Archief

te gast bij Wim Helsen ~ Rachida Lamrabet
met een tekst van Sarah Wagemans

      zeg en waar zijt gij
      deze zomer geweest?
      ik helemaal nergens
      ik was heel de tijd hier
      in mijn hoofd

      ik heb daar veel
      in rondgereisd
      ik reisde nogal wat af
      ik nam de trein
      en ik zat in zo'n
      ouderwets coupéding

      Ik liet ook mijn hart
      op de grond vallen
      heel hard en het bloedde
      als een rund

      en nu ben ik weer terug
      van absoluut nergens
      ik heb niks gezien
      ik heb niks beleefd
      ik heb wel degelijk terdege
      vakantie genomen

       

      Lamrabet in gesprek met Helsen:
      de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
      https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a63/
      11min41

Nu haal ik een klein fragmentje uit het gesprek, maar Lamrabet heeft het natuurlijk over veel meer. Véél meer.

Reizen zonder de deur uit te moeten, zonder de ongemakken van de verplaatsing, reizen van uit de zetel.
Ooit heette het armchair travelling, dat klonk zo wat meer gedegen. Men verslond geen reisverhalen,
men studeerde over de verschillende werelden en over deze aardbol waarop zij zich bevinden.
Maar als kind zat ik niet in een zetel, ik lag op 't tapijt of op mijn bed en verslond die verhalen wél.
De verhalen van Pearl Buck, onder andere.  https://nl.wikipedia.org/wiki/Pearl_S._Buck , 
De reizen van Sinbad de Zeeman. https://nl.wikipedia.org/wiki/Sinbad_de_zeeman ,
En verder alles wat ik te pakken kreeg.
Op TV moesten we het ooit stellen met de wekelijkse uitzending 'Van Pool tot Evenaar' en
op de Franstalige zender was in die periode een gelijkaardig programma, gepresenteerd door een dame
van wie ik me de naam niet kan herinneren. Begon haar naam of de voornaam niet met een S?

Nu zij we verwend natuurlijk. Op de TV hebben we zenders die zich specialiseren in documentaires over verre streken,
natuurverschijnselen worden uitgelegd, de geschiedenis word herbekeken met moderne technologieën en
over ongeveer alle pierekes & mierekes en kleine & grote dieren wordt begrijpelijke uitleg gegeven.
Het jachtluipaard slaapt hier omzeggens op de sofa.
En dan is er nog 't Net ... vol documentatie in tekst, afbeeldingen en film.
Ik weet nu meer over Cambodja dan iemand die zich in drie weken tijd én door Vietnam én door Cambodja
heeft laten sleuren door een reisbureau en daarvoor een som van vier cijfers neergeteld heeft ook nog.
Nee, we moeten de deur niet meer uit.
En als we de buitenlandse smaken willen proeven, dan vinden we op 't Net de juiste restaurants.
Tja, daarvoor moeten we dan wél de deur uit.

Over Rachida Lamrabet : https://nl.wikipedia.org/wiki/Rachida_Lamrabet ,
Over Sarah Wagemans : is weinig tekst beschikbaar, enkel Twitter, tamelijk onsamenhangend
Volledige tekst van het gedicht: http://spelonkspeak.blogspot.com/2019/08/poezie-duh.html

1995-10-27 ~ op zee, 13h20

Dag Allemaal,

Om 12h30 kreeg LM telefoon dat het machien moest stil gelegd worden. Om 12h30 begot! Dat is midden in zijn siëst.
We mogen niet voor de Mineral Nippon toekomen want dan doet Hoogovens IJmuiden ons eerst binnenkomen en de rederij
wil dat de Nippon eerst tegen de kaai gaat. Hoogovens IJmuiden en de agent hier ter plaatse weten dat niet.
We hebben zogezegd machinepech. De keuze van de smoes vind ik maar zozo.
Waarom maken ze IJmuiden niet wijs dat we verloren gevaren zijn bvb?
Schuif het maar af op het machien, dat geeft niet. Mecaniciens kunnen daar tegen.

Op drift gaan is nooit plezant, maar de brug houdt de meteo in het oog.
Nu liggen we stil. Waarschijnlijk zijn we nog niet in het Noorzeekanaal want daar mogen we niet liggen driften
wegens teveel verkeer. Hier is nog niet veel verkeer, dus zal dit het Kanaal nog niet zijn.
Hoe vindt ge die redenatie!

Daarstraks hadden we efkes RVI  -Radio Vlaanderen Internationaal-  maar totaal onverstaanbaar.
Enkel de muziekskes kwamen er goed door. Op FM is het noppes en de TV ontvangt nog niks.
Ligt er eigenlijk wel een continent aan bakboord?

De ma van LVE was naar de oogarts geweest, ivm haar bril. In de wachtzaal stond een grote plant, weelderig groen,
terwijl daar toch weinig daglicht binnenkomt. Dat intrigeerde haar, want thuis heeft zij een donkere gang waar ze geen plant
kan goed houden wegens te weinig licht. Bij haar derde bezoek zit ze die plant weer te bewonderen en deze keer denkt ze er
aan te vragen welke plant dat is, onmiddellijk bij het binnengaan, wanneer het haar beurt is.
Het was een plant in kunststof.
Ik zou van oogarts veranderen, als ik haar was ...
Aan tafel ging het over nep-planten en dat ze die nu zo goed namaken dat ze haast niet te onderscheiden zijn van echte.
Bij LVE thuis staat er nu zo ene in die donkere gang. De pa heeft hem de eerste weken water gegeven.
Het plasje op de grond was dan van de hond. We lachen wat af aan tafel ... ttz, de drie Belgen, binnenkort maar twee meer.

Vorige maand, dag op dag, had ik van chef RD een stukje gember gekregen. Dat hadden we geplant en het bakje in de
patrijspoort gezet. Op een maand tijd is de gember 55 cm hoog geworden. Dat is (rekenmachientje er efkes bijgehaald)
1,83 cm per dag. Wanneer ik 's morgens het gordijntje aan bakboord opentrek kan ik het verschil zien met de vorige dag.
In de keuken heeft RD ook een stukje in een pot staan en die plant doet het niet zo goed,
hoewel het in de keuken warmer is dan hierboven.
Wanneer ik daar langs moet zeg ik elke keer goeiedag tegen de gember (stillekes).
Vanmorgen waren er twéé groene dingen te zien. Aha, dacht ik: daarom groeit deze minder snel,
dat gembertje zit met twéé scheuten. Direct een theorieke klaar over het hoe en waarom hè.
Toen zag ik dat RD er een uitgeschoten ajuin bij gelegd had. Het volgende is dat we
aardappelen kweken in de plantenbak van de mess.
De voorraad aardappelen is in Sines  (Portugal) aan boord gekomen. Ze zijn erg lekker. Volgens Constant (de steward) zijn het
Spaanse aardappelen, want Portugal heeft geen goeie patatas. Álle Portugezen gaan hun petatten kopen in Spanje.
Op een dag zat er een bruine kei mee in de aardappelschilmachine. Er was bijna een ramp gebeurd want als die schilmachine
kapot draait, kunnen ze met de hand beginnen schillen. Sinds die dag zijn alle Spaanse aardappelboeren bedriegers en de rest
van de Spaanse Bevolking ook, want die mensen zijn er allemaal familie van. Heel Spanje.

Constant lijkt op Manuel van Fawlty Towers, én van gezicht, én van manier van doen, een beetje ouder en een beetje struiser.
Er zijn nog mensen die dat vinden hoor. Twee jaar geleden noemden ze hem hier zelfs Manuel, vertelde de cheng. 'k Weet niet
of Constant de serie kent. Soms is de gelijkenis zo sterk dat ik verwacht dat John Cleese de mess zal binnenstappen.
De kei heb ik afgewassen en bij de andere keien in de plantenbak gelegd.

1995-10-28 ~ op zee, 09h16

Vanmorgen croissants als ontbijt. 'k Had het wel gedacht : nog vóór IJmuiden!
Nieke had gisteren naar haar familie gebeld en die mensen hadden haar brieven uit Boca Grande wél ontvangen ?!?
Misschien zijn onze brieven dan ook toegekomen? Goed, tegen de kaai weten we meer.

Ondertussen is er bevestiging gekomen dat cheng LU en Nieke afmonsteren in IJmuiden. Ze gaan naar de Millie, een van de drie
nieuwe schepen die in Korea gebouwd zijn. De Millie is sinds september in de vaart. De cheng aan boord is PDS, en
die is het daar kotsbeu, wisten ze hier te vertellen. Hij is er al sinds de werf in Korea. Zodoende mag hij vervroegd op verlof en
cheng LU + Nieke worden op de Millie gezet in zijn plaats. Cheng CVV komt vervroegd uit verlof naar hier aan boord.
Zijn verlof heeft  amper 7 weken geduurd, maar voor CVV moet dat genoeg zijn. De andere twee schepen
zijn in uitbating bij de Fransen, maar dat wisten we al. Wanneer het 3^de schip in de vaart komt weet ik nog niet.
Dat komt dan wel op Teletekst wanneer het zover is. Tenminste, als de PR-mens van de rederij er aan dénkt
dat door te geven aan Teletekst. Toen schip 25 gezonken is heeft het ook dagen geduurd eer de lijst aangepast was.

    Dat was in mijn ogen een grove onachtzaamheid en zeer onattent tegenover de nabestaanden van de drie Belgen.
    Het schip is gezonken na een aanvaring na met een Chinees schip, van Han Jin, tussen 00h en 04h.
    Niemand heeft de aanvaring overleefd. Het is gebeurd 6 weken nadat LM en ik afgemonsterd waren.
    Daarover heb ik documentatie in een map apart, die moet ik na schip 25 nog inlassen. Dat is voor later.

1995-10-30 ~ dag van aankomst, 08h31

Sinds zaterdag varen we weer. We hebben 23hrs stil gelegen. Eergisteren en gisteren ben ik bezig geweest met het tekenmenu
in WordPerfect, en ik weet nu dat het niks voor mij is. 'k Ben ondertussen al zo gewend dat er 'rap efkes'  iets kan ingevoegd
en tussengeschoven worden in tekst en database, dat ik in tekenen de stappen niet in de juiste volgorde afwerk en dan
gebeurt er rare dingen. Of er gebeurt helemaal niks, dat is nog meer verwarrend.
Op een bepaald ogenblik dacht ik dat er rook uit het laptoppeke kwam.  

    Een jaar later, in Powerpoint, ging tekenen, zelfs schema's voor 't machien, als een fluitje van een cent.

We konden de BBC ontvangen en er was een snookermatch. Een echte zondagnamiddag dus. LM leefde mee met de snooker en ik
probeerde ondertussen rozen en ridders en sneeuwkristallen op hun plaats te krijgen. Wanneer we weer inkt hebben print ik
die conterfeitsels misschien nog eens. Of anders thuis. Want volgens het boekje vreten tekeningen opslagruimte (niet erg)
en zuipen ze inkt (wél erg).

We varen nu traag en alles trilt en davert in het kasteel. Er dreef een klad meeuwen op het water.
'k Dacht dat iemand per abuus nog een vuilbakje overboord gekieperd had. Tot een van die lege blikjes ging vliegen.

11h15 : ziezo, we liggen op anker. Da's al minder erg dan op drift. Ankergronden liggen meestal in rustige wateren en
daar gaat de zee niet met ons aan de haal zoals wanneer we driften. Feitelijk is het vanaf nu : wachten.
Veel nieuws is er niet voor het ogenblik. Tenzij dat we donderdag pas binnen gaan, dat is 02/11, en dat kan ook nog veranderen.
Gelukkig zitten onze disketten in een tupperwaredoosje, zo blijft het nieuws van vorige week nog een tijdje vers.

1995-10-31 ~ op anker, 10h

We hadden goede ontvangst gisterenavond op TV. Eerst een Nederlandse zender . Het ging over de Achille Lauro.
Die is vorig jaar uitgebrand voor de kust van Somalië. https://nl.wikipedia.org/wiki/Willem_Ruys_(schip,_1947)#Achille_Lauro
Al bij hun vertrek uit Genua was er iets loos met hun motor nr1. De passagier die aan het woord gekomen zijn,
waren gepensioneerde mecaniciens. De purser wist ook een en ander te vertellen maar de rederij Lauro Line
"was niet geïnteresseerd in een interview". Dat laatste werd gefilmd met een verborgen camera.
Er was brand uitgebroken in hun machineruimte. Dan worden alle deuren en ventilatiekokers gesloten en wordt
de machineruimte vol CO₂  gepompt. De deuren moeten een vastgestelde tijd dicht blijven, zodat het vuur niet opnieuw
kan opflakkeren want de hitte en het brandbaar materiaal zijn daarbinnen nog aanwezig. Géén zuurstof toelaten!
Hoe lang duurt het eer zo'n ruimte afgekoeld is? Een paar dagen? Geen idee, leek zijnde. Daar dienen de instructieboeken voor.

Via de veiligheidsvideo's over rampenprocedures weet ik hoe snel de communicatie met de rederij gaat, in geval van ramp.
De stuurlieden kwamen de deuren van de machine ruimte weer open zetten. De situatie daarbinnen kreeg zuurstof toegevoegd
en de brand herbegon. Er werd in de documentaire gesuggereerd dat het schip 'perte totale' & 'total loss' moest worden.
Als het dan toch brandde mocht heel het schip er aan. Vanavond krijgen we de 2^de aflevering.

Daarna BRT : Mieleke Goelen over mosselen. Dat was ook interessant.
En een programma "17 meter" van Carl Huybrechts. Heel geestig. Persies iets van Marc Uytterhoeve.
Die heeft daar in huis een en ander mogelijk gemaakt, zo te zien. Kortom, we hebben weer eens een Belgische zender gezien.
Het moet niet altijd BBC zijn. Of vidèjo.

Vanmorgen moest LM om 06h beginnen, omdat de scavenging moest gekuist worden. Dat is een vree smerige job.
Zelf moet hij niet in de/het scavenging maar hij moet wel in de buurt zijn, dwz: niet in zijn bed.
LM vindt het goed dat we nu stil liggen. Ze hebben beneden al een flink pak onderhoudswerken kunnen doen die anders in haven moeten gebeuren.

Als het aan hem lag mochten de mecaniciens naar huis in IJmuiden, maar ja, de inspecteur komt, dan moet iedereen er zijn zeker?
't Pastoorke zit in Marseille, daardoor zou de hoofdinspecteur komen, HDS.
Cheng LU heeft liever 't pastoorke dan HDS want die zaagt teveel vindt hij.
Volgens mij zagen ze allemaal, daar zijn ze op gepromoveerd, daarom zijn ze aangesteld als inspecteur.
Als we donderdag pas tegen de kaai gaan zou 't pastoorke terug zijn uit Marseille natuurlijk.

1995-11-01 ~ op anker, 09h45

Vandaag feestdag, de mecaniciens hebben vrij deze namiddag. Jammer dat we niet tegen de kaai liggen. In Nederland is 01/11
geen feestdag (waarom niet?) en alle winkels zijn open. Fijn om weten, hier op anker! Maar tegen de kaai was mogelijk
extra-job uit de bus gekomen en dan hadden ze geen vrije namiddag gehad.

Het verhaal van de Achille Lauro wordt alsmaar interessanter. Vanavond is het de laatste aflevering.
Gisteren in de nieuwsberichten : België is 20 are groter geworden, in Baarle.
Later op de avond enkel konden we enkel Nederland ontvangen. De Evangelische Omroep dan nog ...
Er was een interview met Miss America. Zij is doof en heeft leren praten volgens een methode waarvan ik de naam vergeten ben.
Het had iets met totaalindrukken te maken. Allemaal heel interessant. Tot ze er de bovennatuurlijkheden bij sleurde.

1995-11-03 ~ tegen de kaai, IJmuiden

Ziezo, we liggen tegen de kaai sinds gisteren. Toen was er plots drukte aan alle kanten :
de mensen van de bunkering  -de brandstofvoorziening-  de techniekers voor de cilinder, de mensen van de lading ...
Allemaal nieuwe gezichten die op zoek waren naar iemand, naar een verantwoordelijke. Mensen die verloren liepen.
Als ze de deur van het machien niet vonden gingen ze het in de keuken vragen. De koffie smaakt soms wel naar fuel, maar toch!

Verder hebben de Belgen allemaal bezoek. Veel van die mensen hebben slaapplaats nodig en ze moeten allemaal eten.

Waterklerk PV van de rederij was gisteren aan boord en ik denk dat ik hem ooit ga wurgen. Als 't vent iets geleerd heeft sinds '88
is het vlot doen, om zijn dommigheden beter te kunnen camoufleren. Maar de dingen vlot laten verlopen? Nee, dat is er niet bij.
Hij wou LM bellen in het machien? Hij? LM bellen? Dat dat warhoofd vooral uit LM zijn buurt blijft, die heeft nu veel & moeilijk werk.
Hier waak IK. 

Constant (stew) is compleet overrompeld door de situatie. Gisterenavond was er zelfs een kleine aanvaring aan tafel.
LM heeft als 'chef de table' heel efkes een titske luider gesproken en het was voorbij.  Maar 't is persies nog niet over.
Constant loopt te zuchten alsof hij dat schip hier al zwemmend heeft moeten binnen trekken.
Straks moet de camion van Van Hulle  -de schipchandler, scheepsbevoorrader-  gelost worden. Hij staat al op de kaai.
'k Mag gaan helpen van chefke RD. 't Zal wat worden! De camion staat aan de andere zijde van de transportband.
Alle paletten moeten eerst met een vorklift naar deze kant van de band gebracht worden en dan met de kraan aan boord gehesen.
De kaai is één zwarte slijkboel. Gelukkig is er voor de proviand een eigen skylight om de spullen te laten zakken tot
het verdiep van het magazijn en de vrieskamers. Dat was op schip 09 niet zo, daar was proviand-dag telkens accidentendag.

Gisterenmiddag werd op de TV de zitting van de commissie Van Traa uitgezonden. Het was een rechtstreekse uitzending van
een onderzoekscommissie van de Kamer, over de infiltratiepraktijken van de Haarlemse politie in het drugsmilieu,
met lijnen naar Suriname. Buitenlandse Zaken is er bij betrokken. Persies een thriller. 't Was héél straffe kost.

De verloofde van LVE had een krant bij en daarin stond iets over een wielerevenement, de Ronde Van China.
Van China? Dat is een half continent!
LM geeft als definitie van regenboogtrui : als het regent en ge hebt tóch gewonnen.

Een half uur geleden pas hebben we de post in handen gekregen. En we liggen hier al sinds gisteren!

1995-11-04 ~ tegen de kaai, IJmuiden

Gisteren zijn we pas om 15h aan het lossen van de proviand begonnen. Zo lang heeft het geduurd eer die vorklift er was.
Het was een struise Caterpillar : een bulldozer met een vork aan. Die kwakte in een wip de 15 paletten in het nat ijzererts dat
op de kaai ligt. En toen begon het te hagelen. En toen was het aan ons.

De dozen thee nat, de pakken koffie slijkerig, de dozen speculoos en de peperkoek doorweekt.
De verse groenten moeten nu in de kookwas ... kortom, het was niet mooi om zien.
De diepvriesspullen en de conserven waren goed verpakt, maar die dingen kunnen zo al tegen een stootje.
Eerst stonden we daar beneden onder de skylight met vier. Dat is veel te weinig om een palet snel genoeg te kunnen lossen.
En boven stond de kraan onderwijl op dat leeg palet te wachten ... chef RD is dan boven bij de capt versterking gaan vragen.
In feite had hij had aan de 1^ste stuur kunnen vragen maar niet aan deze, niet aan Car, dat is een slome.

Met de versterking erbij waren we met 7 en ging het iets vlotter. Op tempo.
Het was de bedoeling dat we het vlees al zo'n beetje op de juiste plaats zetten, per soort.
Onbegonnen werk om zoiets in dat tempo van de eerste keer goed te krijgen natuurlijk.
Tijdens het doorgeven werd er bij gezegd : beef, porc veal, chicken, etc.
Binnen in de diepvriezer konden we al niet meer volgen en ging het van : kangoeroe, giraffe en krokodil.

Om 18h30 is LM me komen halen en ik was echt blij dát hij me is komen halen want ik wist echt niet
hoe ik daar met goed fatsoen weg kon. Er was enkel nog bier te lossen en dat is mijne meug niet.
Larie natuurlijk. Die koelkamer is dichter bij de skylight en is kleiner en
er was genoeg volk om een ketting te vormen tot daar. Ze hadden me niet meer nodig.

Maandag begint chef RD met orde maken en opkuisen. Dan mag ik ook gaan helpen.
Volgens de capt had daar deze morgen al een begin aan gemaakt moeten worden want in de voormiddag komen de inspecteurs.
Hoe? Mogen die niet weten dat er personeelstekort is in dit departement? Ze hebben die besparingen zelf helpen beslissen!

De ouwe is dus niet goed snik. Volgens RD is het al een paar dagen zo, maar hij kan niet raden
wat er gebeurd of aan de hand is. Last van zijn rug misschien?

De nieuwe bemanning is toegekomen. 1^ste stuur Car wordt vervangen door OG, ja, dié OG, de Gibbe.
De vervanger van LVE heb ik heel efkes gezien, het ziet er een macho uit.
En er moest een cadet komen bij de stuurlieden. Cadet is een trapke lager dan aspirant.
Als ge aspirant gelijk stelt aan halve gast, dan is een cadet de leerjongen. De jongen is Nederlander.
LM vertelde gisteren dat die jongen het afgebold is. Deze voormiddag het ik van 1^ste stuur Car wat meer details gehoord.

De jongens werd door zijn ouders aan boord gebracht. Ze wilden wel eens de brug van zo'n groot schip bekijken, want dit was
"een unieke cheléhenhèjd". Een rondleiding, welja, waarom niet In haven heeft een 1^ste stuur helemaal niks te doen, de eerste 72hrs!
De vader vroeg wanner het schip weer naar IJmuiden kwam. Hij bedoelde zijn zoon. Car antwoordde voor het schip :
"Geen idee, Meneer. Over twee jaar misschien. Dit is geen lijnvaart maar wilde vaart, moet u weten".  -wilde vaart = tramping
De bagage stond nog in de wagen en die twee zijn met zoonlief weer naar huis gereden.
Of hij mee moest door een van zijn ouders, of hij het zelf gevraagd heeft om in stilte te verdwijnen, wist Car niet.
Het is in elk geval contractbreuk en daar worden rapporten over geschreven. En dat kan lelijk pijn doen.

1995-11-05 ~ tegen de kaai, IJmuiden

Gisterenavond zijn we in Wijk aan Zee gaan eten. Daar hielden de restauranthouders een culinair thema-weekend en waar
wij neergestreken waren, was het op zijn Iers. Erg lekker, maar de muziek stond soms wat luid. Vandaag een hese stem + snuitvalling,
en overal spierpijn door eergisteren zo struis mee te doen met het lossen van de proviand.
'k Ben een kasplantje aan het worden. Met LM alles oké. Straks toch nog eens vragen.

Volgens de TV is het "tot -9°C op sommige plaatsen van het land". IJmuiden ligt op een van die sommige plaatsen.
De kilte kruipt door de schotten naar binnen. Gisterenavond was het hier beter, maar toen waren we met 6 om deze ruimte op te warmen.

De zon schijnt en het is persies weer om goed ingeduffeld een wandeling te gaan maken tussen de velden of in een bos.
Lopen roefelen en ritselen in de afgevallen bladeren. Maar hier is veld noch bos, boom nog struik.
Wel hopen erts en kolen, heuvels, terrils, bergen.
Voor de rest metalen bouwsels, kranen, veel pijperijen, transportbanden en betonnen kantoren.
Daarachter moet ergens het strand liggen.

Het machien heeft ook bevoorrading gekregen. LM heeft nu nogal veel werk aan deck te doen. Met zijn geruit hemd onder de overall,
zijn bodywarmer en zijn muts, is hij persies een bergmens. Met een rode neus en koude wangen. Of een houthakker.
Hij begrijpt het Frans van Jos de Canadees beter wanneer hij dat hemd aan heeft.
Hij bemande de kraan om de kratten en kisten aan boord te zetten. Dat doet hij graag. Zo graag dat hij het feitelijk geen werken vindt.
Maar dat houden we stil. Er staan wat nog wat kratten aan deck, die moeten naar beneden gelaten worden door de
skylight van het machien. Zo is er nog wat plezierige job voor hem op komst.

Toen we gisteren weer aan boord kwamen gingen we voorbij die kratten.
Wij kwamen uit een lekker en warm restaurant.
Op een aantal van die kratten staat : Ex - Mineral Dampier.  -schip 25, gezonken na aanvaring, geen overlevenden- 
Ja, daar hebben ze nu geen wisselstukken meer nodig. Het opschrift op die kratten was voldoende om mij stil te krijgen.
Een half uur later kwam over de radio het bericht dat Rabin neergeschoten is.

Twee van de drie kranen zijn nu kleine bulldozerkes aan het neerlaten in de luiken. Als ge ze ziet hangen aan die enorme kranen
zijn ze gelijk speelgoed. Het lossen zal bijna gedaan zijn, als ze al beginnen bijeenschrapen in de luiken.
Het vertrek is voorzien rond 18h. Tijdens de etenstijd weeral.

Sinds gisteren zijn we een mooie wereldkaart rijker. Een die door de Gazet van Antwerpen is uitgegeven. Met op de achterkant
goed veel uitleg. Nu vraag ik mij af of die met de paperassen van LM meegekomen is uit Borsbeek, of lag ze op de achterbank
bij WdL & Co en heeft LM die in stilte meegegrist. Want dat durft hij. Als ik hem niet in het oog hou, dan doet hij zulke dingen.
"WdL & Co, als ge uw wereldkaart zoekt, ze hangt hier tegen het schot en we zullen ze in goede orde weer naar huis brengen.
Zonder ezelsoren en met alle landen en zeeën er nog op". Beloofd.

19h19: Op TV is een soap aan de gang waarvan wij kunnen leren hoe wij moeten huilen zonder grimassen en
zonder dat de schmink uitloopt, en hoe gracieus ineen stuiken. 't Is toch een uitvinding hoor, TV.
En laptoppekes evenzeer.

Na drie dagen ijzererts- en kolenstof is het wel genoeg geweest. Op de duur komt een mens het ook in het bed en op het bord tegen,
en dan is het niet plezant meer. Morgen maak ik schoonschip. In deze cabine, wil dat zeggen.
De gangway is binnen gehaald en het machien draait en het schip is van de kaai aan het gaan.

LM vertelde dat het maar enkele dagen varen is naar Sture? Dat zou vlak boven Denemarken liggen,
aan de Noordzeekant van Noorwegen. Hopelijk is het daar minder koud dan aan de Atlantische kant. -ik vind het niet op Google Earth 

Chefke RD ging deze namiddag de alleyway en trap van de frigo verdieping kuisen met de hoge drukreiniger, vloer én schotten.
Ik vroeg hem of de afvoerputjes daar beneden wel goed doorliepen  -altijd eerst testen met een literke water!-
Bôôôf, dat zou wel meevallen, dacht hij. De hogedrukreiniger starten, dat was het probleem. Maar ze zouden het hem komen voordoen.
'k Ben niet gaan kijken. LM was vrij van 15h tot 18h en ik vond het te koud om daar beneden te gaan staan water scheppen
als de afvoerputjes het niet doen of als RD het hogedrukding niet intijds stilgezet krijgt.

Wacht efkes : nieuws op TV over Israël, over de moord op Rabin. https://nl.wikipedia.org/wiki/Yitzhak_Rabin#4_November_1995 ,
Extreem rechts ginder vraagt zich af waar ze verkeerd gegaan zijn, dat iemand van hen het land zoiets heeft kunnen aandoen.
Jawadde, wat zijn ze toch goed in smoezen en jammeren ginderachter.

te gast bij Wim Helsen ~ Piet Hoebeke
met de tekst 'Middlesex' van Jeffrey Eugenides

     Maar het cruciale verschijnsel was: de krokus had geen gaatje aan het eind. Dit was beslist niet zoiets wat een jongen had.
     Denkt u zich mijn positie eens in, lezer, en stelt u zich dan de vraag tot wat voor conclusie over uw geslacht u was gekomen
     als u had wat ik had, als u eruitzag zoals ik eruitzag. Om te plassen moest ik gaan zitten.
     De stroom kwam van ergens onderaan. Binnenin was ik gebouwd als een meisje. Het was daarbinnen gevoelig, het deed haast pijn
     als ik er een vinger in stak. Goed, mijn borst was zo plat als een dubbeltje. Maar op school liepen wel meer van die strijkplanken rond.
     En Tessie beweerde altijd dat ik in dat opzicht op haar leek. Spieren? Niet om over naar huis te schrijven.
     Ook geen heupen, geen middel. Een bezemsteel van een meisje.
     Waarom had ik op de gedachte moeten komen dat ik iets anders was dan een meisje?
     Omdat ik op een meisje viel? Dat gebeurde de hele tijd.

      

     Hoebeke in gesprek met Helsen:
     de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
     https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a62/ ,
     12min05

Iemand die een bevattelijke uiteenzetting kan doen en tegelijk een pleidooi houdt, zonder pamflettair te worden.
En hij neemt zichzelf onder de loep ook nog. Machtig interessante mens.

Over non-binair denken ivm gender heb ik ooit documentaire gezien, twee documentaires.
In Thailand laat men vijf (of zes?) tussensoorten van gender naast elkaar bestaan
zonder dat daar sociaal, maatschappelijk gezien moeilijk of heftig over gedaan wordt.
Aan de basis van die gelijkmoedigheid ligt de Boeddhistische levensfilosofie.
De neurotische delen van de wereld staan nog zo ver niet.
       
Over Piet Hoebeke : https://nl.wikipedia.org/wiki/Piet_Hoebeke,
Over Jeffrey Eugenides : https://en.wikipedia.org/wiki/Jeffrey_Eugenides ,

Over Middlesex :
"Ik ben twee keer geboren: de eerste keer als meisje op een voor Detroit merkwaardig smogloze dag in januari 1960;
en daarna nog eens als jongen van veertien in een eerstehulpspreekkamer in de buurt van Petoskey, Michigan in augustus 1974."

Zo begint het adembenemende verhaal van Calliope Helen Stefanides, dochter van Grieks-Amerikaanse ouders,
in het Detroit van de jaren zestig. Op het eerste gezicht leidt Calliope een normaal leven: ze gaat naar een goede school,
speelt hockey en wordt verliefd. Maar dan komt ze er op haar veertiende achter dat ze biologisch zowel man als vrouw is.
Om haar nieuwe identiteit als Cal aan te kunnen nemen, onderneemt Calliope een zware tocht,
die haar niet alleen dwars door Amerika voert, maar haar ook terugbrengt in de tijd.
Want om te begrijpen waarom Calliope niet zo is als andere meisjes moet ze een duister familiegeheim aan het licht brengen,
dat de oorsprong blijkt te zijn van haar wonderlijke genetische afwijking.

Acht decennia, drie generaties en één zeer lastige puberteit maken van Eugenides' roman een uitzonderlijk originele vertelling
over familiebanden, de gecompliceerdheid van gender en de intense, chaotische uitingen van onderdrukt verlangen.

Jeffrey Eugenides (Detroit, 1960) is een van de grootste, meest gedurfde en wonderlijke vertellers in de hedendaagse literatuur.
Zijn debuutroman De zelfmoord van de meisjes werd verfilmd door Sofia Coppola.
Voor Middlesex ontving hij de Pulitzer Prize, en van het boek werden meer dan drie miljoen exemplaren verkocht.

van : https://www.hebban.nl/boek/middlesex-jeffrey-eugenides

1995-10-22  ~ op zee, 09h 

Gisteren namiddag zijn we beginnen rollen en het heeft niet meer opgehouden.
We passeren de Azoren vandaag. Dit is niet het kalmste stuk van de Atlantic natuurlijk. 
We zijn er nog niet van af. Feitelijk is heel de Atlantic geen cadeau in de winter en het is bijna november.
Buiten zijn geen schuimkoppen te zien, dus waait het niet. Er staat wel deining, het zal dus ergens anders gestormd hebben.
We zijn tamelijk zwaar geladen en toch zo rollen, dan moet het een sterke deining zijn.

Vannacht heeft LVE drie keer alarm gehad van de filters van de koeling van de hoofdmotor. Die wordt met zeewater gekoeld en
vóór die pomp zitten filters, anders hangt het daar vol zeewier en komen de vissen en de zeemeerminnen mee binnen.
Als de filters alarm geven moet het vannacht echt lelijk gedaan hebben, zegt LM.
Maar dat wisten we al. Om het uur wakker en zo ... als het nog twee nachten zulk weer is zijn wij tegen dinsdag allemaal pitbulls.
Hoe doen competitiezeilers dat, slapen? Misschien slapen zij in hangmatten?

      LM heeft bovenstaande gelezen en zegt dat LVE vannacht geprobeerd heeft
      te slapen in een hangmat, maar dat ging niet.

Vanmorgen vertelde de radio (France-Inter) dat Schumacher wereldkampioen geworden was. Dat ben ik direct in de keuken
gaan vertellen, aan chef RD. Hill was 3^de en wie 2^de was heb ik niet kunnen verstaan. RD was content.
Een tijdje geleden antwoordde hij goed luid aan de telefoon met "Schumaquère, je vous écoute." Tenminste, dat dachten wij,
want van aan tafel kunnen we hem niet zien aan de telefoon van de keuken. Hij riep het gewoon met zijn hand op de hoorn.
Dat duurde zo een paar dagen. En wij maar denken dat hij een milde vorm van kolder-in-de-kop had.
Het is besmettelijk maar ongevaarlijk. Meestal treedt spontane genezing op wanneer de patiënten land vermoeden, ruiken, of zien,
dat is ongeveer vanaf we FM kunnen ontvangen. Kort besluit, RD had ons allemaal bij de neus.

Over tropenkolder bestaan nogal wat beschrijvingen, van in de tijd van de Engelse en de Nederlandse kolonies.
Niet altijd milde gevallen. Er staat me vaag iets voor van een passage bij Jef Geeraerts over plantageleiders of mijnopzichters die
ergens in Zaïre die compleet ontsporen. Over zeekolder bestaan ook beschrijvingen hoor. En films. En 't bestaat in 't echt.

Gisteren heeft LM de schuif van de archiefkast gerepareerd. 't Was rap gefixt. En hij heeft een steel gemaakt voor het spotje dat hij
als leeslamp aan het bed wil gebruiken. De spotjes hebben we bij van thuis. Aan mijn kant van het bed stond het latje er nog.
Ik moest er enkel het spotje op vastknijpen en ik was gesteld. Aan zijn kant van het bed moest er nog iets geknutseld worden en
dat is sinds gisteren in orde. Nu zijn we van dat afgrijselijk TL-lampje verlost. Akelig licht is TL.
Er bestaan reis-bedleeslampjes in de handel, super lichtgewicht en super klein, maar ik heb zo'n ding nog niet in een winkel gezien.
't Zal weer iets met een adapter zijn. We hebben ongeveer evenveel adapters bij als toestellen, zo krijgen wij onze valiezen vol.
De baardtrimmer en de haardroger zijn gewoon op het net.

Eergisteren ben ik met Excel begonnen, gisteren ben ik tot blz 48 geraakt en daar houdt het op voor mij,
want daar begint het wiskundig gedeelte. 'k Kan nu kolommen verbreden & versmallen en selecteren & kopiëren op alle wijzen
en zo nog aan paar dingen die nodig zijn voor het intikken. Dat kan bibi nu allemaal.
De formules opstellen en een rekenblad ontwerpen is voor de wiskundeknobbels hier aan boord.
Gisteren maakte ik een oefening uit het boek, over het 'nesten' van een formule in een functie van budgetbewaking.
'k Kreeg telkens de melding dat ik de verkeerde 'argumenten' gebruikte, verkeerde alfanumerieke gegevens in de formule, en
Excel gaf me geen resultaten, terwijl ik verscheidene keren het voorbeeld letter voor letter en cijfer voor cijfer van het boek had
overgetypt, en op de juiste plaats. Schele hoofdpijn. En het schip rolde toen al ook.
Het kon me niet meer schelen dat de firma uit het boek haar reisbudget overschreden was. Op is op. Dan gaan ze maar weer naar huis.
Desnoods te voet. Op de koop toe bestaat die firma niet eens. Ziezo. Boek toe. Dag Excel!

Sinds enkele dagen is de kicker (tafelvoetbal) naar de bar officieren verhuisd. Tevoren stond hij in de pingpongroom.
Daar is veel lawaai en weinig lucht. Het is een donker luguber kot zonder patrijspoorten, vlakbij de kleedkamer van het machien.
Niemand trekt daar naar toe, tenzij ge enkele leesboeken wilt, want de kisten met leesboeken staan daar.
En wanneer 's zaterdags oefening is moeten we wel, want de briefings worden daar gehouden.
Nu staat hij een verdieping hoger en er is een tornooi aan de gang. 'k Vraag mij af of de wedstrijden niet zullen uitgesteld worden.
Bij dit weer is het meer carambole dan kicker.

13h15. Op 13/10 zijn we uit Boca Grande vertrokken. Terwijl we daar nog mooi stil lagen hebben de mensen van het machien
van de gelegenheid gebruik gemaakt om de kapotte cilinder (5 ton) met de kraan via de skylight naar buiten te manoeuvreren.
De skylight is een paneel in het plafond van het machien. Dat kan open en geeft uit op deck. Dan is er daglicht te zien.
Vandaar de naam skylight, omwille van het daylight.
Bij goed weer wordt de skylight opengezet om een beetje van de warmte van het machien naar buiten te laten.
En de reserve-cilinder (ook 5 ton) van het verbeterd model, het model met de klampen ipv de bouten, mocht naar binnen.
Het waren twee Grote Manoeuvres en het was van 'pas trop vite' = secuur te werk gaan in scheepsfrans,
want anders gebeuren er accidenten die een paar frank zullen kosten. Het was vochtig warm weer, broeierig.
Toen het achter de rug was waren de betrokkenen drijfnat van het zweet, van de spanning.
Het leek of ze die 10 ton zelf hadden moeten hijsen. Toen had ik echt medelijden met hen.

Na het middageten wou ik een toerke gaan doen aan deck. 'k Wou eens zien, desnoods van ver, hoe de kapotte cilinder daar ligt te liggen.
LM vond het te nat en te glad aan deck, én we rollen, dus geen toerke doen.
Toen we klaar waren met eten zegt hij "'k Heb buiten gekeken, het is nu droog genoeg hoor, we zullen dat toerke gaan doen."
Ik stap alvast naar de keukendeur en zie water spuiten ... een pomp die moest blijven open staan?
'k Stap buiten: we waren ondertussen een tropische regenbui, zeg maar stortbui, ingevaren en er stond 5cm water aan deck.
Dat vonden we toch wat veel. Het wandelingetje zal voor een andere keer zijn.

1995-10-23 ~ op zee, 08h55

Sinds vannacht rollen we niet alleen, we stampen nu ook. En er staan fikse schuimkoppen. De wind staat op bakboord,
we krijgen de kou recht op het linker schot van de cabine. Winterkledij bovengehaald. En de Warme Sloefkes.
Gisterenavond zijn we dan toch dat toerke nog gaan doen, ik wou de kapotte cilinder eens van dichtbij zien.
De barst is een haarfijn lijntje, niks spectaculair, en toch veroorzaakt dat zoveel moeilijkheden?
Zo'n fijn barstje van niks maakt dat een mastodont van 5 ton compleet onbruikbaar wordt. Da's straf.

We gingen langs de keuken weer binnen, een babbeltje doen met chefke RD. Hij vertelde dat de stuurlieden Car en Sven gisteren
's ochtends met hem hadden staan onderhandelen. Als hij beloofde dat hij croissants zou maken wilden ze hem wel vertellen
wie de Formule 1 in Japan gewonnen had en wie wereldkampioen geworden was. Op datzelfde ogenblik kwam ik van achter de hoek
gedraaid, jodelend dat Schumacher wereldkampioen geworden was (France-Inter), zingend met toeters en bellen, blij voor RD.
Daarméé keken Sven en Car zo verkrampt!
Die stonden zich heel hard in te houden om mij niet uit te vloeken. Aaah? Was het dat?
Had ik hier in witte schort rondgelopen  -als stewardess-  dan hadden ze zich waarschijnlijk niet ingehouden hè.

Feitelijk vind ik het niet erg dat ik de onderhandelingen opgeblazen heb. Het lijkt hier een prestigekwestie wie de meeste extraatjes
van RD gedaan krijgt. Anticiperend gedrag heette dat vroeger. Misschien nu nog. 'Voor de capt doet hij misschien dit en dat maar
voor mij doet hij toch 't dees en 't geen, dus ben ik ook al een beetje belangrijk zeker?' En RD met zijn gedienstige aard doet dat dan.
Voor croissants moet hij veel vroeger opstaan want het bladerdeeg maakt hij op artisanale wijze.
Nog voor IJmuiden maakt die brave mens croissants, zeg ik. Wordt vervolgd.

Gisterenavond waren het grote garnalen à volonté, uit Boca Grande. Vissers hebben die met kleine bootjes naar boord gebracht
in ruil voor sigaretten, drank en porno. 'k Weet niet waarvan we het meeste hadden aan boord, maar het waren in elk geval
véél garnalen en bakken vis. Veel dorade. En een kleine tonijn. Erg lekker, tonijnsteak. Die vissen zijn allemaal gekuist door
de bootsman en door Constant, de steward. Het bloed hing tot achter hun ellebogen en lekte van de spoelbakken.
De garnalen moesten we gisteren aan tafel zelf pellen.

Tijdens het smikkelen en pellen zeg ik tegen LVE:
"LM vertelde dat ge vannacht in een hangmat wou slapen ..." Hij smikkelde van ja.
"En dat ging niet?" Hij smikkelde van nee.
"En ... als ge ze ophangt?"  Hij versmikkelde zich.

Lol alom. Ziezo, die had ik sinds 's namiddags met veel voorpret zitten plannen.

1995-10-24, op zee, 08h37

Gisteren om 16h15 (18h15 Belgische Tijd) belde Sven van op de brug: dat LM opgebeld was door WdL en of hij direct wou terug bellen.
"Ja, zeg ik, maar hoe kan ik LM bereiken?"
"Is hij nog beneden?" vroeg Sven.
"Om 16h15? Natuurlijk!!!"
Denkt hij dat LM hier halftijds werkt misschien. Sven heeft blijkbaar weinig benul hoe de werkdag van een andere mens er uit ziet.

'k Bedoelde dat HIJ, als stuurman van wacht, zijnde 'De Brug' naar 'Het Machien' moest bellen om de 2nd Eng te verwittigen
dat er een telefonische oproep was voor hem, omdat ik als privé-persoon en verder niks, niet zomaar mag bellen naar LM
wanneer hij aan het werk is. Zelfs niet als ik een been breek, voor alles bestaan procedures.
Sven had het begrepen. -toen pas? hij was toch al 2^de stuur?- Sven belt naar 't machien.

Telefoon uit België betekent voor mij direct : slecht nieuws. En het ergste eerst. Minderen kunnen we daarna nog.
'k Schiet naar boven, zonder het foonnummer, zonder notaboekje, in feite zonder kop. En toen Sven het foonnummer van WdL vroeg,
was ik verbaasd dat hij dat niet had. (Hoe? Heeft hij het nummer van WdL niet? Wat een keet is me dat hier.)
In het machien hadden ze LM opgeroepen met de Engineer's Assistance Call, Scheepswerktuigkundige Bijstand Verzocht.
Dat is een groot woord voor de claxon.
2x teut = 2^nd Eng wordt in de ECR (controlekamer) gevraagd.
3x teut = 3^rd Eng, enz ... tot 5x teut voor de Aspirant.

Voor de 1^ste mecanicien, ofte chief Engineer (cheng) wordt niet geteut. Hij wordt opgebeld in zijn kantoor of te voet verwittigd
als hij in 't machien is. Want het signaal 1x teut is al in gebruik.
1x teut = koffiepauze (10h) of etenstijd (11h45) of koffiepauze (15h) of einde werkdag (17h15).
Daarom kan dat signaal niet meer gebruikt worden om de cheng op te roepen, het zou té verwarrend zijn.

      (iederéén teut = Nieuwjaar)

LM kwam van deck toen hij teut-teut hoorde en hij dacht jaja, 't is al goed, ik kóóóm! Nog eens teut-teut, oei, nu is er iets.
In de controlroom zeggen ze dat er op de brug telefoon is voor hem.  Op zijn weg naar boven kwam hij mij ophalen in de cabine
maar ik stond al weer op de brug met het foonnummer, het notaboekje en het spiekbriefje. Dat briefje lag al een paar dagen gereed,
want wij waren van plan te bellen, maar dan om 19h30 LT = 21h30 BT. Tijdens de daluren via de satelliet van Burum.

Zo'n briefje is nodig hoor, zelfs voor evidente dingen. In januari dit jaar belde ik naar Zellik om ma & pa gelukkige verjaardag te wensen.
We beginnen over een kast te praten en haken in na een paar minuten. 'k Had het gevoel dat ik iets vergeten was.
's Anderendaags heb ik opnieuw gebeld, met een briefje in de hand waarop in 't groot en in 't rood : GELUKKIGE VERJAARDAG WENSEN
Sinds toen : altijd een briefje.

Sedert gisteren weten we van WdL dat de post uit Boca Grande niet toegekomen is, en dat is erg. Het zijn 3 omslagen voor elk adres.
Waarom komt de officiële scheepspost bij de rederij wél toe en de privépost bij de familie niet?
'k Denk dat het in de categorie Klein Gesjoemel valt.
Wat denkt ge van het volgende scenario : op het agentschap in Boca Grande hebben ze  het adres van de rederij. Natuurlijk.
De omslagen die aan de rederij geadresseerd zijn, worden verzonden.
De omslagen die een ander adres dragen, worden niet verzonden, maar het totaal wordt wel aangerekend aan de rederij.
Daar kunnen ze toch niet contoleren of het bedrag klopt, hoeveel post er effectief vertrokken is naar alle uithoeken van de wereld.
En sommige mensen op dat agentschap steken het verschil in hun zak. Hun redenering : die Europeanen zijn toch allemaal stinkrijk
en als we het zó niet doen, hebben wij nooit niks. Zo'n redenering zou het kunnen zijn hé.
Onassis, David Bowie, Lady Di, alle Europeanen zijn steenrijk.
Van zodra we weer inkt hebben print ik die brieven opnieuw en verzend ik ze nog eens.

       Gesjoemel alom in de wereld hoor.
       In '88 was er aan boord van schip 15 een receptie voor een cliënt van de charter. Zo was er ons gezegd.
       In feite kwamen de mensen van DoceNave een kantoorfuifje houden aan boord.
       Teveel chefkes en secretaresses en geen managers.
       Of die capt dat wist van in het begin weet ik niet, maar het stak hem danig dat wíj het aan de weet gekomen waren.
       Tja, met een mengsel van Engels en Spaans en iet of wat begeleidende gebaren kan men klappen met Portugezen hè.

De verloren brieven hebben we nog op diskette staan en kunnen we dus opnieuw printen. Maar niet iedereen heeft een laptop bij.
LVE lost dat anders op. In 'apelanden' gaat hij zijn brieven fotokopiëren en hij verzendt de kopieën later nog eens
van uit een 'goei poort'. 'k Zie boven aan het kopieerapparaat al 20 man staan aanschuiven. De managementroom zou rap op slot gaan.

'Apelanden'  is een scheepsterm voor landen waar de dienstverlening niet-Westers verloopt, waar fooien moeten gegeven worden
eer mensen willen doen waarvoor ze een salaris ontvangen : hun job.
De Apelanden zijn : alle havens van Afrika, Centraal- en Zuid-Amerika, Azië, het GOS en de voormalige Oostbloklanden.
De 'Goei poorten'  liggen in Australië & Nieuw Zeeland, Japan, de landen van Noord-Amerika en West-Europa.
Dat is de indeling wanneer het over post gaat.
Wanneer het gaat over restaurantprijzen, taxi-prijzen of bordelen,
ziet de indeling Apeland >< Goei Poort er weer gans anders uit natuurlijk.

Vandaag hebben we al lelijk gerold.
Het afvoerwater van de wasmachines welt uit de putjes omhoog en de vloer van de laundry staat onder water.
Hier is een reserverol wc-papier in de wc getuimeld en die was onherkenbaar monsterachtig van het water dat hij opgeslorpt had.
Het 'stabiel' Japans-Canadees koffietafeltje is ook al twee keer omgetotterd.
LM heeft een gewicht op de voet gelegd, Kluwer, Groot Polytechnisch woordenboek.
De Kluwers zijn mee van onze duurste woordenboeken, als daar ooit koffie op lekt krijg ik iets.
Zijn mooie zwarte mok is gesneuveld. Oor er af. Dat is erg hoor, want die kwam nog van Portland (Maine, USA).
Voorlopig staat het koffiemachientje op een handdoekje op de vloer.
In de kast klinken de glazen tegen de randen van hun houders, de deuren hangen te rammelen in hun scharnieren,
wat niet zeevast staat begint te schuiven of te rollen en wat niet stabiel is valt om.
De enige dingen die tot hiertoe blijven staan, zijn de plastic plantenbakjes (niet te vroeg juichen) en de cursor van de laptop.
Als dié begint heen en weer te schuiven, dan is er echt iets.

Bij het ontbijt was LM zijn omelet gaan halen in de keuken. Ondertussen had ik twee blaadjes van de ficus opgeraapt en
in de asbak van onze tafel gelegd. Onze tafel staat aan de andere kant van de mess. LM komt aan tafel en zegt:
"Amai, 't zal vannacht lelijk gedaan hebben als de bladeren tot hier waaien." Bladeren! Waar is mijn rijf!

'k Vind het geestig dat ik tijdens de storm kan blijven verder schrijven. Met de hand zou het onleesbaar zijn.
Dan had ik het al lang opgegeven ook. Nu zit ik soms met mijn rechterhand in de asbak en met mijn linker op de tabulator ipv
op de letter A, maar dat is te corrigeren.
Knal. Dat was de lamp op LM zijn Bureau. Dat is een robuuste, die kan tegen een stormke. Vorig jaar is ze in een boog tegen
de documentatiekast gevlogen en de kastdeur was tamelijk gekrast. De lamp zelf pinkte efkes. Meer niet.

Er is bericht toegekomen dat LVE vervangen wordt door een Kroaat ipv een Nederlander. Dat vindt LM al vele minder.
De bootsman wordt vervangen door een Filipijn. 't Mag weer niks kosten. Binnenkort vaart de Luxemburgse vlag ook met 2/3
niet-Europese bemanning. De schade die daardoor al veroorzaakt is, is waarschijnlijk nog altijd miniem in vergelijking met
de besparingen die dat al opgeleverd heeft, in Company-Dollars uitgedrukt.
Wat dat al aan privé-ellende gekost heeft is niet het probleem van de Company Boekhouders.

De zon schijnt. Er staat een kanjer van een regenboog boven luik 4. Verder aan stuurboord hangt een plensbui.
Aan de kleur van het water kunt ge goed zien waar ze ophoudt. Aan bakboord schijnt de zon.
En het schip ploegt zich door de storm om in IJmuiden te geraken. Zeg nu nog dat er niks te beleven valt aan boord ...
Vóór de 28^ste geraken we er toch niet meer. Het wordt ankeren.

1995-10-26 ~ op zee, 08h 25

Gisteren werd het machien vertraagd omdat we niet meer voor zondag tegen de kaai kunnen. De Mineral Nippon moet eerst gaan
lichteren, dwz een deel van de lading lossen om minder diep in het water te liggen. De Nippon is in uitbating bij Aemas Hongkong
zoals schip 25 vóór het door Aemas Luxemburg overgenomen werd.
De laatste dagen voor aankomst stromen de berichten binnen, om de zoveel uren verandert er iets. Nu zouden cheng LU & Nieke
hiér afgelost worden? Maandag weten ze meer. Er moet nog bevestiging komen. Hun afmonstering was voorzien voor december.
Maandag pas bevestiging, dat is de 26^ste, da's laat om te beginnen inpakken hé. Het pad van een zeevrouw loopt niet over
euh..., kweeni. We leven op het water, maar sommige beslissingen van de rederij doen ons bestaan op drijfzand lijken. 

De storm is weg. Ofwel zijn wij er uit gevaren, ofwel is hij verder getrokken, ofwel is hij uitgewoed.
We wiegen nog een beetje maar dat is de gewone kost. Feitelijk is wiegen gezellig om in te slapen.
Een grote wieg met 22 mensen elk in hun beddeke. Enkel de stuurlieden van de nachtwachten en hun matrozen zijn wakker.
Die mensen zorgen ervoor dat wij ontwaken in ons bed en niet in het water.

Ziezo, blad vol. Dat was het voor deze keer.

te gast bij Wim Helsen ~ Henny Vrienten
met de laatste bladzijde in 'Dagboek 1939-1977' van Keith Vaughan

       4 november 1977, 9.30 am  

      Ik heb de capsules genomen met wat whisky. Het irreële van de situatie is treffend.
      Ik voel me niet anders dan anders. Ramsay is gisteren teruggegaan naar Harrow Hill.
      De beslissing dat het gedaan moest worden kwam daarna plotseling.
      Ik kan me niet nog eens een paar jaar in deze toestand voortslepen. Het is een heldere zonnige morgen. Vol leven.
      Op een morgen als deze zijn velen me voorgegaan.

      Ik ben klaar voor de dood, maar wel een beetje bang. Natuurlijk kan het allemaal niet werken en word ik straks wakker.
      Het kan me eigenlijk niet schelen. Toen de beslissing onvermijdelijk leek had ik minder moed nodig dan ik dacht.
      Ik geloof dat er nog niet veel is gebeurd hoewel het flesje leeg is. Op dit moment voel ik me heel erg levend.
      Patrick belde en vroeg me om vanavond met hem te eten.

      Maar ik had het besluit al genomen hoewel ik nog niet tot actie was overgegaan.
      Ik kan niet geloven dat ik zelfmoord heb gepleegd omdat er nog niets is gebeurd.
      Geen grote klap en doorgesneden polsen.
      65 was lang genoeg voor mij. Het was geen complete mislukking, ik maakte een paar  
      [op dit punt worden de woorden onleesbaar].

      Zit u met vragen na het zien van deze aflevering? Bij de Zelfmoordlijn kan u
      terecht voor een anoniem gesprek op het telefoonnummer 1813 of via https://www.zelfmoord1813.be/  
      
         
        
        Vrienten in gesprek met Helsen:
      de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
      https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a61/
      13 min08

De intro van Wim Helsen is vandaag tenenkrullend gênant.
Hij weet toch dat dat de opnames niet gemonteerd worden? Er wordt niet geknipt. Te duur.

Wat een interessante mens is Vrienten. Twee minuten Wikipedia lezen en
men krijgt een notie van zijn vaardigheden, muzikale en andere. En een tekst brengen kan hij ook.

Wat een interessant fragment heeft hij meegebracht.
Het slot van het boek is tegelijk ook het slot van een leven: "[op dit punt worden de woorden onleesbaar]"
Van een cliffhanger gesproken. De lezer blijft definitief op zijn honger, want dit dagboek
is geen fictie, het is realiteit. En na deze bladzijde schrijft de auteur geen volgende meer. Nooit meer.
Hoe weten wij nu hoe het Vaughan vergaat aan de overkant? Niet.
Hoe weten we nu of er wel een overkant ís? Ook niet.
Deze cliffhanger is geen literaire truuk. De communicatielijn is definitief afgebroken. Vrijwillig.
Daar is "kracht en moed" voor nodig volgens Vrienten. Persoonlijk zou ik het karaktersterkte noemen.
En ik vind het een enorm geschenk dat Vaughan blijven schrijven is tot zijn laatste ogenblik.

Vrienten praat luchtig en tegelijk met achting voor de mensen die hun einde in eigen handen nemen.
Hij weet dat te doseren.

Over Henny Vrienten : https://www.libelle.nl/mensen/interviews-2/henny-vrienten/ , https://nl.wikipedia.org/wiki/Henny_Vrienten ,
Over Keith Vaughan : https://en.wikipedia.org/wiki/Keith_Vaughan, https://columbaq.blog/2012/06/17/keith-vaughan-a-melancholic-artist/ ,

1995-10-14 ~ op zee

Dag Mensen Thuis,
Sinds gisterenavond zijn we weg uit Boca Grande en weer op zee. Rond eind oktober zouden we in IJmuiden toekomen.
Toen we eergisteren vertrokken daverde het schip heel hard en alles daverde mee. Ook het klavier van de computer.
Ineens kon ik zonder fouten typen. 't Heeft niet lang geduurd.
Het vertrek was deze keer geen nachtwerk. Dat mag al eens hè, want tot hiertoe was het elke keer 's nachts te doen,
of 't scheelde niet veel. De aankomst in Boca Grande was ook 's nachts. Begonnen om 12h tot 05h 's morgens.  En denkt ge
dat de Venezolanen dan beginnen laden zijn? Maar nee.
We hebben daar gelegen van 09/10 tot 13/10 's avonds. Nu hebben we genoeg reggaemuziek gehoord
om twee jaar mee toe te komen.

1995-10-19, 09h25 ~ op zee

Vanmorgen rolden we efkes. Zo'n paar fikse zwaaien. Dat gebeurt gewoonlijk wanneer iemand op één been
zijn beige short aan het aantrekken is en iemand anders op één been onder de douche haar linkervoet staat te wassen.
Gelukkig zijn er handgrepen in de douche.
Er kwamen geluiden uit de woonkamer: een metaalachtige zwiep en dan een tamelijk zware bons.
De onderste schuif van de archiefkast is er uit gevlogen, met de glijders erbij. Gelukkig hangen de mappen aan mekaar vast.
Het is een verticaal harmonica klassement. 't Zou anders nogal een sorteerjobke geworden zijn.
EN IK HAD ZE GISTEREN PAS GESORTEERD !!! Daarna had ik blijkbaar de schuif niet op slot gedraaid en zo kon dat vanmorgen gebeuren.
De dossierkes steken op volgorde en de schuif is uitgewassen, meer moest dat niet zijn. Dacht ik toen. En ik vergat op slot te draaien.

Wie gaat de schuif weer monteren? LM. Met een klein beetje moeite, veel goede wil, een paar schroevendraaiers én een engelse sleutel.
Wie heeft de schuif gedemonteerd? Ik. En de storm. Fluitje van een cent. -gelukkig was het de onderste schuif
Zo houden wij mekaar hier bezig.

Dat die zware metalen schuif niet tegen het nieuw houten Japans-Canadees koffietafeltje gevlogen is, is puur geluk.
Dan kon het koffiemachientje nog in de schuif tuimelen en nat koffiegruis over alle dossiers morsen.
Onder de douche stelde ik mij het ergste voor. Ter plaatse was het veel minder erg. Behalve die glijders dan.
En het Japans-Canadees koffietafeltje bleef stabiel rechtop staan! Dat weten we nu ook.

Sinds 08/10 zijn er al toffe jobkes voor mij uit de lucht komen vallen.
Zo tof dat ik vergeet dat het 's maandags plantendag is en dinsdag wasdag.

Het eerste jobke : Cheng LU had een index/inhoudstafel/register nodig voor de Machinery List. Dat zijn twee dikke classeurs
met daarin alle gegevens van alle machinerijen aan boord, een blad en meestal meer per machinerij.
Die dikke gegevenslijst is meegekomen van de werf, in '88, toen het schip opgeleverd werd.
Die classeurs hadden geen inhoudstafel en het gaat over 1009 machinerijen, zonder de Bijbehorende Delen.
De Bijbehorend Delen staan nog eens op een blad apart, maar daarvoor was telkens één verwijzing voldoende.
Gelukkig maar, of de Machinery List zou dik over de 5000 items gezeten hebben, misschien wel 10.000.
Met referentienummers van 3 cm voor boutjes van 2 cm.
Feitelijk zat niemand op de index te wachten: het was hier al járen een gefoeter en een gesukkel wanneer er iets moest
opgezocht worden. C'est comme ça ici. Betekent : dat is hier normaal. Zie verder, scheepsfrans voor beginners.

Terwijl ik met de index bezig was herinnerde ik mij dat ik LM hier vorig jaar eens helpen zoeken heb naar iets in die classeurs,
'k weet absoluut niet meer wat, en dat we na een ganse avond met twee niks gevonden hebben. Om moedeloos van te worden.
Kent ge het woordenboek voor masochisten : 'alles staat er in maar niet alfabetisch.'
Dat zou nu moeten verholpen zijn met
1/ een database op diskette, die zoekfunctie is echt een mirakel,
2/ een geprinte lijsten om alle classeurs te voorzien, boven, hier en beneden in 't machien
Vier dagen werk tegenover zeven jaar gesukkel ... intikken vinden 'ze' wat saai misschien? –nog andere bedenkingen ook, maar goed

Op een bepaald ogenblik zat ik in de knoei, want er klopte iets niet met de volgnummers van de Elektrische Onderdelen.
Die staan los genoteerd van de Bijbehorende Delen en ik had zo om het half uur een vraag over wat-bij-wat hoort, maar ik mag niet
zomaar naar beneden lopen om aan LM te gaan vragen of hij mij dat efkes wil uitleggen. Dat moet allemaal wachten tot 's avonds.
's Middags is niet de juiste moment. Ik heb dat geprobeerd en dat gaf vonken.

In de vooravond van die dag vertel ik cheng LU in twee woorden iets over de onderdelen en vraag hem tegen welk jaar
hij die index wil klaar hebben. "Tegen vorig jaar", zegt hij.  Ach zo ... zijn Tandy-laptop werkt met software die niet IBM-compatibel is
en daardoor zit hij in een doodlopend straatje. Máár: de Tandy was goedkoper in de States, dus heeft hij er een zaak aan gedaan?

      Maar niet qua werkbaarheid hé chefke!  Incompatible = een totale miskoop.

Eventjes, héél eventjes was ik van plan om te vragen of Nieke Deel II voor haar rekening wou nemen, op de grote computer
van de managementroom. Dat zou een serieuze flater geweest zijn. Zij heeft een zware operatie achter de rug en moet nog
regelmatig een spanverband om haar arm dragen. Geen uren typwerk voor haar, de arm moet rusten.
En zelfs, eigenlijk kan ik moeilijk vragen aan de baas van mijn echtgenoot, of hij zijn echtgenote eens aan het werk wil zetten hè.
Dát zou een blunder van formaat zijn.

Het tweede jobke: ik heb de Bijbel gerestaureerd. Dat is de List of Automation. Het exemplaar dat in de ECR (engine control room)
gebruikt wordt was danig verschalloderd. De List of Automation repareren gebeurd manueel hoor. Niks automatisch aan.
Wel veel plakband, ringetjes en lijmstift, een schaar, een propere kopie af en toe.
Op twee dagen was Automation klaar. Er zat feitelijk niemand op te wachten, maar ik werkte wel door, want
ge zult zien dat ze juist de classeur waarmee ik boven bezig ben, beneden dringend nodig hebben.

Het derde jobke was de List of Documents intikken. Dat is alle documentatie die in de kast achter zijn bureautafel.
De lijst moet aan de binnenzijde van de kastdeur geplakt worden. Dat zal zijn werk vergemakkelijken.
Dat leek gemakkelijk tot ik er aan begon. Na een uurke leek het hier op een kantoor van de Mossad waar iemand
een raam had laten openstaan. 'k Denk dat LM blij is dat dit jobke achter de rug is.
Vandaag ziet de cabine er weer gewoon uit, buiten de drie dikke classeurs die op zijn bureau liggen te wachten.
Als hij niet te moe is vanavond, gaat hij die uitkuisen. Er zitten nog omzendbrieven tussen over schepen die al lang verkocht zijn.
Dat wordt verticaal klassement, de papierbak staat al klaar.

Dat ik thuis al eens gewerkt had met database voor de boeken en CD's is me nu goed van pas gekomen.
De gegevens waren anders, maar de werkwijze blijft dezelfde. Sven mag nog eens lachen als er over database gesproken wordt.
'k Heb er LM en alle nog komende vervangers toch mee vooruit kunnen helpen, met de lijsten.

Van al dat lijsten intikken spreek ik nu zelf al een woordeke Mecaniek, met een huis-, tuin- en keuken-accent, maar toch.
Ge zoudt het kunnen vergelijken met iemand die doof is en een opera-cataloog moet intikken. Hij zal ze nooit horen, maar weet wel
met hoeveel xR  'Carreras' geschreven wordt. Zo wordt Cockerill met 2xL geschreven, zoals in Maria Callas.

Er was een crack in de opstaande rand onder het luikdeksel van luik 9. In het Nederlands klinkt het erger : een barst.
En wie is de krak die dat, opgehangen in een bakske op 18m boven de luikbodem gaat lassen denkt ge? Raad maar.
We zoeken een persoon. De medeklinkers zijn L en M. Juist! U heeft de surprise gewonnen! Een overtocht op de Atlantic in oktober.

Zondag 15/10 heeft hij gedurende enkele uren gelast. Maandag 16/10 ook enkele uren. Toen ging het minder goed.
Het oppervlak was daar zeer versleten. 's Avonds vertelde LM over zijn laswerkzaamheden en in de loop van zijn relaas
valt mijn cent dat hij het bakje van de proviand en bevoorrading bedoelde, het bakje dat ook gebruikt wordt om
spullen en bagage aan boord te hijsen, dat groen houten ding DAT AAN ÉÉN KANT OPEN IS!
Hij draagt wel een safetybelt (een veiligheidsgordel) maar dat het bakje aan één kant open is, vindt ik maar niks.
En het model veiligheidsgordel is ook niks : de snok waarmee een vallende mens tegen gehouden wordt
is hard genoeg om de lever te doen scheuren. Als ik overdrijft moet ge het zeggen hoor.
Het zou een harnas mogen zijn, zoals de parachutisten dragen, of de redders die uit helikopters naar beneden getakeld worden.

LM vroeg welk bakje ik dan gedacht had misschien? Awel, zo'n ding met een poortje aan hè, zoiets dat de ruitenwassers en andere
hoogtewerkers aan gevels van hoge gebouwen gebruiken. "Dat is hier niet en zorg dat ze u in Antwerpen niet horen of 't pastoorke
laat zo'n ding komen en dan kunnen we de cracks élke keer zelf lassen. Gewoonlijk wordt zoiets tegen de kaai gedaan en
komt daar een professionele ploeg van de wal voor. Die mannen hebben certificaten." Tot zover zijn woorden.
Voor dat laswerk kan LM zelfs geen bibbergeld ontvangen, want als ge last moogt ge niet bibberen.
Zelfs niet als ge staat te vergaan van de hoogtevrees, of van de kou.

Wanneer hij in volle zon moet werken zet LM een katoenen petje op van Lastek. Dat is de sponsor. De lasbagetten zijn van Lastek.
Daar had ik een lap aangenaaid om oren en nek te beschermen. Het lijkt een beetje op de hoofddeksels van het vreemdelingenlegioen.
Het karton in de klep is kromgetrokken van het wassen. LM vindt dat hij met dat ding op zijn hoofd op een ouwe donkeyman lijkt.
Daar werd ik efkes stil van. Stoomschepen?
Heeft hij nog met donkeymannen gevaren?
Nee, maar wel met oude wipers die in hun jonge jaren donkeyman geweest waren op stoomschepen.
Ha, zo, hij heeft er dus nog gekend.

Donkeymannen waren degenen die continu moesten zorgen dat de stokers continu voldoende kolen hadden
om de ketels van een stoomschip onder stoom te houden. Jonge mannen die aan de wal niet meer wisten van welk hout pijlen maken
konden nog altijd gaan kolen scheppen voor de stokers.
Gevaarlijk volk. Eerst knokken en dan pas praten. En ergere dingen.
De enige die ze binnen lieten was de 2^de mecanicien, een andere baas erkenden ze niet.
En dan hing het er nog van af hoe die 2^de mec was. Dierf hij alleen komen of bracht hij volk mee?
Ze werden geronseld onder het uitschot en de radelozen, daarvan waren er toch genoeg. (dit is passage in een boek, maar welk?)
De Witte Uniformkes werden er liever niet aan herinnerd dat er beneden nog ergens zo'n afdeling was en de passagiers
wisten niet eens van hun bestaan. Die verhalen staan niet in de Jubileum-Uitgave van 100 Jaar CMB hoor.
De vader van Nooke  -de collega op schip 04, het verhaal met de grote vogel, blog 02, tekst 558-
is donkeyman geweest, toen hij piepjong was, in de jaren 1920.

Zondagavond was er een drink om de verjaardagen te beklinken. -Oud-Vlaams Scheepsgebruik weer zeker?
De cheng LU, de choff Car en de chef steward/kok RD waren verjaard. Omdat we de dagen in Boca Grande ship-to-ship lagen
is dat met uitstel gevierd. Nu ja, gevierd ...
LM moest 's anderendaags weer in dat houten bakske en liefst niet met een houten kop. Naar de apéro zijn we wel geweest.
Voor de gelegenheid begon die een half uurke vroeger. En met al mijn typwerk voor het schip kwam me dat zeer ongelegen.

RD had een compleet feestdiner klaargemaakt. Als een van de jarigen had hij zichzelf extra-werk aangedaan
om de groten, en de grote hoop te plezieren. En hij staat er alleen voor hè, want de 2^de kok/bakker is blijkbaar afgeschaft.
RD is veel te gedienstig, veel te gedwee.
En het ligt niet in zijn aard om er efkes op te wijzen dat een blijvende personeelsvermindering samengaat met
een blijvende versobering. No frills anymore. Geen tijd meer voor tierlantijnen, wegens niet genoeg volk.
Niet genoeg werkvolk: van 5 naar 3 is -40% in de ploeg van het departement pot & pan.
En aan tafel zit nog altijd evenveel volk als vóór de personeelsvermindering in het keukendepartement ...

Er hangt geen menu meer uit, dus wisten we niet dat er een feestdiner op komst was. Anders had ik hem wel gevraagd of ik
een handje, twee handjes, kon helpen. 'k Heb een witte schort bij. -had ik nog een witte schort bij? heimwee naar vroegere tijden?
En die lijsten typen, dat kan na 7 jaar geklungel en gesukkel nog wel een dag wachten zeker?

Een dag of twee tevoren werd de pils gerantsoeneerd. Niet genoeg pils meer aan boord ... en we waren in Newark (USA) geweest!
In de States hebben ze pils. Ze hebben er niet gemakkelijk inkt, maar pils hebben ze. Zelf gezien.
's Avonds werd het feest verder gezet met cocktails. Dat laat zich drinken, hebben we van horen zeggen.
LVE is gebleven tot 22h, dan is hij 'gaan lopen'. 's Anderendaags was het een echte maandag.

Sinds vanmorgen mogen we van twee dingen zeker zijn.
Het eerste nieuws van de dag, luister en hoor :
1/ dat de agent in Boca Grande, die de post meegenomen heeft, de brieven ook effectief op de bus gedaan heeft en dat onze brieven
waarschijnlijk bij ulle toegekomen zijn. Soms nemen ze de post mee maar posten ze niet. Dat is daar niet ongewoon.
2/ dat de inspecteur ('t pastoorke) in Antwerpen wakker is maar nog niet helemaal want hij heeft een telex besteed
in antwoord op een brief van cheng LU vanuit Boca Grande, ivm iets dat de cheng helemaal niet gevraagd heeft.

De brief van cheng LU: een TECHNIEKER gevraagd voor de bearings van de turbines.
Telex van inspecteur-pastoorke : waarom er nu weer BEARINGS nodig waren. -zeer waarschijnlijk waren die stukken al aan boord
Wakker worden ginder! Is de koffie op de rederij niet sterk genoeg?

Het tweede nieuws van de dag:
Als we in IJmuiden op ZA-28/10 vóór 14h aan het loodsstation zijn, gaan we diezelfde dag nog tegen de kaai.
Maar als we dan toch moeten ankeren, liefst ineens tot na maandag aub. Want woensdag is het 01/11.
Het wordt dus gokken, ofwel het weekend ofwel 01/11? In beide gevallen zijn de winkels dicht.
In beide gevallen zijn de winkels dicht, maar de familieleden van de Belgen hier aan boord zijn dan vrij.
Misschien zijn de familieleden van de Kroaten, de Spanjaarden, de Canadees, de Chileen en de Filipijnen dan ook vrij, maar of zij
naar IJmuiden zullen komen is een andere vraag. LVE wordt vervangen door een Nederlander. Het aantal mensen aan boord blijft
hetzelfde, maar er komt een nationaliteit meer.

1995-10-20, 09h25 ~ op zee

Technisch Scheeps-Fans voor beginners:  -capt DM heeft zich hiermee later, op het volgend schip, een kriek gelachen, ik nu ook weer

ça tourne? = werkt het?
ça tourne pas = het staat stil
ça tourne un peu = af en toe staat het stil
ça tourne encore = blijf er maar af

ça va seul? = dat kunt ge wel alleen zeker?

réparer = herstellen
bricoler (bricolage) = voorlopig herstellen
chipoter (chipotage) = herstellen zonder vervangstukken

pas de panique = dat kan wachten tot morgen

avant c'était ici = vroeger stond hier iets
je trouve plus = het is weg

c'est déjà longtemps comme ça ici = dat is hier al lang zo
ç'a éte toujours comme ça ici = dat is hier altijd zo
c'était dés le début comme ça = dat is al zo van op de werf
ça reste comme ça = we blijven er af

zoiets kan al eens gebeuren = c'est normal ici

ce bruit! = dat geluid!
quel bruit? = welk geluid?
c'est fini = 't is weg

la vanne ne ferme pas = de valve sluit bijna -afsluitklep
ça pisse = het lekt
ça pisse fort = het lekt erg hard

vous n' allez quand-même pas venir commencer ici maintenant?
gij gaat hier nu toch niet komen beginnen zeker?

oui mais = ja maar
huit mai = acht mei

pas trop vite = secuur te werk gaan
accident = accident
pollution = groot accident

qui a cassé ça? = waar is diën aspirant?
cigare du chef = even naar de vierde verdieping moeten
système paraplu = zelfverdediging

ça rouille = het is nog niet overschilderd
tirer à la barbe = niet-noodzakelijke controles uitvoeren
tu as vu ça toi? = ík heb niks gezien hoor

vite fait = onvoorziene problemen
fini-fini = 18 hrs werk
revision complète = opengooien, speling meten en weer dichtgooien

un inspecteur = iemand die de bestellingen halveert
c'est commandé = dat komt nooit

un magasin =
1/ lokaal waarin het bestelde gereedschap, de bestelde stukken en de bestelde materialen
    eventueel zouden kunnen ondergebracht worden
2/ lokaal waarin lege schabben staan ondergebracht
3/ collectieve nachtmerrie van de scheepswerktuigkundigen, de mecaniciens

un magasin bien fourni =
4/ collectieve hallucinatie van de scheepswerktuigkundigen, de mecaniciens

deux cent % = is wat ge moet bestellen om iet of wat gerei te krijgen
cinquante % = wat misschien, eventueel, mogelijk zal geleverd worden

----------------------------------------------------------------------------------- einde eerste les

Dit papier circuleert al een tijdje op de schepen. Het zou jaren geleden opgesteld zijn door een stuurman.
Het laatste stuk is nog altijd actueel, er is nog niet veel veranderd en het eerste gedeelte klopt ook.
Die termen en uitdrukkingen worden echt gebruikt, die ken ik al jaren, alleen had ik ze nog niet op papier zien staan.
Soms kan ik zien aan het gezicht van Joske de Canadees dat hij ons niet begrijpt terwijl we van onszelf vinden
dat we Frans aan het praten zijn. Maar het is Scheepsfrans ...

Bij de Filipijnen is het minder gemakkelijk. Zij zijn te Oosters om te laten merken dat ons Scheepsengels moeilijk verstaanbaar is.

Er is nog een jobke voor mij op komst. Er moet een kolom bij ingetikt worden op een rekenblad.
Da's andere koek want ik heb nog niet gewerkt in Excel. -dat was rap verholpen, fluitje van een cent 

1995-09-28  ~ op zee, dag van aankomst

Dag Europeërs,

We varen nogal traag persies, het steekt op geen uur meer.
September loop ten einde en we hebben op de wereldzender niks gehoord over Moruroa.
Zwijgen ze dat ginder stil, of krijgen wij de juiste zenders niet door? - kernproeven, Chirac
Straks komen er mensen aan boord en misschien hebben die kranten bij. Maar ja, als het een lokaal bladje is dan weten we nog niks.
Daar staat in welke school gewonnen heeft met het hoogste aantal zwembrevetten bij de zesjarigen.
En bij wie er gratis jonge hondjes te krijgen zijn. Of was dat in Australië? Ja, dat was in Australië.

Vanmorgen om 05h was er rookalarm. Op deck +2, dat is waar de matrozen hun cabines hebben.
De rookdetectors hangen in de alleyway aan het plafond. Het kan dus moeilijk komen van iemand die in zijn bed
een sigaretje lag te roken. De matroos van de wacht 12-4 bvb, die nog niet in slaap geraakt is.
Of iemand die om 06h moet beginnen en vroeg wakker was. Die detectoren zijn heel gevoelig.
Eén streepje sigarettenrook is al voldoende om die bel te doen brullen.
Gewoonlijk rinkelen bellen hè, awel, hier zijn het brulbellen.

Toen we hier vorig jaar aan boord waren is het ook een paar keren gebeurd. Ook op zo'n ontiegelijk uur.
Te vroeg om wakker te blijven en te laat on gemakkelijk weer in slaap te raken. Om uw kopkussen van op te fretten.
Maar: die alarmen werken en dat geeft een veilig gevoel. Enkel de kussensloop dan.

Op een zaterdag vorig jaar was er safety-oefening. De oefeningen beginnen om 15h20.
Om 15h10 gaat de bel en ik was nog niet klaar.  Potverdekke, oefeningen op het onverwachts, oké, maar 10 minuten te vroeg is niet
op het onverwachts, dat is gewoon very inconvenient. (Hoe vindt ge mijn Latijn?) En  dat kwam zeer ongelegen, want de mensen
zijn midden hun coffeetime, een momentje van relax. Iedereen was aan het safetystation en 1^ste stuur vraagt via zijn walkietalkie
aan de brug (aan de capt) welk de instructies zijn.

Stem uit de walkietalkie: "Filip, dit is geen oefening hoor, er is smoke-alarm op level +2."
De 1^ste stuur had niet op het controlepaneel in het safetystation gekeken, want hij dacht dat de capt de oefening 10 minuten
vervroegd had om onze paraatheid te testen. dat dachten wij allemaal. Behalve Gertie (stewardess), zij wist er alles van, maar
zij had nog niet de gelegenheid gehad een woordeke te zeggen.

Terwijl ze haar rubberlaarzen stond aan te trekken in de alleyway, op deck +2, legt ze haar sigaret op het asbakje
dat daar tegen het schot gevezen hangt. Enkele tellen later gaat daardoor het rookalarm af. Ze trekt haar andere laars aan en
komt naar het safety-station om te signaleren dat ... de 1^ste stuur was toen al in gesprek met de brug.
Algemene paraatheid: 10/10. Daar kunnen de Israeli's een punt aan zuigen. -schip 25 is lang blijven nawerken blijkbaar

Vanmorgen was de paraatheid iets minder, maar dat is een ander verhaal.
Volgens de cheng en de capt zou het deze keer gekomen zijn doordat de buitendeuren van de alleyway openstonden op level +2.
De schouw staat achter het kasteel en is hoger dan level +5 (de monkeybridge, het dak van de brug, daar waar de antennes staan).
De buitendeuren geven uit op de achterkant van het kasteel.  Tussen kasteel en schouw wervelt het soms.
Ik noem dat luchtkolken. De rook van de schouw is naar beneden geslagen en tegen de wind in naar binnen gekolkt.

20h: We liggen hier op drift, tussen Long Island en Connecticut (USA), we hebben zonnig en helder weer.
Klaar zicht, maar geen land te zien. We kunnen wel TV ontvangen. Zo'n zender à la Superchannel.
Efkes geleden prezen ze een verfsysteem aan om zonder morsen en rommel vanalles op een rustige en ontspannen wijze
te kunnen verven. dat doen zij op zo'n drukke en jachtige manier dat een mens geen energie overhoudt om zo'n ding te bestellen,
laat staan goesting om er mee te verven.

Vanavond wordt een deel van de lading overgeladen in een 'lichter' want we liggen te diep in het water om de haven binnen te kunnen.
Zaterdag pas zouden we tegen de kaai gaan. Deze namiddag hebben ze met een bevoorradingsschipke enorme fenders gebracht.
Stootzakken. Aan vissersschepen hingen vroeger langszij knap geknoopte zakken in touwwerk. Nu zijn dat knaloranje plastic dingen.

Deze stootzakken zijn zo groot als een camion. Ze zijn in een zwart soort rubber en drijven langszij, vastgemaakt aan het schip.
Straks komt de lichter en dan varen we samen naar de ankerplaats. Als ik het goed begrepen heb is die lichter ook een zeeschip,
geen binnenschip. Wanneer we daar dan goed liggen, kan het overladen beginnen. In '86, met de Coral -schip 14- op de Rio Grande
ging het elke keer zo. Toen was het met Ammonia (gas), nu met crude oil (ruwe aardolie).

Deze namiddag moest LM niet werken omdat hij nú, om 20h moet beginnen tot morgenvroeg 06h (minder goed nieuws).
Met de twee uurkes die hij deze namiddag geslapen heeft gaat hij het uithouden?  morgenvroeg belt hij me wakker om 05h30.
'k Ga toastjes maken en we ontbijten in de cabine. De service begint pas op 07h20 en zo lang moet hij niet wachten om te eten,
dan moet hij al slapen, zeg ik.

Ja! Ze zijn er! Het schip heet Maria Laura en is even groot als wij. Daarméé was hier ineens geen beeld meer op TV.
De Maria Laura zit in de weg voor de ontvangst. Het ligt heel hoog op het water en is danig aan het deinen. Veel meer dan wij.
Ah ja, want zij zijn leeg. Lang leve de stootkussens (fenders). Zelf hebben ze er ook bij. Ze zijn een beetje kleiner dan
de fenders die gebracht werden en beneden op het water liggen. Hun fenders hangen aan hun reling buitenboord.
't Zou nogal vonken geven als deze twee schepen met hun romp tegen mekaar zouden schuren.
Het is een indrukwekkend zicht hoor, twee zulke mastodonten vlak naast mekaar.
Welkom Maria Laura! Welkom! Hebt gelle post voor ons bij? Nee? Neem dan gauw dat stuk lading over van ons,
zodat we kunnen binnenvaren, tegen de kaai gaan en de agent aan boord kan komen, want misschien heeft hij wel post bij voor ons en
zodat de vervanger van 2^de stuur JL aan boord kan komen, want die heeft zéker post bij voor ons. En aub, laat het vooruit gaan.
Mercidankuwel Meneren, Sint Neptunus zal het u lonen.

1995-09-29, 13h13 ~ op anker

Vanmorgen lagen de Maria Laura en wij even hoog en nu liggen zij al een goed stuk lager. Nu zijn wij het die liggen te deinen.

1995-10-04, 13h15 ~ op zee

Ziezo, we zijn weer op zee. Dat is al een heel stuk rustiger. Zondag zijn we naar het shoppingcenter geweest, Nieke en ik.
De winkels waren open. Er was een Meneerke aan boord gekomen die transport voorstelde voor 10 USD per persoon.
Dat klonk al heel wat beter dan de 40 en 50 USD waarover de geruchten gingen. Wij twee mee met het Meneerke.
Onderweg vraagt hij : "Kent ge Sylvester Stallone?"
"Niet persoonlijk, nee. Enkel van in de film."
"Well, de film Outbreak (of zoiets) is in de gevangenis hier links opgenomen. En dat daar, is de toren met de machineguns."
"Ah! Oh!" zeiden wij zeer gepast.
Het was er nogal heuvelachtig, de gevangenis ligt in de diepte en van op de baan zagen we hoe groot ze wel is.

Wanneer krijgt iets toeristische waarde? Omdat er een film opgenomen is?
Omdat er een uitvinder, een weldoener, een geleerde of Elvis geboren / gestorven is?
In Europa omdat iets enkele eeuwen oud is. Maar hier hebben ze geen gebouwen honderden jaren oud.
Hoogstens tweehonderd. En die missen grandeur.
Europa heeft de kastelen van de Loire. In de States bouwen ze Disneyworld en Disneyland.

Op de radio heb ik gehoord dat de paus volgende week naar de New York komt. Heelder stukken van Central park zijn afgezet want
het moet daar opgekuist worden voor 't geval hij gaat joggen. -Woytila was dat toen
Of hij gaat er doorrijden met de popemobile of zoiets.
Op het dashboard van het Meneerke stond een kleine plastic pausen-driekroon te wiebelen. We zaten in het busje van een fan?
'k Vroeg me af of hij het standpunt van popieJopie over homoseksuelen kent. Dat zal wel, in zijn geval. En toch fan? Welwel ...

Een héél vriendelijk Meneerke. Hij reed ons niet zomaar efkes naar ginder hoor, neenee, wij waren te gast in zijn wagen.
Hij had folders bij van J.C. Penney, wist ons te vertellen dat er solden waren op verscheidene plaatsen en
liet ons kiezen tussen drie radiostations. Hij gaf ons een kaartje met het nummer van zijn bieper.
Indien er in het shoppincenter enig probleem was, gelijk welk, (zakdoek kwijt bvb) mochten we hem bellen en hij zou komen.
De kunst om mensen op hun gemak te stellen. Wat een service. En hij noemde ons om de haverklap 'Young Ladies'.

Nieke bekijkt zijn kaartje eens en zegt: "Oh? Are you Ben?"  Ja hij was Ben.
"Dan heb ik uw kaartje in onze cabine liggen."
"Welk nut heeft dat op dit ogenblik in uw cabine?" vroeg Ben.
Waarop wij giechelden als twee young ladies. (Allebei 43 geworden.)

In  het shoppingcenter alles te koop behalve inkt natuurlijk. Wat lig ik toch te leuteren over inkt.
Vroeger schreef ik wel met een bot potlood.
Ben zou ons om 17h ophalen. Om 16h30 lopen we hem tegen het lijf in het shoppingcenter : we zouden pas om 17h30 vertrekken
omdat hij ondertussen nog mensen van het schip gebracht had die ook hun boodschappen deden.
We leggen onze spullen alvast in zijn busje. Dat loopt een heel pak lichter. Ineens hadden we een uur vrij om rond te kijken
ipv te lopen zoeken naar wat we nodig hadden. Groot verschil. 't Was persies vakantie.
Uiteindelijk waren we nog wat laat aan het busje. Teveel tijd.

Nieke wist te vertellen dat STAPLE inkt te krijgen moet zijn. Staple zijn grote winkels met kantoorbenodigdheden, en liggen gewoonlijk
buiten de shoppingcentra. Tijdens de terugrit zagen we een grote Staple, er stonden auto's op de parking dus die was nog open.
Maar het was al voorbij 17h30 en in het busje zaten mensen die om 18h moesten beginnen. 'k Kon onmogelijk verlangen
dat we zouden omkeren en bij Staple stoppen. Tegenslag.
Waren we om 17h vertrokken, zoals eerst afgesproken met Ben, dan had ik het er misschien kunnen op wagen bij Staple.
Spreuk van de dag : een mens leeft niet van inkt alleen.

Wat we nu wel hebben is chilipoeder. 'k Had daarover iets gelezen in een van de kruidenboeken.
Het is een kruidenmengsel dat door de Engelse kolonisten is overgenomen van de Mexicaanse keuken en is aangepast,
zodat het minder pikant is. Het mengsel heeft als basis cayenne en oregano en nog 6 à 12 andere ingrediënten, naar gelang het merk en
naargelang ge het hot, spicy of sweet wilt. Nog enkele maanden en we kunnen het thuis eens uitproberen.

Een wereldkaart hebben we nu ook, de onze was ik thuis vergeten.
Het is een Amerikaanse, Amerika ligt in het midden van de wereld, van de kaart bedoel ik. 't Is eens iets anders hè.
Het is een Mercatorprojectie en er staat goed uitgelegd wat dat inhoudt, waarom Groenland groter getekend staat dat Zuid-Amerika,
terwijl het 8x kleiner is, en waarom de Zuidpool de ganse breedte van de kaart beslaat.

Maandag was het de verjaardag van LVE. Hij is 26 geworden. Dat vond hij niet erg. Wat hij wel erg vond was dat hij deze zomer
voor de eerste keer niet mee op kamp kon met de Chiro omdat hij aan boord was. Braaf manneke.
De  dag er na was een vermoeiende dag. Te weinig geslapen.

Dinsdag hebben we gehoord dat O.J. Simpson vrijgesproken is. 'k Hoop nog altijd dat ze dat verkeerd verstaan hebben,
maar met Sven is daar weinig kans toe. Hij is nogal secuur wat informatie betreft, 't zal dus wel juist zijn.
Toen de moord gebeurd is waren wij hier aan boord en op de radio lieten ze de geluidsband van de politie horen,
die opgenomen is terwijl zij de politie belde omdat hij de voordeur stond in te beuken. Dat was akeliger dan een film, want het was echt.
En wat heeft hij daarna gedaan? Gevraagd of hij zijn handen efkes mocht wassen? En is dan kalmkes weg gereden. Een pizza gaan eten.
Want van deuren inbeuken krijgt een mens honger. Ik geeft die gast geen vijf jaar. Er zal wel iemand hem neerschieten.
Maar eerst wordt er een film van gemaakt natuurlijk. –het werd een TV-serie, https://nl.wikipedia.org/wiki/O.J._Simpson#Achtervolging_en_arrestatie
In Waco (Texas) was de brand nog niet geblust en ze onderhandelden al over de filmrechten. https://nl.wikipedia.org/wiki/Branch_Davidians

'k Heb hier een paar tijdschriften gekocht en de States hebben niks aantrekkelijks meer. In elk land lopen er wel gekken rond natuurlijk,
maar ik heb de indruk dat de States nu zélf gevaarlijk gek zijn. In de jaren '70 was het anders.
Daar kunnen we niet meer naar toe zeker? Naar de '70's?

1995-10-05, 12h15 ~ op zee

Gisterenvoormiddag hoorde ik 1^ste stuur Car in de alleyway iets zeggen over Boca Grande. Op de kaart gaan kijken : Boca Grande ligt
in Venezuela en is een van de mondingen van de Orinoco. We blijven daar op anker liggen en een groot schip
komt ons daar laden met kolen. 'k Had er niet aan gedacht dat er dan weer een change over moet gebeuren.
De luiken moeten klaar gemaakt worden voor droge lading en eerst moeten de crude oil gassen er uit.
Dat betekent weer veel werk en dat betekent ook wacht zes-op/zes- af, waarvan LM samen met LVE en Joske de Canadees 12-6 doen.
Die lieden weten dat allemaal al. dan wordt er ook op andere uren gegeten en dan moet ik zorgen dat ik klaar sta
en bvb niet sta te douchen op dat moment. 't Is allemaal maar ne weet.

We kunnen in Venezuela niet aan de wal, maar dat is niet erg, het is van op zee gezien ook mooi.
Aan de ene kant zien we het vasteland liggen, aan de andere kant Trinidad. Keuze genoeg wat radiostations betreft.
dag en nacht reggae voor wie dat mooi vindt. Voor wie dat niet mooi vindt : ook.

We zijn hier al eens geweest met dit schip. De 3^de stuur wist te vertellen dat een schip van dit kaliber
misschien wel binnen kan in Boca Grande, maar dat ze het niet meer doen omdat de Venezolaanse zeekaarten onbetrouwbaar zijn (?)
en de loodsen onbekwaam. Tot zover 'van horen zeggen'.

Van Newark tot Boca Grande is ongeveer 8 dagen varen, dus rond 10/10 zijn we er. Het is veel warmer dan gisteren.
Ik denk dat we een andere klimaatzone binnengevaren zijn. Vannacht is LM in short en T-shirt gaan werken.
Bij Galler (Italiëlei, Antwerpen) hadden we een werkriem gekocht. Zo iets waar LM zijn werklicht, Engelse sleutel en schroevendraaiers
in kwijt kan. Hij vertrok op de middag met een banaan in de lus voor het werklicht. Voor tijdens de coffeetime.

De kolen van Venezuela worden gelost bij Hoogovens, IJmuiden. Dat ligt iets hoger dan Amsterdam en
een uurtje verder rijden dan Rotterdam. Ik hoop dat we daar in het begin van het weekend toekomen.
Hoogovens IJmuiden. Indrukwekkend lelijk om door te rijden. Een beetje apocalyps. wanneer uw auto daar een half uurke staat zijn
de ramen dichtgepoeierd met roestbruin ijzererts- en zwart kolenstof. Als ge daar in de donkerte door moet
is het helemaal een nachtmerrie. Niet doen. Ik heb dat al uitgeprobeerd voor u.

Gisteren was ik in de keuken, mokken gaan terug brengen en Filip (iemand van de matrozen) kwam daar langs.
In de loop van het gesprek vroeg hij "En wat doet gij zo een ganse dag?"
Tja, leg maar eens uit aan iemand die een ganse dag moet werken waarmee ge u zoal bezig houdt omdat ge niet moet werken.
Ineens leken mijn bezigheden zo futiel, vooral omdat ze beneden nu met de change-over bezig zijn.

Een paar dagen geleden bekeek ik nog eens de folder met de plattegrond van het shoppingcenter in Newark en
daar staat onderaan geschreven: 'Vriendelijk verzocht niet te roken in het shoppincenter. Wij danken u voor uw medewerking.'
Daarom waren daar nergens asbakken te zien! Maar er hingen ook nergens pictogrammen of bordjes met rookverbod.
Vinden ze het daar zo vanzelfsprekend dat het publiek niet meer geïnformeerd wordt?
Er lopen wel security-mensen en info-stewards rond, maar niemand zegt 'doe aub die sigaret uit want roken mag hier niet.'

19h45: Deze namiddag ben ik bij Nieke gaan printen. Dat was een belevenis. Deze laptop moest mee want de hare heeft geen Windows.
Deze laptop losgevezen van het printerke en boven vastgevezen aan de hare. Nog ergens een vrij stopcontact gevonden ook.
Af en toe stopte haar printerke en wij hebben dat opgelost gelijk twee groten. Tot aan blz 9. Toen stopte het helemaal.
We hebben dan op haar man, chef LU gewacht, want die is groter dan wij. Waarom haar printerke stopte op blz 9 weten we niet.
Het blad papier zat recht. Toen chef LU er bleef naast zitten printte het dingske braaf alle blaadjes vol.
Dat is daar ook een delicaatje hoor. Als een blad 1 mm teveel naar rechts zit neemt hij het niet.
Maandag, dat is 09/10 ga ik deze brief bij hen printen om intijds klaar te zijn voor Boca Grande.

Van Nieke weet ik dat het voor dat nieuw schip, de Fanie, in Korea voor de echtgenotes noppes zou geweest zijn.
We mochten niet mee tot het schip geladen was. Na ongeveer zes weken, die eerste lading.
Nu weet ik niet of die beslissing van de rederij komt, of van de verzekering, of van de werf in Korea,
en ik had zoiets wel vermoed, maar Nieke wist het zeker.

Vannacht is het gedaan met de change-over. LM ligt al in bed want om 00h moet hij naar beneden. Het zou maar tot 03h zijn.
En dan zijn ze er van af voor een tijd. Toch zeker tot na IJmuiden.

Vanavond lag er in de mess een papier dat moest getekend worden: de Yes-or-No. Want er volgt een Europese haven.
Met yes-or-no bedoelen ze: gaat ge nog een reiske mee of niet? Tiens ... wat zou LM getekend hebben?
Aan tafel zat LVE te tellen en te rekenen of hij nog een reis zou doen of niet.
Op 01/12, uiterste datum, moet hij op school zijn voor zijn studies van 2^de mecanicien.
Het academiejaar is in oktober begonnen maar ze mogen tot 01/12 binnen. Dat is om de mensen die op zee zijn de gelegenheid te geven
hun contract uit te doen en naar België te komen. Ze hebben dan wel 2 maanden in te lopen, maar dat is waarschijnlijk haalbaar, anders
lieten ze de mensen niet inschrijven tot december.
Rond 26/10 in IJmuiden (voorlopige schatting), dan kan hij in november al beginnen. Bijtekenen is te riskant voor hem. Stel dat ze ons
naar Jakkamakka sturen dan moet hij op eigen kosten afmonsteren. Er was veel reken- en telwerk vanavond aan tafel.
Besluit : LVE monstert af in IJmuiden. Oké, zo weten we al aan wie we post mogen meegeven.

Het Japans koffietafeltje is af! 'k Heb het nog niet gezien maar het moet iets speciaals zijn. Lm had een plannetje getekend en dat
als lasoefening aan Joske de Canadees gegeven. Jocelyn is 20 en gaat zo jong al zo ver tussen wildvreemd volk werken.
Nu  ja, beter bij ons dan bij de Israeli. Die spreken geen Frans en hun eten verschilt nog meer dan het onze
van wat ze in Canada gewend zijn. LM had de vier metalen pootjes voor hem klaargelegd.

Recht uit de bossen van Quebec komende, laat Jos het metalen gedeelte vlotjes achterwege en maakt een ding in hout,
met van die stevige blokhutverbindingenen met één centrale poot. Een centrale poot is op vaste grond al moeilijk
om mooi in evenwicht te krijgen, wat gaat dat geven op een scheepsvloer, die is altijd in beweging. Hoe groot is die centrale poot dan,
om het ding goed in evenwicht te houden? Iets met 20 cm diameter? Misschien is het wel een vierkante: 20cm op 20 cm.
En zo hoog als een omgekeerd vuilnisbakje.

1995-10-07 ~ op zee

Gisteren nacht, van donderdag naar vrijdag was dat, moest LM om 24 h beginnen. De laatste wacht van de change-over.
Daarna mocht hij slapen tot de middag. Nuja, herbeginnen om 12h wil dat zeggen. 'k Was dus wakker gebleven om te kunnen slapen
wanneer LM ging slapen, want als ik hier in de voormiddag loop rond te tsjoefelen, maak ik al eens lawaai. En hoe stiller ik probeer te zijn,
hoe luider dat lawaai klinkt.

'k Was dus wakker gebleven om 23h40 maak ik koffie voor hem. Er bellen hem niet wakker. Om 23h50 nog altijd geen telefoon.
'k Kijk eens buiten, er is nog vol op licht aan deck en bedrijvigheid, ze zijn dus nog bezig met inerten.
'k Hoor de deur van de lift gaan en denk: Ja! Gvd, hem zijn ze vergeten te wekken want de andere mannen van zijn wacht
gaan nu naar beneden. 'k Maak hem voorzichtig wakker. Het was toen al 23h53 en zijn wacht begint om klokke 00h00.
Hij was niet erg blij dat ze hem vergeten waren want zich haasten, dat doet hij niet graag.
'k Zeg: "Ja, en ze zijn nog vol op bezig hoor, kijk maar" en ik trek het gordijntje open. Pikkedonkerte aan deck!
Het inerten was vroeger gedaan dan verwacht. De mensen van de wacht 12-6 mochten blijven liggen en 's anderendaags  beginnen
op het gewone uur. Hij is gemakkelijk weer in slaap geraakt. Wat een geluk.
Feitelijk heb ik hem wakker gemaakt op te zeggen dat hij mocht blijven liggen ...

Morgen passeren we een paar Antillen en er wordt tropical storm verwacht. Tyfoon, hurricane, mij gelijk, het betekent slecht weer.
We gaan er niet echt door, door het slecht weer, maar we kunnen er niet echt rond ookni. Wij gaan door de uitlopers van de orkaan.
'k Heb ergens gehoord of gelezen dat het in Aruba zo lelijk gedaan heeft.  De meeste hotels verwoest en het toerisme ligt er plat.
Een ramp dus. Volgens Sven heet de orkaan Umberto, met een H. Gelijk in Hurbain?
Zoiets ja, zei cheng LU, want die was daar ook.

1995-10-09 ~ op zee

Ziezo, dat was het voor deze oversteek, vanavond komen we aan in Boca Grande. De standby is voorzien rond 21h,
het zal wel weer nachtwerk worden. We gaan weer ship-to-ship en bij de Venezolanen verloopt het niet zo vlot als bij de Amerikanen.

Hurricane Pablo is vanzelf plat gevallen en van hem hebben we geen last gehad.

1995-09-25 ~ op zee    

Vanmorgen moest LM om 06h beginnen. Hij moest iets starten, iets met de stoomketel.
Toen we gingen ontbijten om 07h30 waren cheng LU en Nieke al aan tafel.
Iets voor 08h zegt LM "'k Zal maar naar beneden gaan want de chef ging zo vroeg van tafel, die zit waarschijnlijk op hete kolen."
Kolen? Werkt deze stoomketel nog op kolen? Waar liggen die dan? Straks eens vragen.
Het is plantendag vandaag. Een beetje gaan leuren met Substral.

In Newark gaat 2^de stuur JL naar huis. Zijn zes maanden zitten er op. Zijn vervanger, ene F, heeft geen verlof meer staan en moet daarom
subito presto aan het werk gezet worden. Daardoor komt het dat er in New York afgelost wordt. LM vond het al zeer ongebruikelijk.
Hij is zijn licht gaan opsteken in de keuken en chefkok RD heeft hem dat eens haarfijn uitgelegd.
Samengevat wil het zeggen dat vervanger F post zal bijhebben.
Dat wil ook zeggen dat ik deze brief kan meegeven met JL als ik intijds inkt vind.

Er is een groot shoppingcenter zegt Nieke, maar dat ligt op 20 USD van het schip, 40 USD heen en weer.
Er is ook de plaatselijke winkelwijk, maar daar zal ik denkelijk niet vinden wat nodig is.
'k Kan ook alle gegevens op een papierke schrijven en aan de kaptein vragen of hij eens informeert
wanneer hij contact opneemt met de agent, of wanneer de agent aan boord komt.
't Zal een handgeschreven papierke worden want ik kan voor het ogenblik niks printen hè.

      'k Zat er blijkbaar danig mee in mijn maag, dat ik zo bleef zagen en jammeren over inkt.
      Maar er was toen nog geen e-mail, en geen inkt betekende geen communicatie met de buitenwereld.
      En brieven faxen was te duur. Te openbaar ook.
      Een leven zonder inkt. Kunt ge u mijn claustrofobie van toen voorstellen?

1995-09-27 ~ op zee

Morgen komen we aan, zo rond de middag zou dat moeten zijn.
Gisterenavond en deze namiddag ben ik beneden gaan helpen met de inventaris van de voedselvoorraden. Dat is heel vlot gegaan.
Daar bestaan voorgedrukte lijsten voor. Ik lees het artikel, chef RD weet dat staan, klimt in de rekken, telt en zegt mij hoeveel het totaal is.
Ik herhaal het totaal luidop, want er is nogal veel lawaai beneden, en schrijf het totaal dan op.
Chef RD is van Luik en spreekt enkel Frans, de lijsten zijn in het Engels. De oplossing = bibi, uw verslaggeefster.
Dat geeft al eens vreemde resultaten want mijn Frans is soms naast de kwestie, geen keuken-vaktaal.

De darmen om worst te maken 'intestines' in het Engels, vertaalde ik regelrecht als 'intestins'.
In de les dierkunde zou dat misschien juist vertaald zijn. Die dingen heten zo wanneer ze nog in het dier zitten en
misschien in het slachthuis ook nog, vlak voor ze gekuist, gewassen en gespoeld worden.
Vanaf dan heten de darmen 'boyaux'. Nuance.
Vandaar chef RD zijn verwilderde blik, hij vroeg zich af waar ik die ongekuiste viezigheid had zien liggen in zijn vrieskamers.
Hij had aan de elektrieker gevraagd om de diepvrieskamers af te zetten om 13h. Ze staan op -25°C. Chefke RD stond daar op sandalen.
Dat is dapper van hem. na 10 minuten moesten we er uit.
Niet uit te houden van de kou. – toen had de rederij nog geen parka's ter beschikking blijkbaar
dan maar naar de groentenfrigo, die staat op +6°c, daar een beetje gaan werken en een beetje bekomen ook.
Opnieuw naar de diepvriezer, want daar waren we bijlange nog niet klaar.
Het ijs begon er al van het plafond te lekken. Op mijn blad. Nee maar!
Deze keer had ik er aan gedacht een potlood te gebruiken want een bic weigert na een kwartierke. De inkt bevriest.
En twéé rekenmachientjes meenemen. Wanneer eentje er mee stopt, uit de vriezer leggen en het andere binnen pakken.
Zo kan men doorwerken. Rekenmachientjes bevriezen nog sneller dan de inkt van een bic.
Hoe doen de mensen op poolexpedities het?
En opnieuw naar de groentenfrigo, verder werken en bekomen op +6°C.

Op een bepaald moment zegt chefkok RD: Feitelijk zouden we toch best eerst de diepvriezers afwerken hoor,
want om 14h zet de elektrieker de koeling weer aan. 'k Dacht bij mezelf, het zou wat. Die vriendelijke mens zou toch NOOIT
zoiets doen als wij daar nog binnen zijn. Hij komt toch eerst kijken en vragen of we klaar zijn?
Om 15h50 staan we in de vleesvriezer en de koeling start toch wel zeker! Tien minuten vroeger dan afgesproken.
Chefkok RD bleef min of meer in beweging omdat hij pakken verplaatste en in de rekken klauterde. Ik stond daar te verzuilen.
Door het lawaai van de koeling had ik mijn muts tot boven mijn oren moeten trekken, want ik verstond hem bijna niet meer.
Vingt-six? Trente-six? (kilo's) en 't moet min of meer juist zijn.

'k Hoor niet wat ik aan het typen ben. Is dat normaal? Oren bevroren?!

Vanavond vertelde LVE (3^de mec) aan tafel dat ze op de Zeevaartschool nu een simulator hebben om machine-toestanden te oefenen.
iemand van zijn klas had niet gezien dat er 10 beaufort gegeven was. Zijn oefening klopte niet. Daar kan ik inkomen:
zijn stoel bleef overeind staan, wie denkt er dan aan 10 beaufort. = windkracht van 89 tot 102 km/h, men blijft met moeite overeind

       Storm is een totaalgegeven, een zware gewaarwording,
       niet iets dat in een hoekje van het scherm staat bij wijze van PS.

LVE vond zo'n simulator heel interessant om systemen te leren maar voor noodsituaties verdwijnt het overzicht en
zoiets is desoriënterend omdat alles op één scherm staat en in werkelijkheid staan de dingen gespreid.
Daar komt nog bij dat een mens na een paar maanden school weer helemaal uit de sfeer van de praktijk weg is.
'k Heb hem voorgesteld dat hij, wanneer hij naar de simulator moet, een overall aantrekt, de oorbeschermers opzet en
om het geheel compleet te maken een olievod op de monitor legt. Het was weer een leerzaam gesprek vanavond.
Wanneer het opendeurdag is op de Zeevaartschool zou ik willen gaan kijken naar die simulator.  -dat is er nooit van gekomen

Morgen moet LM er uit om 06h, de stoomketel een shot gaan geven, want er moet nog wat inert gas in de luiken geblazen worden.
Topping off heet dat, aftoppen. Bovenop de lading komt een laag uitlaatgassen van de stoomketel, dat is noodzakelijk tijdens het vervoer,
ivm met de veiligheid. 'De explosiedrempel van CO ligt ver boven de voor de mens dodelijke grens.'
De plofjes zijn niet dodelijk, maar CO, koolstofmonoxide is wel giftig.

21h30

We zijn weer boven. We komen uit het machien.  We zijn met de geleidingslat de cilinder gaan meten. De lat is 3m.
Dat is 3m slaglengte voor één piston. De cilinder heeft een diameter van 80 cm.
Dat maakt een inhoud van 1500L lucht per cilinder en zo zijn er zes. Dat maakt 9000L samen, heeft LM uitgerekend,
want hij kan dat , in een wip. Dat zijn 3000 van die auto's met een ster.
Per 24h verbruikt al dat geweld 40 ton zware stookolie. Hier kan tot 4.500 ton stookolie gebunkerd worden.
Soms wordt dat gedaan ook.

Nu die kapotte cilinder daar opzij staat valt pas op hoe groot zo'n ding is. Er naast, iets lager, hangt alvast een piston gereed.
Misschien verwachten ze nog gedonder?

      Dat waren gewoon de standaard wisselstukken hoor, al wat een schip tot stilstand kan dwingen heet 'critical part'
      en is in voldoende aantallen aan boord. Zeer waarschijnlijk is die norm opgelegd door de verzekering.
      Voldoende wisselstukken aan boord hebben is goedkoper dan beroep moeten doen op zeeslepers. Dat zijn geldhaaien.

Zo'n piston (zuiger) is ook een gevaarte hoor. Als ge daar de kop af haalt om er een asbak van te maken
zakt de salontafel door zijn poten. Een bloembak dan, maar niet te dicht bij de oprit zetten, als ge ooit nog binnen wilt.
En als ge de stang er aan laat, moet ge het appartement erboven bij huren. Wie een eigen huis heeft kan natuurlijk
kappen en breken naar believen.

Vanmorgen toen we gingen ontbijten stonden we in de lift met Car (1^ste stuur ofte ch.off). In Noorwegen was een soort olie,
die aan boord zeer nodig is, niet geleverd geweest (geworden). Het schip had de inspecteur ('t pastoorke) verwittigd.
't Pastoorke neemt contact op met de agent in Noorwegen en die beweert mordicus dat de vaten olie op de kaai stonden en
dat het schip daarvan op de hoogte was. O ja?
Pastoorke neemt contact op met het schip en vraagt of iemand hier zot genoeg is om die belangrijke olie op de kaai te laten staan.
Het schip is nu danig op zijn piek getrapt. Voorpiek.

Er is nog een zware stoot gebeurd met de bevoorrading. Tevoren, in Sines. Dat vertelde chefkok RD toen we na de inventaris
de papieren nakeken, een pintje dronken en probeerden op kamertemperatuur te komen. Warme choco ware meer gepast geweest.
Nee, chocolademelk is niet aan boord. Oxo wel, 10L, zelf gezien. Bon, we waren dus ons bloed aan het chambreren
en RD vertelde het volgende: (zet u schrap)
Vlak voor Sines had hij de bestellingen voor proviand en poetsmateriaal doorgegeven aan Van Hulle.
Die firma is sinds een jaar ongeveer de nieuwe shipchandler, de firma die voor de bevoorrading zorgt.
Vroeger was dat Prado, die ligt er uit. Sommigen vinden dat erg. Ik niet.
De bestellingen van de andere departementen, deck, machien en brug, worden aan de rederij doorgegeven.

Van Hulle laat zijn dichtstbijzijnde contactadres leveren aan boord, enkel proviand, de voeding.
De bestelling van het poetsgerief speelt Van Hulle door naar de rederij, want die bestelt en levert die zaken nu via andere kanalen.
Noch de kaptein, noch chefsteward/chefkok RD waren van die verandering in procedure op de hoogte.
De camion met voeding komt toe, en RD ziet dat er geen spoor van onderhoudsgerief bij is.

Dat wordt een ramp want het was de zesmaandelijkse bestelling (the bluelist) en er ontbrak ongeveer alles in de reserve aan boord.
Bezems, vuilblikken, handborstels, stofzuigerzakken, grote vuilniszakken in plastic en in papier, schrobbers, aftrekkers, dweilen,
zeemlappen voor de ruiten van de brug, ovenreiniger, staalwol, metalen sponzen, gewone sponzen, afwassponzen, vloerwas,
schoteldoeken, keukenhanddoeken, aluminiumfolie, plasticfolie, papieren servietten, koffiefilters in drie maten,
tandestokers (one size fits all), afwasborsteltjes, stofdoeken, wc-product, wc-papier, wc-borstels, ontgeurders, ammoniak,
bleekwater (was op), waspoeder (zo goed als op), tapijtshampoo, afwasmiddel, afwaspoeder, bruine zeep (per emmer van 10L),
kortom : 'den al'.
Wat moest er komen : alles.
Wat kwam er : niks.

RD naar boven, naar de kaptein. De kaptein mee naar beneden naar een leeg magazijn kijken en op de kaai naar een lege camion.
De chauffeur van de camion mee naar boven gesleept en hij krijgt een kopie van de bestelling voor zes maanden
met het dringend verzoek zo snel mogelijk te leveren. Hij belooft dat hij er 's middags nog zal staan met de marchandise.
Wie zou niet graag met zo'n bestelling komen wuiven op den buroo 'Kijk eens wat ik bij heb! Laden mensen, want ik moet gaan lossen!'
De vrachtwagen staat er kort na de middag en wordt gelost. Opluchting alom.

Ondertussen hadden de andere departementen hun camions (gestuurd door de rederij) ook gelost en zo rond 16h
beginnen de mensen van deck via de skylight (het doorgeefluik in het plafond) allerlei dozen, kartons en verpakte goederen
naar beneden te laten, naar de verdieping van de keukenmagazijnen. RG gaat naar beneden om te vragen
wat ze van plan zijn, wat er gebeurt, want de alleyway beneden stond al overvol met het onderhoudsgerief dat 's middags geleverd was.
'k Kan mij de scene voorstellen. RD roept naar boven, en boven verstaan ze hem niet direct door het lawaai. Hij herhaalt zijn vraag.

"AWEL DA'S UW ONDERHOUDGERIEF VOOR ZES MAANDEN,
ALLEZ! OPZIJ! EN MET DE GROETEN VAN DE REDERIJ!

Moet er nog zeep zijn?

1995-09-23 ~ op zee  

Vanmorgen heb ik voorgaande schrijfsels terug gevonden, vlotjes en zonder te moeten zoeken. Nu nog inkt.
We hebben bezoek, een klad meeuwen. 'k Kan u niet zeggen hoeveel. Veel. Ze vliegen door elkaar.
Af en toe landen er een paar tussen luik 5 en luik 6. Als ze nu eens in formatie wilden vliegen hè, dan kon ik ze tellen en
dan wisten we tenminste waaraan en waaraf.

Nu verder met het relaas. DO-21/09 lagen we weeral stil voor een paar uren.
Er was een rubber gesprongen en de mecaniciens moesten die vervangen. Zet 'm op jongens!
LM kwam 's avonds boven en vroeg zuchtend: "New York, is dat nog ver?"

    Het stemmetje van op de achterbank : Is het nog ver?
    De stem vooraan in de auto: Als ge nog veel zaagt is het nog héél ver.

"Als gíj dat machien om de twee dagen stil legt hè, awel dan is New York nog héél ver."
Maar hij bedoelde in mijlen, niet in tijd. En voor mijlen moet men bij JL zijn (2^de stuur), die houdt zich daar mee bezig,
waar de continenten liggen en zo en wanneer we daar zouden moeten aankomen, maar die jongen kan niet toveren.

De cabine is er op vooruit gegaan sinds vorig jaar. Toen ik aan het inpakken was om naar hier te komen, herinnerde ik mij
dat hier geen enkel degelijk zitmeubel staat.
1/  De seat is te hoog en te hard. Zitcomfort seat : nul, zero.
De seat dient als wandmeubel om allerlei dingen op te leggen die niet direct in de kast moeten.
Toch gemakkelijk, want de spullen liggen er niet op te schuiven, ze liggen daar ongeveer zeevast.
2/  Het zeteltje heeft geen armleuningen en de rug is te recht.
3/  De bureaustoelen zijn op gewone stoelhoogte en hebben wel armleuningen maar zitten enkel gemakkelijk
wanneer men áchteruit geleund ligt. Dat is een werkstoel nota bene.
4/  Het zitje is een gewoon zitje, vier poten en een zitje. Nen taboeret, in goed Brussels. Iets om de voeten op te leggen
wanneer men 's avonds eens gemakkelijk wil gaan zitten. En hier is geeneens iets om 's avonds gemakkelijk in de gaan zitten.
Wat doet die taboeret hier dan?

Nu had ik gedacht aan een plastic tuinzeteltje. Zo eentje met armleuningen. Licht om dragen, opvouwbaar,
men kan er mee gaan zonnen aan deck (maar vandaag niet) en 's avonds kan het dienen als uitrustzeteltje voor een mens die
een ganse dag hard gewerkt heeft om het machien draaiende te houden.
Zo'n wit, zo'n goeike. Zo eentje gelijk we er thuis twee staan hebben.
Ge hangt daar een badhanddoek over, ge legt daar een kussentje in en dat komt dik in orde, dat moet te doen zijn.
Wie schetst mijn verbazing (ja wie, ikzelf zeker? – dus laat maar) toen ik zag dat zo'n ding er al was.
Het hing aan de kleerhaken in de inkom van de cabine en diende duidelijk enkel om te gaan zonnen.
Het heeft een zit & rug in blauwe nylonbanden die opgespannen zijn in een aluminium frame.

Zo'n model waarmee mensen op een vliegmeeting achterover tuimelen wanneer de Italiaanse piloten
hun bravourestukjes demonstreren.
Zo'n model dat vaders twee keer per dag over een duin dragen zodat moeders comfortabel kunnen wegzakken
in het zand op het strand.
Zo'n model waarvan ik dacht dat het niet meer bestond, met de juiste rug-inclinatie om achterover te tuimelen in het zand
wanneer een Italiaanse piloot passeert op het strand,
tss ... met de juiste rug-inclinatie om te dienen als uitrustzetel voor een mens die een ganse dag hard gewerkt heeft om
het machien draaiende te houden. Zo'n zeteltje hebben wij hier, nu, in de cabine.

Er wordt al een paar dagen gefluisterd  dat we naar Rotterdam gaan. Nuja, gefluisterd, er worden eerder
luidop bedenkingen gemaakt dat de rederij al eens had mogen bevestigen (had mogen bevestigd gehad hebben)
of het nu Rotterdam wordt, want de officieren moeten intijds hun berekeningen kunnen maken.
En als het Rotterdam wordt, dan beginnen ze daar met plezier vroeg genoeg en intijds aan.
Lading, fuel, er moeten eerst dingen berekend worden, want een schip vaart niet zomaar efkes ergens naartoe.
We gaan eerst lossen in New York, eigenlijk in Newark, dat ligt er vlak naast.
Dan moeten we iets gaan laden. Steenkool in Puerti Bolivar (Colombia), graan ergens langs de Mississippi (Louisiana) ...?
De officieren moeten dat intijds weten ivm hun berekeningen en ik zou het ook graag weten ivm mijn planning.

Als LM nu niet te dikwijls het machien stil legt, dan zijn we,
efkes tellen, gissen, gokken : in de loop van de 3^de week van oktober in Rotterdam – ttz ...
als in de komende loshaven geen losinstallatie in panne valt, als de rederij ergens een lading heeft voor ons,
als in de laadhaven geen laadinstallatie in panne valt, als er geen wilde stakingen uitbreken bij de dokwerkers,
of uitgestelde stakingen plots toch doorgaan, als de sleepboten intijds hun fuel geleverd krijgen
als de loodsen niet zitten vergaderen over hun statuten of collectief een been breken,
als we niet te veel tegenstroming of tegenwind of storm hebben,
als ze het schip niet vasthouden in Newark omdat LM zijn certificaten niet bij heeft,
als ze zich boven en beneden niet vergissen in hun berekeningen, ... doe maar de  4^de week van oktober.
Tenzij de rederij ons naar Australië stuurt, dan krijgt ge postkaartjes. Kijk eens op Teletekst waar we naartoe gaan.

    Het is verscheidene keren gebeurd dat Teletekst eerder geïnformeerd was dan de kaptein aan boord.
    Mensen aan boord die naar huis belden hadden eerder informatie van het thuisfront dan de kaptein.

Het is nu 12h25 en we zijn al terug van tafel. Het was weer veel te lekker. Na het eten gaat LM een half uurke liggen.
Daarna drinkt hij een koffie met een chocolaatje bij en dan is het tijd om naar beneden te gaan.
Efkes gaan liggen tussen de middag: de ventilatie in de slaapkamer zetten we open van 's morgens wanneer we opstaan tot
's avonds wanneer we slapen gaan. Hier kunnen geen patrijspoorten open en het ventilatiesysteem
is het enige middel dat we hebben om te verluchten. In de tropen gaat 's voormiddags de deur van de slaapkamer dicht,
in de hoop daar wat koelte op te bouwen tegen de middagpauze. Voor het ogenblik is het zelfs frisjes in de slaapkamer,
want we zitten tamelijk noord, in koele wateren.
LM ligt onder het laken en de sprei (geen deken voor hem tijdens de siëst). Tegen de kilte leg ik een kleine sponshanddoek
dubbelgevouwen over zijn hoofd en de randjes doe ik mee onder het laken. Zo lijkt hij 's middags op een muppet. Dan een kusje.

Wanneer ik hem ga wakker maken is de handdoek soms verschoven en in het halfdonker lijkt zijn hoofd dan op een peuter
die ondersteboven in een groot bed ligt of bij wie de pamper verkeerd gemonteerd is.
"Zo zou ik van u eens een fotootje willen maken."
"Jaaa, en thuis gaan laten zien zeker!", vanonder die handdoek. Meneer wil geen paparazzi rond zijn bed.
Als er om 12h50 maar een chocolaatje bij de koffie is.

Wat ik zoal doe een ganse dag aan boord, buiten brieven schrijven, de werkwas doen en scheepstuinieren:
wel, elke dag tsn 11h45 wanneer LM boven komt voor de middagpauze en 12h50 wanneer hij weer naar beneden gaat
voor de tweede helft van zijn werkdag is er die vaste routine. Het gebabbel verschilt van dag tot dag natuurlijk.
Zo is er ook 's ochtends een vaste ontbijt-routine, maar vanmorgen was ik wat laat, dat schrijf ik wel een andere keer.

Deze namiddag hebben we weer safety, veiligheidsoefening. Dat is al de 3^de keer sinds 09/09, sinds vertrek uit Sines, Portugal.
Niet slecht hè. Goed hè. De Israeli's mogen hier hun safety-officierkes op stage sturen.
Môja, Ziv zou toch maar langgerekt en klaaglijk zuchten "WHY?", de ouwelijke puber.

Ons koffie-apparaatje (een Café-Duo van Philips, er kunnen nipt twee mokken onder) staat tamelijk laag tegen de vloer.
Zo kan het niet van hoog vallen wanneer het schip rolt. Dat laag model van tafeltje, Japanse stijl noem ik dat, is een
rechthoekig omgekeerd metalen vuilnisbakje. Daarop past exact een Japans washandje, een echt,
een sponzen lapke van 20 cm op 20 cm en daarop staat het koffiemachientje met de twee mokken.
Dat koffietafeltje vond ik een vondts.

Begin deze week zat LM in zijn zeteltje en ik was aan het typen.
Hij zat naar het plafond te kijken en zei traag en bedachtzaam.
'Ik heb... vier pootjes ..."
"Ja schat?" (nog efkes en ik kan Sluiten)
"Ik heb al vier pootjes ..."
"Ja hoor." (eerst Opslaan)
"En nu ... nog enkel ... een blad"
"Een blad? In de tweede schuif." (is die Reservekopie eigenlijk nog nodig?)
"Een tafelblad."
"Thuis onder het bed, schat." (nu Afsluiten)

LM wil dat er een echt tafeltje komt voor het koffiemachientje, ook laag, maar dan een tafeltje en geen omgekeerde papierbak,
zelfs al noem ik het Japanse stijl. Dat gaat er komen hoor. Het is nog in conceptueel stadium maar het heeft al vier pootjes.
Geloof me : dat tafeltje komt er.
Een Japans koffietafeltje ... ze drinken daar thee, maar geen haan die daarover struikelt, geen kat die daar naar ..., ja laat maar.
Die Jappen doen toch zo biezonder speciaal anders. Opzettelijk.
Dat is het voor vandaag, mensen thuis.

1995-09-24 ~ op zee

17h. Het is zondag namiddag, dan hebben de mecaniciens vrijaf (tenzij er dringende zaken moeten opgelost worden)
en LM is een dutje aan het doen. Hij zal zo ongeveer gaan wakker worden, denk ik.

Het weer is al dagen grijs. We hebben ongeveer alle tinten grijs gehad.  -en het boek bestond nog niet!
vandaag is de zee zeegroen-grijs met vaal-witte schuimkoppen.
De horizon is antracietgrijs met vlak ervoor een streep zeer licht grijs getint turkoois.
De lucht is parelgrijs met hier en daar een veeg gris-de-Pompadour.
Hoger grauwe vocht gans boven een paar bolle dingen in de kleur van ongewassen geitenwol. Niet veel wolks.

Aan zonniger dagen denken.
Op een zonnige dag, een week of wat voor het monsteren, waren we in een vooruitziende bui en gingen voor het printerke
nog een inktkop bijkopen. Die kunt ge overal ter wereld kopen, zei de meneer van Accel in Mortsel. Zelf had hij er geen in huis
maar dat was volgens hem niet erg, want ze hebben die overal. Ter wereld.
Vermits wij soms in uithoeken terecht komen, veel kleiner dan Mortsel, en het schip zelden lang genoeg blijft om ergens
een persoonlijke bestelling te plaatsen en te gaan afhalen, wilden we toch liefst een cartridge in reserve meenemen.
(Eén! Wij waren toen nog naïef, maar 't gaat al vele beter.)
De meneer van Accel had er nog altijd geen in huis en stuurde ons naar KingPapers op de Borsbeekse Binnenweg, ook in Mortsel.
Of wij wisten waar dat was? Nee? Awel, die ligt rechts van de Lierse Steenweg, vlak vóór de brug, daar waar de steenweg versmalt.
Daar is het naar rechts. En verder ziet ge het direct.

LM rijdt die versmalling voorbij, rijdt de brug over, (Wat is hij nu aan het doen? De brug óver? Maar ik piepte niet hoor.)
rijdt in Boechout de Binnensteenweg op tot aan het kruispunt met de Borsbeekse Steenweg en daar was nergens
een Borsbeekse Binnenweg, geen KingPapers ookni.
We stonden in Borsbeek en de meneer van Accel had wel degelijk gezegd Morstel, maar goed ...
LM is de baas, ik piep niet. LM kent de streek, hij is hier geboren en getogen.
Maar als iemand zegt 'daar waar de steenweg versmalt, vlak vóór de brug, daar naar rechts' en
hij verkiest die instructies te negeren, dan mag ik mij daar toch vragen bij stellen hè.

We rijden het industrieterrein op, daar is vanalles te zien, maar niet wat we zochten.
We vonden geen KingPapers en zo te zien zouden we die daar niet vinden ookni.
Ondertussen was het al middag en LM werd krikkel van de honger. Dus eerst naar huis gaan krachten opdoen.

Na het eten zoeken we KingPaper op in de gele gids. Die firma bestaat, heeft een telefoonnummer en is gelegen
te Mortsel op de Borsbeekse Binnenweg, zoals de meneer van Accel gezegd had.
We bellen KingPapers op en vragen of zij een BCi-10 cartridge voor printerke Canon BJ 30 in huis hebben.
"Voor een BJ 30?" zegt de man "Dat is dan de BC-01 die u nodig hebt."
Tiens, dacht ik, BCi-10 = BC-01, die nummers zijn al veranderd? 'k Schrijf dat direct op en wij rijden daar naartoe.
Eerst tanken. In het tankstation stel ik voor dat hij de weg nog eens zou vragen.
Maar mannen vragen de weg niet, mannen rijden liever verloren, benzine opmaken.
Dus LM tankt, ik vraag.
Awel zegt de meneer van Aral, aan de lichten keert ge terug, en dan komt ge zogezegd van Mortsel en dan,
vlak voor de brug, daar waar de steenweg versmalt, daar is het naar rechts.
Deze keer nam LM de instructies au sérieux. -waarom de eerste keer dan niet? wat een gedoe...
We hebben KingPapers gevonden. De ingang van de straat is iets met verkeersdrempels, paaltjes en begroeiing, zo gearrangeerd
dat het een woonerf lijkt en men kan denken dat men daar met de wagen niet in mag. Maar het mag wel. Het is geen woonerf.

Met het papierke in de hand gingen wij op zoek naar de BCi10, nu BC01. Ze lagen daar en wij namen daar ene van mee.
Direct in de valies gaan leggen want stel u voor dat we na al die moeite nog eens zouden vertrekken zonder reserve inkt.

Na twee weken hier aan boord is de inkt op. Inktkop vervangen!
Goed dat we er aan gedacht hadden eentje in reserve mee te brengen hè.
Met de handleiding op mijn schoot beginnen we er aan. LM zag direct dat we de verkeerde bijhadden, handleiding al niet meer nodig.
Op het doosje staat dat de cartridge geschikt is voor model zus en zo, maar BJ 30 staat er niet bij.
En wat hebben wij hier staan? Een printerke BJ 30.
Op de koop toe staat in de handleiding dat een vulling voldoende is. Enkel de inkttank, en niet de complete printkop.
Ook dat nog. En dan wel de vulling van een BCi voor een BJ 30 hè, niks anders.

Besluit : ik heb me iets laten aansmeren en die dag hadden we evengoed kunnen thuis blijven.
Maar! We weten nu de Binnenste Borsbeekweg zijn.

te gast bij Wim Helsen ~ Anne Provoost
met een tekst van Wendell Berry, The Mad Farmer Liberation Front

As soon as the generals and the politicos
can predict the motions of your mind,
lose it. Leave it as a sign
to mark the false trail, the way
you didn’t go. Be like the fox
who makes more tracks than necessary,
some in the wrong direction.
Practice resurrection. 

       Provoost vertaalt:

     Van zodra de politiekers en de generaals er in slagen de kronkels te voorspellen van je verstand,
     verlies het, zet het uit als een wijzer naar het verkeerde pad, de weg die je niet bent gegaan.
     Word zoals de vos: laat meer sporen dan noodzakelijk en vervals ze.
     Oefen wederopstanding.      

       

       Provoost in gesprek met Helsen:
     de knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, het rechthoekje aanklikken.
     https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/5/winteruur-s5a60/  
     10min53

Wat het fragment zegt, deden wij in onze kinderjaren al.
Alleen waren de politiekers en de generaals toen nonnen en andere gezagsdragers zoals ouders.
Het was in de jaren dat beknottend fatsoen nog voorrang had op opvoedkunde.

'Verlies het verstand', zet het verstand opzij = zich van den domme houden.
Het vraagt oefening natuurlijk, om met oprechte blik onbegrip te doen blijken. Maar oefening baart kunde.
En argeloosheid kan men oefenen, geloof mij. Het was een kwestie van mentaal zelfbehoud:
om in 't kopke denkvrijheid te houden moest ik argeloosheid veinzen.
Nu dwaal ik wel heel ver af van de interpretatie die Provoost geeft. Mag dat eigenlijk wel?

Welk is uw interpretatie van het fragment?

Over sporen vervalsen heb ik niks gevonden, maar ik ken de verhalen wel, het gaat over geursporen, niet over pootafdrukken zoals Provoost zegt. https://nl.wikipedia.org/wiki/Vos_(dier)       
Over Anne Provoost : https://nl.wikipedia.org/wiki/Anne_Provoost,
Over Wendell Berry : https://en.wikipedia.org/wiki/Wendell_Berry ,
The Mad Farmer Liberation Front, 1973 : https://cals.arizona.edu/~steidl/Liberation.html , volledige tekst