel de tijd met de yuan in mijn hand, duidelijk zichtbaar, ze zou niet vergeten waarom wij daar nog zaten.
Eindelijk maakte ze aanstalten om met geldzaakjes te beginnen. Het wisselen verliep trager dan in de namiddag.
Misschien zat ze uit te rekenen dat wij ofwel vree weinig opgedaan hadden, ofwel ergens nog bij gewisseld hadden.
En bij wisselen gaat het over percentjes hè.
We hebben mekaar 'eppie noejier' gewenst, het soldaatje aan poort n°1 ook, maar die mocht niet antwoorden en wij weer naar het schip.
Over een weg uit de boeken van Pearl Buck. De koets van de keizer van China kon daar elk moment langs komen.
In de koets zouden potjes gloeiende houtskool staan, stoofjes.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Pearl_S._Buck , https://asiasociety.org/blog/asia/rehabilitation-pearl-buck  

Er stond een ijzige wind. Hij beet bijna LM zijn oren af. Ik heb mijn sjaal rond zijn hoofd gedraaid.
Dat hielp een beetje. Aan het water was het nog kouder.

10h: Vandaag is het windstil en het water is zo glad als een spiegel. We varen door een school vliegende vissen.
Ze trekken duizend streepjes door het water. Mooi hoor. Persies elfjes die neerstrijken en opstijgen.
En een school bruinvissen! of iets dat er op lijkt. Ze buitelen en halen capriolen uit. 't Is persies speeltijd.
Op foto zal er niet veel te zien zijn, een beetje geplons misschien.
We varen ten zuiden van Taiwan. Het zeewater is alweer 26°C en de frisse dagen in het machien zijn voorbij.

2001-01-29 ~ op zee

Morgen hebben we nog eens Singapore Passage. We gaan bij Jurong stoppen om te bunkeren en misschien wordt de romp nu behandeld.
Dat duurt allemaal wel efkes. Misschien kan ik aan de wal.

Op 26/12 hadden we dus die lifeboattest hè. Tegelijk moest choff Luc daar beneden de romp eens bekijken of er veel wier aan vastgegroeid was
(en ik mocht toen mee van hem om de foto's te maken). Al dat wier en andere aangroeisels worden een 'baard' genoemd, het schip heeft dan een baard.
Mij leek het die dag eerder lang groen haar dat mooi golfde in het water. Zeemeerminnen en -mannen hebben zo'n haar, denk ik.
Dat zeewier en andere aangroeisels remmen de vaart van het schip af. Het verbruikt dan meer brandstof om dezelfde snelheid te kunnen aanhouden.
Zo 24hrs per dag. Dat loopt op. Daarom moest de romp gecontroleerd worden op 'baard' en als er een baard is dan moet al dat groeisel er af.
Daar bestaan gespecialiseerde firma's voor, oa in Singapore. -in Singapore vindt een schip alles wat het nodig heeft, echt alles
En die mensen zouden dus morgen komen. Nu kan het heel goed zijn dat de baard er al vanzelf afgevallen is, want we zijn in water van 11°C geweest en
dat is te koud voor tropische groeisels. Ze gaan dood en lossen. Dan staan die mensen hier morgen voor niks.
Van aan deck is niet te zien of er nog veel spul aan de romp groeit. Misschien is het te zien aan het brandstofverbruik?

Als ze morgen de romp komen kuisen zou 'k misschien beter aan boord blijven, want dan valt er vanalles te beleven. Dan gaan er duikers naar beneden.
Gaan ze de romp met druk kuisen, en hoe gaat dat onder water? Of gaan ze hem met een petattenmeske afkrabben, 2x 335m lengte en 22m diepte.
Maar ik zal niet aan boord blijven als ik er af kan want ik heb een missie. Ik ga geen boodschappen doen, ik ga op expeditie. In stilte. Voor LM.
En ik ga brieven posten ook natuurlijk. -ik herinner mij die dag zeer levendig, ik was zelf tevreden met het resultaat van de missie

De inspecteur Hakl komt voor een dagje aan boord, hij was toch in de buurt. Hij vaart niet mee tot Sri Lanka, zoals eerst gepland,
omdat hij elders nog verplichtingen heeft. Jammer, 'k Had wel eens willen vertragen aan Sri Lanka. Misschien hadden we een stuk kustlijn kunnen zien.
Dat wordt dus noppes.
Langs de andere kant is het veel beter & vooral rustiger dat hij niet mee vaart. Cheng Zeba is zo al een nerveus (en soms krikkel) manneke. 

Mijn dierbare heeft mij een tof jobke toebedacht. Tegen woensdag moet een mail met gelukwensen klaar zijn voor Mevr Linde van de loondienst,
want zij gaat met pensioen. Mijn probleem : in welke bewoordingen feliciteert men iemand die niet graag met pensioen gaat?
Ze zag tegen haar pensioen tegenop, vertelde ze in november'99. Ze blijft wel als adviseur, maar dat zal deeltijds zijn, zei capt Wero.
En zo zit ik te koekeloeren naar een blanco scherm, 'k kan niks vinde voor Mevr Linde. Enkele weken geleden hadden LM & ik al eens iets ineen gebreid,
we vonden het zelf bijna goed. Ipv dat direct neer te schrijven of in te tikken, nee ...
Nu wordt het dringend en ik kan me niet herinneren met welke woorden we dat rijmsel toen ineen geknutseld hebben.
En 't is nog wel voor Mevr Linde, zij is één en al stiptheid en exactitude. En een echt cijferhoofd. -zulke mensen bewonder ik mateloos
Al van zo lang hij bij de rederij is kent LM haar. In augustus is dat 30 jaar. En zij is altijd bereid om uitleg te geven tot het duidelijk is.
Een wonder van een vrouw. En voor LM een periode die voorbij was, misschien een beetje emotioneel.
Daar heb ik qua rijmwerk het volgende van gebakken:

                                                                     Geachte Mevrouw,

                                                                     'k Vond dat ik moest gaan varen,
                                                                     als piepkuiken van negentien,
                                                                     en kwam bij de rederij.
                                                                     U was er al langer bij,
                                                                     u had er zo al meer gezien.

                                                                     Dank u voor al die jaren
                                                                     exacte cijfers en getallen
                                                                     en soms moeilijke gevallen:
                                                                     was er iets tekort, u wist het te vinden.
                                                                     Was er iets teveel, u wist mij te vinden.

                                                                     Tot ziens Mevr Linde

'van negentien' : eerst stond er 'op kaai 214' waar toen de rederij gevestigd was. Maar was het 214 of 212?
212 zou zeer slecht uitkomen, want wat rijmt er op twaalf? Oké, 'piepkuiken van negentien' dan maar.

Straks komt mijn piepkuiken boven uit het machien, hij is nu 49.
Minder blond en iets meer grijs in baard & haren en zeven keer meer wijs dan toen hij begon met varen.
Ziezo, de opwarming is gedaan, nu kan ik blijven rijmen tot einde blz 6. Doen?

2001-02-02 ~ op zee

Mijn 'missie' in Singapore was een succes. 'k Heb 12 Belgische kranten te pakken gekregen, in twee van de landstalen.
En waar vindt men Belgische kranten in het buitenland? Op de Belgische ambassade! In de lobby liggen die. Te liggen.
Dat weet ik al van voor ik vaarde, al van in '75, van toen bij Wies in DC. Het is 26 jaar dat ik dat weet en deze keer heb ik er eens aan gedacht.
Maar ja, een schip komt niet zo vaak in een havenstad die tegelijk ook hoofdstad is. Geldt dat als excuus voor mijn vergeten? Nee zeker ...

Aan de receptioniste (een lokale dame) heb ik uitgelegd waarvoor ik kwam. Zij begreep direct dat oude kranten goud waard zijn
op een tanker ver van huis en ik kreeg ze allemaal mee. Allemaal, zo was er op het tafeltje plaats voor de lading nieuwe (van de voorbije week) 
die juist toegekomen waren. Lang leve de diplomatieke valies, mijn dag was nu al goed.
Toen naar het postkantoor, daar ging het vlotter dan verwacht. Voor postzegels is een klein apart kantoortje binnen het kantoor (een soort glazen kooi)
dus moest ik niet staan aanschuiven in die lange file.
Om 14h was ik klaar met mijn missie en het bootje had ik pas om 20h.

Naar Raffles Hotel dan maar, dat is een historisch gebouw en we hebben het nog geen enkele keer gezien. Nu weet ik waarom.
Het ligt niet aan Raffles Place zoals cheng Zeba vorige contractperiode meende te moeten stellen, (en enkele weken geleden nog eens),
maar aan City Hall, één metrostation verder. Op de kaart staat het vermeld als Raffles City, daarom dacht ik dat het niet Raffles Hotel kon zijn,
alhoewel het op Stamford Road ligt. 'k dacht al wel dat het niet aan Raffles Place lag, dat plein ken ik ondertussen met mijn ogen toe, en de zijstraten erbij.
Raffles Hotel ligt op de LINKER oever van de Singapore River, in het oud koloniaal gedeelte. Uptown, de Oude Chic.

Nu heet hier wel vanalles 'Stamford' of Raffles hè. Boulevard, avenue, road, center, place ...
Sir Stamford Raffles was de man die op het eiland een Britse nederzetting neergepoot heeft in 1819. Hij had toen al een titel, gekregen voor
bewezen diensten op Java. Hij had het eiland (toen nog Temasek) al op het oog, in geval de Britten Java zouden verliezen aan de Nederlanders.
Wat het geval was. https://nl.wikipedia.org/wiki/Thomas_Stamford_Raffles , https://nl.wikipedia.org/wiki/Raffles_Hotel , Afbeeldingen van raffles hotel singapore 
Java ligt hier schuin recht tegenover links onder Singapore. Rechts als ge van de Zuidpool komt.

Daarna weer de naar de rechteroever, waar de volkswijken zijn. Chinatown in en deze keer niet alleen Cross Street, maar vooral de zijstraten.
Awel, het is er de moeite! wanneer we komen lossen in Singapore, binnen een week of twee drie, moet LM er absoluut mee naar toe. In die wijk
krijgt men uitvloeisels van traditionele Chinese toestanden te zien die in het China van Mao misschien niet mochten blijven bestaan en al lang
verdwenen zijn.

          Tenzij in die oude wijk -een hutong- van Ningbo misschien? Maar dat is persies geen wijk waar buitenstaanders eens mogen door lopen.
          Belangstelling was daar voelbaar niet gewenst. 't Was eerder een dievenkwartier uit een film. Zoiets als 't Patershol in Gent,
          volgens de beschrijvingen over de jaren stillekes. Zo iets waar de TBC in de muren woont.

2001-02-03 ~ op zee

'k Heb al enkele kranten doorlopen en er staat in DS van di-02/01 een artikel over de Saoedi's in Bahrein! Aan deze kant van de wereld
horen we al wel eens iets over de (rijke) Saoedi's hun schijnheilige vroomheid. -tekst 327 & 331- Maar dat een Belgische krant daarover
iets zou laten doorschemeren had ik in de verste verte niet gedacht. En ik ben blij dat het er staat.
Ik zal direct eens wat kopiekes gaan maken zie, dan leest ge het ook eens van een ander.
Ow, zut, dit is bijna het einde van de brief. Dan gaan de kopiekes maar mee in de volgende brief, 'k zal het niet vergeten.
'k Moet wel zorgen dat er in Ras Tanura (Saoedi Arabië) geen kopieke meer rondslingert. Het artikel is in het Nederlands natuurlijk, maar
de tekening is verstaanbaar in alle talen. Als zij dat zien liggen krijgen we problemen.
Het schip krijgt problemen met de Saoedi's en ik ook, met de rederij erbij. Dan is 't voor mij gedaan met varen, denk ik.

2001-02-04 ~ op zee

LM komt zojuist een werkdiskette brengen. Daar staat een Excelbestand op, in 'voorlopige opmaak' en daar mag ik deze namiddag aan puzzelen.
Lay-out in Excel, het is passen en meten, en dat doe ik heel graag. Als ik tijd heb en als er geen haast bij is.

De zee ziet er weer fantastisch uit. Omdat het zondag is? Windkracht nul. Als dit een zeilschip was zou er nogal gesakkerd worden, denk ik
want we zitten zo ongeveer in de doldrums. https://nl.wikipedia.org/wiki/Intertropische_convergentiezone

Gisteren werden we getrakteerd op een zonsondergang uit de reisfolders. Honderd tinten van rood en oranje en nog eens zoveel van roze,
met een staalkaart van alle mogelijke wolkenformaties in alle tinten van wit, paars en grijs. En dat alles op spiegelglad water.
En tussen lucht en water ..., een horizon van 360°. Want dat hebben wij, horizon van 360°.
De voorstelling heeft een half uur geduurd. Toen was het donker. Vanavond nog eens, hoop ik.

Choff Luc had gisteren regen voorspeld, aan de wolken te zien, maar daar zijn we vannacht blijkbaar onderuit gevaren.
De wolken die we vandaag hebben zien er wit en braaf uit.

2001-01-24 ~ vertrek baai van Ningbo, China 

Ziezo, we zijn hier vertrokken. Weg uit China! De zee op. Enkele weken geen bemoeienissen van de wal. We gaan laden bij de Saoedi's.
Dat valt tegen, potdorie, ik begon juist de sultan van Oman sympathiek te vinden. -tekst 328b
Daarna lossen we in Singapore. Da's al beter, enfin, voor mij toch. Voor de mensen van het machien zo niet, weeral die tropenhitte.

Laden in Saoedi-Arabië brengt extra werk mee in het dagelijks leven aan boord. Enkele dagen voor aankomst organiseert de choff een Grote Verhuis. 
Alle video's moeten achter slot.
De bonded stores in, wil dat zeggen, bij de alcohol en andere taksvrije goederen. Die locker wordt verzegeld door hun douane.
Als er op een videodoos enkele mensen staan in badpak willen de Saoedi's weten of het porno is. Dus een film met strandscènes en mensen die
gaan zwemmen moet ook achter slot of we raken het eerste half jaar de haven niet uit. Voor alle zekerheid gaan ALLE video's achter slot.
Eens op zee moeten ze dan allemaal weer op hun plaats gezet worden.
Niet alleen de video's moeten achter slot, ook de camera's (spionage) en de speelkaarten (gokken).
En ALLE tijdschriften. Er is ooit al eens ambras geweest door een reclame voor Sloggi. En dat is sportondergoed, geeneens lingerie.
En ook eens door een Marie-Claire die blijven slingeren was omdat er een interessant reisartikel in stond over Australië. En een badpakkenreportage.
Over die badpakken hadden wij Westerlingen toen glad over gekeken, maar de Saoedi's niet hoor! O nee, zij hadden die badpakken gezien.
Zij zijn heiliger dan de paus, enfin, dan hunne kalief. Want de islam, dat is hún uitvinding hè.
Ja, vromer dan de kalief dus, maar ze hebben wel een brug naar Bahrein gebouwd om daar gemakkelijker naar toe te kunnen, want
in Bahrein mag alles wat in Saoedi-Arabië niet mag. in het Nederlands : https://nl.qwe.wiki/wiki/Prostitution_in_Bahrain 
Na het weekend komen ze dan op hun eigen grondgebied terug om met frisse moed voor een weekje de deugdzaamheid uit te hangen.
En 't zal warm zijn in de Perzische Golf. Warmer dan in de Golf van Oman. LM denkt van niet. Ik vrees van wel, met de woestijn zo vlak in de buurt.

Mijn huisband is een genie. Dat dacht ik al wel, maar nu ben ik zeker. Eergisteren gaat 's avonds de telefoon: cheng Zeba.
LM moest efkes weer naar beneden komen want er was iets met de ketel (de druk). LM gaat direct naar 't machien. Iets later opnieuw telefoon:
't was al niet meer nodig, 't was al opgelost. 't Is te zeggen : het probleem had opgehouden te bestaan. Maar LM was allang niet meer in de cabine.
Mechanische Mysteries in het Machien? Bij mijn weten geneest geen enkele machinerij zomaar vanzelf.
LM komt terug boven. Iets later wist hij ineens wat en hoe. Die ketel deed gewoon zijn werk volgens
de norm van zijn ingebouwde beveiliging. Niks mysteries, da's larie.

Beneden was hem dat niet te binnen geschoten omdat ze daar zó opgewonden stonden te tateren dat een mens zelfs zijn simpelste gedachten
niet meer kon horen. Zijn beschrijving over het gekakel beneden : ze zijn het verschijnsel niet aan het onderzoeken, ze zijn aan het overleggen
hoe ze het ei gaan noemen. Want aan de pomp kon het niet liggen! Ze waren nergens aan geweest! Dus lag het aan de computer!
Cheng Zeba wilde de computer van het machien al resetten en als dat niet hielp zou hij hem 's anderendaags wel eens opengooien zie!
De computer van het machien opengooien. Echt waar. Soms geloof ik zelf niet wat ik zit te typen.
Dat ze misschien vertrokken waren van te weinig druk werd buiten beschouwing gelaten, dat was te eenvoudig.
Luid kakelen met zijn allen is toch veel opwindender dan nadenken en efficiënt zijn.
Want zeg nu zelf, wat is de spektakelwaarde van iemand die nadenkt ... nul.

Na het avondeten hoorden we bij onze bovenbuur cheng Zeba geklop, getimmer en gedoe.
LM keek over zijn brilletje en zei : "Hoor, hij is zijn PC aan het resetten". Ik kwam efkes niet bij van het lachen.

Gisteren namiddag kreeg LM een halve dag vrij. Wij aan de wal. Er zijn een stuk of vijf petroleumkaaien. De poorten worden bewaakt door miliciens.
Hun kazerne ligt aan de poort van kaai n°1, waar wij lagen (Beilun, Ningbo).
Aan de ingang van kazerne is een klein winkeltje, een ruime kiosk. De mevrouw spreekt enkele woorden Engels. En ze heeft een telefoon.
Zij zorgt voor de taxi's. Of ze wou zorgen voor een chauffeur die Engels spreekt. Jaja, natuurlijk.
Alle taximannen in China spreken Engels, zij worden zo geboren. Binnen 15 minuten zou de taxi er zijn. 
Een uur later stonden we daar nog, haar handeltje moest eerst opbrengen hè. 

Ongeveer heel de bemanning was daar. Zes man die naar Ningbo wou, enkelen om te telefoneren naar huis en de rest was meegekomen
om eens van boord weg te zijn. Uit sympathie dus en ook om een pint te pakken. De steward had een zak nootjes gekocht.
We zaten op lage krukjes onder een afdak, uit de regen en in de drup en het werd gezellig. Terwijl we daar receptie hielden kwamen er soldaatjes langs.
Door de druilregen en in het gelid. Ze hadden doorzichtige plastic draagtassen bij. Geen tassen van het leger, eerder iets uit een overstock, denk ik.
De print op de tasjes waren hondjes uit een Chinees tekenverhaal voor kinderen. Toen ik dat zag werden die soldaatjes ineens veel jonger dan 18.
Allemaal porseleinen Chineesjes met een kepie die over hun oren zakt en een vest die te groot en versleten is. Afdankertjes van beroepsmilitairen?
Ze liepen op turnpantoffels die sopten in de regen. Zeg jongens, wéét uw mama wel dat gij bij het leger zijt en heelder dagen
op natte turnpantoffels rondloopt? Toen ze de poort uit kwamen riep de sergeant (ook al zo'n piepkuiken) iets en het peloton antwoordde:

                                                                                        Wij zijn ...
                                                                                        PRÓ-PER!
                                                                                        En achter onze oren ...
                                                                                        ÓÓK!

Er stond een soldaatje op wacht aan de poort van de kazerne en eentje aan de poort van de terminal. Ze stonden op ronde houten sokkels om hen
van het koude beton te houden. Rood met witte strepen. Het soort sokkel waarop speelgoed gemonteerd wordt. Misschien hadden ze zelfs
een grote sleutel in hun rugje zitten. 

De rit naar Ningbo duurde 25 minuten. Langs brede banen door troosteloos industriegebied. Grijs en grauw en nat.
Er was lokaal verkeer ook : fietsen, brommers en bakfietsen. Waar wonen die mensen? Tussen de citernen?
In Ningbo (9 mio inwoners) zette de taxi ons af aan de Carrefour -toen had die hier nog geen vestigingen, maar in China al wel
Het was er erg druk, eindejaarsdrukte want 's avonds begon het Chinese nieuwjaar. Dat moet ons weer overkomen. Thuis vermijden we
de eindejaarsdrukte maar in een overbevolkt land zullen we er dan eens gaan tussenlopen ...

Aan de ingang liepen security stewards. 'k Heb hen gevraagd waar the toilets zijn. "We see" antwoordde de ene.
Awel, als gelle het ziet, zeg het dan aub want het is ongeveer dringend. "We see" zei hij nog eens.
Jongens, het is de moment niet voor Oosterse raadselachtigheid, dus aub: zég het. HA? Bedoelen ze misschien "double U cee?"
Yes !!! The We See. (wc)
Daarna hebben we ons in de winkel gewaagd. Aan de kassa's files van 60 winkelwagentjes of meer en in de zijlanen stond ook volk
te wachten, het was een complete chaos. Het zag er letterlijk zwart van het volk. Iedereen zwart haar en voor kledij is zwart de modekleur blijkbaar.
LM stak met kop en schouders boven de Chinezen uit, we zouden mekaar niet kwijtspelen.

Voor cheng Zeba moesten we enkele CD's meebrengen. Tot aan de CD's zijn we geraakt, maar er was weinig Westerse muziek en niets van wat
op zijn lijstje stond. We hebben die files nog eens bekeken. Gesteld dat we onze andere boodschappen hier zouden vinden, dan was het zeker nog
2hrs aanschuiven om te kunnen betalen. En ik voelde de claustrofobie al in mijn keel grieuwelen.
LM heeft de knoop doorgehakt : we zijn hier weg. Wij de supermarkt terug uit, tegen de stroom in.
Er kwam een vorkliftje met een leeg pallet langs. De Chinezen gingen opzij. LM & ik stapten achter dat vorkliftje, ineens hadden we
een brede baan voor ons alleen en we zijn heelhuids buiten geraakt.
We hebben onze planning radicaal omgegooid. Ipv uitgebreid boodschappen te doen en een hapje te eten zijn we uitgebreid gaan eten en
hebben daarna nog wat boodschapjes gedaan in buurtwinkeltjes.

We keken eens rond voor een eethuisje. We zagen heel veel gesloten rolluiken. Het goot ondertussen.
Een bakfietsbrommertaxichinees sprak ons aan. We deden teken dat we iets zochten om te eten. Instappen en weg.
Daar zaten we dan, in een karretje ingesloten door een zeildoek.
Oriënteren was er niet meer bij.
Het zeildoek hing aan drie kanten en we hadden geen kijk meer op de omgeving.
Hij stopte aan een groot hotel. Zo'n internationaal bakbeest. Iets simpeler had ook gemogen, maar hoe zegt men keep-it-simple in het Chinees.

In de tearoom toonde een vriendelijke Chinese dame ons waar we nog lunch konden krijgen om 15h. Het was Western Cuisine. Jammer.
Maar we hebben heel lekker gegeten, oa ajuinsoep. Echte, alsof LM ze zelf had klaargemaakt.

Daarna stapten we weer de plensregen in. In de Bank of China zijn we nog wat geld gaan wisselen. Daar waren ze al aan het vieren, zo te zien.
We hebben nog wat rond gekeken om CD's te vinden voor cheng Zeba en tabak voor capt Wero, maar dat hebben we niet gevonden.
In een brollewinkeltje hebben we twee paraplu's gekocht. Allebei met een turkoois handvat. Mottiger hadden ze niet. En een klein wereldbolletje,
de grootte van een pompelmoes, om op het rek in de smokeroom te zetten. We hebben geen plantenwinkels gezien, enkel zaken met snijbloemen.

Aan de overkant van de laan, op een open stuk tussen de torengebouwen, was ineens een stuk geel geverfde betonnen muur te zien.
Daarbovenuit was een soort duivenkot te zien met gordijntjes aan een raampje. Er liep persies een trap naartoe. Woonde daar iemand in?
Wat een eigenaardig bouwseltje zo ineens. Ja, en dan moest ik achter die muur gaan kijken hè. Kijken wat daar te zien was.
De boog onderdoor, de Donkerte in, de Middeleeuwen in. Op twee stappen van de drukke laan was er plots een zone van Stilte.
Waar zijn we hier? In Oud Ningbo?
Een wijk met zeer smalle straatjes, eenmansstraatjes. Het breder stuk straat langs de muur diende blijkbaar als stort.
Misschien hebben ze die muur achteraf gebouwd, zei LM. Zou dat kunnen? Aan de buitenzijde zag hij er recenter uit dan de bouwels, maar
aan de binnenzijde leek het een oude vestingmuur.
Er stonden stenen bouwsels met houten voorgevels en houten verdiepingen. Hier en daar hing een kledingstuk onder een dakgoot te lekken.
Een stuk ouden binnenstad dat ze niet konden saneren omdat ze de bewoners nog niet weg gekregen hebben? Er was geen kat te zien.
Misschien straks ratten, want het was al aan het donkeren.
'k Heb enkele foto's gemaakt. Ik hoopte dat het geluid van de sluiter geen volk zou alarmeren of op straat zou brengen. Zo stil was het daar.
Daarna hebben we de muur gevolgd en aan de volgende boog, tussen de torengebouwen door, stapten we weer de laan op,
het licht, het lawaai en de drukte in. Wat wás dat daar achter ons? Aan wie kunnen we dat vragen? Voorlopig aan niemand.
Het leek een filmdecor. Iets voor een verhaal over de opiumketen ten tijde van de British Empire.

          Die wijken heten hutongs, alle grote steden hebben ze, heb ik veel later pas vernomen. Van Indri. Zij is nu op een betere plaats en
          kan hopelijk glimlachen onze aardse probleempjes. Ofwel is ze een energiepartikel dat rondreist tussen
          de verschillende melkwegen van ons universum. Want ze reisde veel en graag hè. Ja, dat zal wel haar hemel zijn, verder reizen zonder pijn. 
          met foto's : https://nl.wikipedia.org/wiki/Hutong , ten zeerste aangeraden : https://www.oneworld.nl/anders/achtergrond/toerisme-redt-oude-chinese-wijken/  

2001-01-25 ~ op zee

Donderdag = maildag. 'k Ben onze maildiskette naar de brug gaan brengen. 13h15 LT = 06h15 BT.
Of de mails nu al verzonden zijn heb ik niet kunnen zien. En of ze alle drié verzonden zijn? Wat als capt Wero van mening is dat twee mails
ook al lang goed is? 'k Wilde er liever niet op staan kijken.
Als capt Wero verkeerd klikt (met zijn lumineus idee om de adressen te vervangen door nummers -tekst 329- dan zou dat mijn fout zijn omdat ik 
op zijn vingers staan kijken had. Het is beter voorzichtig te zijn met lichtgeraakte wezens. Als hij onredelijk wordt omdat zijn 'methode' hem tegenwerkt
zijn we nog verder van huis. Daarom ben ik ver genoeg opzij gaan staan terwijl hij bezig was.

Voor Laura waren er twee mails waarvan één om in print te bezorgen aan ma & pa.
"Die tweede zal ik als bijlage meezenden" zei hij.
Hoe? Ik dacht dat bijlagen absoluut niet mochten wegens teveel kB's? Hij was weer iets aan het 'organiseren' hoor.
Of was het nog een uitvindsel uit de tijd van capt PO?
'k Heb geen uitleg gevraagd, ik heb 'thank you captain' gezegd en ik ben het afgebold.

Zolang we voor het verzenden afhankelijk zijn van de rederij zal de situatie halfslachtig blijven, want de installatie blijft het speeltje van de captains en
die willen allemaal hun zegje blijven hebben. Zolang er van de rederij geen geschreven rondschrijven komt aan ALLE betrokkenen,
met eenduidige richtlijnen ivm met privé-mail blijven wij zitten met grillige reglementjes, procedurekes & methodekes van de captains in kwestie.
Sommigen zijn er verkikkerd op. Terwijl een vaste werkwijze tijd, energie en onnodige kopzorgen bespaart.
De enige die tot hiertoe een realistische kijk had op (elektronische) post was capt PRü -schip 31
Die maakte daar geen spel van. Die vond verzenden belangrijker dan zijn zegje doen. Maar ze heten dus niet allemaal PRü ...

vervolg brief 03 (2001-01-22)

'k Schreef daarstraks dat we het hier allemaal al eens gekiekt hadden in Ningbo.
Een kwartier later heb ik een dozijn foto's gemaakt van een bijna-aanvaring met een Chinees schip dat geen vaart minderde en evenmin
zijn koers bijstelde. Zaten ze allemaal te eten, of te mahjongen? https://nl.wikipedia.org/wiki/Mahjong  
Wie vaart het schip dan? De Geest van het Proletariaat?
Aan boord van een schip uit de beschaafde wereld wordt in ploegen gegeten. En al zeker in nauwe doorgangen en op dagen van aankomst (en vertrek).
Om 11h komt LM boven om zich op te frissen, we eten vandaag om 11h20, met de 1^ste ploeg.
We horen de scheepshoorn, maar dat is standaardprocedure wanneer er mist is, niks ongewoons dus. Alleen, hij blaast niet om de zoveel seconden,
hij blaast continu. En dan is er iets, want die continu is ook een signaal om alle mecaniciens van uit het machien onder de waterlijn naar boven te roepen.
Lage toonhoogte.

LM kijkt eens door de patrijspoort en zegt : "Wat is dié aan het doen!"
Wij spoorslag naar buiten, bakboord. En camera mee.
Een kleine Chinese vrachtvaarder (± 100m lang) was in volle vaart op ons aan het afstevenen,
als hij niet bijstuurt zit hij binnen enkele minuten in onze bakboordflank. (foto's)
Intijds vaart minderen ware ook goed geweest maar daar was het al te laat voor. (foto's)
En volle kracht achteruit zagen we hem ook niet doen, zijn kielzog blééf maar een rechte lijn. Hoeveel minuten hebben we nog ...

Op heel dit water varen misschien vier schepen voor het ogenblik. Plaats zat.
Wat wil die Chinees dan de vaargeul kruisen op het moment dat wij erdoor gaan, hier-en-nu.
Waarom niet intijds vertraagd en hier-maar-sebiet, dus na ons.
Of intijds bijgestuurd en nu-maar-ginder, dus achter ons.

Hij ligt minder diep in het water dan wij. Hij kan naar minder diep water, wij niet. Wij kunnen de vaargeul niet uit om
hem te ontwijken, hij moet ons ontwijken. En dat weet hij.
Waarschijnlijk was de brug onbemand (Luc zei achteraf dat hij ook zoiets vermoedde). Dus niemand daar aan boord weet dat hun schip afstevent
op de flank van een mammoettanker. Hoeveel minuten nog?
Op de brug was de tweede hoorn in gang gezet. Die geeft een hees gebrul.
Wij waren al gestopt, maar we lagen nog bij lange niet stil natuurlijk, we hadden nog vaart.
Wij gaven al een minuut of wat 'alles stuurboord', maar dit schip is een log gevaarte, het is niet snel wendbaar.
Onze 'alles stuurboord' is voldoende om eigen manoeuvres uit te voeren, maar niet om een scheve situatie recht te zetten waarbij
twee varende schepen betrokken zijn en waarvan één blijkbaar niet bestuurd wordt.

Op de Chinees moet dat toch iemand zichzelf op gang gekregen hebben want eindelijk, eindelijk zagen we de Chinees bijsturen. (foto's)
Hij vaarde nu parallel met ons.
LM en ik gingen naar binnen, want er stond een snijdende wind.
LM kijkt nog eens naar buiten : "De Chinees! Hij maakt rechtsomkeer!" Wij opnieuw naar buiten.
Jaja, peeke maakte 360° (kielzog, foto's). 360° en volle petrol.
Zijn manoeuvre was zo goed als toegeven dat men in fout was, dat de brug onbemand was geweest.
Of bemand door de scheepskat. Of door een onbekwame panikerende stuur. -aan de wal zou men zo'n manoeuvre vluchtmisdrijf kunnen noemen
Voorbij onze achtersteven kruist hij de vaargeul en snijdt naar stuurboord, dat alles in volle vaart, in feite was hij al weer op koers.
Zijn kielzog ging door het water dat wij met ons stuurboordmanoeuvre
mooi glad getrokken hadden. Zijn kielzog was zéér duidelijk zichtbaar. (foto's)

          Choff Luc dook van ergens op, vloekend op al wat Chinees is.
          "Hebben wij een loods aan boord?" vroeg ik in de vlucht.
          "Jaja! Loods aan boord!"

Aan stuurboord zijn we dan nog een foto gaan maken. Hij ging er vandoor, zijn boegwater stoof op alsof het verzameld Russisch leger hem achterna zat.
Nu hoop ik dat al die opeenvolgende situaties en watertoestanden goed op de foto's te zien zijn, want het is maar aan het omringend water dat ge kunt zien
wat een schip aan het doen is, of wat het zojuist gedaan heeft.
Bon, nu kon de loods ons weer op koers leggen en konden we verder varen.

Na het eten gingen we efkes langs bij choff Luc in de cargo control room.
"Dat wordt een near-collision report" zei hij.
LM vroeg rond hoe laat ongeveer we tegen de kaai zouden liggen.
"De kaai? sneerde Luc, normaal zou die nu al aan bakboord moeten liggen maar wanneer ..." vloekend op al wat Chinees is.

We hebben al veel wilde verhalen gehoord over deze wateren, maar deze keer hebben we het eens zelf gezien.
We stonden erbij en keken er naar: Far West streken in de Far East.
Dat is allemaal gebeurd tussen 11h en 11h15 want om 11h20 stipt zaten we aan tafel, LM opgefrist, omgekleed en wel.
Op de brug hebben ze waarschijnlijk de juiste tijden genoteerd. Maar daar ga ik niet naar vragen hè. Nu niet en later niet.
Binnen een dag of twee zijn we hier weg. Dan hebben we weer avonduurtje om 18h. Dan horen we het verhaal wel uitgebreid
van capt Wero of choff Luc, of misschien vanavond aan tafel al: wat dat Chinees schip als excuus aangebracht heeft en wat de
Chinese loods hier aan boord vond van het zeemanschap van zijn landgenoten.
Maar een Chinees zal aan Westerlingen niet laten merken dat hij zijn landgenoten de nek zou willen omwringen.
Onkundige landgenoten, dat is immers gezichtsverlies.

          Bij dit relaas horen vier kleine schema's die de fasen van het gebeuren schetsen.
          Maar die moet ik nog inscannen. Dat zal voor later zijn. En de analoge foto's ook nog inscannen, da's ook voor later.

2001-01-01 ~ op zee  

Hoi Europa,
Sinds twee van de correspondenten in Frankrijk wonen moeten we verbreden en is het niet meer België maar Europa.
Hoi Europese Gemeenschap kan ook, maar Europa klinkt solider, meer vaste grond. De Europese Gemeenschap is een papier, dus geen vaste grond.
Dit is de eerste dag van de week, de eerste dag van de eerste maand van het eerste jaar na de start van de eerste eeuw van het nieuw millennium.
Vanaf nu is het voor echt: één, twee, start! Ziezo.
Vannacht om 24h00 werd iedereen op de brug verwacht door capt Wero, voor een glas champagne. Dat is een Brits gebruik (zegt hij) en vermist hij
nog halvelings Brits is stonden we daar. Het voelde zeer onwennig aan want alcohol op de brug is tegen het beleid van de rederij. Van ongeveer elke rederij.

2001-01-02 ~ op zee

De barbecue was een succes. Het varkentje was lekker. Het kwam uit de oven omdat er geen houtskool is aan boord. Enkel gewoon hout.
Voor kippenboutjes is dat oké, maar voor een volledig varkentje is dat niet genoeg. Dat moet uren en uren aan het spit. Dan hadden we dagen geleden
al moeten beginnen met houtskool maken.

2001-01-07 ~ op zee

Gisteren had LM voor de zoveelste keer het genoegen een mogelijke ramp te vermijden. 'k Zal beginnen met zijn besluit :
onbekwaam volk is een gevaar aan boord. In feite niet enkel aan boord, maar we houden het nu op een schip. Dit schip.
Er was iets met één van de auxiliaries.
Dat zijn de dieselgeneratoren die zorgen voor stroom in het machien, op de brug, aan deck en in de huishouding. Dus voor heel het schip. ALLES.
Zo zijn er drie.
Op zee is één auxiliary in bedrijf en minstens één moet standby zijn om direct te kunnen overnemen of ze vallen op de brug efkes zonder radar,
en in het machien efkes zonder licht. En dat mag niet.
18h : De man van wacht krijgt een alarm en gaat naar het machien. Dat kunnen we volgen van uit de smokeroom, daar hangt
zoals in alle andere openbare plaatsen (en in de cabines van de mecaniciens) een extensiepaneel tegen het schot.
Iets later is er opnieuw een alarm, dat ook onmiddellijk geaccepteerd wordt.

Terug van tafel, zo rond 20h, ziet LM op het extensiepaneel in onze cabine dat het machien nog altijd op 'bemand' staat.
Dat is ongewoon. En vermits hij met prutsers te maken heeft is het verdacht, en gaat hij kijken.
Een 20 minuten later was hij weer boven om een overall aan te trekken en weer naar beneden te gaan. 't Was dus serieus.
Een vol uur heeft het geduurd om de oplossing die het ventje van wacht gedurende twee uren had zitten ineen knoeien weer in orde te krijgen, shipshape.
En waarom had peeke niet gebeld, wilde LM weten. 
Awel, zei dat wonder van alertheid, hij had gebeld, maar LM was er niet.
- Naar waar hebt ge gebeld? vroeg LM. Want als ze 't slim proberen te spelen ...
- Naar uw cabine, zegt dat wonder van schranderheid.

Peeke weet al maanden dat de staff om 18h in de smokeroom is en daarna in de mess, aan tafel.
Heeft hij die nummers gebeld? Nee, hij heeft naar onze onbemande cabine gebeld ... Verder heeft dat wonder van efficiëntie
geen enkel ander nummer geprobeerd tot hij LM te pakken kreeg en ook geen oproepprocedure gebruikt.
Hij had gewoon een collega Bulgaar gebeld en samen zouden ze iets ineen breien.

Toen heeft LM hem efkes de standaardprocedures getoond (met zijn neus opgeduwd) hoe iemand moet opgeroepen worden.
Die procedures hangen uit, in verstaanbaar Engels, als sinds het schip overgenomen werd van de Chinezen.
Maar léést het vent wel Engels, of is 't weer doen alsof om de schijn te redden? (Zoals de elektrieker met de kerstverlichting).

Dat wonder van organisatie liep daar om 20h nog rond in short (ontoelaatbaar, overalls liggen gereed in engine control room)
En rond zijn schoenen had hij vodden gewonden, want zijn veiligheidsschoenen stonden in zijn cabine.
Dat is zo een plaats waar een mens ze NIET nodig heeft.
En waarom de collega niet gezegd heeft : hier moeten we LM bij halen ...? Geen idee. Maar met dat soort havermoutkoppen moet LM dus werken. 

Was LM niet naar beneden gegaan om te weten wat er gaande was, waren we de nacht ingegaan met nul auxiliary standby.
Hij moet hier niet alleen het werk organiseren en zijn eigen job doen, hij moet ook nog het schip behoeden tegen die mensen hun grijze cellenbrij.
Maar ego's! Oelala!
Neptunus, bescherm dit schip. Ik moét het u vragen want hier aan boord is meer volk dan zeemanschap.

2001-01-08 ~ op zee

Mechanica heeft niks te maken met magie en toch denkt Flash-2 dat zijn voodoopraktijken
spontane genezingen zullen bewerkstelligen bij de machinerijen. - wie Flash-2 was, of van waar die bijnaam komt? misschien wordt dat later duidelijk

2001-01-10 ~ Singapore Passage

Deze voormiddag was een general cargo (stukgoed) achter ons aan het speed geven, hij zat bijna bij ons binnen.
Traffic Control heeft hem tot de orde moeten roepen. 'k Zou graag weten of Traffic Control noteert en bijhoudt wie van de passanten hier
allemaal de joyrider uithangt. Tijdens het middageten zagen we dat schip aan stuurboord voorbij steken. Hij had bijna een ferry mee.
In juni vorig jaar hebben we hier ook een mirakel zien gebeuren. Er is toen niks gebeurd. Dat was het mirakel.

Sinds enkele dagen gaat LM de richting van Luc Philips uit. https://nl.wikipedia.org/wiki/Luc_Philips 
Niet dat hij een artistieke carrière ambieert of begint te kalen, maar als Ruimerke. Met één dag tussen heeft hij al twee keer aan de sanitaire pijpen gewerkt,
En niet links of rechts ergens een pijpje, maar aan de grote pijpen, beneden. En aan de grote verzameltank. Letterlijk dé stront-job.

          Voor stront-job zegt de spellingscontrole hier : geen spellingssuggesties.
          Euh? Geen andere suggesties ookni? LM zou er misschien mee geholpen kunnen zijn.
          Soms lach ik mij een kriek met de spellingscontrole.

Daarna komt hij douchen, trekt propere werkkledij aan en verdwijnt weer naar 't machien. Ruimerkes hebben het in vergelijking daarmee gemakkelijk.
Gisterenavond was het weer zo ver. Van 22h tot 23h30. Het systeem valt natuurlijk buiten de werkuren in panne hè.
En het komt wel degelijk door het vacuümsysteem. (Het wc-systeem als in de vliegtuigen, een energiezuinig systeem)
Het is een zeer gesofistikeerd systeem maar weinig hygiënisch wanneer er iets aan hapert. Dan zitten we ineens met latrines. Erger.
Wanneer iets loos is kunnen we zelfs niet doorspoelen met een emmer water want de wc-pot heeft geen sifon maar een afsluitklep.
En in geval van panne blijft die klep potdicht. Frisse bedoening hè ...

2001-01-12 ~ op zee

Twee dagen geleden heb ik iets gemist. De general cargo heeft in de namiddag nog een zwaardere stoot uitgehaald. In de voormiddag was die joyrider
al opgeroepen door Traffic Control dat hij ofwel moest vaart minderen en afstand houden, ofwel ons voorbij steken. Op de middag was hij
ter hoogte van het kasteel, rond 14h was hij ons voorbij en ... sneed ons de pas af. Het was een kwestie van meters, vertelden
capt Wero en choff Luc 's avonds. Ze zagen nog wat wittekes.
Traffic Control geeft de general cargo een waarschuwing. De captain van dat schip antwoordt daarop dat aan boord van dit schip niemand op de brug is!
Waarschijnlijk een debiel, die captain.
Traffic Control heeft capt Wero aangeraden direct een klacht in te dienen. De telex was al vertrokken nog voor we de Passage uit waren.
En Traffic Control houdt wel degelijk bij wie er allemaal de aap uithangt in de Passage. Of er ook boetes gegeven worden voor liegen heb ik niet gevraagd.
Ze zagen er zo nog ontdaan uit, dat ik niet te veel wou vragen.
Van heel die situatie heb ik 's namiddags niks gemerkt natuurlijk, ik was met mijn eigen zaakjes bezig. De scheepshoorn heb ik wel gehoord.

Cheng Zeba wordt eind februari afgelost, het bericht is gisteren toegekomen. De naam van de vervanger ben ik vergeten, maar het is niét HUS.
'k Heb wat staan juichen. Daarvoor ben ik in de slaapkamer gaan staan hoor, met de deur dicht. Daar is het minder te horen dan in de alleyway.
'k Ben content, opgelucht en blij voor LM en alle andere mecaniciens dat die chaoot niet komt. Voor mezelf ook natuurlijk, maar vooral voor hen.
De job vraagt zo al genoeg van de mensen. 'k Vind niet dat ze daarbij nog eens met een psychiatrisch geval moeten kunnen omgaan gedurende
8hrs per dag en meer.
Er zijn mensen die het kunnen hè, maar dat is dan een totaal ander vakgebied, een zeer gespecialiseerde opleiding ook.
Voor koopvaardij is gewoon al gek genoeg.

2001-01-13 ~ op zee

Weet ge wat de grootste miserie is met communicatietoestellen? De mensen die de communicatietoestellen bedienen.
Ik probeer al sinds vanmorgen een faxje verzonden te krijgen naar Laura. Denkt ge dat het ding vertrokken geraakt? Nee.
En waarom niet? Ga zitten en lijd mee, want het is weer een 'story'.
Awel,
capt Wero had me bij het vorig faxje gezegd (op 23/12, 29sec = 0,78 USD) dat als ik nog zo eens kleine berichtjes te verzenden had,
het de moeite niet was ze te factureren. Een factuur maken in drie exemplaren en naar de rederij zenden kost meer dan het faxje zelf.

Dus, vanmorgen wou ik eerst langs hem passeren hoe zo'n kleintje dan moet verrekend worden. Meneer sliep weer eens.
Zogezegd weer 'London Office Hours, dat is een eufemisme om te zeggen dat hij (weer eens) zijn roes lag uit te slapen.
Pas om 14h kreeg ik hem te pakken. -was hij dan zelfs 's middags niet aan tafel geweest? dan zal die fles wel leeg geweest zijn
Dat is nog niet alles.
Toen had hij een ganse parlee te doen over het lettertype en de lettergrootte. Een Courier 10 komt duidelijk door op fax, dat is allemaal al
besproken geweest met de betrokken correspondenten, daar heeft pee geen bekommernis over te tonen, dat zijn absoluut zíjn zaken niet.
Eén dezer dagen vliegt het deksel van mijne ketel en ga ik hem afsnauwen dat hij mag ophouden de mensen te betuttelen.
Dan over het papier.
Het papier is op A4 breedte (de reguliere 21cm). Nu is het niet nodig een ganse A4 (29,7cm lang) door het toestel te draaien als
er maar enkele cm tekst op staat. Dat spaart weeral seconden. Die truk heb ik van een slimme stuur, enkele jaren geleden.
Vraagt dat groot licht van een Wero of het faxtoestel wel zo'n klein stuk papier kan hebben ...
Maar de bréédte is toch oké !!! Hoe grijpt het toestel een vel papier : in de breedte. Of er in de lengte 8cm of 80cm doorgaat heeft geen belang.
Jamaar! Pas op voor mijn faxtoestel hoor. (Op een schoolmeestertoontje)

          AUB vent, ik word puur niet goed van beleefd te blijven tegen Uwe Domheid. Ga nog wat slapen want
          uw brein drijft nog rond in uw kop en uw ogen dobberen bijna uit hun kassen.

Mijn vraag was dus hoe het moet met de betaling. Niet wat hij vindt van de lay-out van mijn correspondentie met mijn zus! Da's privé.

Op naar de brug, bij de stuurman van wacht. Die zou aan de capt vragen om het faxje te verzenden.
- It 's okay, zeg ik, ik kom van bij de capt en hij zei me dat ik het aan u kon vragen.
En ik blijf er bij staan. Toen kwam de aap uit de mouw: de stuurman ging er de handleiding bij nemen en dan 'later' verzenden.
Deze stuurman weet dus niet hoe een faxtoestel werkt. Het faxje was getypt om 09h.
'k Heb hier bijna een volledige werkdag laten voorbijgaan enkel en alleen om Wero voor 30 BF papierwerk te besparen.

Gisteren heeft hij nog iets laten horen om die achterover van te stuiken.
LM en ik hebben een zestal mail-correspondenten. Die adressen staan opgeslagen in het adresboek van de computer van de brug.
Die adressen zijn allemaal duidelijk herkenbaar door hun verscheidenheid. Wat doet dat groot licht? Hij nummert ze. Weg verscheidenheid.
Hij maakt het zichzelf dus moeilijk door zijn methode, of beter : door zijn gebrek aan methode.
Als het adresseren dan plots niet snel en vlot verloopt, dan is dat ónze fout hoor. Wíj zijn degenen die het hem moeilijk maken.
Moest dit nu over de kok gaan, maar het gaat over de gezagvoerder. Het is angstaanjagend gewoon.

16h20 : ik ben net terug van de brug. Deze namiddag was er oefening. ('t Is zaterdag hè)
Tijdens de oefening neemt de capt over op de brug, zodat de stuur van wacht ook kan meedoen aan de oefening en de cheng
neemt over in het machien, zodat LM de oefening kan meedoen.
Na de oefening zegt de 2^de stuur me dat de capt het faxje verzonden heeft. Goed, dan ga ik dat nu efkes terug halen hè.
Capt Wero was bezig met het faxtoestel, dus ik wacht efkes.
- Ja, wat is er? vraagt hij.
- De fax is vertrokken, captain?
- Jaja, is vertrokken ...
'k Kijk rond op de kaartentafel, nergens een strook papier van 21 op 8 cm te zien.
- Captain, mag ik het ik het papiertje dan terug hebben aub?
- Ow! Och, haha ... (zeer schaapachtig) en hij haalt het faxje uit de papierbak. Pee had uit zichzelf besloten dat
LM & ik dat papiertje niet meer nodig hadden, dat het weg mocht. De privé-correspondentie van een ander ging de papierbak in.
Hij zag aan mijn blik dat hij zijn boekje te buiten gegaan was (wéér eens). De correspondentie van een ander maakt men niet weg,
ook niet als men captain is. Voorál niet als men captain is. (Maar anders wel de correcte jongen uithangen, en wel principes verkondigen).
Mijn hart klopte weer in mijn keel en mijn handen begonnen te trillen, ik moest daar zo snel mogelijk weg of ik ging uitvliegen.
'k Vroeg ik het buitengaan (met de puit in de keel van mij in te houden) hoeveel seconden het faxje geduurd had.
Hij keek eens op de controlestrook : 41 seconden.
Dat betekende dus meer dan 7 hrs gezeik voor een jobke van 41 seconden. Ga met zo'n mensen in zee ...
'k Had het bericht vóór 06h BT bij Laura willen hebben, nu was het 13h BT.

2001-01-21 ~ op anker, Gele Zee

We liggen hier al vijf dagen te koekeloeren. Zelfde scenario als vorige zomer: wij waren intijds op de plaats van afspraak, de Chinezen niet.
Van Chinese kant weer algehele stilte, of informatie per druppelteller. Uiteindelijk bleek dat hun lichter nog in Shanghai lag, gevangen in de mist.
Mist, ja er is mist. Die kan deze keer dienen als excuus om niet intijds op de afspraak te zijn. Vorige zomer hadden ze dat excuus niet.
Ze maken vorderingen qua smoezen.
't Kan evengoed zijn dat de terminal ineen gestuikt  of ontploft is hoor, maar voorlopig heet het dus 'mist'. Vooral in hun communicatie dan.
Vannacht om 01h was de lichter er. Eerst de mensen vijf dagen in standby-modus houden en dan zaterdagnacht toekomen.
Nu hangt de mensen hun vrije zondagnamiddag eraan.

Gisterenavond liet capt Wero horen dat ik met de lifeboattest  (een maand geleden, 26/12 in Oman) niet mee gemogen had, omdat dat 'gevaarlijk' is.
- Ik had de toestemming van de chief officer, captain.
De enige die een beslissing van de choff kan overklassen is de captain zelve, maar die sliep weer eens zijn roes uit, 'London Office Hours'.
- Ja maar, er kan iets gebeuren. (In het kalme water van de Golf van Oman? Vent, de waart niet eens wakker, wat weet ge dan van het weer die dag.)
- Captain, ik heb sinds 1983 mijn brevet van sloepgast, dat staat in mijn Belgisch zeevaartboek en is genoteerd bij de Waterschout.
Ik weet hoe ik mij moet gedragen in een reddingssloep: zitten en wachten tot u iets gevraagd wordt. En pas foto's maken wanneer Luc het zegt.
Het kwam er op neer dat ik niet verzekerd ben wanneer er een ongeval zou gebeuren tijdens een lifeboattest. (reddingssloeptest)
En dat ik daarom niet meer mee mag met de volgende lifeboattest. (da's in juni.) -en zijn we verzekerd wanneer gij weer eens uw roes ligt uit te slapen?

          1/ 'k zal eerst afwachten of we ergens aan boord van een schip zijn in juni, LM en ik
          2/ dan bekijk ik wie en hoe de choff is
          3/ dan vraag ik aan die choff of ik mee mag de sloep in mag, én ... misschien mag het van die captain dan weer wel
          4/ als gij aan boord zijt als capt, bestaat een reële kans dat ge slaapt, met uw smoes van 'London Office Hours' 
          5/ het heeft dus absoluut geen zin dat ge nu al een verbod uitvaardigt voor volgende zomer, leer nadenken aub
              'k ben trouwens niet van plan dat verbod te onthouden 

           Luc was zelfs blij toen ik vroeg of ik mee mocht, want buiten de matroos en de mecanicien van dienst en hemzelf aan het wiel, had hij
          nog iemand nodig om foto's te maken over heel de lengte van de romp van het schip. Daar groeide nu een lang soort groen zeewier,
          20 à 30 cm lang, heel mooi om naar te kijken hoe het daar lag te wuiven in het water, maar het remde enorm de vaart af en
          joeg het brandstofverbruik fel omhoog. Dat wier moest gedocumenteerd worden voor een verslag. En omdat Luc mij al kent sinds '96 en weet
          wat hij van mij kan verwachten, daarom mocht ik mee.
          In kouder water is dat zeewier gestorven en van de romp gevallen. 't Probleem was ineens opgelost. Maar het was dus wel gedocumenteerd.

Het zeewater is vandaag 13°C. Niet dat hier iemand wil gaan zwemmen, maar die temperatuur van 13° maakt dat het in 't machien slechts 24°C is.
Dat is goed nieuws hè. Nu we op anker liggen staan wel veel machinerijen af, dat scheelt ook een pak. Maar de temperatuur van het zeewater
geeft de doorslag voor de temperatuur in het machien. En 24°C is memorabel hoor. Het is jaren geleden dat LM nog eens in de friste heeft kunnen werken.
Want mecaniciens noemen 24°C fris. Hij draagt nu een T-shirt onder zijn overall en de sponzen halsdoek tegen het zweten is al vijf dagen niet meer nodig.
Wanneer hij gedaan heeft met werken kan hij gerust nog een ganse avond polka dansen, zo fris komt hij boven. Fris als een hoentje.
Al eens een hoentje zien polka dansen? Ik wel. Hier. In China.

2001-01-22 ~ naar Ningbo

We varen. We gaan de baai van Ningbo binnen. Mooi hoor. Alle eilandjes liggen er nog, dezelfde als vorige zomer. Da's toen uitgebreid ingeblikt geweest,
in het binnenvaren én in het buitenvaren. En zonder mist.
Als we nog lang dezelfde lijn blijven doen valt hier voor mij niet veel meer te fotograferen hè. We hebben het hier allemaal al eens gekiekt.
En het blad is vol

2000-12-30 ~ Oman

          Mijn Ma had geschreven dat ze een beetje Islam aan het bestuderen was want Ma vond dat ze daar wat meer moest over weten omdat
          de nieuwe hulp in huis Moslima was. Dat was weer eens frappant, want het was niet de eerste keer dat Ma en ik met hetzelfde bezig waren
          zonder dat we het van mekaar wisten. En met Laura heb ik het nog sterker. Wij maken zelfs mekaars zinnen af
          ook als we mekaar in maanden niet gezien of gehoord hebben.

Hey, ik ben ook met Islam bezig. Niet met de godsdienst zelf, da's me teveel, openbaring & wetten en regeltjes & voorschriftjes en zo. Nee, dank u.
Maar de geschiedenis van de Islam is neig. Vooral wanneer ze beginnen ruzie maken over de opvolging. Amper 29 jaar na de dood van hun profeet
was er al dikke scheur in de godsdienst, een regelrecht schisma zeg maar, want het is nooit meer goed gekomen. -volgens Encarta 
https://nl.wikipedia.org/wiki/Geschiedenis_van_de_islam 
Dat was na de dood van de 3^de kalief al, want er stonden twee 4^de kaliefs klaar om op te volgen, en die heetten allebei Ali.
Toen hebben de volgelingen van de ene Ali zich afgescheurd. Dat was de eerste sekte, de Kharijiten. https://nl.wikipedia.org/wiki/Kharidjisme 

Nu worden ze Ibadieten genoemd en zij zijn de puriteinen van de Islam. En die wonen (bijna) allemaal in Oman.
Geen fundamentalisten, wel puriteinen.
Dat is te merken aan hun traditionele kledij. Geen overdreven versierselen, ook niet voor de ceremoniële kledij bij officiële gebeurtenissen.
En van officiële ceremonies zijn we bediend geweest. 

Vorige keer toen we hier waren was het 19/11 en dat is de verjaardag van Sultan Qaboos (Kaboes uitgesproken).
tegelijk is het dan ook nationale feestdag. En als ik alles een overloop denk ik dat hij een verlicht despoot is. De Omani-Renaissance is begonnen in
1970 toen Qaboos met de hulp van de Engelsen (eindelijk) aan de macht gekomen is. https://nl.wikipedia.org/wiki/Qaboes_bin_Said_Al_Said 

          "Tot de conclusie gekomen dat er armoede heerste en de slavernij moest afgeschaft, besloot hij de macht over te nemen.
          Op 23 juli 1970 nam hij de troon over en stuurde hij zijn vader in ballingschap naar Groot-Brittannië. De Omanieten die het land verlaten hadden,
          werden uitgenodigd terug te keren om te helpen het land te verbeteren." aldus Wikipedia.
          En Encarta zei ook : Sinds 1970 werden het wegennet en de gezondheidszorg uitgebouwd en armoede gebannen.
          Wijd verspreide aandoeningen als trachoma, malaria en cholera zijn geëlimineerd of onder controle gebracht. https://nl.wikipedia.org/wiki/Trachoom 

           'k Heb daar in 2001 nog verschillende (oudere) mensen zien rondlopen met een wit oog. https://www.gezondheidsplein.nl/aandoeningen/trachoom/item34674 
           In sommige artikelen wordt hij een democratisch visionair genoemd.

Enkele dagen geleden hadden we de feestelijkheden ivm met het einde van de Ramadan.
Dat zien wij allemaal op de Omani TV. Dat is een staatszender, maar lijkt eerder een privé-publiciteitszender voor de sultan.
't Is al Qaboos wat de klok slaat. Voor de rest zijn het programma's met zang-en-dans, zoiets als onze interludiums in de jaren '60, maar dan in kleur.
Er is geen berichtgeving, of wat wij berichtgeving noemen. Het is een opsomming van gebeurtenissen, geen duidingsprogramma's ookni en
het nieuws in het Engels is eigenlijk een snoer communiqués van het hof van de sultan.

Qaboos ziet er een proper manneke uit. Prompt heertje, zoals hij over het scherm wandelt. Ik denk dat hij een eigen ploeg in dienst heeft
die er moet op toezien dat hij zo voordelig mogelijk in beeld komt. Misschien heeft hij wel een leraar bewegingsleer ook: niet schrijden, dat
staat te ver van het volk af. Stappen, als een gewoon mens. Hij heeft zijn vorming in Engeland gekregen, het land waar Amnesty International ontstond.
Afbeeldingen van sultan qaboos 

Encarta vertelt nog veel meer over Qaboos. In 30 jaar tijd heeft hij het land uit de Middeleeuwen gehaald. Houden zo en alle dagen
over het scherm stappen. Anders vergeten ze dat hier. Want malcontenten heeft men overal natuurlijk.
De praatprogramma's zijn religieuze programma's. Dat weten we omdat cheng Zeba Libanees is en hij verstaat Arabisch.
Zelf is hij geen moslim maar Maroniet, een christelijke godsdienst. https://nl.wikipedia.org/wiki/Maronitische_Kerk 

Zojuist was ik efkes in de cargo control room en ene van de Omani's zat daar op de computer patience te spelen.
'k Dacht dat kansspelen verboden waren in de Islam? En dan zeker bij de puriteinen, de Ibadieten. 'k Had moeten vragen van welke afdeling hij was.
Tot hiertoe heb ik al vijf strekkingen en vier sekten gevonden. Zonder de exotische splintergroepjes in Azië of in de bergen van Jakkamakka natuurlijk.

Van 24/12 tot en met 28/12 hebben we op anker gelegen en we zijn nu al twee dagen aan het laden. 't Zal tot morgenmiddag duren.
Het nieuwjaar zal dus op 01/01 gevierd worden. Deze keer verloopt het niet zo snel als vorige maand. Toen waren we op 36hrs geladen en weg.
Voor nieuwjaar wordt het een barbecue, als er niks verandert. Want voor kerstmis was er ook eerst barbecue gezegd en toen werd het toch een diner.
Liever barbecue, gesteld dat we mochten kiezen.

2000-12-32 ~ Oman

Beste wensen voor de komende eeuw, want morgen begint de 21^ste eeuw. Nuja, volgens onze kalender dan.
De Chinezen lachen daar eens mee, zij zitten al ver over het jaar 4000.
En wij lachen ook, omdat we gaan barbeknoeien.

2002-12-21 ~ op zee

Hallo Thuisland,

Als ik de datums eens overloop schrijf ik dit contract vree weinig. Er is nog maar 1 brief vertrokken en we zijn al een zes weken aan boord.
Het hadden al drie brieven moeten zijn. Uitleg : ik heb veel werk. Lach niet.
De eerste weken ben ik met de videocollectie bezig geweest en sinds een dag of tien met de kerstversiering.
Er is wel wat kerstversiering aan boord, amper genoeg voor een halve boom. Er zijn twee bomen, in elke smokeroom komt er een.
Dus moet er bijgemaakt worden om beide bomen een gevuld uitzicht te geven.

Lijm, papier, karton, kleurige lappen (uit de poetsvodden van het machien), eindjes lint en touw, plakband, aluminiumfolie, zilverplastic van de
pakken koffie, lege blikjes van cola en bier om cirkels en sterren uit te knippen, nagellak (parelmoer glanst mooi op aluminium),
lapjes & draad in jute, kleurrijke knipsels en snippers ... om de twee stappen staan doosjes en potjes met materiaal dat niet dooreen mag geraken.
Allemaal gerief dat nog niet weg mag omdat het misschien nog van pas komt om een versiersel mee te maken.
Het is geen rommel hoor, maar onze woonkamer en slaapkamer zien er wel uit als een atelier of een knutselmagazijn van de Crea-Club voor hyperkineten.
Drie keer per dag baant LM zich een weg tussen de dozen en de potjes met materiaal. Onverstoorbaar. Zoals dat van zeebonken in de boeken staat.

Op 17/12 heeft LM het schip een shut down bespaard -stilvallen- Mijne LM!
Er was een probleem met de brandstoftoevoerpomp naar de hoofdmotor. Het controledeksel van de pomp stond te trillen van teveel druk.
LM heeft dat gezien. Hij weet natuurlijk wel waar hij moet kijken terwijl hij zijn avondronde (22h) doet, maar hij had het toch maar gezien hè.
Het schip is dan intijds kunnen stoppen ipv stil te vallen. Gróót verschil. Na enkele uren was het opgelost en zijn we kunnen verder varen.

2000-12-29 ~ aan de boei, Oman

Over licht.
Op 12 of 13/12 was ik met de kerstboom begonnen. Hij moest tegen 17/12 klaar zijn, had choff Luc gezegd. 'k Was er dus goed intijds aan begonnen.
In de hoek waar de boom moest komen is geen stopcontact, dus was het wachten op stroom om verder te kunnen werken. Om er aan te beginnen feitelijk,
want ik wou de lampjes diep in de boom hebben, dus dat snoer moest er eerst in.
De boom stond al voorlopig gemonteerd: nog niet met de juiste voet, op een hoge kartonnen doos (dat wordt de sokkel) en voorlopig nog
te zichtbaar vastgemaakt aan het schot. Dat is tegen het wiegen van het schip.

Nu moet ge weten dat cheng Zeba een zeer ongeduldig manneke is. Soms is dat grappig.
Maar wanneer het over de job gaat lijdt de kwaliteit van het werk en/of de afwerking eronder. Zelfs wanneer er meer dan voldoende tijd is:
''t Is al lang goed, laat het vooruit gaan'. En dat steekt danig tegen, vooral komende van een chef.
LM weet dat al langer dan ik. Ik moest nog ondervinden hoe erg dat kan tegensteken en op welke manier.

's Middags aan tafel maakt cheng Zeba dat de elektrieker voor stroom bij de boom zal komen zorgen.
Hij meldt dat aan de elektrieker, die aan de andere tafel zit, met de woorden: "Trician, this afternoon you work with the lady".
Die zijn oogskes blonken al, een ganse namiddag vrij van machine-job!
Om 13h stipt sta ik in de smokeroom, geen elektrieker. Efkes weer naar boven, op deck C kom ik hem tegen, he is on his way,
'k Ga iets halen in de cabine & snel weer naar de smokeroom. Stond hij met de boom te worstelen om er onderaan een stuk plastic af te krijgen
dat in de weg zat om de voet te monteren.
Oeioei, dacht ik, dit wordt hommeles. 't Jung heeft niet begrepen dat zijn kersthulp enkel & alleen, en maar heel efkes,
voor het elektrisch gedeelte gevraagd werd. Verder niks.
'k Begin over stroom, transfo's, een dubbel stopcontact en een verlengdraad van 12 of 15m.
"'k Zal dat meten maar stroom is het probleem niet, wuifde hij weg, de bóóm is het probleem."
"Misschien, maar de boom is wel míjn probleem, my friend, niet dat van u. (of dat van cheng Zeba)
Ik heb die opdracht gekregen van choff Luc, zijnde ook Chief Welfare. Punt."
Bij die boom zijn dus twee mensen betrokken, geen elventwintig met elk eigen prioriteiten en suggesties die er geen zijn wegens hier niet haalbaar.
Sebiet wordt dat hier een Griekse ferry! Niks van.
"Kunt ge mij de transfo's bezorgen waar de chief officer over gesproken heeft? Zodra de lichtjes branden kan ik verder met mijn job."
Dat was een streep door zijn rekening. Geen ganse boom te doen met hem? Dus geen ganse namiddag kerstverlof? 'k Zag het hem denken.

Terwijl hij de transfo's gaan halen was vlieg ik naar de cabine om onze Engelse sleutel te halen en tegen dat hij terug was stonden de twee bomen
(die van de matrozen erbij) in hun voet gemonteerd. Zo. Geen geworstel met de boom hè jonkie.
LM mag fier zijn op mij, de truc met de Engelse sleutel is iets dat ik dank zij hem helemaal alleen gevonden heb.

Een kwartier later brandden de lichtjes. De elektrieker had stroom afgetapt van de dichtstbijzijnde wandverlichting aan de linker wand.
Daar hing nu een lelijke zwarte kabel die het schot ontsierde en de wandverlichting buiten dienst stelde. Maar dat was voorlopig, dacht ik.
Nu kan ik alvast verder terwijl hij aan de verlengdraad begint. En straks kan deze wandlamp dan weer aan. Oké! Dit komt goed!
Toen had er bij mij al een lampke moeten gaan branden, maar ja, ik was bezig met mooi ogende oplossingen zoeken voor vanalles,
en veronderstelde van hem hetzelfde. Wat zeer naïef was van mij.

17h: de sokkel was klaar, mét het plankje bovenop en aangekleed zonder scheuren in de aluminiumfolie.
De boom en de sokkel stonden nu echt zeevast zonder de touwtjes in het zicht. In de boom hing alvast de grote ster en de lichtjes hingen te glanzen.
De boom stond in de steigers, klaar om 's anderendaags met de versiering te beginnen.
Dat ene wandlicht was nog altijd uit, maar daar was niet direct haast bij. Klaar tegen de 17^de had choff Luc gezegd.
't Was wel efkes een zot zicht. De draad hing daar als een baxter: de kerstverlichting krijgt haar voeding van een donor. Wel wat grauw die donor,
zijn lampke was uit. Maar dat komt in orde, de verlengdraad is op komst (dacht ik toen nog).

18h30, het avonduurtje : cheng Zeba doet wild opgewonden over wat er staat en vraagt in één adem of er geen versierselen zijn en
of die lampjes niet kunnen knipperen. Maw: waar is de rest? Is dat alles? Waarom is dat hier nog niet klaar ...
'k Heb hem efkes moeten uitleggen dat
1/ de doos met plank (sokkel) afkleden en zeevast zetten met touw
2/ de boom zo onzichtbaar mogelijk zeevast zetten
    werkjes zijn die aandacht vragen en dat daar tijd in kruipt.
3/ de verlichting kan knipperen maar het speciale lampje dat daarvoor nodig is ligt boven in de cabine, omdat ik nog in de boom moet verder werken.

- Wil u dat het knippert?
- Ja! antwoordde hij.
- Oké chef, het knipperlampje ligt voor het ogenblik boven in de cabine. Dus morgen, voor ik mijn boeltje hier opruim
  zal ik er aan denken dat knipperlampje er in te draaien, beloofd.

Domme ik : hij wilde dat knipperlampje nú, terstond, meteen, direct & onmiddellijk.
Maar bij mij kwam het gewoon niet op om dat knipperlampje te gaan halen en het er al efkes in te draaien,
want afgarnieren gebeurt ommers op het einde, zoals slagroom aanbrengen op een taart.
'k Zei ook iets over verlengdraad en hij sprak over niet genoeg stekkerdozen, misschien komen die met de bevoorrading in Singapore op 15/12.
Dat komt allemaal in orde vóór de 17^de dus, zoals choff Luc gevraagd had. En Luc knikte eens geruststellend dat het wel goed zou komen.

's Anderendaags in de voormiddag werk ik verder aan de boom met de versierselen. Om 13h kom ik weer in de smokeroom en daar staat de elektrieker
met in zijn ene hand een kniptang en in de andere hand twee kleine cilindervormige dingen. Toch stekkerdozen gevonden? Toch verlengdraad? Da's rap!
'k Kijk eens rond ... waar is die verlengdraad dan?
Hij stapt niet naar de hoek met het stopcontact, hij stapt naar de boom. Hij neemt de draad van de lampjes en wil zijn kniptang er in zetten.

- Any changes? vroeg ik, uiterlijk kalm maar innerlijk had ik hem tegen het schot willen slaan: moei-u-niet-met-mijn-werk!
- Problem, antwoordde hij. Yesterday lamps flickering, today not. (Wat straal gelogen was, gisteren knipperde er niks.)
- Just a moment, fiston. Die lampjes flikkeren wel, dat speciale lampje ligt boven in de cabine. De chief engineer wéét dat.
  'k Heb het hem gisteren uitgelegd. In het Frans, dat verstaat hij best. En wacht nu efkes, ik ga dat knipperlampje halen en ik tóón het u.

Toen ik weer beneden kwam was de draad tóch doorgeknipt en was het rund een cilindervormig ding er tussen aan het monteren.
Niet achterin de boom natuurlijk, maar voorin. Goed zichtbaar.
Dan zat ik voor de rest van de werkzaamheden met dat zenuwachtig geknipper? Geen keuze meer mogelijk?
- Stop and look! (Als het nodig is kan ik zeer bazig doen, soms schrik ik van mezelf.)
Ik toon hem het lampje. Het is wit met een rode top. Het knipperlampje. Het enige witte lampje.
Zoals beschreven en afgebeeld staat op het deksel van de doos. Gisteren gij gelezen (*). Remember?
Kijk : hier doos, daar lampje, doos-lampje, same-same. Gezien?

En kijken alleen is niet genoeg, ik moet ook zorgen dat dat hij het ziét, en dat het doordringt. Ik demonstreer het geknipper.
- Okay? Gezien? So fix the cable please. NOW.
Hij herstelt de groene kerstdraad met witte tape. Witte! 'k Zal ik wel oplossingen zoeken om het boeltje wat mooi te laten ogen ...

          (*) Gelezen? Hij heeft het deksel van de doos vastgehad en gedaan alsof hij daar de uitleg las.
           Dat bedenk ik nu pas. En dat hebben we nog al meegemaakt hè. Mensen die doen alsof ze (Engels) kunnen lezen.
           De bootsman op schip 31, bvb. -tekst 306

En vandaar dat hij niet informeerde over de knipperlamp, of niet wachtte met zijn kniptang. Hij had gewoon niks begrepen.
Maar omdat cheng Zeba gezegd had dat het moest knipperen, zou hij het doen knipperen. Op zijn manier. En voor mij dan onomkeerbaar.
Die kerstverlichting was gloednieuw, nog geen 24hrs uit de verpakking. En dat rund zet daar een kniptang in.
Ik was lichtelijk in shock, sprakeloos, ademloos en rillingen. Scheepsmateriaal moedwillig vernielen staat gelijk aan heiligschennis.
Of noem het sabotage. Wat een dragonder: het moet knipperen, dus zál het knipperen, ongeacht de schade.
En die Verlichte Geest werkt in het machien? Neptunus, ontferm u over ons.

Einstein wou weten waarom dat lampje er dan niet in zat. Zucht. Dat had ik toch al eens uitgelegd!
1/ omdat ik nog aan de boom moet werken
2/ omdat ik het geknipper niet kan hebben terwijl ik werk, het maakt mij nodeloos nerveus
3/ wanneer de boom klaar is zullen de lichtjes knipperen, eerder niet, om 17h, zei ik erbij omdat hij maar bleef kijken als een rund,
alsof hij van het voorgaande niks begrepen had -en waarschijnlijk was dat ook zo

Wat was er dan gebeurd met de boom van de matrozen, wilde hij weten, of ik ...
- Aan die boom ben ik nog niet begonnen. En gij blijft daar af. -want hij had twee van die cilinderdingen bij hè.
- Yes but, waarom knipperen die lampjes dan nog niet.
- Zucht. Misschien omdat de bootsman dat niet wil? Misschien hebben de matrozen niet graag geknipper?
  Misschien maakt het hen nerveus tijdens het film-kijken? Ik weet het niet. Vráág het hen, voor ge daar met uw tang begint.
Ha ja, dat was een idee, hij zou het eerst eens gaan vragen. En hij weg. 
Zou hij nu heel het deck afgaan om de boots te zoeken? Dit schip is meer dan 250m lang en meer dan 50m breed.
Begin maar te zoeken. Hij kon toch ook wachten tot 's avonds. Mensen ..., wat een rund.

Al die tijd stond V (3^de stuur) te knikken dat zijn hoofd er bijna af tolde. Volgens hem had een van ons twee blijkbaar Groot Gelijk.

Tegen 16h15 ga ik verslag uitbrengen bij Luc, in twee lijnen. Eigenlijk vooral om uit te leggen waarom de draad van de lampjes
met tape aaneen hangt. Omdat er in geknipt geweest is, in een draad die perfect in orde was, nog geen 24hrs uit de verpakking.
Luc zijn antwoord :
- Ge had moeten zeggen dat het knipperlampje bij u boven in de cabine lag.
- Maar Luc, de cheng is daarvan op de hoogte, sinds gisterenavond al!
- Aan de elektrieker had ge het ook moeten zeggen.
- Luc, ik zég het hem en terwijl ik het lampje gaan halen ben knipt hij tóch de draad door ...
Choff Luc zegt niks, kijkt eens naar de vloer, kijkt eens in de verte en blijft zwijgen.

          En ineens viel alles op zijn plaats.
          18h30 de dag ervoor: cheng Zeba is op zijn pik getrapt dat ik niet recht spring om dat knipperlampje te gaan halen, boven.
          12h de dag daarna : cheng Zeba ziet dat de lampjes nog niet knipperen, gaat op zijn 4 strepen staan en beslist
          dat er met zijn wensen zal rekening gehouden worden wanneer het hém uitkomt. Dwz: onmiddellijk.
          13h die dag : elektrieker begint er aan want het zal en moét knipperen van cheng Zeba, en wel onmiddellijk.

"Quand ils sont bêtes om a beau leur expliquer ..." (Wanneer ze dom zijn, kan met het wel blíjven uitleggen)
Zeer algemeen en vaag zei Luc dat, maar 't was klaar en duidelijk. En in het meervoud.

         Ze voeren uit zonder na te denken over de actuele situatie  (...)  zelfstandig nadenken werd in hun onderwijssysteem
         blijkbaar niet verlangd. In tegendeel. Resultaat : een ganse generatie, of toch deze ploeg, die ritueel te werk gaat.
         Als het ritueel volbracht is, is de taak in orde. Aldus choff Diga -tekst 323
         En de elektrieker was er dus zo ene hè.

We zijn vandaag 29/12 en de baxter hangt er nog altijd, de aftakking van een wandverlichting om stroom te leveren voor de boom.
Dus die aftakking was geen voorlopige oplossing opdat ik zou kunnen verder werken,
dat was wat het jung als definitieve oplossing had bijgedragen. Een zwarte kabel die tegen een beige schot hangt, veel te zichtbaar,
het ontsierde de boel. En de stekkerdozen van de bevoorrading in Singapore? LM heeft er naar gezocht, ze zijn niet geleverd.
Waren ze besteld? Dat kan LM niet achterhalen. De bestellingen van een elektrieker gaan rechtstreeks naar de cheng.

Op 15/12 passeerden we Singapore en hadden we buiten bevoorrading ook bemanningswissel.
Capt PO werd afgelost door capt Wero en zo nog wat volk, onder andere een nieuwe elektrieker. Neptunus zij geprezen!

Na een week ongeveer vraagt capt Wero tijdens het avonduurtje of die lampjes nu echt moeten blijven knipperen,
kunnen ze niet gewoon blijven branden? Want het geknipper verstoort de concentratie tijdens het dartsspel.
Onmiddellijk en zéér bereidwillig heb ik subito presto de doos uit de kast gehaald en de lampjes gewisseld, gemaakt dat het geknipper ophield.
ZO! Want een cheng heeft misschien vier strepen, maar een capt heeft er vier + een krul op. -die krul heet een nelson
https://uniformspecialisten.nl/online-shop/merken/smit-van-rijsbergen/schuif-epauletten-koopvaardij-kapitein-10-mm-trait-goud/ + foto

De hoeken van de smokeroom waren al klaar en de alle mobieltjes aan het plafond hingen al op, maar het wandgordijn van sterren was pas
helemaal af op 24/12. Om 16h hing de laatste ster er. Het was efkes reppen. De heren van de staff wilden om 17h nog darts spelen vóór de
algemene apéro om 18h.

Toen hij het geheel zag knikte Luc enkele keren. Liever iemand die na 12 dagen eens knikt dan iemand die de eerste halve dag al staat te jodelen dat
het fantastisch wordt, maar de tweede dag stokken in de wielen steekt omdat het niet snel genoeg gaat naar zijn zin & hij niet snel genoeg zijn zin krijgt.
In de week van 15/12 tot 22/12 heeft hij cheng Zeba enkele keren laten horen 'ça avance'. Dacht hij dat met de aanmoedigende aanpak
het materiaal zich gewilliger laat uitknippen, ineensteken en monteren? Want alle versierselen moesten nog handgemaakt worden hè.
(Buiten enkele plastic prullen, die ik netjes verdeeld heb over de twee bomen en er diep in weg gestoken heb, opdat ze wat licht zouden weerkaatsen.)

In het machien is cheng Zeba ook zo, zei LM. Nu kan ik wel meevoelen met LM zoveel ik wil, maar hij zit beneden met dat ongedurig manneke, ik niet.
En dat ze al eens een motiverende aanpak moeten proberen hebben ze uit een cursus, dat kan bijna niet anders.
Op een dag zei Zeba: "Het wordt hier écht mooi hè, persies gelijk in een dancing."
Dancing ...? En ik ben nog nooit zo gedemotiveerd geweest.
Dancing ...? En ik maar moeite doen om het er een beetje huiselijk te laten uitzien.
Daarvoor heeft LM dus 10 dagen in de cabine overal potjes en doosjes met knutselmateriaal op de vloer moeten verdragen.

Geen schetterend geschitter in de versieringen, liever zachte glans, vind die materialen maar eens. Kopbrekens heeft mij dat gekost.
Geen hard wit verticaal licht (de TL aan het plafond), liever diffuus geel horizontaal licht met lichtpeertjes, waarvan nu dus één buiten gebruik gesteld is.
Geen nerveus geknipper in de boom, liever gemoedelijke gloed. Dus de avond dat capt Wero vroeg naar continu licht ipv geknipper
was ik op slag de gedienstigheid zelve newaar!

Dancing ..., gelukkig was er tegenwicht voor die ongelukkige woordkeuze. 'Nice attraction' noemde Krasimir het. Een mooie kermis dus.
Nu een kermis ipv een dancing. Maar Krasimir krijgt alle voordeel van de twijfel. Zeer waarschijnlijk heeft hij bedoeld : 'attractive decoration'.
Denk ik, hoop ik.
Capt Wero bekeek het geheel eens en zei : 'good job'. Dus choff Luc en ik mogen tevreden zijn.

          Mensen Lief, ik lach mij hier een breuk! 'k Heb zojuist een spellingscontrole gedaan voor deze brief en elke keer er flikkerlicht of geflikker
          staat ipv knipperlicht of -lampje of geknipper, zegt Microsoft: "Pejoratief taalgebruik. Als verwijzing naar homoseksualiteit komt dit negatief over."
          Al goed dat dit geen Lernout & Hauspie is of ik kon nog wat zitten bekvechten over flikkeren en knipperen.
          En het is hier nu juist rustig. Houden zo.

LM zijn twee handen zitten vol kleine kloofjes. En dat doet verschrikkelijk pijn. Zalf er op en slapen met handschoenen aan.
Die kloofjes komen door de onderhoud van de oliekoeler van de hoofdmotor. De smeerolie wordt gekoeld met zeewater.
Met dat zeewater komen eitjes en larven van zeeschelpen mee binnen. Het zijn kokervormige dingetjes met een open bovenkant.
Hoe kleiner de schelpjes hoe scherper de bovenrand. We hebben er thuis zo enkele op de boekenkast staan, meegebracht van op schip 30.

Die kokertjes zetten zich vast op de lamellen van de twee koelers. Er zijn per koeler 400 lamellen van ± 80cm op 120cm en die moeten aan weerszijden
schoongemaakt worden. De eindcontrole van alle 800 rubberen afdichtingen gebeurt met de blote hand. 800 x 4m rubber = 3,2km rubber aftasten
op snijdende schelpjes. Vandaar de kloofjes in zijn handen.
Er is een elektrisch/chemisch systeem voorzien dat zou moeten beletten dat die schelpjes zich vastzetten, maar dat stond niet sterk genoeg afgesteld.
Kloofjes dus. En pijn. Al 4 x 24hrs. Waarom denken de mensen direct aan palmbomen wanneer hij zegt dat hij zeeman is?

vervolg brief 01  (2000-11-22) 

Zojuist heb ik onze mail-diskette terug gekregen van capt PO. Hij stond in de deur van zijn tak te maken. (Dierf hij niet binnen komen?)
Een apart verhaal : onze mail bedroeg teveel kilobytes (?!?) Gelukkig ben ik de leeftijd voorbij dat ik me laat intimideren door bars pratende mannen,
maar ik hou wel mijn mond, want het vent kan LM dwarsbomen. 

           Dat het de laatste kaart geweest was want een kaart beslaat teveel kB's.

'k Wist niet direct waarover hij het had want ik was in Encarta bezig met een landkaart en ik verzond toch geen landkaarten naar België?

         Ja die verjaardagskaart voor de 21^ste, die tekening, dat is de laatste keer geweest.

'k Zat met mijn mond vol tanden ... 8 kB is tevéél?
32,00 kB voor een verjaardagskaart + 1,06 kB in onbewerkte tekst. Deze twee bestanden samen gezipt in een archiefje
herleidde het geheel naar 8 kB. Een reductie van 76% zegt WinZip. Zo heet dat programmaatje, WinZip. https://nl.wikipedia.org/wiki/WinZip 
Het geheel was dus gecomprimeerd naar ¼ van de oorspronkelijke grootte, op voorwaarde dat men het ding GEZIPT verzendt natuurlijk,
anders springt het bestand weer naar de oorspronkelijke grootte. (gewoon zippen, standaard in het Microsoft pakket) 
Waarom was het vent gefrustreerd geraakt, op zijn pik getrapt?
Mogelijk scenario: hij heeft het archiefje open gedaan op zíjn vaste schijf C:\ , dan niet meer weten hoe weer zippen, en de bestanden dan maar raprap
ongezipt verzenden om er vanaf te zijn (en dan achteraf de dactylo gaan staan afblaffen over een teveel aan kB's).

Ondertussen staat datzelfde archiefje van twee bestanden nog altijd gezipt en verzendklaar op onze verzend-diskette hoor.
Maar daar heeft de illustere niet aan gedacht, want dat betekent ook efkes herbeginnen hè.
Alternatief 1 : leren zippen, PO!
Alternatief 2 : het archief DICHT laten dan verspreekt men zich niet ivm de privépost van andere mensen, PO!
Het is geweldig simpel. Vooral dat tweede. Dat heb ik zelf gevonden, helemaal alleen gelijk een groot meisje : blijf-uit-de-post-van-een-ander.

Nu hebben LM en ik buitengewoon geluk dat de meeste van onze familieleden, vrienden, kennissen en correspondenten maar 1x per jaar verjaren.
En dat ze bijna allemaal hun communie al gedaan hebben. En dat iedereen al geboren is. (Tenzij degenen die op komst of in bestelling zijn).
En dat het maar één keer per jaar kerstmis & nieuwjaar is voor al die mensen.
En dat een mens maar twee ouders heeft : moederdag en vaderdag. En schoonouders.
En dat iedereen van onze familieleden, vrienden, kennissen en correspondenten al getrouwd is (geweest) of zo goed als. 
En dat er maar om de vijf of tien jaar een huwelijksjubileum te vieren valt, per koppel familieleden, vrienden, kennissen en correspondenten.
Kortom, LM & ik hebben het geluk dat we bijna geen mensen kennen die al eens gefeliciteerd mogen worden of onze beste wensen in kleur mogen krijgen.

2000-11-24 ~ op zee

'k Ben eergisteren maar gestopt met typen want ik was aan het zagen. 'k Hoorde het zelf. En dat allemaal voor 8 kB.
Of zou de 34 kB versie verzonden zijn? Hup, daar gaan we weer. Gauw over iets anders.
We zijn daarstraks vertrokken uit Ras Tanura. Op FM 91.45 is een Amerikaanse zender, vandaag houden ze een speciale country namiddag.
'k Heb me suf gedacht waarom de Saoedi's een USA radio op hun grondgebied zouden toelaten. Van heel de Perzische Golf misschien
de Emiraten of Oman, maar toch niet bij de uitvinders van de Islam hè, al die country liefdesliedjes.
Awel, die zender gaat via Bahrein, op een boogscheut hier vandaan. Bahrein dient als uitgangswijk voor de rijke Saoedi's, vertelde choff Luc.
Daar gaan zij in het weekend doen wat op hun eigen grondgebied niet mag voor de  buren, die die daar dan ook zijn, in Bahrein.
Er is zelfs een dure brug gebouwd. Zo worden de chauffeurs van de sjeiks niet meer misselijk op de ferry.
Da's slecht voor de standing van een sjeik hè, een chauffeur met een uniform vol kots.

Volgende evenementen op het programma van deze 'cruise':
03/12 : Singapore Passage
07/12 : Bataan, Filipijnen. Daar zouden we aan de wal kunnen. Daar zou ik deze brief willen posten. Hopelijk kan LM eens mee.
11/12 : Singapore Passage. Daar wordt capt PO afgelost door capt Wero. Tegen dat ge dit leest is hij al aan boord.
En verder zien we wel, wait and sea.

Vorige week hebben we barbecue gehad. Aan het zwembad. Dat klinkt goed hè.
't Zwembad is wat klein om echt in te zwemmen en om de afwas in te doen zou het wat groot zijn.

Straks gaan we de straat van Hormuz door en op naar Singapore. https://nl.wikipedia.org/wiki/Straat_van_Hormuz  + kaart
In het naar hier komen waaide het in Hormuz gelijk zot. Het was er zelfs koud. LM & ik zijn eens gaan buiten staan, want
'koud in de Perzische Golf', zoiets is een gebeurtenis. Wel, voor ons toch.

2000-11-25 ~ op zee

Wat hier nog veranderd is in de dagelijkse gang van zaken : iemand anders typt nu de menu's. Vorige keer was dat jobke een corvee aan het worden
omdat het klad voor de volgende dag pas bij het avondeten naast het bord van de capt lag. Dat moest ik gauwgauw 's avonds nog typen, omdat
's anderendaags de menu al bij het ontbijt op tafel moet staan. Er elke morgen om 06h voor opstaan, dat zag ik mezelf niet doen, omdat ik
zoveel mogelijk de werk- en slaapuren van LM volg.
'k Had toen aan de keuken gevraagd of ik de menu voor 's anderendaags mocht komen halen tussen 15h & 17h, zodat ik hen de getypte blaadjes
alvast kon afgeven bij het avondeten al. Dat was niet mogelijk. De keuken begint pas na 17h te plannen en na te denken over de dag die komen gaat.
Onze eerste dag weer aan boord zag ik bij de lunch het klad al gereed liggen bij het bord van capt PO. Ha, dacht ik, ze hebben ondervonden hoe
vervelend het is de menu 's avonds nog te typen, dus typen ze hem 's namiddags. Nu ze er zelf last van hebben kan het wél vroeger op de dag?
Welwelwel ... goed, niet teveel over nadenken.

Deze kok had ons in augustus een brief meegegeven voor Bulgarije, om in België te posten, met alvast een Bulgaarse postzegel op.
'k Zag dat zoiets niet zou lukken bij de posterijen en het adres was geschreven in Cyrillisch schrift https://nl.wikipedia.org/wiki/Cyrillisch_schrift#Russisch_alfabet 
Thuis heb ik een fotokopie gemaakt van de envelop en het adres uitgeknipt. Dat adres heb ik op een bruine envelop A8-formaat geplakt en
er in blokletters BULGARIJE ondergezet. Zijn witte envelop ging met postzegel en al in onze bruine en die kon vertrekken met een Belgische postzegel.
Wat een mens al niet doet voor andermans post? Dat gaat vanzelf want zeemanspost is heilig. Misschien zitten ze ginder op nieuws te wachten.

2000-11-30 ~ op zee 

Na Bataan (Filipijnen) gaan we weer laden in Oman (Perzische Golf) en lossen in Qingdao (China). https://nl.wikipedia.org/wiki/Qingdao
Dan zal het al januari zijn. We zullen onze winterkledij nodig hebben. 

De laatste video's zijn ingetikt. In het totaal zijn er nu 420 stuks. Nu de 2^de ronde, ze efkes bekijken om er te kunnen bijtikken of de film
Engels gesproken is, Bulgaars, of Bulgaars met Engelse ondertitels. 

          Dat Bulgaars gesproken is niet gedubd hoor, tot grote gruwel van de Belgen aan boord is het voice-over. Eén acteur en één actrice doen alle 
          stemmen. Ze lezen zelfs de begingeneriek. Erger van bij ARTE. Nu willen wij absoluut weten van welke videocassettes we moeten afblijven.
          Aan de eindgeneriek ben ik nog niet geraakt. Of de stemmen die ook lezen weet ik dus niet.
          De namen van zoveel technische en andere medewerkers, hoe zouden de stemacteurs dat dat brengen? Aan het spreektempo van Donald Duck?

'k Doe er net geen 20 op een uur tijd.
Videoband uit de doos, band in de videospeler, fast forward de reclames overslaan (ALLEMAAL, dwz efkes tot tien tellen), efkes klank beluisteren,
terugwinden, band eruit, band in de juiste doos en op de juiste plaats, taal en/of ondertitels  intikken, volgende band er uit ...
'k Heb het typtafeltje wat dichter bij de video installatie geschoven. 't Zou allemaal iets vlotter kunnen gaan met de afstandsbediening, als dat ding niet
regelmatig in zijn eentje op stap ging. Soms ligt het te lameren bij het koffiemachientje, soms ligt het in de patrijspoort te zonnen,
of in de bureaustoel te niksen. 'k Leg in deze cabine kilometers af door de afstandsbediening.

Sinds we oost varen shiften we niet meer 's nachts, maar om 16h. Eén tel later is het 17h. Dat geeft een heel vreemd gevoel.
Er is vanalles nog niet gedaan en een mens is een hap uit de namiddag kwijt. Dat uur is niet besteed aan iets, of voorbij, of verlummeld met niets doen,
het is gewoon kwijt. Verdwenen in minder dan één seconde. Weg. Verdwenen in de maag van een Uurverterende Meridiaan.
En er zijn 23 van die monsters. -de 24^ste is de dateline  https://nl.wikipedia.org/wiki/Internationale_datumgrens

Wij moeten gelukkig maar een stuk of vijf van dié meridianen passeren. Het zijn monsters met twee koppen, een Oostwaarts en een Westwaarts.
Om de 15° ligt zo'n monster roerloos plat en heel stil op de loer. Op elk schip dat over zo'n uur-verterende meridiaan vaart, scheurt de
Oostwaartse Kop een uur weg uit de mensen hun 24hrs. Wanneer we slapen merken we het niet echt, maar overdag wel: een uur kwijt. Ineens en plots.

Over een week of twee varen we weer west. Dan braken de Westwaarts Koppen die uren elke keer weer uit, maar dan doet het er al lang niet meer toe.
Wie wil er nu een gerecycleerd uur. Zo eentje waarvan de minuten uitrafelen. Nee, danku.
Gisteren had ik mijn eigenste gloednieuw uur van 16h tot 17h willen houden, maar het is dus weg. 

Het 24^ste monster is het meest vreemde. Wat een geluk dat daar maar één van bestaat. Het ligt in de Pacific te loeren.
Van het 24^ste monster vreet de Oostwaartse Kop een compleet etmaal uit uw bestaan, een complete kalenderdag.
De Westwaartse Kop compenseert dat dan ooit wel, als men daar nog eens westwaarts passeert.
Áls hè, want de meeste mensen gaan via Panama naar huis en dat blijft dus oost varen, en die kalenderdag zijt ge kwijt. Voor de rest van uw leven.
Toch blijft een mens tijdens die 'verdwenen' dag ademen.
En leg het maar eens uit aan St. Pieter : eigenlijk heb ik nog enkele kalenderdagen tegoed ...

14h50: ik ben onze mail-diskette gaan brengen. Nu afwachten: ♫ vol verwáááchting ♫ klopt ons hááárt ♫ ...
vertrekken de drie mails gezipt (gecomprimeerd) of niet gezipt ?
Nu ga ik een beetje was ophangen en daarna misschien ook stofzuigen. Want gisteren was het ineens 17h hè.

Enkele dagen geleden vertelde choff Luc over een colloquium in mei. Hij was pas thuis van dit schip, afgemonsterd in Aruba en had nog last van jetlag.
Cheng HUS was daar ook, ook afgemonsterd in Aruba, maar dan 'en catastophe' -tekst 317
Er was een après-colloque  geweest, zoiets al een après-ski maar dat voor serieus, een nabespreking.
De Human Resource Managers waren er -een duur woord voor personeelschefs?
Enkele zeelieden werden voor een gesprek gevraagd in een ruimte apart. Over de après-colloque ging choff Luc zijn verhaal.
De HR managers wilden weten hoe het nu is, varen met Bulgaren. Cheng HUS kreeg het woord. Dat was een zet van hen natuurlijk,
ze hadden de minst taalvaardige van het gezelschap er uit gehaald. HUS krijgt het nog niet uitgelegd aan de incheckbalie in Zaventem, -tekst 325
wat zou hij dan onvoorbereid een zinnige uitleg doen op een vergadering.
Wat hij te zeggen had klonk verward en slordig ('k hóórde hem bijna bezig) en vaag en onnauwkeurig. Na een paar minuten werden zijn bezwaren van tafel geveegd
als zijnde van 'niet-professionele aard' maar van 'relationele' aard. Dat kan bijna niet anders, met zijn oudewijvenpraat.
Gelukkig, vertelde choff Luc, was er ook VDB -wie dat is weet ik niet meer- en diens uitleg was ter zake en minutieus. En dan nog wel in het Frans,
zei Luc er bewonderend bij. Maar de conclusies van die kleine vergadering lagen al op voorhand vast, dus veel zal er niet veranderen. Tot zover Luc.

Deze namiddag hebben we enkele uren stil gelegen om van alles te testen. Wat allemaal, dat weet ik niet, maar toen ik een fles water
naar de engine control room ging brengen stond LM neig straf de wijzertjes op een van al die consoles te bekijken. Ik ben zeer stil geweest hoor.

2000-12-02 ~ op zee

'k Heb daarstraks ons koffiemachientje verzopen. -de ouwe café duo van Philips- 'k Had koffiegruis gemorst in het waterbakje en 'k ging dat eens rap
oplossen, onder de kraan. 'k Ben een beetje royaal geweest met water. Daarna kon ik het machientje open vijzen, haardroger er op en
schietgebedjes prevelen dat zo ook de verborgen waterpartikels zouden opdrogen.
Daarna ben ik gaan douchen en aankleden, want als seffes ergens een zekering springt moet ik de elektrieker misschien binnenlaten,
en als de elektrische leidingen in brand schieten, zeer zeker ook de fire fighting & support squads.
Dus mijn haar kammen ook, want er komt misschien volk sebiet. 

We zijn nu 2hrs verder en de koffie staat te lopen, zonder dat het schip stil valt vanwege een black-out, of in brand staat.
Die koffie zal smaken, denk ik.

2000-12-06 ~ op zee 

Lap! Gisteren hebben we een mail ontvangen van Laura dat ze nog geen antwoord ontvangen heeft op haar 1^ste mail, terwijl ons antwoord
de cabine is uitgegaan vóór 01/12. Gezipt en wel, tegelijk met de twee andere mails, op diezelfde diskette.  Nu dat weer ...
Wat is er aan de hand? Zou het kunnen dat maar twee van de drie mails verzonden geweest zijn? Un oubli? Een vergetelheid?
Gaat dat nog gebeuren? -want ik achtte capt PO tot alles in staat- en hoe weten LM en ik of iets verzonden werd of niet?
Hoe kunnen we dat te weten komen zonder  te confronteren ... laat dus maar.
Blijven mailen Lieve Mensen, voor het ogenblik is dat onze enig feedback, tot 15/12 ongeveer, dan monstert hij af. 

Nu nog iets geestigs om het blad vol te maken ...  'k weet efkes niks plezants te vertellen, volgende keer beter.

2000-11-12 ~ op zee  tweede contract op datzelfde schip 

dag Mensen in België,

De tropen : de airco in de cabine geeft 22°C en dat voelt ijskoud aan, 'k heb kippevel en rillingen. Jetlag waarschijnlijk.
De reis naar Singapore was een calvarie deze keer. In Frankfurt hadden we twee uren tussentijd. Die hebben we helemaal nodig gehad om
van terminal te veranderen en boardingpasses te bemachtigen. Er stond een vierdubbele lange wachtrij passagiers en
er waren maar drie loketten bemand, waarvan één een half uur bezig geweest is met een probleemticket en één waar een stagiaire loket-juf
in opleiding was. Het ging niet vooruit en versterking was niet op komst, zo te zien.
In Zaventem hebben we vergeten te vragen waarom ze ons niet ineens door boekten tot Singapore, voor de bagage kon het wel.
Toen we eindelijk, eindelijk konden boarden zagen we enkele bekende gezichten, Bulgaren die in mei afgemonsterd waren en
ook weer naar dit schip gingen. Vanaf Frankfurt waren we dus met 11.

LM & ik hadden geen seats naast mekaar en van plaats wisselen met iemand anders was er niet bij. Het was neig vervelend om te slapen, want
tegen een wildvreemde medepassagier gaat een mens zo niet eens tegen leunen hè. LM had een seat aan het einde van het compartiment en
kon zijn zetel zelfs niet achteruitklikken. -en hij zei dat niet, we hadden van plaats kunnen ruilen- Toen we toekwamen was hij geradbraakt.

'k Zat naast en meneer die ¾ van de aardbol aan het rondvliegen was: São Paulo – Frankfurt – Sidney – Fiji.
'k Vroeg of hij zeeman was. Want dat parcours leek me een typisch zeemansticket, een resem goedkope vluchten ipv één rechtstreekse vlucht.
Als antwoord keek hij op zijn horloge en zei me hoe laat het was. Hij was kapot van het gebrek aan slaap, denk ik.
'k Heb maar niet gevraagd of hij al lang onderweg was. In de andere richting zou het maar één dag duren, gesteld dat er vluchten zijn tussen
Zuid-Amerika en Fiji. -dat kan bijna niet anders

Iets vóór 17h LT zijn we geland. In Singapore verliep het niet zo vlotjes als anders: 11 mensen, van wie 9 gewezen oostblokkers die de
immigratie moeten passeren, dat duurde efkes. LM & ik kregen onze papieren vrij snel en wij gingen alvast verder, onze bagage ophalen en
iemand van het agentschap zoeken. Er stond een rij mensen met plakaatjes om passagiers op te halen. Nergens een plakaatje
met de naam van het schip op. Kermille, 't is toch niet wéér zo! Niet zoals die keer in Dubai hè !
Twee van die mensen staan wat apart. Ene had een opgerold stuk papier in zijn hand. In een hoek van dat papier las ik de laatste lettergrepen van
de naam van het schip. Waarom hij de naam van het schip in een rol verborgen hield? Na een moeilijke nachtvlucht heb ik dat zelfs niet gevraagd.
Ik vond hem dom³, en dat was alles. 'k Ben direct over het hotel begonnen en waar dat lag, want ik wilde nog ergens inkt gaan kopen voor
ons klein printerke. Copthorne Harbour View Hotel.
Neem nu allemaal uw stadsplan van Singapore City en kijk naar het meest zuidelijke punt : de hoek tussen Ayer Rajah Expressway & Ansom Road,
dichtbij het Tanjong Pagar Metrostation. Zo pal in het centrum hebben we nog nooit gelogeerd. Nuja, gelogeerd ... de chauffeur zou ons
om 22h45 al weer ophalen.
Toen zei dat heerschap doodleuk dat hij voor een tweede busje zou zorgen. Elf mensen met bagage, dat mocht wel twee busjes zijn, bedacht hij. Nu pas.
Wachten op dat tweede busje. Er waren eindelijk twee busjes. Het agentschap was toch op de hoogte dat het om elf mensen ging? Wat een planning.
Wachten op de pompman. Die was zich ergens gaan omkleden. Hij had niet begrepen dat we voor enkele uren in een hotel ondergebracht werden en
daar konden douchen & omkleden.
Wachten op de kamersleutel in het hotel. Het werd maar later en later, over de inkt voor ons printerke kon ik al een kruis maken.

Dan douchen. De badkamer was groot, enorm luxueus en voor de helft met spiegelwanden bekleed. Maar er hing geen gordijn aan het bad ...
Dan maar zonder, dan spat ik maar alles nat. 'k Heb wat zitten knoeien met de badkraan, hoe zet men dat ding hier op douchen, potverdrie.
Tiens, geen sproeier. Geen douche dan ook niet? Dat is écht eigenaardig.
En toen zag ik in de andere hoek van de badkamer een glazen XXL-douchecabine. Een cabine speciaal voor wie graag zingt onder de douche.
Complete aria's raakt men daarin kwijt. Met al dat spiegelglas en al die blinkende chroom had ik de douche niet direct zien staan.
Copthorne Harbour View Hotel.
Harbour View = met uitzicht op de containerkaai ten oosten van Keppel Harbour en in de verre verte een streep Indonesië.
Hopelijk zijn de foto's gelukt. En anders kan ik u toch een raam tonen waarin de flits weerkaatst. 
We zijn gaan eten op de benedenverdieping en dan weer naar het 18^de om te gaan liggen rusten en krachten herstellen.

22h45: busjes naar Clifford Pier. Daar moesten we een bootje in. Er lagen een paar dozijn bootjes gereed aan Clifford Pier
maar het was wachten op het juiste bootje. Twee bootjes, want 11 mensen met bagage, dat mochten wel twee bootjes zijn, vonden zij daar.
Het was ± 30 minuten varen naar het schip. Het lag daar groot en hoog op het water, want zonder lading, en met alle deklichten aan. Indrukwekkend.
De bagage ging in een net, LM was al kleddernat bezweet van het sleuren en hij was nog geeneens aan boord.
Het net werd met de monorail (domestic crane) aan boord gehesen. Prima, de bagage was eerder aan boord dan wij, we zouden dus niet moeten wachten.
De gangway op en naar de cabine. -over de klim op een steile gangway staat er deze keer niks, maar als het donker is en ik zie de diepte niet, is het oké

'k Heb een set werkkledij voor LM uit de valies geplukt en Den Dierbare was klaar om een toer te gaan maken in het machien,
samen met 2^de mecanicien Lupo, degene die hem afgelost had in augustus. Rond 02h LT (za-11/11) lagen we eindelijk in bed. Dat is 20h BT (vr-10/11).

2000-11-13 ~ op zee

We gaan in de Perzische Golf laden op twee plaatsten : Al Fahal (Oman) en Ras Tanura (Saoedi- Arabië).
Lossen doen we in Bataan, in de baai van Manilla (Filipijnen). met kaart,  https://nl.wikipedia.org/wiki/Bataan 
Daar kunnen we met een bootje aan de wal, vertelde choff Luc (hij was choff Diga komen aflossen). Bataan zou een dorp zijn en pittoresk.
Er zijn waarschijnlijk mooie foto's te maken, zei hij. Oké, meer moet dat niet zijn.
We hebben ongeveer acht jaar met Filipijnse bemanningen gevaren. Nu een schip eindelijk eens in de Filipijnen komt,
is er niemand aan boord om te vertalen want de buitenlandse bemanningsleden zijn nu Bulgaren.

            Met Spaans was er ook zoiets in die aard. Jarenlang heeft de rederij met Spaanse matrozen gewerkt, onder wie af en toe iemand uit Zuid-Amerika.
            Grotendeels Spaanstaligen dus. De Belgische matrozen kenden al wat Spaans en de Spaanstaligen kenden al wat Frans.
            Vloeken kon ook in het Vlaams. Of in het Spaans. Ik ken nu nog Spaanse dingen die ik hier niet wil zetten. Madre mia, no!
            Toen ik tijdens een verlof eindelijk de tijd had om (een beetje) Spaans te leren en het spreken begon te vlotten, was de rederij overgeschakeld naar
            Filipijnse bemanning. En nu we eindelijk eens in de Filipijnen zijn hebben we Bulgaren aan boord. Zou het de moeite zijn om Bulgaars te leren?
            Of toch maar beter ineens Russisch? Veel van die mannen kunnen Russisch. Een van de stuurlieden reciteert wanneer hij op dreef is
            heelder bladzijdes uit de Jevgeni Onegin van Poesjkin, helemaal op rijm. Ik versta het niet, maar het is melodieus om naar te luisteren.
            https://nl.wikipedia.org/wiki/Jevgeni_Onegin_(roman) 

Er zijn enkele dingen veranderd in de huishouding hier aan boord.
De linnenlocker is nu op slot. Dat is in feite gebruikelijk, maar de stofzuiger staat geparkeerd in de linnenlocker.
De stofzuiger staat nu ook achter slot. En dat is minder!
We hebben nu katoenen tafellakens ipv die Chinese plastics en er zijn draaiende platen voor in het midden van de tafels waarop nu 
de boter en de tafelgarnituren gezet worden. Da's een hele verbetering. Nu hangen we niet meer met onze kledij in ons bord wanneer we
een potje mosterd of de peper willen nemen. De draaiplaten zijn hier aan boord gemaakt met triplex van het departement deck en
kogellagers van het departement machien. Die lagers kunnen 1300 toeren per minuut hebben, maar dat werd aan tafel nog niet getest.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Kogellager 

2000-11-15 ~ op zee

We hebben een TV + video in de cabine. Bij choff Luc ook. 't Kon er persies af deze keer want ze zijn geleverd.
Omdat aardolie dit jaar meer opbrengt dan vorig jaar is het budget voor welfare weer toereikend (?!?)

Choff Luc had en jobke voor mij. In Singapore zijn ± 200 videocassettes toegekomen van op een ander schip. Die moeten allemaal ingetikt worden
want er moet een lijst komen. Eergisteren was ik die doos al gaan opsplitsen in kleinere dozen want dat werkt gemakkelijker en vooral sneller.
Ik stak ze in bierkartons die ik verstevigd had met zware tape. 'k Had de pingpongtafel leeg gemaakt, daar is ruim plaats om te werken.
De bootsman heeft me daar bezig gezien.
Gisterenvoormiddag heb ik een database ineen geknutseld, met gelijk de link erbij om de etiketten met nummers te printen, anders wordt het
twee keer intikken en dat is niet nodig. Om 13h stap ik naar beneden, tamelijk fier op het ontwerp van mijn database en vol goede moed
om er aan te beginnen. Een geluk dat ik niet alle schrijfappataruur tegelijk bij had of ik had het laten vallen: de video's waren weg!
Allemaal weg en zo weg als iets ... 's Avonds signaleer ik dat aan choff Luc. Hij was al even verbaasd als ik.
Deze namiddag ga ik eens kijken, eigenlijk tegen beter weten in. De video's waren terug. Maar niet meer in de hanteerbare dozen, weer allemaal samen
in de ene enorme kartonnen doos, en van mijn hanteerbare dozen geen spoor, die lagen overboord waarschijnlijk.

2000-11-22 ~ op zee

De video's zijn ingetikt, in de cabine, geen pingpongroom of bemoeienissen meer deze keer. Het waren 305 stuks in het totaal.
Mijn inschatting van 200 was een beetje aan de lage kant. Er moeten nog een 50-tal gedaan worden maar dat zijn allemaal probleemgevallen:
ongeveer 35 stuks waar geen letter Engels op geschreven staat, alles in het Bulgaars en een stuk of 15 waarop helemaal niks geschreven staat.
Die moeten efkes bekeken worden. -lang heb ik niet moeten kijken, 15x porno
Als ik in het begin geen anderhalve dag verloren had door de bemoeienissen van de bootsman, dan was de lijst klaar geweest vóór 18/11.

Op 19/11 kon ik mee met het bootje aan de wal met Gregory (de steward) die naar de tandarts moest. Hij is ondertussen naar huis, zijn geval was
te ingewikkeld om opgelost te krijgen binnen de tijd dat het schip aan de boei ligt te laden. Gregory draagt bovenaan een tandprothese die vastgevezen staat
in de wortelstomp. Die wortelstomp is ontstoken. De ontsteking is een vier dagen na Singapore begonnen, dus sinds 15/11 liep hij pijn te lijden.
Op een dag was zijn wang gezwollen van onder het oog tot aan het onderkaakbeen. En 19/11 was de redding nabij: naar de tandarts.
Na een uur varen met het bootje stonden we om 13h30 op de kaai.
'k Denk niet dat Gregory van dat uurtje varen genoten heeft. Hij had iets anders aan zijn kop (letterlijk) en hij zag grauw van de pijn.
Waarschijnlijk had hij al enkele dagen geen vast voedsel meer gegeten want hij voelde zich slapjes.

Het weer was zoals het moest zijn. Niet te warm, een licht briesje, niet te koud, geen deining en de kust was prachtig om naar te kijken.
Hoge bruine rotsformaties, kleine gele zandstranden, bergwegen, enkele vissersboten met mensen in lokale kledij,
een witte vuurtoren op een beige rots in de blauwe zee, een stadje, een dorp, af en toe een dot groen ... om een boek over te schrijven, zo mooi.
En een petroleumterminal, die zetten we in het nawoord.

Al dat moois is niet besteed aan mensen die zich ellendig voelen, dus zat ik in mijn eentje te genieten. In stilte.
Een toerist betaalt duur geld voor zo'n boottochtje. Gregory betaalde het met tandpijn. En ik kreeg het gratis.
Ik zat in dat bootje dank zij andermans ellende ... eigenlijk voelt zoiets niet juist.
Op de kaai was de chauffeur er al. Hij wist ons te vertellen dat alles gesloten is tussen 13h en 17h. Ook de polikliniek. Nog 3,5 hrs wachten.
Hoe incasseert iemand die de seconden tandpijn telt het nieuws dat er nog eens 210 minuten bijkomen eer hij zal geholpen worden?
Eerst manhaftig en naarmate de tijd verstrijkt murw.

Eén supermarkt was open, daar heb ik enkele spullen gevonden en wonder boven wonder verkochten ze daar ook zichtkaarten. Gered.
Nu ja, ik was gered. Terwijl ik postkaarten aan het kiezen was stond Gregory zijn pijn te verbijten. (Da's persies niet de juiste uitdrukking?)
210 jaar later was het 17h en stonden we op de parking van de polikliniek.
Het vonnis van de tandarts : de kaak was nog niet helemaal ontzwollen, de ontsteking was nog niet helemaal genezen.
Besluit : Gregory kon daar nog niet geholpen worden. Een ontsteking moet eerst volledig genezen zijn eer ze aan de wortelstomp kunnen beginnen werken.
Toen hij uit het kliniekje kwam liet hij met gebogen schouders, de moed in de schoenen, zijn ziel onder zijn arm en het moreel onder nul.
Ellendig, wanhopig en krikkel. Dat alles in hoge mate.
's Anderendaags wist hij te vertellen dat hij naar huis kon met zijn abces. Ik hoop voor hem dat hij een snelle verbinding had met Bulgarije en dat 
ze hem niet ¾ van Europa hebben doen rondvliegen met die pijn. En dat hij nu in goede handen is.

Ik ben blij dat ik indertijd gekozen heb voor een simpel bruggetje, Murhy indachtig.
Een basis dingetje, geen gesofistikeerd gedoe waarmee onderweg, te midden van een oceaan en ver van alle hulp, iets grondig mis kan gaan.

          Op basis van dit laatste stukje brief heeft een schoonbroer gekozen voor een simpele prothese, een bruggetje, zoals ik.
          Hij was al implantaten en klikdingen aan het overwegen, maar koos uiteindelijk voor het eenvoudig ouderwets ding,
          door het relaas over Gregory. Geen gedoe met kaaksbeen en mogelijk ooit gevaarlijke abcessen.

2000-08-02 ~ op zee  

Gisteren wist LM al dat de bagage van cheng HUS niet zómaar een dag later toekomt. HUS was te laat op Zaventem om zijn bagage te laten inchecken.
's Avonds aan tafel kregen we het hele verhaal van hemzelf te horen. Er was het weer iets 'overkomen'. Want zelf veroorzaakt hij niks hoor!
Om helemaal zeker te zijn vroeg ik of hij soms in een verkeersopstopping of in de file terecht gekomen was.
Nee, geen file bij Zaventem.

In mei was zijn afmonstering hier een catastrofe -tekst 317- zijn vertrek thuis zal dan ook zoiets gedesorganiseerd geweest zijn. De chaoot.
Zelf ziet hij het omgekeerd natuurlijk:
de tegenspoed veroorzaakt hij niet zelf door zijn ongeorganiseerd gedoe maar
de dingen overkomen hem want hij wordt achtervolgd door 'malchance'.
Oudewijvenpraat natuurlijk, en dat voor iemand in een leidinggevende positie aan boord.

Enfin, het kwam er op neer dat de dame aan de incheckbalie zei dat hij niet naar Singapore kon vertrekken omdat hij in zijn internationaal paspoort
geen toeristenvisum heeft voor Singapore. Zoiets is rap op te helderen : men geeft het zeevaartboek en de "To Whom", de begeleidende brief
van de rederij die we bij elke travel mee krijgen en waarop alle uitleg staat. -To Whom it May Concern = Aan wie het moge aanbelangen ...
Met geeft dat samen met het vliegticket af en de persoon aan de balie snapt direct hoe de vork aan de steel zit:
zeelieden hebben geen toeristenvisum nodig wanneer ze op doorreis zijn naar of van een schip. Het zeevaartboek is het doorreisdocument en
de To Whom vermeldt wie ter plaatste de begeleiding overneemt, het agentschap ter plaatse (+ alle gegevens van dat agentschap).
een beetje info : http://www.asv.be/scheepsagent.aspx 

Zo niet bij HUS. Ipv zeevaartboek + To Whom boven te halen laat hij zijn internationaal paspoort op de balie liggen en begint het allemaal uit te leggen
op zijn manier. De dame van de balie snapt er helemaal niks meer van. Ondertussen liep de tijd. Ergens moet dan toch een lichtje gaan branden zijn
bij HUS want uiteindelijk kon hij wel mee met de vlucht, maar voor zijn bagage was het te laat.
Moraal van het verhaal : de JUISTE reispapieren voorleggen in Zaventem. Zelf ziet HUS het weer anders natuurlijk, het lag aan dat vrouwmens dat
hem maar niet wou begrijpen. (Die niet snel een zinnige uitleg hoorde in zijn onsamenhangend gebrabbel.)

Verder deed hij al een even warrig als onjuist verhaal: zijn voorganger cheng Zeba heeft volgens HUS op 29/07 de maand al afgesloten.
En nu zit cheng HUS dus met een probleem hè. Een zwaar probleem ... weer die oudewijvenpraat.
Maar nee! Cheng Zeba heeft niks 'afgesloten'. Hij heeft alle gegevens al ingetikt tot en met 29/07 zodat HUS enkel nog 30/07 & 31/07 moet intikken.
Cheng Zeba heeft het er aan tafel nog over gehad dat alles ingetikt was tot en met 29/07. We zaten er allemaal bij. En dan gaat HUS zitten liegen?
HUS zou moeten blij zijn dat hij de administratie zo goed in orde is. Dat hij de werking van Excel nog altijd niet snapt ... ?!!
Excel past toch automatisch de totalen aan! Moet hem dat nog uitgelegd worden. Enfin, misschien is het een pose.
Zo heeft hij van de eerste dag al 'un problème' om over te kwekken en zorgelijk & hoofdschuddend over te zuchten.
'k Hou mijn hart vast voor wat ons nog te wachten staat.  -hoe meer ik over dat vent zit te typen, hoe mottiger ik word

En capt PO liet gisteren al weten dat de e-mail 'en panne' is. Maw: hij kent dat nog niet, e-mail.

De prijzen van de digitale camera's in Singapore gaan van 600 SD tot 1600SD. Da's bijlange niet de 150 USD die cheng Zeba gezegd had hè.

2000-08-03 ~ op zee

De foto's van het schip tijdens de tocht met het bootje zijn goed gelukt. Niet één keer mijn vinger voor de lens gehouden. 'k Weet ze nu staan.
De foto's in onze laptop laden was een beetje voodoo werk. De tweede keer lukte het. Gisteren wil ik de foto's in de rechtercomputer van de
managementroom laden : noppes. 'k Krijg de bestanden wel open, maar ze kopiëren naar C:\ gaat niet. Weer zo'n mysterie.
Die desktop neemt maar één foto van de 30 aan en die is dan leeg ... enkel de bestandsnaam staat er. Aan de diskettes ligt het niet want
hierboven krijgt ik ze allemaal gekopieerd en verplaatst zonder problemen. Toen de desktop in de CCR voor de derde keer blokkeerde
heb ik het opgegeven. Op de linker desktop dierf ik niet proberen, dat is die waar choff Diga op werkt. Die computer is voor mij taboe.
Het is al mooi dat ik in het CCR via de rechter computer de menu's mag gaan printen.
Hoe moet het nu verder met die foto's? 'k Zal het eens vragen aan Diga eer hij aan de berekeningen voor Ningbo begint.

De twee nieuwkomers, capt PO en cheng HUS brengen dezelfde berichten mee uit België als in de kranten staat: wateroverlast en natte ellende.
Tijdens het avonduurtje vroeg capt PO aan LM of het machien hier even warm was als op schip 30. Daar was het op sommige plaatsen 50°C.
(In Oman was het hier in het machien bij momenten ook zoiets) -tekst 322 & 323
'k Was in stilte zeer verbaasd dat hij over schip 30 begon, want zó'n succes was PO daar nu ook weer niet geweest.
Mogelijk was de vraag een pose, een 'blijk van betrokkenheid', maar dan wel heel futiel.

De eerste twee dagen na Singapore zat ik met een stijve schouder en nek, enfin, 't was weer een gesukkel. 'k Dacht dat het door de schoudertas
vol boodschappen kwam, tot gisteren mijn cent viel dat ik in het terugkomen heel de boottocht aan deck op een bankje gezeten had.
Het was zalig in de lauwe wind, na twee uren spurten in een tropische stad. De boottocht naar het schip duurt ± 45 minuten.
Resultaat : mijn spieren waren te snel afgekoeld en ik was 2 dagen zo stijf als een plank door mijn eigen fout. Ik wéét dat het niet mag ...
Wat zou helpen is de warmte van een kersenpittenzakske, maar dat ligt thuis in België.

Sinds Singapore hebben we twee Filipijnen aan boord die het netwerk komen installeren (het intra-net). Deze wizzkids met hun modieuze kapsels
proberen het kabelwerk door de elektrieker te laten doen. Ze typen blijkbaar liever dan gaten boren en kabels trekken.
LM denkt dat het geen zeevarenden zijn, ze zijn door PTS gestuurd. (Pacific Tech Solutions)
Dat ziet een mens van ver, dat ze geen zeelieden zijn.
En als ze niet van SAIT zijn mogen ze waarschijnlijk niet aan de e-mail installatie werken en die zogezegde panne repareren. 

          Voor het Main-Tec programma op de computer van het machien werd vorig jaar op schip 31 een bestand opgesteld van 20 kolommen breed,
          volgens de instructies van de rederij in Antwerpen. Het bestand bedroeg ± 6000 records. Dat aantal records was niks, maar
          die 20 kolommen was wat anders. De belangrijkste kolommen stonden zodanig gespreid dat dat ze niet samen in beeld te krijgen waren.
          Een fout in het concept, die in het gebruik veel onnodig tijdverlies veroorzaakt heeft. Enfin, dat leed is geleden en schip 31 is verkocht.
          Met de bloembak van de mess en al. Jammer, want die had naar het Scheepvaartmuseum gemogen, als voorbeeld van groeps-huisvlijt.
          We hebben geeneens een foto van die lange bloembak. -daar zijn wat anekdotes aan verbonden, aan dat ding!

2000-08-04 ~ op zee

Ik heb hier veel te weinig te doen voor dit schip. Scheepskolder krijgt een mens er van. Enfin, ik toch.
Choff Diga kwam daarstraks zeggen dat het vandaag slopchest (drankbedeling) is om 17h, ipv morgen, omdat hij morgen geen tijd zal hebben.
En wat doe ik : wanneer hij weg is leg ik onze reddingsvesten gereed, want slopchest is na de oefening (op zaterdag).
Dus als er slopchest is, is er telkens eerst een veiligheidsoefening ... (op zaterdag!)
Dat het op vrijdag niet noodzakelijk zo is, daar ben ik na enkele minuten toch uit mezelf aan uit geraakt.
Zeg nu nog dat ik niet goed gedrild ben, of is het geconditioneerd? Ik hoor het woord slopchest en in denk reddingsvesten.
Alsof we in de dranklocker gaan zwemmen. 'k Heb hier wat de slappe lach zitten hebben. Gelukkig kwam er niemand langs.

De voorbije week heeft LM zich drie keer verbrand. Aan stoompijpjes. Ze verleggen die dingen 's nachts toch niet hè? Eén brandvlek is in zijn hals.
We hebben geen Flamazine bij. De brandvlekken genezen wel mooi zonder de zalf, maar ik schrijf toch Flamazine bij op de bagagelijst.
En zijn werksokken zijn aan het verslijten, het is tijd dat we naar huis gaan.
Gisteren ging het over het netwerk dat de computers van het schip moet verbinden. Van boven naar beneden:
- de Brug (level E)
- de cabines van capt en van cheng (level D)
- de Management Room (level A)
- de Engine Control Room (level -2)
'k Vroeg of ze met de kabels door onze cabine moesten. Nee, zei iemand, vanaf level D gaat het door de cable duct. (de kabel koker in de alleyway)
'k Was al halvelings opgelucht dat er geen glaswol in de cabine zou komen tot LM vroeg waarom er geen aansluiting voorzien werd op level C,
waar de cabines van de choff en de 2^de mecanicien zijn. LM kijkt verder dan mijn neus lang is.
Wie dat netwerk laat leggen weten we niet, maar als er over enkele maanden toch computers komen voor level C wordt het opnieuw kabels trekken.
Waarom level C overslaan nu ze toch bezig zijn?

2000-08-05 ~ op zee 

Morgenavond zouden we toekomen. Er is een tyfoon in de buurt dus blijft het afwachten of we tegen de kaai kunnen of niet. Deze keer zou ik wel
aan de wal willen, ttz : op de kaai gaan foto's maken van de achtersteven en de trossen. Het is een cliché, ik weet het. Maar de trossen komen diagonaal
in beeld en geven dynamiek aan een foto Daarvan zijn mooie tekeningen te maken in Corel Draw. 't Is voor de kaftjes van de menu's.
Na Ningbo maak ik geplastificeerde. Dwz: ik knutsel de kaftjes ineen en choff Diga zal me tonen hoe ik ze kan lamineren, want er is nu
een laminator aan boord. Zo zijn alle kaftjes dan afwasbaar.

Zojuist zweefden hier onder het deurgordijn twee mails binnen:
1/ van Didi, het origineel dat 29/07 'niet toegekomen' was, waarop ze ons toen dezelfde tekst per fax verstuurd heeft
2/ van capt PRü, van 03/08. (Eigenlijk van Nicky natuurlijk, maar zij schrijft via het account van haar man, die de capt is daar aan boord van de Dres)
De e-mail werkt dan dus toch halvelings? Alleszins wat ontvangen betreft. Over verzenden zal ik maar niks vragen aan dit stuk captain.

Ziezo, dit was het voor vandaag.

              Volgens onze zeevaartboeken zijn LM & ik afgemonsterd op 15/08/2000.
          Dwz dat ik de laatste 10 dagen niet meer zou geschreven hebben.
          Dat lijkt me vreemd. Het kan natuurlijk, maar het lijkt me vreemd.
          Er was zeker nog vanalles te vertellen over onze tweede periode in Ningbo en of er nu een verschil was met de eerste, want
          toen hadden we onnodig veel Chinezen aan boord (de 25 luide dikdoeners) -tekst 320 & 321
          Ofwel zit die laatste brief om een of andere reden niet in het klassement.

2000-07-28 ~ op zee 

Vanavond barbecue, piraten zijn niet uitgenodigd. Voorbije week zijn in Melakka Strait twee schepen overvallen.
Daardoor ging het aan tafel want overmorgen gaan wij Melakka in.
En dat het heel slecht weer is in België, vertelde LM vanmorgen vroeg. Hoe hij dat aan deze kant van de wereld om 07h LT al kan weten, vroeg ik mij af.
Vannacht na zijn wachtronde van 22h heeft hij ons wereldzendertje geprobeerd. Hij kon RVI ontvangen.  https://nl.wikipedia.org/wiki/Radio_Vlaanderen_Internationaal 

Cheng Zeba had aan de shipchandler in Singapore laten vragen hoeveel een babyfoon kost. Zijn vrouw bevalt eind augustus.
Hij heeft een babyfoon gereed liggen in zijn studio of appartement in Antwerpen, maar hij gaat van Singapore recht naar Libanon en passeert niet
over België, daarom wilde hij in Singapore ene kopen op mee naar huis te nemen. Ipv op zijn vraag te antwoorden liet de shipchandler weten:
"please explain" waarom dit schip een babyfoon nodig heeft. Zucht! Nuja, hopelijk heeft cheng Zeba maandag tijd om zelf een te gaan zoeken.

2000-07-29 ~ op zee

Groot mysterie: ons klein printerke doet het weer. Gisteren probeerde LM toch maar eens en het ding deed het zonder problemen. Vandaag ook.
Waarom dan vorige week niet? Kapsones.

In Singapore gaat de fitter naar de tandarts en ik mag mee met het bootje. Wat meer is, ik krijg van capt Wero de digitale camera mee om
van op het bootje foto's te maken van het schip. Gisteren heb ik met die camera al geoefend tijdens de barbecue. 't Is een geestig geval. Vandaag heb ik
de foto's al op diskette. Er gaan 38 foto's op. Dat is meer dan een filmrolletje uitgespaard. Feitelijk is het niet de film die duur is, het zijn de afdrukken
die geld kosten. En dan denk ik al eens : zou ik hier wel een foto van maken? Met de digitale geen getwijfel : kadreren en inblikken.
Het toestel ligt anders in de hand & heeft andere afmetingen dan het onze. De lens staat helemaal aan de linkerkant van het toestel, niet in het midden.
Toen ik gisteren van hoger gelegen decks foto's maakte van de tafels beneden heb ik mijn vinger voor de lens gehouden. Verschillende keren.
Waarschijnlijk heb ik het toestel te goed willen vasthouden om het niet te laten vallen. Het koord hing nochtans rond mijn nek.
Met ons toestel heb ik in het begin het koord voor de lens laten hangen, maar nooit mijn vinger ervoor gehouden.

Sinds het vertrek uit Oman hebben we nog geen druppel regen gezien, alsof de regen gerantsoeneerd is en wij ons deel opgemaakt hebben in de heenreis.
Nu zou het eens mogen regenen want het schip hangt vol woestijnstof. Zand van de Rub Al Khali in Saoedi Arabië is over de Al Jabal Al Akhbar keten
zomaar op ons Chinees schip komen plakken. https://nl.wikipedia.org/wiki/Lege_Kwartier ,  https://nl.wikipedia.org/wiki/Djabal_Achdar 

2000-07-30 ~ op zee

Sinds gisteren zijn we in piratenparaatheid, dat is een hele procedure, met checklists en zo waarschijnlijk
maar de brandbijlen zijn wel in de alleyways blijven hangen (eh ???)

2000-07-31 ~ Singapore

Gisterenavond aan tafel kwamen een hoop sterke verhalen over capt Hoedje, en allemaal even weinig fraai.
Van heel mijn varend leven had ik nooit vermoed dat er zoveel verhalen bestonden over 1 persoon. Naïef van mij.
En dat er soms zoveel verteld wordt aan de captainstafel. Als dat op de helft van al wat vaart zo is dan gonzen de oceanen als biekorven.

Vannacht hadden we 2x piratenalarm. De matrozen waren 'very alert' zei capt Wero. Dat zal wel, met hun militaire opleiding.
Nogal wat anders dan Filipijntjes die lopen te sleffen omdat ze hun voeten niet opheffen.
Zelf heeft hij daarna geen oog meer dicht gedaan en het is vandaag weer een drukke dag op de brug.

Vanmorgen hebben we Karimun gezien. Het eiland ziet er nog altijd even groen en verwelkomend uit -tekst 295 & 296 
Nu hebben we aan bakboord, ver weg, de schouwen van Jurong en de buildings van Singapore City. Wat is de Singapore Passage toch iets speciaals.
Niet zozeer om er te zijn, maar om er langs te varen en het allemaal te bekijken.
Om er te zíjn is Karimun toffer. Daar lopen de kiekens nog over straat. Alleen jammer dat dit allemaal in de tropen ligt.

We hebben van Oman tot hier geen drup regen gehad en zojuist kregen we een stortbui. En er hangt nóg in de lucht. Moet dat allemaal vandaag? NU?
De digitale camera is niet weerbestendig en kan tegen niet veel. Zeker niet tegen een tropische stortbui. En ik wil straks van uit het bootje heldere foto's
maken van het schip. Geen grauwe rommel. Kermille, kermille. Genoeg zonnecrème op doen, zei LM daarstraks. Als het weer zo blijft dan wordt het
een parapluuke ipv een parasolleke.

De digitale camera ligt hier al gereed, met de reservebatterijen erbij, voor 't geval.
Gisteren ging het erover dat een luchtfoto van een schip wel mooi is, maar als zeevarende krijgt men het schip zelden of nooit uit die hoek te zien.
Luchtfoto's dienen voor de jaarverslagen van de rederij, of als relatiegeschenk.
Met een bootje krijgt men het schip ook maar uit bepaalde hoeken te zien hoor. Het bootje vaart naar de gangway en klaar. Met een beetje geluk
krijgt men ofwel de achterpiek ofwel de voorpiek voor de lens, maar nooit de twee tijdens eenzelfde boottochtje.
De enige keer dat men echt rondomrond het schip vaart is tijdens een lifeboattest, en dat zit er voorlopig niet in, heb ik begrepen.
Capt Wero vindt het nog niet nodig. Na 36 jaren vaart heeft hij voldoende scheepsrompen van nabij gezien. Hij vindt luchtfoto's mooier.
Mooier misschien, maar niet échter, tenzij voor helikopterpiloten en luchtvarenden dan.

BBC-World staat op. Ze geven muziekles, cello. Allemaal korte fragmentjes en telkens ik begin te luisteren stoppen ze ermee. Da's treiteren hè.
Bon, waar blijft dat bootje nu? Hier ligt vanalles rond het schip te dobberen: bevoorrading, bunkerbarge (brandstof), Unitor (specifieke chemicaliën) ...
behalve de watertaxi, ons bootje. (Nerveus? Ikke? Mô neuh!)
LM heeft een lijstje met boodschappen meegegeven en ik wil die allemaal vinden binnen de tijd dat de fitter bij de tandarts is.
'k Zit hier op het randje van mijn stoel, in de startblokken. In de bottinnen feitelijk.
BBC-world is gestopt met de muziekles.
Nu is het een kwis met fragmenten uit de klassieke muziek. Wanneer het antwoord op het puntje van mijn tong ligt ('t ga 't zeggen Walter):
"Brahms", dan blijkt het een obscure Rus te zijn met een naam als een merk krabconserven.

Zojuist telefoon, ik dacht de brug om te zeggen dat het bootje ging toekomen. Nee, 't was LM. Hij had zojuist vernomen dat het bootje nog tegen de kaai ligt.
Zo te zien is dat ± een uur varen van hier. En waarom ligt het bootje nog tegen de kaai? Omdat ze cheng HUS niet kunnen vinden.
Meneer is zijn shopping nog aan het doen. Dat begint goed hè. Hij is nog niet aan boord en hij desorganiseert hier de boel al.

23h45: sinds 19h30 terug aan boord. 't Bootje was er om 16h. Cheng HUS zijn bagage komt pas morgen toe en we vertrekken vannacht na het bunkeren.
Vandaar dat hij moest gaan boodschappen doen. En moest dat zo lang duren? 6 T-shirts, 6 paar sokken, 6 onderbroeken, 2 shorts + een tandenborstel,
een tube tandpasta en scheepspantoffels. Naar de kassa en klaar. Maar als men van 'efkes boodschappen doen' shoppen of winkelen maakt, ja dan ...
'k Vraag me af of hij op zijn valies het adres van de agent hier gezet heeft. Dan is er meer kans dat ze bij de volgende passage hier op hem ligt te wachten.

Het was 45 minuten varen naar Singapore City. We zijn aan wal gegaan via Clifford Pier, Marina South. Daarachter liggen Boat Quai en Clarke Quai met
verder landinwaarts het historisch gedeelte van de stad. Tussen Clifford Pier en Boat Quai heb ik ongeveer alles gevonden wat op mijn lijstje stond,
onder andere magnesiumpillen voor LM.
Die potjes lijken allemaal op elkaar, dus vraag ik waar ik magnesium kan vinden aan een verkoopstertje, persies een kleine fee en hoogzwanger.
Ze komt van haar zitje achter de toonbank en hurkt om iets van het onderste schab te nemen.
Poppemie, dacht ik ongerust, sta recht en ga terug zitten. Zeg me gewoon waar het staat en laat mij de rest doen.
"Magnesium met potassium?" vraagt ze -potassium = kalium 
"Nee, enkel magnesium aub" ze ik.
Ze blijft daar nog wat zitten zoeken, schuift 30 cm op en maakt ineens een hoog en langgerekt, klaaglijk geluid.
Voilà : dat hebt ge van al dat rondkruipen, het kind is op komst. En ik sta hier helemaal alleen in de jungle van Singapore en wat is het noodnummer hier?
En hoe zegt men 'barensweeën' in het Engels? Dat woord hebben we aan boord zo zelden nodig. Ze kwam glimlachend recht met drie potjes in haar hand.
Ze gaf er twee aan een collega die de potjes ergens anders ging neerzetten en het derde was voor mij.
Het hoog en langgerekt gemiauw kan zoiets geweest zijn als : "Aha, kijk nu wat hiér staat! We hebben tóch nog magnesium in voorraad!" maar dan
in het Maleis. Dat geluid drukt in haar taal misschien blije verrassing of opluchting uit, in mijn Westerse oren klonk het als klaaglijk hulpgeroep.  

          Dit gebeuren heb ik als eens gebruikt in 'Help! De dokter bevalt', tekst 077 op het 1^ste blog, https://blog.seniorennet.be/maart_