Archief

vervolg brief 01 (2000-04-01) 

Capt VW vroeg aan choff Luc hoe het met de boots en de matrozen gesteld was.
Choff Luc knikte eens, alles dik oké dus, de boots is zijn rechterhand.
Als ik goed begrepen heb zijn de meeste van deze Bulgaren, of allemaal, opgeleid in het leger. Awel, dat is te merken.
Niet dat ze gelijk in Amerikaanse actiefilms in houding springen en "SÍR, permission te speak SIR!" brullen maar
ze hebben iets professioneels over zich.
Zo was het niet met de Israëli (vermaledijde schip 25) en de Polen (schip 30) die elk order opvatten als persoonlijke kritiek, hun antwoord
alvast begonnen met 'yes but ...' en dan nog moesten nadenken over welke bezwaren ze zouden aanbrengen die er uiteindelijk geen waren.
En het zijn geen frêle mannekes, ze stappen kwiek, niet van dat Filipijns tegen-hun-zin-geslef.
Kortom, het heeft allemaal iets geruststellend.
Ze hebben zoiets over zich gelijk Dany, de Roemeense 3^de stuur op schip 30. Hij was ook in het leger opgeleid.
Een mengsel van taakgerichtheid, rustige zelfzekerheid en hoffelijkheid. 'k Probeer dat in één woord te krijgen. Zeemanschap? Vakmanschap?
Ik blijf zoeken naar dat woord hoor. -nu denk ik dat ik toen gewoon zocht naar het woord 'opvoeding', dat vat het zo wat samen
Jaren geleden heb ik eens enkele keren gesproken met iemand die bij het Vreemdelingenlegioen geweest was, en die had ook die attitude.
Zit ik hier nu lyrisch te doen over een militaire opleiding? Ík? OEI! Oeioei. Oeioeioei.
Hoffelijkheid is wel het juiste woord hoor. En die sociale vaardigheden en die attitude komen toch érgens vandaan ...

En dan nu de mensen van de keuken. Die gasten hebben het ook. Én zij hebben op cruiseschepen gevaren. Dat is te merken aan het eten, aan
de afwerking van de tafels, aan het poetswerk, aan alles. Ze dragen een zwarte pantalon ipv pied-de-poule, dat geeft een nog professioneler indruk.
Onze steward heet Valkov en die was zelfs blij dat er een menu was voor elke tafel in elke mess. (+ een print voor elke pantry en voor de keuken)
Hij zei een keer thank you en een keer thank you very much, heel stil, zonder toeters en bellen. 'k Mag de menu's op de passe-plat leggen,
hij zorgt dat ze ter plaatse geraken, wat ik eigenlijk zelf kan doen. Dat hij daarvoor extra moet rondlopen vindt hij niet erg, da's gewoon
'part of the job'.
'k Spreek hem aan met Mr Valkov. Niet dat wij hier stijf staan van de vormelijkheid, zo ineens, maar die gast inspireert dat gewoon.
En mens houdt zich vanzelf rechter in zijn nabijheid. Het is een plezier hem te zien serveren, geen strijkages, gewoon souplesse en tempo.
Vandaar dat ik hem aanspreek met MISTER Valkov. Het soort mens dat van dienstverlening een vak maakt, zonder te vervallen in onderdanigheid.
Klinkt dit overdreven? Wel, dat is het niet.

          'k Heb dit schrijfsel efkes overlezen en het klinkt nogal opgetogen of te mooi om waar te zijn. Maar ik ben niet aan het overdrijven, denk ik,
           het is hier al 7 dagen zo. Dan zal het wel de stijl van het huis zijn zeker? Houden zo en meedoen.

Zojuist bracht de elektrieker een dubbele stekkerdoos aan de deur. Nu kunnen we én de frigo én de muziek tegelijk laten werken.
Die stekkerdoos bracht hij niet met een gewichtig gezicht van 'ik heb mij voor u een inspanning getroost, zorg dat ge het onthoudt en niet vergeet'.
Neenee, hij bracht ze met de glimlach. Jamaar, zoveel werkvreugde en vlot verloop zijn wij niet meer gewend hoor. 
We hebben nu dus muziek. In het hifi-bakbeest is over verschillende plateau's plaats om 25 CD's  te leggen. We hebben er 30 bij. 
Dilemma: welke vijf leggen we er niet in?

Zojuist bracht choff Luc een mail van Didi voor LM binnen. Luc loopt ook al te smilen. De opgewektheid van de Bulgaren werk aanstekelijk.
De enige die er immuun voor is, is cheng HUS (op schip 28 al mee gevaren). Stillekes laten knorren, zeg ik.
Hij heeft al laten horen dat hij zijn papierwerk van twee maanden op een hoop laten komen heeft. Ja ..., en dan? Ik typ enkel en alleen voor LM hoor.
En vlak voor de States zal heel die berg moeten verzet worden zeker? Met man en macht? Op mij moet hij niet rekenen.
Gaat hij weer eens lopen jammeren wanneer het zover is? ... wordt vervolgd, hoewel ik u het scenario nu al kan uittekenen hoor.

Eergisteren aan de boei kwam hij er om 10h mee af dat de scavenging moest gedaan worden. Om 10h pas?
Niet om 06h of om 08h of de dag tevoren? Er gaat tijd op aan de mise en place van alle materiaal hoor.
En waarom aan de boei en niet en dag of wat ervoor op anker? Enfin, het wordt weer zo'n desorganisatie als vier jaar geleden op schip 28 hè.
Het is niet occasioneel bij dat vent, zijn bovenkamer is gewoon een ramp. Hoe is dié aan zijn promotie geraakt? Erg. Afgrijselijk gewoon.
De voorganger van LM, 2^de mecanicien RY, is de flexibiliteit zelve, en hij heeft hier zijn contractperiode niet uitgedaan. Daarmee is de situatie
beschreven zeker? Dan ga ik ophouden over dat stuk HUS, want ik wordt er wee van als ik bedenk wat LM nog allemaal te wachten staat.

Nog één verhaal : LM moest in Ras Tanura (Saoudi Arabia) 's avonds nog naar de -2 voor iets, het blad met running hours van de machinerijen
vergeten, of zijn leesbril, zoiets. Enkele seconden later staat cheng HUS hier aan de deur om te vragen waar LM is.
- Hij is naar beneden chef, antwoordde ik.
- Nu nog?
- Hij is zijn bril vergeten. (De moeial. HUS heeft continu gezelschap nodig en komt dan maar beslag leggen op andermans vrije tijd.)
Terug in de cabine vertelde LM dat cheng HUS ook naar beneden gekomen was omdat hij dacht 'dat er Saoedi's in het machien zaten'.
Alsof de Saoedi's van de lading daar hun wit hemd zouden aan wagen. En anderen geraken niet door de gates.
- Tiens, zei ik, 'k had hem toch gezegd dat gij het waart beneden ...
De cabine van de cheng ligt pal boven de onze en kijkt ook uit op de lift. Op het controlepaneeltje naast de liftdeur kan men volgen waar de lift
zicht bevindt, gesteld dat men 's avonds niks anders te doen heeft (achterstallig papierwerk van twee maanden inhalen bvb, HUS?)
En de lift was 's avond nog efkes van level C (wij) naar level -2 (machien) gereisd. Dat was voldoende om HUS weer gezelschap te doen opzoeken.
Niet mét ons en niet bíj ons, HUS. Leef uw eigen leven.

Het is 15h: nu breng ik efkes de fax van Didi naar beneden. LM zal blij zijn.
Ziezo, 'k ben al terug. Van level C naar level -2, en terug. Dat is allemaal te volgen op het controlepaneeltje naast de liftdeur, voor wie zin heeft
om daar op te zitten kijken. Zucht ...
Op level -2 komt de lift rechtstreeks in de control room van het machien. Da's gemakkelijk hoor, want in feite is het machien 'only authorised personnel'.
Dus strikt genomen mag ik daar niet door van de verzekering en van nog zo'n paar instanties.

Na de Straat van Hormuz krijgen we een barbecue, op een dag dat LM niet van wacht is, heeft capt VW al laten weten.
De elektrieker loopt hier geen stille wacht, dus om de drie dagen is het LM zijn beurt, zoals op het vermaledijde schip 25. Dan slaapt hij in overall op de seat.
Dat is nieuw hoor. Op andere schepen deed hij dat niet.
Daarvoor had ik een tweede set lakens nodig, om de seat te kunnen klaarmaken voor de nacht. Die lakens heb ik direct gekregen van Mr Valkov.
Op het vermaledijde schip 25 moest ik een half uur uitleg geven waarvoor ik een 2^de set lakens nodig had. Hier niet. Mr Valkov weet wat stille wacht is en
waarom sommige mecaniciens dan liever werkensklaar in overall slapen. En daarom op de seat.
Zo gaat het goed vooruit hè, als de mensen met een half woord snappen wat er bedoeld wordt. (Ben ik nu weer aan het bejubelen?)
En wat blijkt ? LM slaapt beter op de seat dan op de matras. (Jamaar zo niet hè man) De seat is namelijk zachter dan de matras. Die is keihard.
Mijn zeebonk is voor sommige dingen nogal een delicate. Men zou het hem niet aangeven, maar het is zo. De matras is keihard. Iets minder hard dan de vloer.
En dat is in alle cabines zo, heb ik begrepen. Omwisselen met de matras van een onbewoonde cabine heeft dus geen zin. Nu ja, 't zal wel wennen.

De overalls van de mecaniciens worden door de wiper gewassen. Hij krijgt daar een overuur voor. -de wiper = de poetsman van het machien
De overalls van de stuurmannen worden door een matroos gewassen, na zijn coffeetime. Die is misschien blij dat hij efkes langer van de brug weg mag.
Dat maakt dat ik hier geen laundry-jobke heb.
De bar, eigenlijk smokeroom want er staat geen toog, is selfservice en de frigo wordt bijgevuld door Mr Valkov.
Het zwembad dan? Vergeet het. Dat was vanmorgen al uitgewassen en gevuld. 'k Durfde zelfs niet vragen of ik mocht meedoen, want
ik zou maar in de weg lopen van die kwieke gasten.
Conclusie : buiten de cabinebezigheden en een beetje typwerk voor LM het ik enkel de menu's als jobke.
Verder heb ik helemaal niks voor het schip te doen. En da's toch weinig hoor, het geeft een nutteloos gevoel.
'k Kan hier zelfs niet scheepstuinieren want de messrooms en de smokeroom hebben wel plantenbakken maar er staat nog niks in. Ook geen potaarde.
En moest er iets in staan, dan zouden de stewards wel water geven, kwiek als ze zijn.
Zelfs de instructieboeken van het machien zijn shipshape, gloednieuw eigenlijk. Er valt nog niks te repareren.
En in alle laundries zijn de filters gekuist en blinken de kranen. Om moedeloos van te worden.

Zal ik dan toch de cursus Spaans weer moeten bovenhalen? Ay caramba. 'k Heb niet veel zin.
Mechanica voor Beginners dan? Absolúút geen zin. -gelukkig had ik Encarta, dat was mijn redding  https://nl.wikipedia.org/wiki/Microsoft_Encarta 

Dit schip is een tanker. Er zijn aan dek geen luikdeksels die het zicht zouden kunnen beperken, want er zijn geen luiken, enkel tanks. Benedendeks.
Aan SB en BB staat een manifold natuurlijk, of we kunnen geen lading nemen of lossen. En op de nodige plaatsen staan ook winchen.
Tussen dat alles: ruimte. En door al de parallelle pijperijen die naar voor lopen lijkt het schip nog eens zo lang en ruim.

De drie cargoleidingen zijn vanuit de cabine duidelijk zichtbaar gemarkeerd met elk om de zoveel meter een brede kleurenband : red, yellow & blue.
In '94, op schip 24 had LM me eens gevraagd iets op te zoeken over een cargopomp in het archief van de werkboeken van alle voorgaande 2^de mecaniciens.
Dat archief gaat terug tot in de tijd van Vasco da Gama, ik was er een tijd zoet mee.
's Middags was hij een beetje verbaasd dat ik nog niks gevonden had en ik was een beetje ongerust omdat ik er waarschijnlijk over gekeken had.
Tegen 's avonds had ik het archief voor een tweede keer doorgenomen. Toen was hij zéér verbaasd dat ik nog niks gevonden had en ik
was danig ongerust omdat ik er waarschijnlijk een tweede keer over gekeken had. Da's geen opzoeken hè.
- Nee, zei ik, kijk maar, (notities erbij genomen) op deze bladzijdes staat iets over red, yellow en blue line maar nergens staat iets over the green cargoline.
Stilte op de seat. Vree stil. Hoe stiller het bleef, hoe erger ik het vond en hoe kleiner ik werd. En toen fluisterde LM:
- Eh, (gekuch) het moest blue cargoline zijn.

Dat gaat mij hier niet overkomen. Ten eerste is hier nog geen archief en ten tweede zijn de brede kleurmarkeringen van uit de cabine duidelijk zichtbaar.
En Green Line is een assortiment van Colruyt denk ik erbij, wanneer ik 's morgens buiten kijk en de red, yellow & blue kleurbanden op de cargolines zie.

2000-04-05 ~

De Belgen hier aan boord (staff + LM) hebben alle vier al meer dan één Koreaanse werf meegemaakt. Na twee of meer keren enkele maanden Korea
spreken ze al wat Koreaans. Aan tafel (in het Nederlands dan) worden nogal sterke verhalen verteld. Jammer dat ik ze niet allemaal kan onthouden.
Koreaanse toestanden. Hilarische toestanden. Achteraf bekeken natuurlijk.
Verder vertelde capt VW de allerstrafste verhalen over het zusterschip van het vermaledijde schip 25, dat hij samen met cheng Peegie
overgenomen heeft van de Chinezen. Chinese toestanden. Dat daar toen geen rampen gebeurd zijn is zeker niet te danken
aan de Chinese manier van denken en aanpakken.

2000-04-06 ~

Vandaag had ik 'véél' werk. 'k Heb elf fotokopiekes gemaakt voor LM.
En dan bestaan ze het te vragen waarmee ik zoal mijn dagen vul. Awel! Met elf fotokopiekes!
Gisteren heb ik iets geleerd. Om plat van achterover te vallen dat ik het uit mezelf nog niet wist:
het is goedkoper iets een aantal keren te fotokopiëren dan een aantal keren te printen. Ik heb alzeleven gedacht dat de  toner voor een kopieerapparaat
evengoed stukken van mensen kostte zoals de inkttanks voor een printer. Awel nee. Kopiëren is goedkoper.
Hoe moet het nu met de menuukes. Het formaat is een A8 (een halve A4). 'k Zal me eens over dat probleem buigen en wanneer ik weer recht geraak
laat ik u iets weten. De airco doet het hier voor 200%. Een beetje straf dus, zelfs voor een rokerscabine. 'k Ben nogal stram vandaag.
'k Zal me morgen of straks met die halve A4 onledig houden.
En dan nu weer naar Encarta, mijn vlucht en toeverlaat

2000-03-30 ~ Ras Tanura, Saoudi Arabia 

Dag Belgen in het Binnenland, hier twee in het Buitenland.
De travel naar Dubai (UAE) is vlot verlopen, behalve dan dat we over Manchester moesten. Een vol uur west vliegen als ge naar het oosten moet,
dat is in de kering twee uren teveel stilzitten in zo'n stoeleke: 7hrs vliegen. Over Frankfurt ware sneller geweest, 5hrs.
Maar! Van Manchester naar Dubai hebben we met de UAE maatschappij gevlogen, Emirates. En dat was de moeite. Even goed al Singapore Airlines.
Vorig jaar heeft Emirates een prijs gekregen voor de service aan boord, en daar konden LM & ik nu van mee genieten: lekker eten, een schermpje
voor onze neus met elventwintig videokanalen (maar geen spelletjes voor kinderen?) en op kanaal 17 en 18 krijgt men rechtstreekste beelden
om het opstijgen en landen te kunnen volgen. De uniformen voor de hostessen zijn stijlvol en sober : een beige mantelpak en een bordeaux pothoedje
waaraan een voile vastgemaakt is. De voile hangt losjes over hun schouder gedrapeerd en kan onmiddellijk als sluier gebruikt worden, waar & wanneer
dat nodig zou zijn. Want er zijn in de Golf natuurlijk andere landen dan de UAE. Saoudi Arabia bvb, waar we sinds gisterenavond aan het laden zijn. 

Op de luchthaven van Dubai hebben we drie kwartier dat staan koekeloeren omdat de man van het agentschap (een Indiër) iets gezegd had van
'We'll see you outside'. Dat moest zijn : 'The driver will see you outside.' Tussen al dat volk buiten hebben wij die chauffeur (ook een Indiër)
45 minuten zien staan en hij ons. Het vent hield het karton met de naam van het schip stevig tegen zijn lijf gedrukt,
alsof dat vertrouwelijke ipv nuttige informatie was. (In welke luchthavens hebben we dat nog meegemaakt?) en hij was aan het zoeken naar
een groepje van drie zeevarenden, in zijn kopke dus drie zeemannen. Dat een van de zeevarenden een vrouw zou kunnen zijn was in het kopke
niet opgekomen. Nuja, als hij zijn karton niet zichtbaar houdt ... wat mogen wij daar dan van vinden, van dit soort denk- en doewerk?
In het vervolg ga ik alle mannen met karton langs en noem de naam van het schip.
Als toen de man van het agentschap niet was langsgekomen hadden we er 's anderendaags nog gestaan.

De chauffeur dacht dat wij een groepje muzikanten waren want bovenop de bagage lag de gitaar van capt VW. En ikke dan de zangeres zeker?
Wie gaat er nu zeelieden zoeken tussen de gitaren. De chauffeur niet want
gitaren = muzikanten.
Zeelieden = ??? gewoon mensen van wie iemand een gitaar bij heeft. Zo simpel is dat, kopke.
Capt VW was niet te spreken over die 45 minuten. (Hij was de choff met wie we gevaren hebben op het vermaledijde schip 25, dat is al 5j geleden)
In die 45 minuten ben ik naar water gaan zoeken. Flesjes drinkwater waren te koop op de 1^ste verdieping, in de snackbar. Daar wilden ze wel
dollars wisselen maar geen briefje van 50 en nikkel namen ze evenmin aan. Bibi naar het bankkantoortje vlakbij, dat was open maar onbemand.
Weer naar beneden bij LM kleinere banknoten gaan halen. We hadden 2 briefjes van 1 USD, de rest was 'groot' geld. Op hoop van zegen dan maar.
Drie flesjes water van 0,5L kosten minder dan 1 USD want ik kreeg nog een halve dirham terug. Da's goedkoop voor een luchthaven hè. Het water
smaakte twee keer zo goed.

In het hotel liet de chauffeur horen dat hij ons 's anderendaags om 06h zou oppikken. Het was ondertussen al 01h30 geworden. Capt VW heeft dat
eens rap gereorganiseerd. Met enkele telefoontjes was het in orde: 10h was een menselijker uur. Het schip moest toch nog bunkeren.
LM en ik zijn iets gaan drinken in wat wij dachten dat de bar van het hotel was. Het bleek een soortement amusementsgelegenheid.
De tussendeuren naast de lift waren op slot, men moest via de buitendeuren. Daar moest men security passeren (?)
Achteraf heb ik begrepen waarom: de Dames van het Vak waren er massaal aanwezig. Vandaar dat de tussendeur op slot was en men
via de straatzijde naar binnen moest. Een niet-vergezelde dame komt het hotel niet in. Er waren Afrikaanse, Filipijnse en
dames van het Kaukasisch type. Het orkest en de zangeres waren Filipijns. Ze beëindigden hun optreden met "Spasiba!"
En ineens wist ik welke taal de serveersters en garçons spraken onder mekaar : Russisch.

Een week voor ons vertrek stond er nog een artikel van meer dan een halve pagina in de F.E.T. -Financieel Economische Tijd-
over de UAE en het shoppingfestival in Dubai. Het shoppingfestival is voor het haute couturepubliek hoor, daar hebben wij zo geen last van.
In dat artikel stond te lezen dat sinds het bestaan van het GOS  https://nl.wikipedia.org/wiki/Gemenebest_van_Onafhankelijke_Staten 
Dubai overspoeld wordt door Russen, en nu niet door industriëlen of zakenlui maar nu door mensen uit de horeca en 'aanverwante' beroepen.
Het is dus allemaal waar wat de F.E.T schrijft, LM en ik hebben het gezien ter plaatse.

De weg van Dubai naar Fujairah (± 120 km) zou een pittoreske baan zijn, met kippen en geiten die over de baan lopen,
zo hadden choff Kram en cheng Venes ons vorig jaar op schip 30 verteld.
'k Hield het fototoestel boven in mijn tas, met een beetje geluk loopt er misschien wel een kameel of een dromedaris voor de lens, dacht ik.
Niks pittoreske baan nog, er liep nu een gloednieuwe autostrade tussen de boortorens, vier baanvakken, de verf was nog nat. Saaie baan.
'k Heb dan maar wat geslapen.
In Fujairah moesten we niet wachten tot het bootje vertrok, het bootje wachtte op ons. Goed gezien van capt VW dat hij
ons uur van vertrek uit het hotel met 4hrs verzet had. Het bootje was ongeveer hetzelfde als vorig jaar in Khor Fakkan (schip 30) -tekst 288 
en ook bemand door vriendelijke Indiërs. Er stond nogal was wind en we zijn buiten aan dek gaan staan om niet zeeziek te worden want
dat doet men die vriendelijke bemanning niet aan, zeeziek worden in hun accommodatie.
Vlak tegen het schip stond er natuurlijk enorme zwel. Capt VW en LM zijn vrij vlot kunnen overstappen naar het platform van de gangway.
Toen het mijn beurt was, was de zwel nog enormerder. Zo enorm dat een Indiër een lifejacket gaan halen is voor mij. En toen werd ik BANG.
Die mannen kennen de waters hier als hun broekzak dus als zij een lifejacket nodig vinden zal het wel serieuze zwel zijn en geen inbeelding van mij.
Het kan ook zijn dat ze me met die reddingsvest wilden gerust stellen en rustig houden, maar dat heeft dus averechts effect gehad.
Met twee gaven ze me een zetje op het juiste moment, LM grabbelde mijn arm vast en ineens stond ik veilig en wel op het platform van de gangway
naar het hotsend schipke te kijken. We hebben de vriendelijke Indiërs neig bedankt. Dat was één.
En toen twee: naar boven klimmen. En liefst zonder hoogtevrees te krijgen of ik mag nooit nog mee op zee met de grote mensen. 
Boven aan deck stond choff Luc (ook choff op schip 28) ons op te wachten. Of de reis was meegevallen, vroeg hij.
Dat laatste stukske zo niet, vond ik, 'k stond nog na te hijgen van het klimmen en te trillen van de hoogtevrees, LM moest antwoorden in mijn plaats.
De lifejacket werd naar beneden gelaten en de bagage werd naar boven gehesen. En ikke maar wuiven en thank you roepen.

Dat er een lift aan boord was wisten we al van capt VW, de bagage was dus snel op het juiste verdiep. Onze cabine ligt vlak bij de lift. Dat is oké,
maar er is geen deurgordijn, en dat is veel minder. 'k Zit hier persies als de conciërge van het verdiep. Iedereen die zo tussendoor eens
naar zijn cabine moet, moet hier langs. En ik zit hier persies te koekeloeren wie, hoe dikwijls en hoe lang ... rap een deurgordijn.
Nu zijn we op zoek naar een stuk textiel dat mag dienen als gordijn. Voor het ophangsysteem zorgt LM, hij kan dat. Al lang.

De cabine is een balzaal. Veel te groot voor ons. Ofwel lijkt dat maar zo omdat ze aan een kant schaars bemeubeld is. Hier is een zee van lege ruimte.
Een kaal kot dus. Men kan overal vlot en gemakkelijk naartoe, maar daar moet men niet naartoe, want daar staat of hangt niks, nog geen boekenrekje.
Een lege hoek, twee lege schotten ... daar moet niemand zijn.
Ongeveer 1/3 van de oppervlakte kan hier dienen als dansvloer, gesteld dat we muziek hadden. Want alle stopcontacten zijn hier van het Japanse type.
Stekkers met kleine platte pinnekes moeten er in. Niks aan de hand, dacht ik tijdens het uitpakken. We hebben enkele van die tussenstukken bij en
verder heeft de elektrieker vast en zeker tussenstukken in voldoende hoeveelheden. Wat bleek: niet alleen stopcontacten en stekker zijn een probleem
maar heel dit schip staat op 110V. Niet omdat het een oud karkas is, maar omdat het Japanse bouw is. Dat van die 110V had ik niet direct door, omdat
de kleine transfo nog efkes bij 2^de mecanicien RY (de voorganger van LM zoals op schip 30) in de cabine stond om zijn digitale camera op te laden.
Hij had ook van de pittoreske baan tussen Fujairah en Dubai gehoord en was even enthousiast als ik enkele uren tevoren.

Capt VW lost capt DM af (DM is onze top captain, van LM & mij). Die is weeral blij dat hij naar huis kan, dan heeft hij de paasvakantie om
bij zijn gezin te zijn. 'k Kreeg daar direct drie kussen. 'k Was de eerste vrouw die hij kuste dit millennium, zei hij.
Dat was teveel eer voor bibi, ik denk dat ik bloosde.

2000-04-01 ~ op zee 

'k Ben hier in de cabine al een beetje aan het herinrichten geweest. De salontafel is gepromoveerd tot typtafel. Ze is er hoog genoeg voor.
Als salontafel gebruiken we nu een lege doos van een computermonitor. Gekregen van 'boven'. Deze cabine heeft geen computer.
Het schip blijft misschien niet lang in uitbating bij de rederij in Antwerpen en ze gaan hier niet teveel investeren, als ik goed begrepen heb.
De cabine heeft grote patrijspoorten. Niet van die hele grote verticale, maar toch groter dan op vorig schip. En er ligt vinyl ipv vast tapijt!
In álle cabines. Da's een hele verademing, vooral voor deze cabine. Vast tapijt in een cabine van een mecanicien is larie. Da's niet te onderhouden.
Hier zijn dus grote patrijspoorten, en er is een vloer in lichte tint. Daglicht genoeg, hier moet overdag geen TL aan. 'k Ben blij. 

Stralend weer vandaag. LM loopt aan deck te 'familiariseren', dwz verkennen en vertrouwd raken met een aantal zaken. Cheng HUS (van schip 28)
zei gisteren iets dat ik dat waarschijnlijk ook zou moeten doen. Kwestie van te weten waar de lifeboats hangen? 'k Weet de slopchest al zijn,
en de laundry en de staircase. En de lift natuurlijk. De lifeboats hangen op de gebruikelijke plaats, dus voorlopig kan ik voort hoor HUS!

Capt VW heeft de e-mailinstallatie al half in orde gekregen. Hij is er nogal mee bezig, want zijn zoontje kan nu schrijven (1^ste studiejaar)
en mailen naar de papa gaat ook al. Rond 08/05 zijn we in de States en dan komt er iemand het boeltje helemaal in orde brengen.
Voorlopig kunnen we maar halve blaadjes in *.txt verzenden (onbewerkte tekst) en zelfs dat gaat verschrikkelijk traag, vertelde hij.
Het zoontje is niet aan boord, maar hij is nooit ver weg want capt VW vertelt veel over hem. Het blijkbaar een dapper ventje.
Hij was op school gevallen en hij stelde 's avonds zijn ouders gerust, met het bijbehorend sussend snuitewerk : "De juf is mij komen troosten hoor".
Met zo'n juf komt men dag wel door, een rots in de branding. Het ventje had de pijn en de schrik onder controle, niks aan de hand vond hij.

Sinds dinsdag typ ik het menu. Klassiek systeem : kaftjes gemaakt van een vervallen zeekaart, papierschuivertje er op en klaar.
Op zo'n nieuw schip zijn nog niet veel vervallen zeekaarten, royaal 8. De stuurman van 12-4, de persoon die instaat voor de kaarten,
heeft me daar zeer genereus vier van laten meenemen. De andere hebben ze zelf nodig voor knip- en plakwerk en ook voor schilderwerk
(sjablonen uitsnijden)  aan deck en in het machien. In het machien hebben ze ook al eens een canceled chart nodig om via een sjabloon
een gasket (afdichting) te kunnen snijden uit het nodige materiaal. Ik kon de vervallen zeekaarten dus niet allemaal meekrijgen.
Op schip 29 hebben de mecaniciens zo eens een halve dag gezocht naar een groot stuk stevig papier ... mijn fout.
En liever geen tweede keer.
We zijn zelfs aan een foto van het schip geraakt op de menu's te plakken. Mooi vind ik zoiets niet, maar andere mensen wel, vandaar.
De voorganger van LM (RY) heeft een digitale camera.
Daarmee heeft hij foto's gemaakt van de grote foto achter glas (een luchtopname) die in de woonkamer van de capt zijn cabine hangt.
Capt VW heeft me die foto's op diskette bezorgd. Heel de omlijsting staat er mee op en het beeld is vertroebeld door de lichtweerkaatsing op het glas.
Mits wat knip- en goochelwerk heb ik er een tekening van het schip uit gekregen. Op de voorpiek is de naam van het schip nu zo goed als
onleesbaar, maar wel nog voldoende herkenbaar voor ons. Het is een tamelijk 'artistiek' resultaat geworden, da's mijn woord voor noodoplossing.
De foto is tamelijk klein, in het echt is het schip 58m breed. Het Panamakanaal kunnen we dus vergeten. Niet dat ik daar per sé moet zijn,
maar toch, het is een evenement hè. Voor andere mensen hoeft Panama absoluut niet. De flauweriken.

We zijn met vijf Belgen, de staff en wij twee. Alle andere mensen aan boord zijn Bulgaren.
We zijn nog maar een week aan boord, maar ik zeg toch al : het is aangenaam varen met Bulgaren. -op een later schip heb ik dit moeten herzien
Het kan ook aan de hoge aanwervingsnormen van hun manning agency liggen natuurlijk.
Bij de Filipijnen waren er enorme verschillen navenant welk bemanningsagentschap volk geleverd had.

(het vervolg volgt)

1999-11-14 ~ op zee 

Er is een digitale camera een boord. Daarmee worden foto's gemaakt van machinerijen in nood en hun kapotte onderdelen.
De foto's worden in rapporten ingelast en alles wordt naar de technische dienst gemaild. 'Snel & Wel' zou het devies kunnen zijn,
de foto's zijn in kleur en met nuances zodat de technische dienst in Antwerpen de roest en de sleet goed kan zien en redeneringen aanpassen.
In mail kan dat nu allemaal, want fax bleef zwart-wit, monochroom. En dat zou de besluitvorming in Antwerpen kunnen beïnvloeden.
Werkfoto's van cruciale momenten zijn eindelijk eens iets anders dan futiele feestjes. Want met feestfoto's gelooft niemand dat de mensen
hier hun brood verdienen in het zweet huns aanschijns. Letterlijk, soms tot op de grens van oververhitting.
En Choff Vilko heeft voor ons efkes tussendoor een foto gemaakt op 29/09 van LM in volle actie. Hij had samen met Yannick op het achterdek
de as van de rode cargopomp gerepareerd en dat bakbeest moest weer naar de pompkamer, naar beneden getakeld worden via die trapkast.
Het stuk moest naar level -5, dat is 20m onder het maindeck, 20m lager. Of omgekeerd gemeten, 3m boven de kiel van het schip. Vandaar al die actie.
In de trapkast van de pompkamer mag ik niet komen en ik ben Vilko eeuwig dankbaar dat hij er aan gedacht heeft een fotootje te maken voor mij.
Op een morgen zat dat fotootje op een A4 afdruk in onze bus. Wat een aangename verrassing. (bus = houten bakske naast de deur).

Choff Vilko had me 25/09 zien fotograferen toen de vorige cargopomp-as vervoerd werd van de pompkamer naar het achterdek  -tekst 307-
en deze foto sluit daar bij aan. Toffe gast, choff Vilko.
Vorig jaar in september had ik op de luchthaven van Madrid (we monsterden tegelijk met hem af van schip 29) een foto gemaakt en hem opgestuurd
in december met 'Best Wishes to You and Your Family'. Dat moet nogal goed overgekomen zijn, want LM mailde me in juni of in juli dat Vilko ons
hartelijk bedankte voor die foto van december '98. En nu heeft hij voor ons een werkfoto van LM gemaakt. Wat een geheugen, die gast.
Hij is niet voor niks chief officer. Always a pleasure to sail with gentlemen.

1999-11-15 ~ op zee

Mensen Lief, wat een 'rustig' schip.
Gisterenavond kwam Nicky hier binnen stuiken, nog een beetje bleek: Bart en Stef hebben waarschijnlijk herpes.

En ook zitten we sinds de westkust van Afrika met insecten van een giftige soort aan boord. De beet doet nijdig pijn.
Ze zijn ± 10 mm lang en 2 mm breed, zwart met twee of drie rode streepjes. Als ge die beestjes dood klopt op uw vel wrijft ge zelf het vergif open
en dat geeft brandblaasjes, weten we van de loods in Nigeria. Capt PRü heeft dat toen direct laten doorgeven: niet doodkloppen op de huid,
eerst wegjagen en dan pas dood maken. Die schepsels lopen een beetje gelijk een schorpioen, af en toe krult het achterlijf (de staart?) omhoog.
'k Heb er eentje onder een glas gevangen en laten sterven. Daarna heb ik het monster op een wit papiertje onder het vergrootglas bekeken.
LM moet er toch een van zijn voorhoofd geveegd hebben want hij had twee lange brede strepen met vochtblaasjes, ongeveer in de vorm van een 7.
De strepen zijn nu bijna weg, verdroogd. Na twee dagen is de kleur van de huid daar weer bijna normaal. En het schroeierig gevoel is weg.
'k Heb die strepen goed in de gaten gehouden, wat één ervan kwam tot boven zijn oog. 

Stef liep ook rond met rode vlekken in het gezicht, op zijn wangen. De vlekken werden persies roder, groter en natter ipv te verdrogen.
En bij hem blíjft het maar pijn doen. Hij heeft geen insect open gewreven hij weet enkel dat het begonnen is in de zon.
Gisterenvoormiddag kwam hij bij Nicky vragen of ze nog eens naar zijn gezicht wou kijken. Het klonk wanhopig, een vraag om hulp.
Meer dan ontsmetten kan ze voorlopig niet doen, en over herpes moet ze eerst nog enkele dingen opzoeken ook, om helemaal zeker te zijn.
En gisterenavond was ze dus zeker. Als verpleegster schrikt ze niet van herpes, maar als bemanningslid wel want het is zeer besmettelijk.
Hoe moet het dan verder, op een schip ...
Volgens Encarta gebeurt besmetting enkel bij rechtstreeks contact met het wondvocht, maar het medisch handboek aan boord is gedetailleerder.
Dat Stef en Bart het allebei hebben is niet verwonderlijk, ze lopen samen wacht.

Ondertussen zit ik met een schaafplek op mijn linker wenkbrauwboog waarvan ik niet weet hoe ik er aan geraakt ben. 
Gisterenmorgen was ze daar ineens. Mysterie. Misschien opgelopen tijdens het kuisen zaterdag? Maar dat zou ik toch moeten gevoeld hebben, zo dicht
bij mijn oog. En vanmorgen, toen ik me afdroogde wreef ik er te brut over en raspte er nóg een lapje vel uit. Bloed! Wel zeker anderhalve druppel.
Voor de rest geen klagen.

Goed, waar was ik gebleven. Encarta.
Daar heb ik van alles opgezocht over de soorten herpes en virussen en zenuwpijnen. Het zijn een aantal blz's, een mens is er een tijdje zoet mee.
Nicky vertelde gisteren ook dat de gelaatszenuwen kunnen beschadigd geraken en dat leidt tot verlamming in gedeeltes van het aangezicht.
Het is allemaal zeer ernstig dus en 's avonds is ze onze Zovirax komen halen. Waarom verkopen ze dat in zo'n prutstubekes ?

En om de ellende compleet te maken: de ch.kok heeft gisteren een 3.20 gehad. Een 3.20 wil zeggen dat hij om 15h20, na de coffeetime
moet op het matje komen bij de capt. En gisteren was hij er al niet tijdens het avonduurtje. Akelig vind ik dat.
Wat is hier toch allemaal aan de gang?
Maar voor de rest gaat alles goed. Denk ik.

We zouden gisteren met veel volk het zwembad kuisen, vooral de bodem. Dat was zaterdag afgesproken aan tafel. Dat was het plan.
Toen LM en ik vandaag van tafel kwamen (12h40) was het zwembad al bijna halfvol. En Pieter stond er bij. Van de anderen was niemand gekomen.
"Hebt ge de bodem goed gekregen?" vroeg ik. Hij knikte eens geruststellend. Ik was stomverbaasd, want alleen is dat feitelijk niet te doen,
en dat in die korte tijd? 'k Zag nergens een schrobber of een emmer en de zoetwaterdarm lag ook niet uitgerold ... en de dweilen aan de reling
waren nog droog en toen viel mijn cent dat het poetsproduct voor het zwembad bij ons in de cabine staat.
Hij had het zwembad helemaal niét geschrobd, de lamme tamme had enkel het water ververst. Ik wees naar de bruine randen aan de houvast
in het zwembad. Hij haalde zijn schouders eens op. Geen enkel besef van hygiëne, het vent.
En ooit wordt dat soort mentaliteit captain, chef van een grote huishouding.
In deze wateren komen er na één dag al bruine randen (algen) ter hoogte van de houvast van het zwembad. Het zwembad kuis ik élke dag met
'Fore & After' het aangewezen product, of anders groeit het jobke me boven het hoofd, en de algen ook, hoe straf het product ook moge zijn.
Maar Pieter ... geen enkel besef van hygiëne. Enfin, ja, ook dat wordt captain.

1999-11-16 ~ op zee

Sinds gisteren lopen 8 van de 11 bemanningsleden die aan deck werken met verband rond. Allemaal gebeten door de giftige insecten uit Afrika.
We hebben toen insecten-werend spul voor de huid gebruikt en ik denk niet dat iemand daar toen iets ernstig overkomen is.
Behalve LM dan, maar dat was nog zacht, vergeleken met wat anderen nu moeten doormaken. -in Nigeria lagen we van 29/08 tot 01/09, tekst 303
Op een zaterdagmorgen zijn we daar toen vertrokken. Heelder zwermen insecten die zich neergezet hadden tegen het kasteel, zijn toen mee vertrokken.
Ha ja, die gaan niet mee terug naar de wal met het loodsbootje hè, die zwermen blijven zitten waar ze zitten.
Onder ongeveer elke trap en elke overhead zat zo'n klad van die akelige zwart-rode kruipdingen. Hoe ze kunnen overleven weten we niet.
We kennen niet eens de naam van de beest, het blijft opzoeken zonder iets te vinden.

Gisteren of eergisteren hebben de matrozen nog eens het kasteel gewassen, met schrobbers en waterdarmen.
De zwermen werden gestoord, raakten verstoord en lieten zich naar beneden vallen op de hoofden en in de kragen van de matrozen.
Die kloppen de beesten dood en wrijven gelijk het brandend zuur open op hun vel, terwijl nog zó gezegd was : niét doodslaan op de huid.
Het zuur zat in en achter hun oren, in het haar, nek en schouders, bovenlijf ... Nicky had haar werk met de verzorging, capt PRü moest haar assisteren.
Ze vertelde me dat rond sommige bijtwonden de huid zwart ziet. En dat is alles behalve een goed teken hè. Afgestorven weefsel?
In elke geval afgestorven vel en verbrand door het zuur. Sommige wonden gaan tot op het vlees, de huid gewoon weg door dat zuur.
Dan heeft LM heel veel geluk gehad met dat ene beest op zijn voorhoofd en het zuur zo dicht bij zijn oog.

Capt PRü heeft foto's gemaakt van alle wonden, 'k mag ze eens zien, ik zal een diskette meenemen en een kopie vragen.
Daarna vertelde hij over de conversaties met de getroffen matrozen. In het algemeen ging het zo:
Waarom ze het insecten werend middel niet gebruikt hadden, iedereen had toch zo'n spuitbus gekregen? -de spuitbus moest mee naar Manilla zeker?
Yes sir, dat hadden ze gedaan, spuitbus gebruikt.
Wanneer? Gisteren?
No sir, in Nigeria aan de boei. -twee weken tevoren
En nu zondag, om het kasteel te wassen? Niet?
No sir, want nu zondag waren we al op zee en op zee zijn geen insecten. -dat weet toch elke zeeman ...

We zaten op zee met dit schip en de insecten zaten duidelijk zichtbaar aan boord van dit schip. Maar: 'op zee zijn geen insecten'.
Ook niet als men ze in zwermen kan zien zitten, rood-zwarte beestjes tegen de witte schotten van het kasteel.
Zelfs niet wanneer men weet dat ze brandend zuur produceren, want : 'op zee zijn geen insecten'.
Alleen maar mensen met insecten-hersens.
Met zo'n mensen veilig varen? Neptunus, ontferm u over ons!

1999-11-19 ~ op zee

Sinds gisteren weten we dat LM in Tenerife afgelost wordt. De aflosser is Jef V. De 2^de mecanicien die in juni niet meer met de vorige cheng
wou praten en daardoor moest LM vroeger dan verwacht, spoorslag komen aflossen en zat ik plots klem in België met de inventaris van père zijn winkel,
omdat ik het beloofd had aan mijn zussen. -tekst 301

1999-11-20 ~ op zee

We komen toe op 23/11 en waarschijnlijk monsteren we af op 25/11, maar dat laatste is afwachten. Cheng Peegie heeft al bericht ontvangen dat
de bevoorrading in Tenerife maar het minimum zal zijn. Hetzelfde scenario als vorig jaar op schip 30. Wil dat zeggen dat er
voor de frigo-installaties van de keuken geen onderdelen komen? Dat is een ramp voor de voedselvoorraad!
Tenerife is misschien zalig als vakantiebestemming, maar voor wie het reilen en zeilen achter de coulissen meemaakt ligt het wel iets anders.
Om er met een koopvaardijschip te komen is het eiland regelrecht een ramp. En als een schip 2x na mekaar moet gaan lossen op Tenerife, wanneer
komt dan bevoorrading & proviand aan boord? Na 3 maanden? Na 6 maanden? 

Gisteren heb ik bij capt PRü een diskette afgegeven om een mail te verzenden. 's Avond vertelde hij dat de mail niet weg geraakt is. Da's erg.
Stef (2^de stuur) wist een nóg akeliger story te vertellen.
Enkele maanden geleden was de rederij in Antwerpen niet te bereiken na kantooruren (Belgische tijd) en in het weekend.
Geen enkel schip, in gelijk welke tijdszone, kreeg zijn mails naar de rederij verzonden.
Het heeft efkes geduurd eer ze gevonden hadden waaraan of aan wie dat lag : de telefonist(en) van de rederij zetten 's avonds na kantooruren
de installatie niet op automatisch doorverbinden naar de server. (wat dat ook moge betekenen).
Lang leve de elektronica? Er is nog altijd de menselijke schakel, en daar ook loopt soms iets grondig fout.
Een hele vloot captains en chengs heeft grijs haar overgehouden aan die periode.
En bij de rederij zaten de inspecteurs zich af te vragen wat er aan de hand was. Terwijl het probleem bij de telefonist(en) zat, in huis dus.

Deze voormiddag, 'k moest tegen de voormiddag enkele dingen klaar hebben voor LM, krijgt de printer kuren.
Tot 13h20 heeft dat gedoe geduurd.
Het zijn de laatste loodjes ...

Ziezo, dat was het voor deze contractperiode. Rustig schip hè, zei cheng Peegie toen hij hier pas was. Dat had hij niet luidop mogen zeggen.

1999-11-02 ~ op zee

Maandag in Saint Croix is een frigorist aan boord gekomen, maar die kreeg het niet opgelost. En om 16h bolde hij het af omdat hij
zijn dochter van school moest halen. Cheng Peegie was in alle staten. Pas rond 18h was de man weer aan boord.
Die dagen heb ik cheng Peegie een paar keer horen roepen. Mr Peegie? Roepen? Jawel, die dagen efkes wel.

De vleesvrieskamer doet het weer, maar op -15°C ipv op -22°C en de vis zit er nu bij in, wat in theorie niet mag, enkel in geval van nood.
Bvb een sterfgeval, dan gaat de overledene in de visvrieskamer nadat de visvoorraad naar de vleesvrieskamer verhuisd is.
Maar deze situatie is ook een geval van nood. -vandaag zou ik graag het logboek van toen eens lezen, over alle tegenspoed in die weken

LM vertelde later dat het probleem met de koelkamers voor 75% had kunnen vermeden worden als de elektrieker INTIJDS gemeld had
dat ergens vocht zat in de leidingen, daar waar geen vocht mag zijn. Hij had olie hergebruikt voor de leidingen van vries- en koelkamers.
Zoiets is om problemen vragen. En zo heeft het vent zijn vonnis getekend. Eerstvolgende haven naar huis. Cheng Peegie heeft dat niet luidop gezegd,
maar een klein kind begrijpt wat er gebeurt : het water in de olie bevriest, de leidingen raken opgestropt door ijs en het systeem valt in panne.
"Yes but, in my country ..." We zijn hier niet in your country, sukkel. Hier wordt gewerkt volgens andere maatstaven dan in Polen.

Cheng Peegie heeft in St. Croix drie grote diepvriesbakken laten komen, maar daar kan niet de ganse scheepsvoorraad in natuurlijk. 
De shipchandler die ze geleverd heeft vertelde dat volgens de wet de marchandise voor scheepsbevoorrading van het vasteland moet komen (USA).
Die wet maakt dat scheepsbevoorrading op het eiland zo duur is.
En vandaar dat van de catering in Antwerpen maar een minimum aan verse groenten en fruit mocht besteld worden.
In de dagen die volgden aten we wat eerst op moest omdat het al ontvroren geraakt was. Dat klopte bijlange niet meer
met wat op het menu stond maar het menu was absoluut bijzaak geworden : eten wat de pot kookt.

Voor de drie nieuwe vriesbakken moesten bijkomende elektrische leidingen getrokken worden. Dat heeft ook voor de nodige problemen gezorgd.
De elektrieker (nochtans met veterane ervaring) wou de leiding van de keuken door de deurstijl naar beneden laten lopen. Maw een gat boren in
een branddeur. Wééral geroep. De vonken sprongen er af. Een gat in een brandbeveiliging boren? Waar heeft het vent ooit zijn vak geleerd?
Met een gat in een branddeur komt dit schip door geen enkele keuring nog!

Toen cheng Peegie in Fos (20/09) aan boord kwam zei hij na enkele dagen : "dat is hier persies een rustig schip".
Dat had hij niet luidop mogen zeggen, Murphy heeft hem gehoord.
De thermometers van de koelkamers worden hier in het oog gehouden als die van een couveuse, maar dan in het negatief, onder nul.
De vriestemperaturen zijn hier hot news.

Gisteren was er plots een feestdag aan boord met een koud buffet in de bar. Capt PRü wou dat zo om de mecaniciens te bedanken voor
hun inzet en hun inspanningen. Murphy heeft meegeluisterd want juist dan stegen beneden de temperaturen van de koelkamers weer efkes.
Het buffet was geslaagd. De ch.kok glunderde en wij glunderden mee.
Van morgen ben ik gaan kijken in de bar of er nog iets moest afgeruimd worden.
De borden en het bestek hadden we gisteren al naar de keuken gebracht en in het water gezet.
In de bar stond Junar wat verloren te kijken naar het aantal vuile glazen in de spoelbak.
'k Heb alle glazen op een plateau gezet om ze naar de afwasmachine in de keuken te brengen eer hij er ter plaatse met de hand zou aan beginnen.

Daar had hij niet aan gedacht! Dat er in de keuken een professionele vaatwasser staat. Maar ja, de keuken is ook twee deuren verder hè ...
Junar ziet me doen, merkt dat er niet genoeg plateau's zullen zijn en verdwijnt zonder iets te zeggen naar de keuken om een plateau bij te halen,
zonder alvast de glazen kommetjes van peanuts en chips mee te nemen. Heel efkes had ik een déjà-vu van jaren geleden.
De Zaïrese collega's deden ook kilometers met lege handen. Alvast iets meenemen was er toen ook niet bij.
In dit geval : plateau's gaan halen (met lege handen) is plateau's gaan halen en
kommetjes wegbrengen is kommetjes wegbrengen, en terugkomen met lege handen.
Alvast iets meenemen? Nee. Dat is er niet bij ... allemaal lege kilometers.

Toppunt: hij bracht de lege plateau's weer de bar in. Hoe moeten de glazen wanneer ze afgewassen zijn van de keuken weer naar de bar komen?
Komt hij dan eerst de plateaus terug halen? Zo ligt de bar ver van de keuken natuurlijk, wanneer een mens acht keer over en weer loopt ipv vier keer.
Verplaats u niet met lege handen, laat elke verplaatsing een beetje opbrengen voor de job, of ge zijt 's avond bekaf en het resultaat is er naar.
Dat is een van de wijze lessen van Yvonne uit 1978. 
Gelukkig had ik in de bar niks meer te doen en kon ik het afbollen.
Soms zou ik aan weer aan de slag willen als stewardess, maar dan niet met een Filipijnse collega.
Tenzij het Noël of Roderick zou zijn natuurlijk. -en later Eusebio, de crème van de Filipijnse stewards, wat een organisatie, wat een afwerking  

1999-11-13 ~ op zee 

Owee, wat zienik, al sinds 02/11 niet meer geschreven. Zo geraakt de inkt hier niet op natuurlijk.
De voorbije week hebben Nicky en ik de inventaris van de farmacie van het schip gemaakt. Elke dag een uurke, om niet te veel fouten te maken
in al dat gecijfer van aanwezige voorraad, vervaldatums, verplichte minimum voorraad en bestellingen.
Na dat uur bleven de drie kwartier kletsen.
Nicky is gedurende drie jaar administratief directrice geweest in rusthuis in de buurt waar ik toen woonde in Ganshoren.
Ze heeft een hele resem verhalen over wat er zoal gebeurt met de bewoners. Van binnenuit het home en van buitenaf. -hoe actueel plots
Geen frisse of hartverheffende verhalen, maar wel heel leerzaam. 

          Ze heeft ook een aantal jaren in een psychiatrisch centrum gewerkt in St-Agatha-Berchem en ze vertelde dat als
          daar een besmettelijke ziekte zou uitbreken, heel het gebouw, met iederéén daar aanwezig in quarantaine moest.
          Iedereen daar aanwezig betekent dus de bewoners én het verplegend personeel, het verzorgend personeel & het onderhoudspersoneel.
          Zo stond dat in hun contract. Als ge kinderen van school moet halen : zorg maar dat het in orde komt want ge moogt niet meer weg.
          Zelf heeft ze het nooit meegemaakt, maar de procedure voor quarantaine was duidelijk.

De rest van de tijd gaat op aan de gewone jobkes: typwerk, dagelijks de overalls van de officieren wassen,
ze drogen, vouwen en weer afleveren aan de deur van de cabine.
Het zwembad kuisen is er bij ingeschoten, sinds het gedoe met de schurft en de scheepswas begonnen is.  
Deze namiddag begin ik er weer aan. Er is ommers geen oefening, wegens dag van vertrek.

LM heeft de voorbije dagen nogal zijn bezigheid gehad. Het gedoe met de koelkamers is nog niet helemaal  in orde en
dat zal wel zo blijven tot in Tenerife. De stukken zijn besteld, maar of ze zullen geleverd worden is een andere vraag want
'leveren op een eiland is ALTIJD' duur. Vorig jaar -schip 29- heeft hij daar ook maar het absolute minimum gekregen van wat besteld was.
Maar goed, de stukken voor de koelinstallatie zijn 'critical parts', misschien schieten ze dan wel wakker bij de rederij in Antwerpen.

En dan is er nog iets, er lag een vitaal stuk in panne vóór de hoofdmotor, die zorgt voor de aandrijving. Eens kijken in zijn werkboek:
een elektrische motor van een van de twee smeeroliepompen voor de aandrijvingsmotor (hoofdmotor) lag in panne.
Er zijn twee zulke pompen met elk hun eigen elektrische motor en alles moet in orde zijn zodat de ene kan overnemen indien de andere
het laat afweten. Op nauwe druk bevaren routes zou dat rampen kunnen veroorzaken, op volle oceaan is dat enkel erg voor de gemoedsrust
van de aandeelhouders. Wij worden dan gesleept. Dat kost fortuinen natuurlijk, daarom : beleg nooit uw geld in de rederij waar ge werkt!

Aangezien elke elektrische motor het domein is van de elektrieker (sinds de gepollueerde olie in de koeling heeft hij de bijnaam Mr Bright Light)
heeft het drie dagen geduurd ipv enkele uren. Gisterenavond belde cheng Peegie dat de motor in orde gekomen was omdat de draden nu
op de juiste manier aangesloten waren. Op de juiste manier aangesloten? Dank zij de vakkennis van Mr Bright Light? Toeval?
Of was de cheng het zelf efkes gaan oplossen? Want dat kan ook hè.
Door dat telefoontje was LM klaar wakker en is pas een paar uur later weer in slaap geraakt. En vannacht was het standby.
Hij heeft dus weeral te weinig geslapen. Weer door het geklungel van Mr Bright Light, zij het deze keer onrechtstreeks.
En de dag tevoren was het ook al nachtwerk. Rustig schip hier, had cheng Peegie gezegd? 
De elektrieker wordt in Tenerife vervangen. En dat is niet omdat zijn contract om is, hij is pas sinds 17/09 aan boord, hij heeft de zak.

De benamingen die ik LM al horen gebruiken heb voor dat heerschap ga ik niet op papier zetten. 'k Wist niet dat LM zo'n uitgebreid repertorium
scheldnamen kent. Mijn liefste blíjft me verbazen. Daarvoor verdient hij een lintje. Ook omdat hij het al zeven jaar volhoudt met mij.
De zon staat hier te schijnen gelijk een zotte, persies of ze heeft niks beters te doen. Een heel ander novemberweer dan herfstbuien in België.
France Inter staat hier al een paar dagen op, FM. Er gebeurt nogal wat in de wereld. We weten weeral waar er gemoord wordt zie ...

1999-11-14 ~ op zee

Deze namiddag, na het eten, gaan we met de ganse cleaning gang het zwembad kuisen. Gisteren heb ik het meeste roet al weg gekregen
van de wanden maar de bodem krijg ik niet goed. De bodemplaat golft een beetje en er bleef nogal wat water staan.
Straks, met versterking van mankracht moet dat in orde te krijgen zijn.

Vandaag is het zondag. Dwz : 's Middags een drinkje bij Nicky en capt PRü. Eigenlijk moet het zijn : bij capt PRü & Nicky, maar de heren houden eerst
werkvergadering in de management room en in afwachting ben ik al bij Nicky.
Enkele zondagen geleden heeft ze me een armband laten zien die ze ooit in India gekocht heeft : robijnen en diamantjes in een band van goud gevat. 
De band is 1 cm breed. Ze hebben hem thuis laten schatten: 450.000 BF. Om van achterover te vallen. En ze was nog verbaasd toe ze het vertelde.
De stenen zijn op artisanale wijze bewerkt en zoiets is hier in het westen onbetaalbaar geworden aan werkuren.
Daarom is een armband van ver weg, plots véél meer waard in het westen.
Ze heeft hem bij aan boord omdat er thuis geen tijd meer was om hem naar de kluis te brengen. Tegen de pikkedieven die leegstaande huizen doen.
- En de piraten in Nigeria dan? vroeg ik.
- Och, dat zou al moeten lukken hè, zei ze. -toen nog wel ja, maar nu ziet de piraterij er al gans anders uit, professioneler

In Seent Krooi (Saint Croix, op zijn Amerikaans uitgesproken) is mijn Luxemburgs zeevaartboek toegekomen. De pasfotootjes had ik van uit
Fos sur Mer (Zuid-Frankrijk) opgestuurd naar de rederij in Antwerpen tav klerk Caga, zij houdt zich bezig met dat soort zaken voor dit schip.   
Met mijn Luxemburgs zeevaartboek ben ik nu helemaal in orde voor elke Afrikaanse haven, het zal geen USD of andere koekjes meer kosten
aan smeergeld. Op voorwaarde dat het betreffend schip onder Luxemburgse vlag vaart natuurlijk. Want sinds de omvlagging in '91
is het een soepje geworden hoor, welk zeevaartboek onder welke vlag geldig is. https://nl.wikipedia.org/wiki/Omvlaggen 

Binnen een dag of 10 zouden we in Tenerife zijn. Of LM daar afgelost wordt is nog niet zeker. De volgende haven zou Rotterdam zijn.
Er is dus een kans dat we pas in Rotterdam afmonsteren, half december.
Zij we nu (pvd!) wééral in de winter thuis, het hoeveelste jaar na mekaar is dat nu al ... en ik vrees dat het januari zal worden, want
vanwege de millenniumbug willen ze mensen aan boord houden die vertrouwd zijn met het schip. https://nl.wikipedia.org/wiki/Millenniumbug 

Met de fysiek van het schip. De instructies voor de overgang zijn duidelijk: er wordt wacht gelopen, ook in het machien.
Voorts drie bladzijdes vaagheden om te zeggen 'bekijk het maar en los het op'.
Áls we moeten blijven hoop ik dat we op volle zee zitten en niet op een druk bevaren route.

1999-10-17 ~ op zee

De veiligheidsoefening van gisteren was een 'botsing' met een UFO, een Unidentified Floating Object.
Dat kan een dode walvis zijn, of een wrak dat op drift is en daar zouden wij om 15h30 tegen botsen.
Bij dit soort oefening moeten Nicky en ik ons op de brug melden en daar uit de weg blijven staan voor de duur van de oefening.
De briefing werd beneden in de pingpongroom gegeven aan alle mensen die actief deelnamen aan de oefening.
Het scenario werd uitgelegd: er zouden onder andere ballasttanks gesound (gepeild) moeten worden en daar zou dan 1m water in staan,
zeewater dat binnengelopen was via het gat in de romp dat door de botsing veroorzaakt werd. -was dat schip nog enkelwandig?
Zijn er nog vragen? Nee, er waren geen vragen, dus iedereen had het scenario begrepen en de oefening kon beginnen.

De bootsman (de pasja, die met zijn twee messen) heeft tijdens deze oefening de hoofdvogel afgeschoten ...
Hij was degene die volgens het besproken scenario de betreffende ballasttank moest gaan sounden (peilen).
Hij was stomverbaasd dat híj dat moest doen. Met bokkig getreuzel (kostbare tijd verspild) begon hij er aan en beweerde toen nóg nukkiger dat er
géén water in de ballast tank stond. (Natuurlijk niet, we vaarden vol met lading, dan is er geen ballast in de ballasttanks!
Choff Vilko verbetert hem over de walkietalkie en zegt dat er volgens het afgesproken scenario 1m water in de ballasttank zou staan en
dat de boots dat dan ook zo te melden heeft aan de brug. En toen ... begon de boots te discussiëren met Vilko dat er géén water in de ballast tank stond.
De driedubbele kalkoen!
Nu mag hij eens iets voorwenden, en nu doet hij het niet. Of beter : nu moét hij eens iets voorwenden en nu dringt het niet door.
Met dat soort botte hersenen moeten de stuurlieden hier een schip zien varende te houden. Waar zitten al die pientere vaklieden-matrozen toch?
Niet aan boord van dit schip, dat weten we ondertussen wel.

          Een gelijkaardige situatie hadden we aan boord van schip 27 -tekst 230- ivm met een oilspill oefening. De Filipino-matroos die het olielek
          moest melden, meldde helemaal niks. Toen de choff hem na 5 volle minuten wachten opriep of alles oké was aan de manifold antwoordde
          dat groot licht : Yes -stilte- behalve een klein waterlek. Toen pas kon de oefening beginnen. Het waterlek moest ruwe aardolie voorstellen.
          Dat was 5 minuten tevoren uitgelegd geweest. Wat dacht het genie van dienst? Dat we de oefening met echte aardolie gingen doen?
          Op volle spuitkracht in volle diameter dan ook nog zeker ...
          En vroeg hij zich niet af wat hij in volle oceaan met een walkietalkie aan de manifold moest gaan staan doen ALSOF WE TEGEN DE KAAI LAGEN!
          Dat daar toen boord van dat schip geen ongelukken gebeurd zijn was zeker niet te danken aan de Filipijnse vooruitziende blik of inbreng.

Gisteren vertelde Nicky me tijdens de oefening dat de capt nu ook een menu wil van Peter (2^de kok).
Na de oefening ga ik naar de keuken bij de ch.kok het menu voor de volgende dag noteren en daarna vraag ik aan Peter
of hij wil dat ik zijn menu ook typ, dat gaat in één moeite mee door.
- Geen menu nodig, zei hij.
- Heeft de capt u niet gezegd dat hij  uw menu ook wil? (Filipijnse keuken wil dat zeggen).
- Nee, en ik heb hem daarstraks nog gezien, zei Peter.
- Oké , zei in, fine! (Gij uw zin!)
Verdomme, verdomme, verdomme! Ik ben een dag te vroeg want Peter is nog niet officieel op de hoogte gebracht door de capt himself.
Peter steekt zijn handen in zijn zakken, houdt zijn hoofd schuin en komt van achter het fornuis gewandeld.
- Denkt ge misschien dat de capt mijn menu zou lusten?
- Misschien wel, zei ik.
- Denkt ge dat hij mijn menu zou willen éten?
Misschien wel, misschien niet, maar hij wil weten wat ge met de voorraden doet zoals toen met die garnaalkroketten.
In het Nederlands rijmt weten op eten, maar het was in 't Engels te doen.

Daarstraks na de zondagse management meeting, tijdens het zondagmiddag drinkje in de cabine van de capt vertel ik dat aan Nicky, met een
"sorry" aan de capt omdat ik een dag te vroeg was en ik zie hem een glimlachje produceren. Dat glimlachje kan ongeveer vanalles betekenen.
- ofwel heb ik me als een dom kieken laten manipuleren door hen beiden -wat later in 2008 niet eens zo ver gezocht bleek
- ofwel : kieken, waar moeit gij u mee
- ofwel : kieken, ge moet zo ijverig niet zijn, wacht op zijn minst de officiële gang van zaken af
Welke van mijn drie interpretaties de juiste is zou ik feitelijk eens kunnen vragen, maar waarom? Kieken = kieken. 
En daar zat ik dus met een roodgloeiende kop.

1999-10-31 ~ op zee

          Sinds 27/10 typ ik nu ook het menu van de Filipinos. Dat uilskuiken van een 2^de kok heeft er 10 dagen over laten gaan, wat had kunnen
          vermeden worden als meneer een hint zou willen interpreteren als een voorstel ipv op zijn tenen getrapt te zijn.
          Met zulke mensen aan boord, Neptunus, ontferm u over ons.

Twee weekends geleden had choff Vilko last van jeuk en huiduitslag. Hij dacht dat het misschien een reactie op cola was.
'k Ben als de bliksem gaan kijken of we geen verdachte blikjes cola hadden staan in de frigo van de bar. -er was dat jaar iets fout met cola-productie
Nicky bekijkt Vilko zijn hand van dichtbij en zegt dat het misschien iets met de lever zou kunnen te maken hebben ...

Op 19/10 's morgens gaat hier de telefoon, Nicky vroeg of ik efkes naar boven kon komen.
De huidaandoening bij Vilko was schurft. Niet erg, zou een mens denken, de juiste lotion er op en dat geneest wel.
Jaja, maar waar komt die schurft zo ineens vandaan? Van de buitenwereld. Uit Nigeria. Maar daar waren we al weg sinds 01/09! 
Via het beddengoed is het bij Vilko geraakt en wieweet bij wie nog allemaal.
"Ook kan de mijt via beddengoed, handdoeken en dergelijke worden overgedragen (...)" zegt wiki  https://nl.wikipedia.org/wiki/Schurft_(mens) 
Capt PRü heeft de bemanning officieel op de hoogte gebracht, in twee keer, de officieren en de crew, en heeft verzocht elk vlekje of jeukje te melden.
En dat het juiste lotion aan boord is.

Er hebben Nigerianen voor de lading aan boord gelogeerd. Het linnen van die bedden is gewassen geweest door Junar (de steward) maar
waarschijnlijk niet op 60° want dat 'duurt te lang' en dus zeker niet op 90° wat eigenlijk de aangewezen temperatuur is voor scheepswas.
Ofwel de smoes 'ze hebben er maar één keer in geslapen' of godweet welke andere manke redenatie.
Wat houdt dat in: dat de ganse scheepswas moet herdaan worden. Het beddengoed dat op ligt, de handdoeken, de wisselwas,
én alle dekens van elke cabine, ook de reservedekens. Met Dettol. Véél Dettol voor de dekens, want die verdragen maar 30°.
Er zijn 25 permanent bewoonde cabines, waarvan 3 zeker niet in contact gekomen waren met ander linnen.
Nicky wast haar lakens en handdoeken zelf, en ik ook. En de cabine van de 2^de stuur moest ook niet gedaan worden want die is onbewoond sinds Fos
vermits Teddy daar afgemonsterd is en nog niet vervangen werd.
Maar Junar had er zo weinig van begrepen dat hij daar ook maar het beddengoed gaan afhalen is, dus toch 23 pakken linnen ipv 22.
Plus de 8 bedden in de reservecabines waar de Nigerianen geslapen hebben. We hebben efkes de optelling gemaakt: we kwamen aan 425 stuks.
Maar het was meer, want er is nog een en ander uit de kast 'gevallen' ...
Heel die was moest ineens gebeuren. Geleidelijk aan gaat niet, want mogelijk kan het linnen dat nog niet gewassen en ontsmet is 
het linnen dat al wel ontsmet is opnieuw besmetten. https://nl.wikipedia.org/wiki/Schurft_(mens)#Behandeling 

Die 456 en meer stuks hebben we in twee hoofdstukken gedaan gekregen. Van di-19/10 tot vr-22/10 hebben Nicky en ik omzeggens in de laundry gewoond.
Zaterdag stond ik daar weer eens, want onze eigen was moest ook gedaan worden.

Di-19/10 hebben we een set witgoed gegeven in 14 cabines, level 1 & level 2, de matrozen en de mensen van de keuken.
Het linnen inleveren gebeurde in bijzijn van capt PRü en Choff Vilko, het was dus een zeer officieel gebeuren. Iets dat in het logboek wordt opgeschreven,
zoals de inbeslagname van de 'werk'messen op 12/10 -tekst 308- Wat er aan scheepslinnen nog uit de kleerkasten kwam is ongelooflijk. (*)
Verschillende Filipijnen hadden zelfs met stift hun naam op de rand van de lakens geschreven. Waarvoor moet dát dienen? Al onderweg naar Manilla?
De week daarop (wo-27/10) zouden we opnieuw een set ontsmet witgoed geven, óók allemaal gewassen met Dettol of we zitten ergens halverwege ipv tegoei.
Wassen was het probleem zo niet, we hebben de commerciële machines van 12kg en van 7kg. Maar de was gedroogd krijgen, daar kruipt tijd in.
De dekens hebben we kunnen ophangen met een systeem à la McGyver. Tussen de overstaande rekken van de linnenlocker hebben we
bovenaan de reserve bezemstelen gelegd, en over elke bezemsteel een deken gehangen, dubbelgevouwen, dat wel, maar de ventilatie hielp ook een handje.

Zondag en maandag lagen we tegen de kaai in St. Croix en wasten we niet, omdat in haven geen water geproduceerd wordt aan boord.
Dat was in feite welkom, want we wilden wel eens van boord, aan de wal, schurft of geen schurftlinnen.
Di-26/10 nog een dag wassen en wo-27/10 in de namiddag waren we klaar. En was de Dettol op. En in St. Croix is geen geleverd!

Zo op papier is dit verhaal maar een enkele lijnen, maar in het echt waren het heelder stories. Zo is er een en ander aan het licht gekomen ook:
Wo-20/08 kom ik in alle vroegte kom ik in de laundry en ik zie witte was draaien. We hadden zopas gisteren (di-19/08) linnen bedeeld.
Waarom de dag erna al wassen? Waarom in de machine van 12kg? Waarom tegen de schurft-instructies ingaan? Waarom zo dom?
In de grote machine van 12kg zaten 2 lakens, 2 slopen en 1 handdoek. Wat een waterverbruik voor een kleine was!
Twee seconden later komt Nicky binnen, zij ziet die witte was en stapt naar de telefoon in de mess (rechtover de laundry) om naar haar man te bellen,
die gelukkig ook de capt is van dit schip. Capt PRü komt naar beneden, neemt de situatie in ogenschouw en om 10h stond hij hoogstpersoonlijk
in de crewmess, tijdens de coffee time van de bemanning. 'k Zie het zo vóór mij. Al die kleine Filipijnen op hun stoeltje en
die grote capt kaarsrecht staande. 'k Was blij dat ik daar niet bij moest zijn. In welke nesten hadden ze zich nu weer gewerkt?

En zo bleek dat Junar (de steward) de witte was van de crew niet doet, die doen dat zelf, of moeten dat doen van hem.
Vandaar die ene set witgoed 's morgens in machine. Maar waarom de dag erna al, in de machine van 12kg !?!
Ondertussen ontvangt Junar wel extra loon om de gánse scheepswas te doen, niet de helft ervan.
Is dat arrangementje een vinding van hemzelf of is het een vinding van de vorige steward (Yvan, een Belg). Persoonlijk denk ik dat hij het overgenomen
heeft van gladde Yvan, want Junar is te mak om zo'n arrangementje georganiseerd te krijgen. En de capt is nu weer misnoegd natuurlijk.
Wat hééft deze ploeg Filipinos toch om de capt zo vaak te ergeren. Waar is dat goed voor ?

In het medisch handboek aan boord staat dat schurft (scabies) tien (10) dagen na de besmetting begint jeuk te geven. Dat kan ongeveer kloppen met
de datum in Nigeria en met de datum van de eerstvolgende linnenchange na Nigeria. In Encarta staat 30 dagen na besmetting, maar ik geloof eerder
het medisch handboek.

In diezelfde periode hadden de mensen van het machien ook hun handen vol. Op vr-22/10 laat de volledige frigo-installatie van de keuken het afweten,
twee vrieskamers en twee koelkamers. Heel de voedselvoorraad voor 25 mensen kwam in gevaar.
Cheng Peegie, LM en de elektrieker hebben dag en nacht gewerkt aan de frigo's, daarbij standby-aankomst, het lossen in St. Croix (wacht 6hrs-op-6hrs-af) 
standby-vertrek en tussendoor telkens weer de frigo's. Er waren dagen bij van 15 en 20 hrs. Ze hadden donkere kringen om de ogen,
het leken wel dagen van 25hrs. Bij een test in de koelinstallatie hadden ze in een wolk freon gestaan ook nog. De gasmaskers zijn wel aan boord maar
de filters zijn van een ander model en passen er niet in. Freon is niet giftig, maar men kan wel stikken door gebrek aan zuurstof.
Het resultaat was barstende hoofdpijn, van het gebrek aan zuurstof en van het gebrek aan slaap. De Caraïben? Waw!

En de ch.kok zat met de handen in het haar. Letterlijk. Rauwe wanhoop. De proviandlevering in St. Croix was al maar het hoogst noodzakelijk en nu
kwam de hele voedselvoorraad in gevaar ook nog. Hetgeen daar beneden te gebeuren stond was reëel, was geen inbeelding.

1999-10-01 ~ op zee 

'k Ben al twee dagen zeer voorzichtig met die wielspanner, want stel u voor, stél dat ik die valve tóch zou overtrekken. 'k Mag er niet aan denken.
Puiteschrik. En wie moet het dan oplossen? Iemand van het machien? Mensen die wel wat anders te doen hebben. 'k Durf er niet aan denken.

Sinds gisteren hebben we weer een menu. Deze ch.kok maakte er geen en eergisteren zei capt PRü dat hij weer een menu wou zien uithangen.
Hij zei dat tamelijk gedecideerd. Owee, dacht ik, deze kok kan niet overweg met schrijfapparatuur, dat dagelijks velletje papier gaat
een probleem worden, dat gaat afmetingen aannemen en dat kan vermeden worden. (Men doet aan Welfare of men doet het niet hè.)

De kok had me naald en draad gevraagd, gisteren voormiddag breng ik hem die.
Gij naald en draad, wij een menu, dacht ik bij mezelf en ik nam de laptop mee.
Met veel vertoon van elektronica wou ik hem laten zien dat het menens was, maar dat ik wel het typwerk zou doen.
En ik heb erbij gezegd dat de capt wou dat ik het typwerk deed, wat maar half gelogen was. Hij wil een menu, wie het typt is bijzaak.  

          Er was eerst een klein misverstand, de ch.kok heeft al een naald, hij bedoelde enkel draad 'tailor apparel' + handbeweging =
          scheepsengels voor naald en draad. In dit geval was het enkel draad, witte.

Voor het menu kreeg ik direct alle medewerking. De ch.kok zegt wat er op tafel komt, Peter (2^de kok) vertaalt dat in verstaanbaar menu-Engels
en Junar (de steward) zegt me hoe het ontbijt er zal uitzien : om de andere dag yoghurt of fruitsap, de rest blijft hetzelfde. Oké, thank you gentlemen.

In de cabine heb ik wat gesleuteld aan de opmaak van het blaadje en toen het ongeveer goed was ben ik naar boven gestapt met een printje
op A8 formaat. (De helft van een A4, van een gewoon blad papier.) "Capt, we hebben een menu." Capt PRü keek er naar en was tevreden.
Nicky lag op de seat, ze heeft nog altijd koorts. 't Menu interesseerde haar zo niet, ze kan geen eten zien, zelfs niet in print.
Ze denkt en hoopt dat het zondag zou over zijn.

Dan naar de Baas, cheng Peegie, want die vond een menu ook wel nuttig en aangenaam. "Chef, we hebben een menu."
Cheng Peegie vond het jammer dat er geen staandertjes zijn om de menu's op de tafels te zetten. Dat is maar een woord, gewoon hier wat huisvlijt.
's Namiddags heb ik drie kleine kaftjes gemaakt van vervallen zeekaarten, zorgvuldig gekozen welke de meest aangewezen waren,
de oude geëtste zijn de mooiste, een tekening van het schip op de buitenkant geplakt en met een papierschuivertje de menu er in vast gezet.
De kaftjes blijven staan, ze vallen niet om en cheng Peegie krijgt het menu waar hij het hebben wil, op tafel.
En LM heeft nu een menu op een blaadje in de cabine, hij weet vandaag al wat we morgen eten.
Bij de cheng ben ik in de namiddag dan mijn huiswerk gaan laten zien. Hij was tevreden.
Misschien maken ze in het machien wel eens menuklemmetjes, wanneer ze tijd hebben. Maar voorlopig dus kaftjes. Huisvlijt.

Met de drie kaftjes ging ik naar de mess. Eén voor de kleine tafel (capt & co), en twee voor de grote tafel van 10 man.
Junar bekeek het anders : één menu per tafel en het derde gaat naar ... zijn ogen blonken me te gretig. Het derde gaat mee naar huis?
Hela, hola. Een minuutje! Wij met ons tienen aan tafel kunnen twéé menu's gebruiken hè, captains orders! (Gelogen van mij, maar als een kaftje
'verdwijnt' dan weten ze weer van niks ziet ge. Soortgelijke zaken zijn al te dikwijls gebeurd met bemanningen uit bepaalde landen.)
Met één menu op een tafel van 10 mensen is de soep koud eer we alle 10 gelezen hebben welke soep het is. 
En daarbij, als ge zo'n kaftje wilt dan vraagt ge dat ipv het te stelen. Is dat begrepen? Hij had het begrepen. No stealing.
Dit was de eerste keer dat ik me zo uitliet tegenover iemand van de bemanning, maar zijn blik had me té graai-gretig geleken.
Het derde kaftje was omzeggens al verdwenen nog voor het had kunnen dienen!

Deze capt heeft toch iets met rook hoor. De voorbije weken hebben ze drie kakkerlakken gezien. Drie, op twee weken tijd.
Dat is niet overdreven veel. Als ge die alle drie te pakken krijgt zijn dat er toch al drie die geen eieren meer zullen leggen.
Maar er moest en er zou gefumigeerd worden. Watte? Weeral met rook spelen? Zoals die ijverige choff op schip 01 zeker? -tekst 015

        En dan vragen ze zich aan de wal af hoe zeevarenden een aandoening aan de luchtwegen kunnen oplopen …
        op zee is toch altijd gezonde lucht! Jaja, op zee misschien, maar daarom niet altijd aan boord. 

Donderdag avond : luid gillend rookalarm. Eén detector was blijven aan staan en dat is genoeg om een gans schip te alarmeren.
Hij ging weer eens iets doen zenne, de PRü.

1999-10-12 ~ op zee

Vorige zaterdag leek de brandoefening nergens op en de capt was tamelijk boos. Niet met veel woorden maar wel grimmig.
De Filipinos waren het aan het uithangen, te tam om in gang te schieten of nog maar de schijn van vinnigheid hoog te houden,
kwam choff Vilko achteraf melden op de brug. "Morgen is het ambras-dag, zei de capt, ze herbeginnen de oefening en als het weer eens
niet goed is, krijgen ze in de namiddag nog een oefening, tot ze wakker schieten." Zo zou hun vrije namiddag er bij inschieten,
dacht ik toen ik weer in de cabine was. Wat gaat dat een gerommel geven.

En zondag was het hommeles. Maar niet de ambras die de capt gepland had.
In de voormiddag waren de matrozen het kasteel aan het afwassen, in ploegjes van drie: ene met de schrobber, ene met de aftrekker, en ene met
een zoetwaterdarm voor het naspoelen.
'k Hoor ze bezig en bedenk dat ik het zwembad dan in de namiddag zal moeten doen, want alle zoetwaterdarmen zijn in gebruik.
Om 09h40, hoor ik ineens buiten roepen, vlak naast de cabine. Er stond nogal wat wind en soms moet men daar zeer luid praten om mekaar te verstaan.
Het geroep bleef duren. Persies ruzie.
'k Was al eens consjuus buiten gegaan, en via de buitentrappen was ik in de rapte naar de brug om tegen Wouter te zeggen dat
ik het zwembad pas in de namiddag zou poetsen. Onderweg en op de brug was geen capt PRü of choff Vilko te zien.
Weer beneden gekomen stond Leo nog altijd te roepen tegen die twee Filipinos.
Om 09h50 hoor ik de deur van de lift. Vilko komt door de alleyway met een mok koffie en stapt naar stuurboord, naar zijn cabine.
Ik zeg hem dat er 'an argument" aan de gang is, al zeker 10 minuten en wijs naar bakboord.
Van de zenuwen wist ik niet meer wat bakboord was in het Engels. (portside)
En ik zei erbij dat ik vreesde dat Leo 'something stupid' zou kunnen doen, want ik ken hem van lange jaren terug. -schip 20, 1990
Vilko brengt zijn mok naar zijn cabine (daar ging zijn coffeetime!) en komt mee naar de buitendeur aan bakboordzijde.
Eerst bleef hij wat staan kijken door het patrijspoortje en dan stapte hij buiten. Het geroep viel stil.
'k Ging in de rapte naar beneden naar de cargo control room (CCR), om iets te printen voor de ch.kok. In het CCR staat een kleurenprinter.
Deze hier is een monochroom, een zwart-wit printer, zou Tom V zeggen. Alsof wit geprint wordt.
Om 10h was ik weer op level 3. De stemmen buiten waren nu van Leo, capt PRü en af en toe choff Vilko. Deze keer alles minder luid.
Om 10h25 zijn de stemmen gestopt.
Om 11h moest ik bij Nicky zijn, terwijl de heren managementvergadering houden. Nicky wist er wat meer over te vertellen, maar niet veel.
De cabine-inspectie van zondagnamiddag was zeer officieel. En zeer grondig. Dit was geen eenvoudige inspectie over netheid meer.
De kasten en laden gingen open deze keer, ook de valiezen en reistassen, onder matrassen en hoofdkussens werd gekeken en bovenop de kleerkasten:
alle Filipinos hebben hun 'werkmessen' moeten afgeven. De oogst heb ik enkele dagen later in de bonded stores zien staan.
Zelfgemaakte bowie-messen, regelrechte rambo-messen met weerhaken in de bovenkant van het lemmet ..., zogezegd om vis mee te kuisen.
Eén mes was gekocht en er staat 'Defence' op het heft gedrukt. Een wapen dus.
Tussen de zelfgemaakte messen zit er één dat zo verschrikkelijk klungelig in mekaar steekt dat de gebruiker
er gelijk ook zichzelf mee verwondt, tussen duim en wijsvinger.
De pasja (de bootsman) was nog de grootste onnozelaar in heel dat gebeuren, hij beweerde dat hij geen mes had, terwijl Vilko hem al
met twee  messen aan zijn werkriem had zien rondstappen. Denkt dat primitief brein dat Vilko, choff zijnde, geen ogen in zijn hoofd heeft?

1999-10-16 ~ op zee

Maandag was Leo gekalmeerd. De capt was met hem aan het praten tijdens de coffeetime, vertelde Nicky toen ik haar tegenkwam in de lift.
Leo was zich bij Vilko gaan verontschuldigen en krijgt nu zijn jobs rechtstreeks van hem, dus niet meer via de bootsman.
De Filipijnen zijn bokkig omdat ze hun messen hebben moeten afgeven en omdat Leo niet op water en droog brood in de boeien geklonken werd.
Zondagavond liep ene van de Filipino's met een blauwe keel, vertelde Nicky.
Tja ... 'something stupid' zal daar aan deck op zondagmorgen wat rap gebeurd zijn zeker?

Maandag in de voormiddag laat ik het zwembad leeglopen. Wat ligt daar in het laatste water te drijven? Een stront. Dit gelooft geen kat, dacht ik.
'k Haal gauw het fototoestel uit de cabine en klim naar beneden het zwembad in. Er was teveel lichtweerkaatsing van de zon op het water.
Ik had een aftrekker nodig om de trofee naar de schaduwkant te trekken en terwijl ik weer naar boven klim om de aftrekker te nemen,
verdwijnt de stront in de afvoer. Geen foto dus.
- Had dan toch eerst die afvoer dichtgedraaid, zei LM achteraf.
Tja, daar heb ik niet direct aan gedacht. 'k Dacht vooral aan een foto, aan het fototoestel, kwestie van mijn verhaal te kunnen staven.
Dinsdag was er een gat in de zoetwaterdarm die bij het zwembad hangt. Dat is ondertussen al gerepareerd.
Het stukje met het gat in staat hier naast mij op het typtafeltje. Het is geen verduurd sleetgaatje in het rubber, neenee.
Het is een zeer rechte snee met rechte randen. En dít, Lieve Mensen, is opzettelijk beschadigen van scheepsmateriaal.
We weten nu uit welke hoek de stront waait.
Maar ik blijf dat zwembad poetsen hoor. Ze zullen het treiteren wel rapper beu worden dan ik het poetsen.
En na die twee dagen is het wel duidelijk dat het zwemwater élke dag moet ververst worden.

Dinsdagavond stonden garnaalkrokketten op het menu. Maandag had de capt aan de keuken gevraagd of er nog voldoende waren.
Peter, de 2^de kok, zei dat er nog genoeg waren. Dinsdagavond brengt hij de garnaalkroketten naar boven en zet de doos klaar voor de ch.kok
op diens werktafel. De ch.kok begint er aan, in goed vertrouwen dat het garnaalkroketten zijn. Het waren viskroketten.
De garnaalkroketten waren verdwenen 'naar Manilla'. Maw : Peter had ze opgeserveerd aan de Filipinos.
Waarom zegt hij dan tegen de capt dat er nog zijn? Denkt hij nu écht dat niemand van de veertien mensen in deze mess het verschil zal proeven?
Niemand? En dat deze capt dat soort bedriegerijen neemt?
Gisteren tijdens het avonduurtje bracht capt PRü de story ter sprake. De 2^de kok heeft er gelegen. Niet omdat de garnaalkroketten op zijn,
maar omdat hij erover gelogen heeft. Zo simpel is dat met deze capt.

In een brief vroeg iemand van de kinderen of ik het hier 'tof, saai, of gewoon leuk' vond. Wel, saai is het de voorbije week zeker niet geweest.

Rond 23/10 zouden we lossen op St. Croix, een van de USA Maagdeneilanden in de Caraïben ofte Antillen.
Saint Croix wordt 'Seent Krooi' uitgesproken in het Engels. De Britten hebben ook enkele eilanden in deze archipel.
St. Croix ligt ± ten zuidwesten van Puerto Rico, daar waar Kleine Antillen beginnen.
De Grote Antillen eindigen bij Puerto Rico. https://nl.wikipedia.org/wiki/Antillen#Eilanden 
En in St. Croix gaan we eens niet aan de boei maar tegen de kaai!
Als alles meevalt wordt dat rustig verkennen en boodschappen doen.
Daarna zouden we gaan laden in Boca Grande, aan de monding van de Orinoco (Venezuela). We nemen er ijzererts (droge lading) en zouden
misschien in december gaan lossen in IJmuiden. Boca Grande en IJmuiden zijn nog niet officieel bevestigd, maar
afmonsteren in Nederland zou wel eens tof zijn. En dan met de trein naar huis. Eens geen luchtgavengedoe voor een keer, dat is nu mijn wens.
Maar het is nog toekomstmuziek. Eerst postkaarten gaan kopen in Saint Croix en dan zien we verder wel.

1999-09-25 ~ op zee 

Hallo iedereen thuis en daarbuiten.
Vandaag is het zaterdag en capt PRü houdt veiligheidsoefening. Om hoe laat?  ♫♫ Vol verwachting klopt ons hart ♫ ♫♫
'k Wou de reddingsvesten en de helmen al gereed leggen in de inkom van de cabine, om toch maar niet als laatste aanwezig te zijn op de oefening.
Maar het halletje is piepklein, zie dat LM er over valt of ik er over struikel en een voet omsla. Liever wat later op de oefening maar heelhuids.

Vandaag verjaart Majid, de vervanger van Tom V.

Zojuist ben ik een diskette gaan afgeven bij capt PRü. 'k Ben zeer benieuwd of dat zonder problemen zal verzonden raken.
Het geheel heb ik deze keer, bij wijze van test, weg gesloten achter een wachtwoord.
Toen ik pas aan boord van vertelden Tom V en Cathy, de Canadese asp.eng dat de vorige capt (MR) moeilijk deed over e-mail met wachtwoord.
Eén van zijn argumenten was : het is een service van de rederij in Antwerpen. Dat zegt genoeg over MR hè.

          Jaja, en brieven verzenden is ook een service van de rederij. Moeten we de omslagen dan openlaten voor hem?
          En telefoon is ook een (betalende) service van de rederij. Komt hij er dan bij staan wanneer we bellen?

Maar : als 'géén wachtwoord' een richtlijn is van de rederij en niet een persoonlijke beslissing was van MR, dan geeft dat te denken over de rederij.
't Schoonste van 't spel: in de weken dat ik nog niet aan boord was verzond LM zijn mails aan mij wél met wachtwoord en daar zei MR dan niks over.
't Moet lukken. Enkel tegenover de jongere graden deed hij daarover moeilijk. Waar was ik nu weer gebleven met mijn uitleg ...
Haja, áls het een richtlijn is van de rederij, dan hoor ik het straks wel van capt PRü. ♫♫ Vol verwachting klopt ons hart ♫ ♫♫

Vandaag is het zaterdag, dan moet de laatste gegevens in het werkboek van LM intikken om vanavond de diskette af te geven cheng Peegie
en verder is het ook wasdag. Bij een spellingscontrole van een brief gaf Word als suggestie voor het woord Waasland het woord 'wasmand'.
Deze spellingscontrole doet niet in eigennamen. 'k Heb het woord Waasland dan maar toegevoegd aan de woordenlijst want het is niet elke dag wasdag.

Nicky is van Hekelgem, ze is er geboren en getogen.
Hekelgem ligt in de Brabantse Kouters, vlak tegen het Pajottenland. https://nl.wikipedia.org/wiki/Brabantse_Kouters, https://nl.wikipedia.org/wiki/Pajottenland + kaartje
Capt PRü kent de streek dus een beetje. Enkele weken geleden zei hij dat Bekkevoort daar ook in de buurt ligt. Bekkevoort?
Mijn hersenhelften sloegen tilt.
Bekkevoort is toch tegen de grens met Limburg, da's toch niet ten westen van Brussel. LM zei iets over een straat naar rechts. Bekkerzeel!
Ach ja, zei capt PRÜ, Bekkevoort, Bekkerzeel ... https://nl.wikipedia.org/wiki/Bekkevoort , https://nl.wikipedia.org/wiki/Bekkerzeel + kaartje
Het ging gewoon over Bekkerzeel, en ik maar zoeken waarover hij het zou kunnen hebben.

1999-09-27 ~ op zee

De zaterdagse oefening was een formaliteitje. Om 14h45 bootrol: verzamelen bij de reddingsboot, koppen tellen, taak luidop zeggen en klaar.
Op 10 minuten was het afgelopen. We hadden op iets meer actie gehoopt. Of was PRü zoveel prudenter geworden in het ontwerpen van oefeningen?

Gisteren was het stralend weer. We hebben het zwembad (plonskuip) gekuist en opgevuld. Eerst moest het grootste vuil (van de schouw) weggespoten
worden met een brandslang. Met zeewater natuurlijk. Wouter had de betreffende valve volledig open gedraaid, zoals bij een oefening op school.
Alleen, hier staat meer druk dan aan de wal. 10 bar, zegt LM. De spuitmond van een brandslang lijkt op die van een tuinslang, maar dan ± 35 cm L en
± 8 cm Ø. En het gewicht is navenant. Wouter kreeg de brandslang met moeite in bedwang. In feite zou een mens aan deck ALTIJD
een helm moeten dragen zelfs om de schotten van een zwembandje te schobben. Er waren die eerste dag meer mensen om te helpen dan er schrobbers of
emmers waren. Op een uurke tijd was het zwembad uitgewassen en gespoeld en kon het gevuld worden.
Dat vullen is iets geestig. Het water bruist het zwembad in. 'k Was het poetsmateriaal gaan wegzetten en een sigaret gaan roken in de cabine,
want aan deck mag niet gerookt worden. Alles bijeen was ik een 10 minuten weg geweest. Toen ik terug kwam lagen ze er al in. Het zwembad was
gevuld tot tegen de rand (een beetje te vol) en door het wiegen van het schip gulpte er aan bakboord telkens een tamelijk flinke geut water uit.
't Deck lag weer nat, via de afwatering het deck eronder ook, en na een kwartier zagen we twee verdiepen lager een slootje water over het maindeck lopen.
Dit kon dus beter, in het vervolg niet meer vullen tot aan de rand, noteerde ik voor mezelf.

Het zeewater was 28°C, zalig. Iedereen plonsde in het bad maar ik niet, omdat LM zijn zondagse siësta aan het doen was en mijn badpak lag
in de kleerkast en die kastdeur piept. Dus zat ik in overall te koekeloeren naar een plas water die heen en weer wiegde tussen twee afwateringsputjes,
maar nooit vergenoeg, en hoe vier paar slippers daarin bootje speelden.
Het was warm maar niet té, het briesje was lauw, de lucht was blauw en ik was al plannen aan het maken om eens buiten te gaan zitten tikken.
De batterij van de laptop is goed voor ± 2hrs stroom, een tafeltje staat er al op dit level, 'k moet het enkel eens afwassen,
een krukje hebben we in de cabine staan, voor de middag hebben we zon aan bakboord, dus als ik in deze hoek ná de middag ...  
vandaag regent het pijpenstelen, de lucht is volledig grijs en het zal wel de ganse dag zo blijven. Mijn planning lag in het water.

1999-09-29 ~ op zee

De situatie is vandaag al gans anders. Ik zit in badpak op ons dekje aan bakboord te tikken. 16h en ik zit in de schaduw. 'k Heb geen tropenzon
op mijn bol, of nek, of schouders, of zo. Voor het geval iemand zou vragen hoe ik mijn dagen doorbreng : om de zeven jaar zit ik eens aan deck,
in de schaduw. 
Gisteren was het ook mooi weer, zwemweer,  en ik ging alvast eens kijken hoe het zwembadje erbij lag. Er dreef roet van de schouw op het water.
En vettige roet op ons lijf en op de zwemkledij kunnen we missen. Het was ± 10h en ik ging op de brug vragen of ik het zwembad mocht legen,
schrobben en weer opvullen. Dat is de procedure en daar valt niet aan te tornen, op de brug gaan vragen om te vullen, bedoel ik.
Capt PRü was op de brug. Nogal wiedes, hij en Nicky drinken om 10h hun koffie op de brug.
Hoe het precies moet (zwembadje legen en vullen) weet ik niet, maar Nicky weet het, zij zou me dat wel willen tonen, dacht ik.
- Nicky zal niet komen, zei de capt, ze is ziek. Ze heeft een aanval van dengue. https://nl.wikipedia.org/wiki/Dengue 
Dengue ben ik al tegen gekomen in artikelen over malaria.
Dengue is ook een water gerelateerde aandoening en het virus wordt ook overgedragen door een mug.
De capt zou na de koffie zelf meekomen om te tonen waar de valven staan.
Hier zou ik nu een opstel kunnen over schrijven en de titel zou zijn : Mijn Eerste Valven. Bôf nee, 'k zal maar gewoon verder vertellen zeker?
De valven staan een deck lager dan het zwembadje. De capt draait de waterafvoer open, dat is de zwarte valve, de grootste van de twee.
De valve voor de watertoevoer is de witte, de kleinste van de twee. 
Oké, het bad begint leeg te lopen. We staan daar efkes op te kijken en toen moest capt PRü weer naar boven.
Voor het vullen moest ik enkel de brug verwittigen dat ze de firepomp mochten starten.
'k Ga aan de slag met een zoetwaterdarmke, emmer, detergent, schrobber, aftrekker, de ganse reutemeteut.
Het zwembad is ± vijf meter op drie, schat ik. Er kan water in tot ± 1m70. Dat is tot aan de houvast. Hoger moet niet opgevuld worden want
bij het minste wiegen van het schip gutst het water dan weer over de overlooprand het deck op en zo naar lager gelegen decks en
dat is nergens voor nodig. Stel dat de matrozen op een lager gelegen deck juist iets geverfd hebben ... daar mag nog geen zout water op!
Toen ik klaar was met kuisen had ik reuze honger, maar eerst moest het zwembad nog opgevuld worden zodat de mensen tijdens hun middagpauze
daar wat verkoeling konden vinden en daarna was het al 11h45 en was er geen tijd meer om een boterham (met spek) te gaan maken.

Zondag hadden we met acht mensen elk zeer grondig een half schot gekuist. Nu had ik ze in mijn eentje alle vier gedaan en na twee schotten voelde ik
mijn armen al niet meer. ''k Zal morgen aan de andere kant beginnen, dacht ik bij mezelf, dan zijn toch om de andere dag twee wanden grondig gedaan.'
Toen ging ik de afvoer valve dichtdraaien. Moest dat dichtdraaien nu met de klok mee of in tegenwijzerzin. 'k Heb wijzerzin gedraaid, met de klok mee.
Dan begon ik te twijfelen en draaide toch maar tegenwijzer zin. Of misschien was het wél met de klok mee, wijzerzin?
Na drie keer wist ik niet meer hoe die zwarte valve daarstraks gestaan had (open) en ben ik op de brug gaan vragen hoe het moest, alvorens
hen te vragen de firepomp te starten om het bad te vullen. Er bestaat een geheugensteuntje:
CLOCKWISE = CLOSED, in wijzerzin draaien om te sluiten, met de klok mee.
ANTICLOCKWISE = ABRIR, in tegenwijzerzin draaien om te openen (abrir), tegen de klok in.
Abrir is wel Spaans, maar de toevoer valve moet sebiet open hè. Elk geheugensteuntje is welkom.

Het dichtdraaien van de zwarte valve (de afvoer) ging zéér vlot. Waarom ik hen daar zo dikwijls hoor over moeilijk doen ... ik snapte dat niet.
'Valve niet goed dichtgedraaid', poeh, het zou wat. Ik draai die met één vinger dicht. Deze valve tenminste, misschien draaien andere valven niet zo vlot,
dat zou kunnen, maar ik snap niet wat er zo moeilijk aan is.
's Middags vergeet ik bijna te vragen aan LM of de toevoer valve, de kleine witte, mag blijven open staan of dicht moet.

          De witte toevoer valve MOET dicht, voor het geval ergens anders op het schip onmiddellijk water nodig is om te blussen. Dan krijgen ze
          op die plek wel voldoende water, via de firepomp van 13 bar maar tegelijk loopt het zwembad dan over aan een ongecontroleerd tempo want
          iedereen elders druk bezig en doende.
          Dat hebben we subito presto in orde gebracht. En hij heeft de brug verwittigd dat de firepomp mocht afgezet worden. Niet meer vergeten.

Om 13h werd er nog eens een cargo pomp uit de pompkamer naar boven getakeld en naar het achterdek getakeld. Deze keer met Vilko als choff.
Choff Rébo is sinds Fos met verlof. Deze keer zou ik klaar staan met het fotoapparaat en in werktenue, om overal op en achter te kunnen klauteren
als dat nodig mocht zijn. Alles voor een goede camerahoek hè, en tenue pour la prise de vue.
Het naar boven takelen kreeg ik niet te zien, want in de pumproom mag ik niet komen. In afwachting dat de cargo pomp boven was, ben ik
een toerke gaan doen, eens naar het zwembad gaan kijken. Want stel u voor dat ik die afvoervalve toch niet goed ... alhoewel, ik heb ze
toch echt met al mijn kracht dicht gedraaid hoor, met ál mijn kracht!
Zwembad half leeg!

Al mijn kracht is blijkbaar niet voldoende om die vlotte zwarte afvoer valve volledig dicht te krijgen. De laatste draai moet eindigen met een kleine snok,
en die snok geven is een toer de force. En force heb ik niet zo direct in huis. Zie me nu staan blinken, een deck hoger dan die rotvalve en
naast een halfleeg zwembad. Een positivo zou zeggen dat het zwembad halfvol is, maar da's larie, het was halfleeg.
Tenzij voor iemand die wil pootje baden.

Rap weer naar de facing, want de pomp zou bijna boven zijn. Daar heb ik enkele foto's van gemaakt,
hoe ze van de deur van de pompkamer vervoerd wordt naar het achterdek, het is een kleine werkreportage.
De pomp stond op de poop, de werkreportage was klaar.
We hebben niet genoeg werkfoto's vind ik, enkel foto's van verjaardagsfeestjes, eindejaarsfeesten & barbecues.
Dat geeft een verkeerd beeld. Dit is een vrachtschip geen cruiseschip.  

'k Vertel aan Yannick dat het zwembad 'halfvol' is omdat ik euh, de afvoervalve niet goed dicht gedraaid had. Yannick schiet in een lach, en
hij bleef maar lachen, hij had daar zo'n smakelijk plezier in. Hij kende het verschijnsel persies, 'valve niet goed dicht'.
LM heeft Davie om een wheelspanner (handwielsleutel) gestuurd en Davie zou me instrueren hoe zoiets gebruikt wordt.

          Een wielspanner is een soort klauw op een steel. De klauw zet men op die men op de rand van de valve en de steel is dan
          de bekrachtiger van de eigen kracht. Het is eigenlijk een hefboom, zoals een koevoet er ook een is.

            


          "Handwielsleutels, ook wel bekend als wielspanners, afsluiterwielsleutels of kranensleutels, dienen om de handwielen
          van kranen en afsluiters, te kunnen verdraaien." http://www.wheelspanner.co.uk/index%20Dutch.htm 

"Voorzichtig zijn hiermee hè, zei Davie, want met een wielspanner kunt ge een valve óvertrekken, kaput!"
Wie? Ík? Een valve overtrekken? Met mijn puite-armkes? Allee jongen, 't is juist omdat ik niet genoeg kracht heb dat ik een wielspanner
mág gebruiken van LM. (Eigenlijk was het meer moeten dan mogen, hij had geen zin in elke dag gedoe met de valven van dat zwembad)
Davie is een uit de kluiten gewassen jonge man, met voorarmen als een rallyrijder. Misschien had hij al eens een valve overgetrokken?
Zijn waarschuwing klonk zo oprecht gemeend ('t was voor mijn eigen goed) dat ik op slag met een zeer plechtig gezicht beloofde dat ik
voorzichtig zou zijn met de valven. Zeer voorzichtig. En ik bedankte hem voor zijn advies. De jongen zijn dag was goed en de mijne ook.

1999-09-19 ~ op de Middellandse Zee 

Gisterenmiddag zijn er een hele hoop mensen afgemonsterd. En vervangen natuurlijk. We hebben een Kroatische ch.kok nu.
Efkes afwachten wat dat wordt.
Of Tom V vervangen werd bleef tot het laatste moment onzeker. De voorziene vervanger was de dag ervoor niet komen opdagen,
en hij zat niet op het vliegtuig ook niet. Het was iets met een auto-ongeluk, hijzelf of zijn broer. De dag erop zat een nieuwe vervanger op het vliegtuig
maar capt PRü wou Tom V niet afmonsteren tot zolang dat vliegtuig niet geland was en de vervanger niet aan boord stond.
Tom V liep nogal nerveus rond, hij moest 04/10 op school zijn voor zijn om zijn studies verder te zetten, om zijn ticket van 2^de mecanicien te halen.
Het stak niet op een dag, maar hij wou NIET met dit schip weer moeten vertrekken en zo dit schooljaar missen.
Zijn vliegticket en zeevaartboek lagen op de tafel in de managementroom. Hij wou die efkes mee grissen en in stilte verdwijnen met de eerste ploeg.
Toen hij boven kwam lagen die papieren er al niet meer. Capt PRü had de reispapieren al weer meegenomen naar zijn cabine.
Nu kon Tom V er niet van onder muizen -wat met het oog op zijn verdere carrière een zeer dwaas idee was
en hij was tamelijk verontwaardigd dat capt PRü hem doorzien had. Hij zag nu nog wat bleker dan gewoonlijk.

De 2^de stuur (Teddy uit Zaïre) moest er op het onverwachts ook af. Longperforatie. Hij moest onmiddellijk gehospitaliseerd worden.
In een vorige brief schreef ik iets over de zaterdagse veiligheidsoefening van za-04/09 ivm met de brandoefening op level 1. -tekst 303
Capt PRü had in zijn ijver om de oefening realistisch te willen maken met een rookgordijn met een oude rookfakkel georganiseerd.
OUD = vervaldatum voorbij. https://nl.wikipedia.org/wiki/Maritieme_noodsignalen , https://www.fakkels.com/webshop/solas-drijvend-rooksignaal/ 
Misschien heeft dat enkel te maken met het ontstekingsmechanisme, maar het product dat er in zit wordt er niet minder giftig door.

'k Heb die brief (dat bestand) eens herlezen en er staat 'doordringende keelpijnstank' en ook dat we de deuren van de brug moesten openzetten
omdat het daar niet uit te houden was op level 5, wat moet het op level 1 dan geweest zijn. Een rookfakkel is gemaakt om in open lucht te gebruiken,
niet in een gesloten ruimte. En of zo'n ding kan gebruikt worden om pompierke meer te spelen betwijfel ik zeer.
En 's avonds moesten de matrozen op level 1 in die zwavelstank slapen? Een ganse nacht in dat vergif?
Teddy zijn long is dus (chemisch) geperforeerd. Hij vertelde ook nog dat capt PRü het niet wou beschouwen/beschrijven als werkongeval.
Hoeveel is daar van waar en wat zou daar de reden van zijn ...

1999-09-20 ~ op zee

We varen nu met een stuurman minder. Want voor Teddy kon niet meer op stel en sprong een vervanger voorzien worden natuurlijk.
Wanneer een nieuwe 2^de stuur komt weten we nog niet. In Nigeria? Ondenkbaar, het is er te gevaarlijk. -gevaar voor gijzeling van blanken, toen
In Texas dan? Da's binnen een maand pas.

Vilko (de nieuwe choff) heeft maar zes weekjes verlof gehad. Normaal gezien is een choff dagman, maar met een stuurman minder kan hij al direct
de wacht 4-8 lopen. Welcome on board Vilko! Hem kennen we van op schip 29, hij was daar een pingpongwonder.

Gisteren tijdens het avonduurtje waren we ineens maar met vijf meer. Capt PRü en zijn vrouw die aan boord gekomen is (ze heet Nicky),
de nieuwe cheng Peegie, LM en ik. Zo weinig volk ineens. Toho en Tom V zijn er niet meer en hun vervangers komen (nog) niet naar het avonduuurtje.
Cathy (asp.mec) is naar huis, naar Canada. Wouter was van wacht op de brug. Vilko is ook niet komen opdagen. Goed, met vijf op een kluitje dan.
Er werd over schepen gepraat en het vermaledijde schip 25 kwam ter sprake. Capt PRü vertelde dat de schepen van die serie een constructiefout hadden.
Na de bouw zijn er instructies gekomen om die fouten te herstellen. Hij heeft op één van die schepen gevaren, ik ben vergeten welk.
Zij hebben een controleur van de Norske Veritas aan boord gehad, ene die de ganse serie inspecteerde.
George, die wij ook aan boord gehad hebben, een Griek met Amerikaanse nationaliteit, geboren in Syrië en
hij spreekt vloeiend een taal of vier -tekst 159- de beschrijving klopte, het was George.

1999-09-22 ~ op zee 

Gisteren tijdens het avonduurtje ging het over Teddy en over zijn longen, naar aanleiding van een bericht van de rederij in Antwerpen.
Capt PRü begon er zelf over, hij gelooft niks van die longperforatie. En zijn vrouw ook niet. Zij is verpleegster geweest. Iemand met een longperforatie
is er erger aan toe dan Teddy toen was. De radiografieën hebben ze niet te zien gekregen.
Maar waarom stuurde de dokter in Fos Teddy dan naar het hospitaal?
Volgens capt PRü had Teddy twee dagen tevoren van choff Rébo onder zijn voeten gekregen, de dag ervoor van hemzelf en de derde dag
vroeg Teddy een dokter aan. De dokter is in Fos aan boord gekomen, voor drie mensen in het totaal en Teddy moest de dag erop voor
bijkomend onderzoek en radiografie. En toen werd hij door dié dokter afgekeurd voor verdere dienst.

Toen Leo, Wouter en ik na de afmonstering in Fos nog wat stonden te praten vertelde Wouter dat de lucht in de oilskin-locker nog dagen lang
'ongewone' lucht was. Dat heeft geduurd tot de oilskin-locker herschilderd was want met simpelweg ventileren verdween de stank niet.
De oilskin-locker is een kleedkamer op level 1 waar de regenkledij en andere werkkledij van de mensen van deck hangt.
Daar was de rookfakkel gezet voor de brandoefening van za-04/09. Hun spullen zullen er lief uitgezien. Geen wonder dat Leo zo boos was:
"Dat den ouwe zoiets doet op zijn eigen verdiep hè zeg!"

Gisteren hebben we wat gerold.
Om 17h30 hadden we een Fameuze Roller.
'k Was juist boven in de videotheek (wij hebben dat hier aan boord hoor, een videotheek, nu ja, een kast op de brug) toen die sterke zwiep kwam.
Uit de ladenkast vlogen de drie schuiven vol video's met een knal tegen deck en de deuren van de kast sloegen open.
Gelukkig stond in de kast alles vast met valbaren. Wouter en ik hijsen schuif per schuif weer in de ladekast.
Terwijl we met de tweede bezig zijn, wil de eerste er weer uit en de derde onderneemt een eigen reis over de vloer van de brug.
We stonden daar te sukkelen en konden een derde paar handen gebruiken.
Tijdens het ganse gebeuren bleef de bootsman daar als een dikke pasja zitten lezen wat op de videodoos stond die hij in zijn handen had.
Hij was er wel efkes voor gaan zitten, want we rolden persies. Wat er op de twee m² vlak voor zijn neus gebeurde was zijn zaak niet.
Hij was gekomen om video's te halen, niet om te 'werken'. 
Als ik hem niet uitdrukkelijk gezégd had schuif n°2 tegen te houden, had hij geen poot uitgestoken.
Maatschap? Zeemanschap? Filipijnen? Af en toe eens enkelen, maar die zitten allemaal op andere schepen. All muscles ..., nu ja, muscles ...

          Achteraf bekeken : zeer waarschijnlijk was hij aan het doen ALSOF hij las. Hij sprak met moeite Engels, wat zou hij dan Engels lézen?
          En de korte inhoud van de film lezen op de achterzijde duurt zo lang niet.
          Die geconcentreerde pose heeft hij waarschijnlijk overgenomen van iemand anders. De schijn vóór alles ...
          Jammer dat ik er nu pas aan denk, ik had hem toen ter plekke moeten vragen waarover de film zou gaan.

Tijdens het avonduurtje vertel ik dat gebeuren op de brug.
"Spieren? Pudding , ja!" zei Nicky. En ze vertelde nog een ander verhaaltje: enkele dagen geleden ging ze een wandelingetje doen aan deck.
Achter een van de voorste luiken zat de ganse klad Filipijnen op zijn achterste, niks te toen, te wachten tot het coffeetime was.
Ze zien haar en stuiven gelijk mussen uit elkaar.
"Om wat zo plots te gaan doen? De stomkoppen. Waren ze gewoon blijven zitten, dan had ik niet eens gemerkt dat ze daar zaten te niksen" zei Nicky.

Het is 18h10 en LM is nog niet boven. Nu word ik echt ongerust.

1999-09-23 ~ op zee

Er was iets gesprongen in het machien, een koppeling tussen twee pijperijen of zoiets. Dat gebeurt om 17h15 natuurlijk en geen halve dag eerder.
Daar zorgt Murphy wel voor. Het was een spoedgeval, maar niet ernstig, als ik het goed begrepen heb.

Deze namiddag zijn we de Canarische eilanden gepasseerd. Het weer is nog zacht, nog niet te tropisch. Da's voor binnen een paar dagen.
Gisteren is Wouter alvast ons haarknip-materiaal komen halen. Hij heeft nu een tropen-broske, comme tout le monde.
Zijn haar was al zeker 3cm lang en dat heeft hij niet graag, zo'n lang: schaar er in en tondeuse er op. Kordate jongen hè.

Gisteren is voor LM een mail van Tom V toegekomen. Dat is heel vriendelijk van hem, maareuh, hij laat ons het een en ander weten over zijn gesprek
op 't kantoor van de rederij in Antwerpen. In een open mail aub! En de server is van de rederij zelf, en de mail gaat hier door de handen van de capt.
Verder laat hij weten dat hij goed thuis geraakt is, behalve dan dat zijn bagage zoek was. Die hebben ze een dag later thuis bezorgd.
Op dit schip ligt een bagagevloek, vrees ik.

In juni had LM hetzelfde voor. Zijn bagage stond een volle dag op de kaai in de zon. LM kon zijn valies zien staan, maar hij kon er niet bij.
Zijn voorraad chocolaatjes heeft een slag van de hitte gehad, maar is nog eetbaar. Gelukkig maar, de chocolaatjes voor bij de koffie van 12h50!
In augustus was voor onze ploeg van vijf alles achter gebleven op Schiphol.
In Fos kwam voor cheng Peegie en Nicky de bagage ook een dag later aan boord en dan nu nog eens bij Tom V thuis ook.
Jaja, een bagagevloek zeg ik.

De Kroatische kok loopt hier nog wat verloren, heb ik de indruk. Het eten is lekker, maar het komt lauw op tafel ipv warm.
En wat de steward uitspookt weet ik niet, maar soms wachten we zó lang op vlees en groenten dat de aardappelen al koud zijn.
Vreemde toestand. 'k Kan ongeveer raden wat het is, hij heeft geen overzicht tijdens de service, hij krijgt het niet georganiseerd.
En de volgorde is fout ook, het is eerst vlees, dan groenten, dan aardappelen + eventueel saus. Daar zal wel kritiek op komen.

Twee dagen geleden is Tonci gepromoveerd tot 2^de stuur. Hij vervang nu officieel Teddy. We hebben opnieuw een tweede stuur, maar de stuurlieden
zijn wel nog altijd met een persoon te weinig. Wouter loopt nu helemaal alleen de wacht, 8-12. Met een kort kopke zal dat wel lukken zeker?
8-12 is de capteinswacht. Capt PRü zal wel regelmatig op de brug zijn, want alleen wacht lopen is voor een aspirant toch een hele verantwoordelijkheid.
Dat kan zwaar wegen.
Eergisteren wou ik op de brug een fax gaan verzenden maar ik kwam ongelegen. Er waren nogal veel vissersboten (visserij heeft voorrang) en
Wouter stond aan het wiel. Helemaal alleen was hij dit gevaarte aan het laveren tussen de netten en de bootjes die niet uitwijken.
Hij stond daar gelijk een grote. If they could see him now!
They = zijn zus van zeventien en zijn zus van twaalf.
De zus van twaalf was mee op de luchthaven en zij schoof mee aan bij het inchecken van de bagage. Dat deed ze met een uitdrukkelijk terloops snuiteke,
alsof ze elke week haar broer naar Het Vliegveld brengt omdat hij maanden gaat varen op oceanen.

LM heeft een half uurke vroeger gedaan vandaag. Van dat halfuurke ligt hij nu te genieten op de seat. Want dit is een seat waarop men kan liggen,
een sofa, een ruim hoekmodel. Nogal wat beter dan de kleine harde bank die hier tot vier jaar geleden stond, schip 24 & 26.
Die harde bank staat nu in de pingpongroom, waar de briefings voor de oefeningen gegeven worden en waar de bibliotheekkast staat.
Met de bibliotheek is het triestig gesteld. Die is geplunderd sinds de laatste keer dat we hier aan boord waren.

Cheng Peegie valt persies nogal mee. Een van de eerste dagen na Fos was capt PRü aan het uitleg geven over het borduurwerk van Nicky.
't Moet nogal een serieus werk zijn, 5hrs voor 2,5cm² én in drie lagen voor het reliëf én met gouddraad er in verwerkt ...
"Ha, gij borduurt ook?" vroeg cheng Peegie zo langs zijn neus weg.
"Neenee, dat doet Nicky hè" haastte de capt zich.
"Ha, ik dacht al, antwoordde de cheng, omdat ge het zo goed kunt uitleggen ..."
Met gouddraad begot, dan zal het wel vakwerk zijn wat ze doet, want aan een hobbywerkje besteedt een mens geen gouddraad volgens mij.
Of is gouddraad niet zo duur als ik denk?

1999-09-18 ~ tegen de kaai, Port de Fos, Zuid Frankrijk 

We liggen sinds gisterenmorgen 03h tegen de kaai. En iets na 09h stond ik gelaarsd en gespoord helemaal klaar om aan de wal te gaan.
Dat ik het fototoestel niet bij had heb ik achteraf pas gemerkt en me wel honderd keer beklaagd in alle talen.
Er was een meneer aan boord voor de lading en die zou me meenemen naar de Carrefour in Port de Bouc, waar ik pasfoto's ging laten maken
voor mijn Luxemburgs zeervaartboek. De rederij in Antwerpen gaat er een opsturen. Het zou wel een maand kunnen duren, maar dan heb ik het toch al
voor als we nog eens in Nigeria en soortgelijke contreien komen. En een tanker komt al eens in Nigeria hoor. Zin of geen zin.

'k Was alvast te voet gegaan, hij zou me onderweg oppikken. De weg naar de poort loopt over een havendam, is lijnrecht, lang, saai en erg warm.
Er was geen zuchtje wind, geen spietje schaduw, er was noch boom noch struik ... dus ook geen zangvogeltje om me gezelschap te houden.

In de Carrefour van Port de Bouc was ik op een uurtje klaar met alles. Terwijl ik op de pasfoto's sta te wachten valt mijn cent dat ik
ons fototoestel niet bij heb. Niet dat die Franse GB op de foto moest maar ik had nog een ganse dag tijd en
Fos sur Mer (dorp) en Fos Plage zagen er de moeite uit. Er is ook Fos Ville, de nieuwe stad, dat zijn woonwijken die gebouwd zijn in '60-'70
als huisvesting van de mensen die Port Fos zijn komen bouwen. Maar daar wou ik niet naartoe.
'k Heb gevraagd naar een bushalte en daar heb ik wat staan wachten. Aan het routeplan dat daar uithing geraakte ik maar niet aan uit.
Enkele minuten later kwam een ouder meneerke met een slepend been erbij zitten.
Bonjour madame, zei hij. Beleefd volk hè, de Zuid-Fransen.
Bonjour monsieur, dus.
Er kwam nog een madame bij. Of ze ook wou zitten, het meneerke schoof al wat op.
Nee danku, ze wou niet zitten, ze ging met haar lading ijsroom in de schaduw van het bushokje staan.
En dat de bus niet lang meer zou weg blijven.
Dat werd allemaal gezegd in dat melodieus Zuiders Frans, het was persies vakantie. Twintig minuten later en een half levensverhaal verder
was de bus er. Dat vond ik ineens jammer voor het levensverhaal, maar die madame haar ijsroom moest dringend naar huis hè.
De chauffeur was een vriendelijke man, zo van die naturelle vriendelijkheid als de Indiërs in Khor Fakkan (UAE) -tekst 288
Misschien vindt de man buschauffeur zijn wel de meest fantastische job die er bestaat en was hij daardoor zo zonnig.
Ofwel is iedereen in de Camargue zo zonnig, dat kan ook. 

Op de bus zat al één meneerke, die was zo oud als wij allemaal samen, een Metusalem. Terwijl we wachtten op het vertrekuur
vroeg de chauffeur hem een liedje te zingen. En daarna nog een, maar dan in het Grieks. En toen vertrokken we.
- Ziet ge zei de chauffeur, als gij zingt vertrekt de bus vanzelf.
Metusalem droeg een jeanspet en een lila sweater. Dat zal denkelijk zo moeten van zijn achterkleindochter.
Hij hield niet meer op met zingen. Chinese liedjes kende hij ook. Had hij ooit gevaren misschien?
Wij drie applaudisseerden, de chauffeur hield zijn handen aan het stuur.
Metusalem toonde waar hij vroeger ging vrijen, toen stonden al die gebouwen er nog niet. En zijn zoon ook, voegde hij er aan toe.
Haja, zoons moeten ook gaan vrijen, anders geraakt een mens niet aan een achterkleindochter.

Er stapte een jonge madame op. Ze gaf de chauffeur een hand en zei verbaasd tegen de dame met de ijsroom : wat doet gíj hier?
Ze neemt de bus, antwoordde die bengel van een de chauffeur.
Iedereen hier, voegde Metusalem er plezant aan toe.
En dat alles met dat mooi Zuiders accent.

Ik ben er van overtuigd dat het de Zuiderse zon is die maakt dat de mensen zich zo
geen zorgen maken over de problemen die ze hebben en
geen problemen maken over de zorgen die ze nog zullen hebben.
We stapten met drie uit aan dezelfde halte, in een tuinwijk met veel groen.
- Mooie bloemen, zei Metusalem. 'k Had drie kleurrijke grote bloemen gekocht (in een soort nylon) en die staken voor de helft boven uit de caddie.
De chauffeur wenste ons nog allemaal een prettige dag verder en zei tegen Metusalem : Dat heeft u deugd gedaan hè, een beetje zingen.
Ge ziet er al weer beter uit. Zijt ge nu weer in form?
- Ça m'a remonté le moral, bedankte Metusalem hem.
Een buschauffeur als sociaal werker/entertainer. Vindt men die bij ons ook?

Het meneerke met het been toonde waar het bushokje was en wij wensten mekaar bon appétit want het was bijna middag.
Toen ik daar een minuut of tien stond te koekeloeren kwam er iemand langs en vroeg ik of zij wist om hoe laat er een bus komt.
Geen bus hier, maar men mag hier wel autostop doen. Duim omhoog dan maar (waar is de tijd).
Dat hokje was geen bushokje, het was een abri, een schuilhokje. Tegen de harde zon misschien.

Daar stond ik dan, op de juiste weg, maar er reden geen bussen. Na 20 minuten liften gaf ik het op. Stilstaan in de blakke zon is niks voor mij.
Te voet op weg dan maar, we zien wel. Op naar Fos sur Mer!
Na een 100m hield het voetpad op en kon ik met de caddie over grind naast de rijweg, met één wieleke in de goot. Eigenlijk is het geen caddie,
het is een handbagage op kleine plastic rollertjes, gemaakt voor egale vloeren in luchthavens. De rollertjes hebben serieus afgezien gisteren.
Had ik maar iets met echte wieltjes gehad.
In een pompstation heb ik twee flesjes water gekocht. Eentje voor direct en eentje voor later.
Terwijl ik langs de kant van de weg mijn flesje sta leeg te tutteren hoor ik ineens iemand op de vingers fluiten.
Ik was de enige voetganger in al dat geraas, dus 't zou wel tegen mij zijn, maar wie? En waar?
Aan de overkant (vier baanvakken en een middenstrook met vangrails) stond iemand aan de bezinepomp met zijn benzinedop te wuiven naar mij.
Ja meneer, heel vervelend wanneer men er de dop niet goed op krijgt, 'k weet het, maar ik kan u niet komen helpen, want
u staat dáár en ik sta hiér, begrijpt u? Het was de man van de lading van deze morgen! En of ik dié richting uit moest, richting Fos.
Ja natuurlijk, dié richting, anders zou ik toch aan uw kant lopen hè. Iets later stopte hij aan mijn kant, richting Fos.
De man kwam nu pas van kantoor en was blij dat hij kon gaan slapen, hij was al aan het werk sinds de dag ervoor.
Ik zei hem dat hij door de hemel gezonden was.
Als dat zo was, dan zou hij zeker goed slapen zei hij. (Zijn de mensen hier echt allemaal zo olijk en zonnig?)
Hij zette me af in Fos sur Mer, dicht bij het Crédit Lyonnais waar ik 's morgens geld gewisseld had.

'k Ben naar de remparts du village geklommen, de resten van de vesten rond het dorp. Fos is gebouwd op de enige heuvel in de wijde omtrek.
De Camargue is vlak hè (Rhônedelta). Daardoor ziet men Fos van ver liggen. -toen nog wel
Halverwege ben ik het kantoortje van Toerisme binnengestapt. Daar waren ze ook zo zonnig en vriendelijk en behulpzaam.
S^tes Maries de la Mer ligt hier maar een 30 km vandaan! Alleen gaat geen openbaar vervoer daar naartoe.
En dat ik mooie bloemen bij had. Ja die waren wel kleurrijk en ze staken ook een eind boven de caddie uit. 'k Heb aan de dames verteld dat ze
in de Carrefour te koop zijn à 10FF/pièce. En ik heb drie mooie postkaarten gekregen, zomaar gratis en voor niks.

Verder naar de Remparts ofte La Hauture: 11^de eeuw en vroeger. Er waren diepe ronde graankuilen in de gele rots uitgeslepen en iets hoger
ondiepe smalle sigaarvormige graven in de steen uitgeslepen. De twee dateren wel van totaal verschillende periodes.
Het kerkje is van de 13^de eeuw, met gedeeltes uit de 11^de. De kerk was gesloten. Gelukkig heb ik dat aan die Duitsers in het Engels gevraagd,
want het waren Nederlanders. En die spreken Pas de Français.
Een beetje verderop bij de uitkijktoren stond een rugzak in de schaduw. De eigenares zat op het bankje te picknicken met een radiootje aan.
Ik denk dat ze een jaar of tien ouder is dan ik. Ziet ge dat het nog wél kan, dacht ik. Ooit geraak ik zo eens in Compostella.
Niet om er te zijn, maar om er naartoe te stappen. -dat is er nooit van gekomen
Er kwam een politiewagen langs gekropen. Wat komt die op zo'n vredige plek hierboven zoeken? Ook picknicken?

Dan ben ik weer de heuvel afgedaald met mijn caddie op rollertjes over de kasseitjes. Het waren zeer smalle straatjes, Middeleeuws hè.
Hoe is die politiewagen hier doorgeraakt? 'k Hoorde een auto naar boven klimmen, oei. Is hier wel plaats voor twee, ik met de caddie en die auto?
Het autootje was iets groter dan de caddie en had twee wielen meer. Alle auto's van Fos zijn klein tot piepklein. Wie een gewone auto wil moet
ergens anders gaan wonen of hem beneden aan de heuvel laten staan, daar is een parking.

Er is één krantenwinkel. Daar hebben ze postkaarten. Ze zeiden dat ik mooie bloemen bij had. Carrefour, 10FF/pièce!
'k Ga aan de Carrefour een percentje vragen denk ik, voor mijn promotietoer. In het postkantoor ben ik postzegels voor 1 brief gaan kopen en
dan ben ik de postkaarten gaan schrijven in een koel café. De huizen staan hier zó dicht bijeen dat de zon geen kans krijgt om ze op te warmen.
En smalle straatjes zijn ook strategisch nuttig : de vijand kan niet als troepenmacht oprukken. Ze moeten erdoor in ganzenpas, één voor één dus.

'k Had geen bic bij. 'k Heb die van de bazin mogen lenen. 's Morgens had ik nochtans een bic in mijn tas gestoken. Bij de cargo control room had
de cargomeneer een plannetje getekend voor mij en ik heb daar zelf het een en ander bijgeschreven, met mijn eigen bic. En toen ... gaf ik hem die
bic, alsof het de zijne was. Hij nam die aan en stak hem weg. Later in zijn auto wou ik opnieuw iets noteren en ik zag dat ik geen bic bij had.
Tiens? Ik dacht nochtans ... Ik vraag hem een bic. Hij haalt een zwarte bic tevoorschijn, bekijkt die eens en zegt : tiens, quel drôle de modèle.
Ik vond daar niks drool aan, van dat model hebben wij er wel twaalf liggen in de cabine.
Nu nog elf, want ik heb hem onze bloedeigen bic nog maar eens 'terug gegeven'.

1999-09-15 ~ op de Middellandse zee 

Gisteren zijn we door Gibraltar gegaan. In Encarta, de CD-rom encyclopedie, heb ik eens gekeken wat Encarta over Gibraltar vertelt: 2 blz's.
Over de zuilen van Hercules (die heb ik nu op foto) https://nl.wikipedia.org/wiki/Zuilen_van_Hercules 
en de Fenicische koopvaardijschepen (die heb ik niet op foto, ik ben een 3000 jaar te laat) https://nl.wikipedia.org/wiki/Fenici%C3%ABrs#Handel_en_zeevaart 
En zo nog een paar interessante dingen. De grens tussen Gibraltar en Spanje is pas sinds '85 weer vrij open.

'k Ben hier misschien al 50 keer of meer gepasseerd (schip 09 & schip 18), maar toen was ik aan het werk en ik heb geen enkele foto van dit gebied.
Dat ging ik deze keer dus doen, foto's maken. Om de rots van Gibraltar te kunnen fotograferen rond 15h was ik al wakker en actief om 03h.
Het verhaal:
dat we door Gibraltar zouden gaan wisten we al lang, maar wanneer juist wisten we niet. 'k Ben dat op de brug gaan vragen tijdens de wacht van Toho,
die in zijn studentenjaren Marcel genoemd werd en dat blijkbaar nog altijd graag heeft. Na zijn avondwacht (20h-24h) meent hij zich te herinneren
dat hij me woensdag gezegd had ipv dinsdag, en hij schuift een briefke onder onze deur, om mij te laten weten dat we
dinsdag door Gibraltar gaan en niet woensdag. Da's vriendelijk van die jongen hè.
Het briefke had hij getypt op het telexmachien, op het achterste gedeelte van de brug, daar heeft hij een beetje licht.
'k Vind dat briefke rond 03h 's morgens en ik herken wel het telexlettertype, maar niet de handtekening 'Marcel'. Eerst las ik dat er 'Moeder' onder stond,
maar hoe kan een telex nu met de hand ondertekend zijn? En wie stuurt ons midden in de nacht (ook nacht in België) een telex? Wat is er thuis gebeurd?
'k Moest het briefke drie keer herlezen eer ik het (half wakker) ongeveer begrepen had. Eerst dacht ik dat het een raadseltje was en wou
het wegleggen tot later. Toen zag ik 'Gibraltar' staan en heb het nog maar eens herlezen. Kláárwakker ben ik geworden van dat gepuzzel.
Daarna ben ik niet meer in slaap geraakt natuurlijk. Kermille, wie wordt er nu wakker om 03h als ge moogt slapen tot 07h.
Maar toch vriendelijk van die jongen hè.

Dit is het briefke van 24h, in de nacht van maandag op dinsdag:

         M, het is vandaag dinsdag en niet woensdag.
          Gisteren dacht ik dat het vandaag woensdag was omdat ik maandag dacht dat het al dinsdag was.
          Maar als het vandaag dinsdag is, was het gisteren maandag. Ik wil enkel zeggen dat
          we niet woensdag door de Straat van Gibraltar varen, zoals ik gisteren gezegd heb, maar vandaag dinsdag
          Shiften van zondag naar maandag is moeilijk voor mij.
          De maandag is zoal lastig genoeg. Maar gisteren was de maandag niet lastig omdat ik dacht dat het dinsdag was.
          Ik zal eens proberen om maandag altijd te denken dat het dinsdag is, en dan is het misschien ook vlugger vrijdag.
          Tot straks, vandaag dus, dinsdag.
          Trouwens vrijdag komen we toe en dan zijn we hopelijk zaterdag thuis. Dan is het zondag misschien eens echt zondag.
          handgetekend : Marcel  -'k vraag mij af hoe het logboek van de brug er die dag uitgezien heeft ...

In Fos (Zuid-Frankrijk) monstert hij af, een beetje verlof zal hem deugd doen, 't is blijkbaar nodig. Of deed hij met dat briefje gewoon wat gekjes?

In de straat van Gibraltar hebben we bruinvissen gezien, vlakbij het schip. Ze zijn bijna even groot als dolfijnen, er hebben natuurlijk ook en rugvin,
maar ze duikelen niet zo rond. Ze hebben een witte buik en een donkere rug. Ze zwommen aan bakboord in een rare hoek van het schip weg.
Tom V had ze aan stuurboord zien aankomen. Waarschijnlijk zijn ze onder het schip door gezwommen. Ze waren met heel veel, misschien wel 100 of meer.
En lol dat ze hadden! Sommige draaiden zich een halve slag tijdens het duikelen en andere zwommen onder water al eens op hun rug, dan zaagt ge
de witten buiken onder water oplichten en er waren er die zich op de vis naast hen lieten ploffen (hun moeder wat ambeteren).
Het was een vrolijke bende, persies een dorp dat zich halsoverkop naar de kermis in het dorp ernaast haast.
Ze gaven nogal speed ook. Moeiteloos, zo te zien. https://nl.wikipedia.org/wiki/Bruinvis 

Eergisteren hoorde ik dat er op de computer van de cargo control room verschillende foto's van het schip staan.
'k Vraag aan Toho of hij de tijd heeft om ze te kopiëren of te printen voor mij.
"Absoluut genen tijd!" loeit hij.
"Kom zenne gij, genen tijd, dat zal nogal" blaat ik terug.
Maar het is begot wél waar. Hij moet aan deck vier (4!) valven van de vier bluskanonnen gerepareerd krijgen vóór Fos.
Die bluskanonnen staan bovenop de twee masthuizen en hun bereik bestrijkt ongeveer het hele maindeck met en druk van 15 bar.
Capt PRü heeft Toho's wacht op de brug overgenomen zodat Toho heel de voormiddag aan de valven kan werken. In volle zon.
's Namiddags werkt hij er aan verder (adieu siësta) en 's avonds loopt hij zelf het tweede deel van zijn wacht op de brug.

Hoe zijn die valven zo ineens alle vier en op dezelfde dag kapot geraakt? Die dingen worden toch regelmatig gecontroleerd & getest?
- De Filippijnen hebben die valven overgedraaid, zei LM.
- Alle vier? Als ge voelt dat er iets niet klopt, dan stopt ge toch intijds!
- Ja, maar als twee Filipijnen elk twee valven kapot draaien, dan zijn dat vier kapotte valven hè.
LM is beter in cijfers dan ik. Vele beter. Maar ik blijf erbij : als men merkt dat er iets niet klopt, dan stopt men en zoekt advies of instructies ipv
dwaasweg hardnekkig te doen. -ik ken de scheldwoorden van toen nog hoor, maar ik zet ze hier niet
Wat was er gebeurd : Wouter had een tijd geleden op de valven de O van open en de C van closed geschilderd.
En hij zou per abuus de O en de C van plaats verwisseld hebben. Zo vier keer. Consequent dus.
En de Filipijnen daarna maar kracht zetten richting C om de valven OPEN te krijgen. Arme Wouter, ik zou niet in zijn schoenen willen staan.
En toch blijf ik erbij: die Filipijnen hadden intijds moeten stoppen toen ze voelden dat iets niet klopte. -ik word weer kregel als ik er aan denk

Op weekdagen hebben we een e-krant. Iets van De Standaard. Gisteren stond er te lezen dat Flup zijn Mathilde voorgesteld heeft
aan de Belgische bevolking. "Ik heb ze zelf gekozen" zou hij drie keer gezegde hebben, terwijl zijn ma nadrukkelijk stond te knikken.
Zelf gekozen, alsof het over een voorwerp ging en niet over een persoon. Men kiést geen persoon, personen kiezen voor mekaar.
Alsof hij een manneke van negen was die voor het eerst zelf een nieuwe broek mag kiezen.
- Alsof hij nog keuze hád, zegt LM hier zojuist.
En waarom zegt hij dat drie keer? Komt het geloofwaardiger over wanneer hij iets drie keer zegt? Wanneer híj iets drie keer zegt.
Flup is niet zo populair hier tijdens het avonduurtje.

Tom V las het bericht luidop voor en hij heeft werkelijk een stem van koninklijke komaf, als hij een beetje moeite doet.
Bijna beter dan Geert Hoste. Hoste zal nu volop bezig zijn aan een nieuwe show zeker? Die heeft het goed bekeken,
het koningshuis bezorgt hem nog jaren materiaal.
Er stond ook bij dat noch de VTM, noch de VRT de officiële voorstelling probleemloos heeft kunnen uitzenden. Bij de ene zender was het wachten en
bij de andere zender 'was een hond met de camera aan de haal gegaan'. Zo staat het er. Deed Woestijnvis de verslaggeving misschien?

Over Woestijnvis : een tijdje geleden waren we over Daewoo bezig. Vermits zij hun scheepswerven verkocht hebben en enkel nog auto's maken
vroegen wij ons af aan wie ze die kwijt kunnen. Misschien enkel nog aan VTM, voor het Rad van Fortuin. Tom V haalde een paar straffe stoten aan
uit het Rad van Fortuin, 'bruudruuster' en 'woestijnvis'. Nu, die bruudruuster was mogelijk door een Gentenaar geopperd maar die woestijnvis,
dát kan niet want toen bestond het productiehuis nog niet.
Stilte bij de Nederlandstaligen, iedereen dacht hetzelfde : zou het omgekeerd kunnen zijn?
Zou het productiehuis genoemd zijn naar een lapsus uit het Rad van Fortuin? 't Zou kunnen hè.
Als ze een product willen leveren dat nog niet bestaat op de Belgische markt, zoeken ze voor de firma een naam die nog niet bestaat,
bvb van een dier dat niet bestaat. Nu zijn centauren, griffioenen en eenhoorns al veel te bekend om niet te bestaan.
Er moet een totaal nieuw woord komen. En in de lijn van de humor van Uytterhoeven en Vandenhoutte, waarom niet een snuif sarcasme en
het productiehuis noemen naar een uitschuiver op de commerciële zender? In Alles kan beter spaarden ze de VTM ook niet.

1999-09-16, op de Middellandse Zee

Hier in de cabine staat al twee dagen TVE op, Televisión Española. Gisteren de Andalusische zender. Tip: Andalusisch praten gaat vlotter wanneer men
de tandprothese uit laat. Vandaag Catalaanse TV. 's Morgens vroeg beginnen ze met het nieuws. Heel tof. Terwijl we zitten te ontbijten zien we ineens
weer rampen uit alle werelddelen. Massamoord in Texas in een Baptistische Kerk, hurricanes in de States, tyfoons in het Oosten, overstromingen in
het noorden van Spanje ... en het was hier zo rustig de laatste weken. -op dat schip zorgde ik voor ontbijt in de cabine, enkel wij twee

En het weerbericht, 35°C. Aan land, niet op het water natuurlijk. Tenzij we de temperatuur van de voormiddag optellen bij die van de namiddag.
Dat is al een oud mopje hè. En voor de rest van de dag TVE natuurlijk hè.
's Voormiddags prietpraatprogramma's, spelprogramma's & kinderprogramma's.
Met mijn Spaans is nog alles in orde, zolang het maar de Teletubbies zijn.
Bueno, voy a ver que hay de comer, porque mi eposo quiere saber qué comeremos deze middag.

19h35 : in de namiddag bracht Toho een diskette binnen met foto's van het schip. Nu hebben wij hier in de cabine geen kleurenprinter staan,
om ulle wat prints op te sturen, maar da's geen ramp, want met Corel Paint & Draw valt er vanalles te knutselen tot het ook mooi is. Lijntekeningen maken
vertrekkend van een foto bvb. Naar gelang het soort lijn men gebruikt lijkt de foto dan op een gravure of op een tekening in de stijl van een beeldverhaal
of op een schets. Allemaal heel interessant.
Daar heb ik me deze namiddag mee bezig gehouden, voor het geval iemand zou vragen waar ik me zoal mee bezig hou de ganse dag.
Corel zou ik vorig schip al leren, maar doordat we de Pressario toen niet bijhadden is dat uitgesteld geweest. Bon, vandaag ben ik er dus aan begonnen.
en de tijd vliegt wanneer een mens met iets nieuws begint. Ineens was het 17h15 en stond LM daar. En mijn haar lag alweer overhoop!

De tekeningen zijn nog niet helemaal zoals ik ze hebben wil, dus ga ik er nog wat verder aan werken en we verzenden ze pas binnen een maand of wat,
vanuit de States. Na Fos-sur-mer (Zuid-Frankrijk) gaan we weer laden in Nigeria (verdomme) en dan lossen in Houston, Texas.
Dat is de voorlopige planning, maar er is nog niks bevestigd. Het kan dus nog allemaal veranderen.